Poematum libri V. Machine-readable text Siber, Adam Siber, Adam XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ siber2 siberpoematum.html s001.html siberpoematum.xml siber2/jpg html Basel, [Oporinus, 1562].

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 September 2004 Ruediger Niehl markup new TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - no spell check ADAMI SIBERI AEOLOSTICHON Liber Secundus. DE CORRUPTO SAECULI praesentis statu. COrruptos mores, seclique incommodae nostri Dum querimur, numeris culta Thaleia fave. Quisquis ades valeas, qui verum audire recusas, Nescit adulari pagina nostra malos. Pro grege, quos Christi Deus in statione manere, Quos verbi curam mandat habere sui: Pontifices faciunt, immundi idola Baalis, Doctrinam ludos, deliciasque Dei. Ipse Erebo qui se fingit caeloque potentem, Romana sathanae praesul in urbe sacer: Qui leges precio figit, precioque refigit, Et caeli fictas vendit avarus opes: Ebrius innocuo sanctorum sanguine, Christi Quam furit in miserum, ceu lea saeva, gregem? Nil intentatum sceleris've, doli've relinquens, E'toto nomen tollat ut orbe Dei. Perque suos monachos, Cocytia monstra, Baalem, Moribus et firmet regna inimica bonis. In quibus impietas, mendacia, foeda libido, Pro Christo teneant, proque pudore locum. Sceptra tenere, data est quibus et custodia legum, Heu pauci credunt muneris esse sui: Et curare scholas, et dogmata vera tueri, Quemque sui cultum comprobat ipse Deus. Pro patria armari, detrudere finibus hostem, Et dare digna bonis praemia, digna malis. Maxima pars Latiae meretricis pocula sorbens, Siderea caeli ridet in arce Deum. Idaliae reliqui divae, Bromioque litantes, Otia agunt populo perniciosa suo. Aut si bella placent, non in Turcas've, Getas've, Christi hostes, illis induit arma dolor: In socias urbeis ferrum vertisse, cruore Et de Christiadum praeda petita iuvat. Indomito rigidus lentis ut pugnat habenis, Qui nondum frenos ore momordit equus: Sic vulgus legum vinclis parere recusat, Quaeque sibi libuit, cuncta licere putat. Iamque adeo rediit magno renovante Luthero Doctrinae aethereae quod fuit ante decus: Quaeque operum densa latuit ceu nube, nitorem Antiquum rursus coepit habere fides. At quotus heu quisque est, qui talia munera curet, Ex animo studeat gratus et esse Deo? At quotus est, dignum se Christi sanguine praestans, Per pia, quam iactat, qui probet acta fidem? Scilicet omne malum, scelus omne irrupit in aevum Hoc nostrum, ferro durius et chalybe. Victa iacet virtus, vitiis iuvenesque senesque, Artibus invigilant vir mulierque malis. Fraus, Venus, Ebrietas, et amor dominatur habendi: Est nomen pietas, nomen inane fides. Et dubitamus adhuc, non exhibitura sequentes Mundo, aderit quin iam iamque suprema dies? O'qui praedixti nobis prius omnia, fienm His positure malis, maxime Christe veni. AD GEORGIUM FABRICIUM. FAbrici Aonidum decus, Camenas Qui tecum in patriam Italis ab oris Infers, Pindaricos sonante plectro Et cogis numeros referre Christum. Cum, nugas aliquid meas quod esse Putas, tardipedi Deo sacrare Non permittere mi velis, facultas Quas parui ingenii, molestiaeque Graves non patiuntur expolire: Te tuus veniam hanc peto Siberus, Ut si quidquam animo meo expetisti Quod gratum faceres, manus libellis Nostris admoveas, parum venustos Nec salis lepidos nec eleganteis Tollas versiculos, placere possint Quo plus, scrinia nostra cum relinquent, Non dico populo: nihil moramur Istos in plateisinambulantes, Ad se vulgi oculos trahunt et aures Qui vultu tetricoque, vestiumque Splendore, et digitis micante gemma: Verum illis, liquidos bibere fontes Qui Musarum hedera caput sacratae Cincti, diligit ipsa quos Minerua, Et quos Phoebus amat, neposque Atlantis. Quis si contigerit mihi probari, Tum vero unius aestimemus assis, In me quod scioli measque Musas Iactabunt. Sciolis placere summum Probrum, maxima displicere laus est. IN TUMULUM HELII EOBANI Hessi. Hospes Ioquitur. CVius, et unde venit mihi vox tam dulxis ad aures, An docta ad tumulum Calliopaea canit? Helius hic vates Eobanus conditur Hessus, Non minor ingenio Naso poeta tuo. Delius hunc luxit, tristes luxere sorores, Ardua Pimplaei quae iuga montis amant. Ipse Medusaei quem praepetis ungula rupit, Destituit liquidas aridus amnis aquas. At tulit hinc illum Christus, caeloque recepit, Angelicos inter iussit et esse choros. Sorte sua felix ubi, quem dum vita maneret, Cantabat, fruitur nunc propiore Deo. Sub pedibusque suam cernit, sua carmina, famam, Tempore non ullo deperitura, legi. Nam venit ingenio quae laus, est sola perennis, Carmine quaesitum stat sinemorte decus. Calliopaea refert haec, ô clarissime salue, Gemmatoque vale digne cinis loculo. AD VALENTINUM HERTELIUM, Delibris historiae subterraneorum Georgii Agricolae. SCribimus indocti passim doctique libellos, Quaerendique omnes nominis ardor agit. Explicat hic rerum caussas: hic fonte petitum Socratico, quo sit vita regenda, modum: Ille Paloemonias leges: praecepta diserti Zenonis pressa monstrat at ille manu: Eloquii multos per campos ire patenteis, Verbaque non uno pingere flore iuvat: - Enarrant multi veteres, nil lucis egentes: - Historiis multi nomen habere volunt: Est qui se Thamyran superare, atque Orphea cantu Credit, et ex illo nobilis esse cupit: Est alius numeros, alius qui sidera tractat, Atque Syracusium se putat arte senem. Denique non fungos tot, cum se vere tepenti Montibus et silvis terra remittit, habet: Se profert isto scriptorum tempore quanta Copia, quo libris omnia plena novis. Qui tamen Herteli, qui fit, non omnibus aeque Ut veniat famae, quod petiere, decus? Non raro partae cernentes funera laudis, Et superet libris maxima turba suis? An quod transcribunt tantum praeclara reperta, Ingenio veteres quae peperere suo? Nil ex se quidquam gignentes, nosse futura Saecula quod curent, posteritasque memor. An'ne etiam, quod digna lini nec tollere, limae Nec sub iudicium verba vocare solent? Ferre vetustatem quo possint, certius inde Nomen, et a summa maius habere manu. Non satis Herteli, non est scripsisse libellos, Indicet ut titulum pagina prima tuum: Gloria te levet ut terra sublimis, et inter Non fastiditos ut numerere viros: Non careant genio: procul absit inertia : scriptis Ipse potest auctor quem dare quisque suis: Ad res praeclaras, si cura et lucidus ordo, Accedant Latio verbaque digna sono. Quae neget Agricolae monumentis si quis inesse, An'non iudicio iure carrre putes? Agricolae, qui nunc praestans ne docta vetustas Laudibus ingenii saecula nostra premat: Ingressus terrae latebras, Plutonia regna, Audax, naturae perficit historiam. Et Ciceroneo sermonis lumine, clara, Occultata prius quae latuere, facit. Aeternis manent cur venis flumina, caussae Quae sint feruentis, quae ve tepentis aquae. Cur Stygis unda necet sit regia lympha Choaspes, Dulcis odore graveis fundat Anigrus aquas. Caussa sit Enceladus cur aestuet ignibus Aetna: An quod subiectum flamma bitumen habet. Perrhoebi quatiat quid celsa cacumina Pindi, In caput et rapidas de mare vertat aquas. Quot sint terrarum species, quem praebeat usum Quaeque suo insignis gleba reperta solo. Quid sal, quid nitrum: quid et illud, Colchidos arsit Aesonidae quondam quo nova nupta dolis. Pinguibus erumpat num venis succina tellus, Illa fluant lachrumis an Phaetusa tuis. Quid ferriac flammae victorem adamanta, quid ipsum Et Parium marmor, duraque saxa creet. Denique quorum homines scrutando viscera terrae, Venas abstrusas quaerere cogit amor: Semina gignendis quae nam sint apta metallis, Quae res in fibris formet et illa suis. Corpore misturas quot vis ludentis in uno Naturae iungat, quotque quibusque modis. Quae satis ingeniis non vestigata priorum, Nota fuere satis nec Theophraste tibi. Ipsi etiam (liceat nobis manifesta fateri) Nec Stagera tuo nota fuere Sopho. Nec nostro, quamvis totum complectitur orbem, Auctorum carpens Plinius omne genus. Et forte quis putet, ut tam pulchrifama laboris Obscura ante suum sit peritur a diem? Non ita: wed donec fundet vaga flumina tellus, Aer donec erit, doner et ignis erit: Donec naturas quarum rimatur et ortus, Quas gignit tellus effodientur opes: Clarus erit, toto nomenque legetur in orbe Agricolae, decoris Theutona terra tui. Cum cura, studiis quicumque quod utile, seribit, Permanet: auctorum cetera turba perit. AD IOANNEM STURMIUM. DIsertissimus est Catulliano Iure carmine Romuli nepotum Dictus Tullius, omnium fuerunt Quot unquam, aut aliis erunt in annis. Nam currens velut amnis Alpe, ripas Quem notas super et nives soluti, Atque imbres aluere, grandinesque, Immensus ruit, impetuque vasto Feruit, seu Catilina te furentem, Antonique scelus premit: diserta Seu lingua trepidos reos tuetur: Sive audax spolia Atticae Mineruae Detrahit, Latium libellulisque Ornat Socraticis, parens senatus: Et pater patriae, patronus idem Caussarum, et sapientiae magister: Conati exprimere hunc loquendo multi, Se dici voluere Tullianos. Nec spes destituit: potente lingua Hinc Bembi, Sadoleti, et hinc Camilli, Hoc doctum caput extulere seclo, Et suae Ausoniae locutionis Laudes adseruere purioris. At nobis decus elegantiarum Ante haec tempora, Tulliana Pitho Et negata fuit: sonasset omnis Aeternumque liber minus politus Foedam barbariem: diserte Sturmi Germanis nisi caelitum fuisses Datus munere. Tu, Padus putetur, Ne solus Tyberis've, Tulliana Et verba et numeros referre posse: Rhenum cedere non sinis Suadae Arpinae. cupidis quid ô, quid autem Dicam, quod rationem iterque monstras Candidus, Ciceroniani et illis Qua roresque fluant, fluant leporum Favis deliciae suaviores, Hyblaeis simul, Atticoque melle? Quid dicam, pietatis ipse amator, Quod Christum colis, et colis salutis Doctrinam, studia eloquentiaeque Et conferre alios iubes, et ipse Ad verbumque Dei, Deique cultum Ex magna celebranda parte confers? Ergo quantum etiam elegantiorum, Et quantum est hominum politiorum, Iure nunc venerantur atque honorant, Iure suspiciuntque diliguntque, Te Sturmi pietatis eloquentis, Et piae sapientiae magistrum. Nec vero tibi debitum negabit Exstincto decus eruditiorum De te iudicium: sed (ipsa dicam Hoc docta Italia audiente) maior Quot sunt, quotque fuere Tullianis: Non minus celebraberis perenni Laude posteritatis; ipse dictus Ac qui carmine Romuli nepotum Disertissimus est Catulliano. IN TUMULUM HENRICHI Ducis Saxoniae, Alb. F. HAec Henriche tibi statuit monumenta sepulchri Pro meritis populus, pro pietate tuus. Adicit et fletus, nec non bona verba, precesque, Et quaecumque tui munera poscit amor. Te Misena quidem gavisa est principe paruo Tempore, quod regni frater haberet opes. Quo tamen usque, prius tota cum stirpe sepulto Fratre, tibi populo reddere iura datum: Non sensit dominum, sensit tua turba parentem, Usa sui miti principis imperio. Nam quamvis, esses quod servantissimus aequi, Punires iusta facta proterua manu: Non metui tamen ipse magis, quam semper amari, Charus et optasti civibus esse tuis. Quinetiam verae doctrinae captus amore, Qua res non ulla est principe digna magis: Multorum contra fremitus, irasque, minasque, Defendis verbi dogmata pura Dei. Posset et ut populus de relligione doceri, Acceptosque Deo quae facit esse, fide: Ignavum e templis monachos pecus eicis, omnes Sacrificum incestae nequitiaeque dolos. Cuifacto certant forti non pectore, terris Passa pericla tibi, passa pericla mari. Gloria non belli: fueris nam quantus in armis, Nec Phrysia, ut cupiant, arua negare queunt. Nunc animas inter sanctas super aethera, curis Exuto, felix est tibi parta quies. Ipsa quies Christus: Christus quoque vita, bonumque: Parta quies Christus, vita bonumque tibi. Nec nostros fletus, nec curas munera, nec quas Nunc tibi supremas soluimus exequias. Chare parens igitur patriae, invidisse quietis Nos tibi dicamur ne bona summa tuae: Iam lacrumae sistant. tuque ô decus addite caelo, Perpetuum salue, perpetuumque vale. IN VULCANUM. QUiruis in famam Vulcane sceleste bonorum, Impia sacrilego bellaque dente geris: Nec tibi Calliope, tibi nec dictavit Apollo Carmina, Castalii praeses Apollo chori. Non undam sacro Permessidos amne bibisti, Quam pede Gorgoneus praepete fecit equus. Ipsa tibi Stygiis Alecto infecta venenis Adfuit, et colubris cincta Megaera caput. Proque Medusaei potae tibi flumine fontis, Tartareae nigri sunt Phlegetontis aquae. Talia non etenim sacrae convicia Musae, Nec rabiem tantam Castalis unda parit. Si tamen est factis qui dans sua praemia iustis, Et videt et punit facta nefanda Deus: Talibus haud longum scriptis laetabere, poenas Tempore nam quo non lingua scelesta luit? IN TUMULUM IOANNIS CELlarii Theologi. SIste gradum, brevis est hospes mora, carmina donec Haec pauca in tumuli fronte notata legas. Frigida Ioannis Cellari membra sub isto Marmore, Lethaeo pressa sopore cubant. Tempora qui rectis studiis cum multa dedisset, Curreret et linguae copia larga viro: Non genus elegit vitae, quod turpia tantum, Dulcius hoc quo nil tempore, lucra daret: Esse sed exillis voluit, qui dogmata Christi, Qui vera populum de pietate docent. Ergo etiam lingua, verbisque potentibus usus, Quod nunc ad multos non leve crimen habet: Sancta salutiferi defendit dogmata Christi, Quae fidei statuunt regna beata dari. Nec meritis nostris deberi dona salutis, Quae solo a Christo, non aliunde venit. Et sic sacrilegi contra mendacia Papae, Ac monachum contra somnia vera docens? Lata per arua greges sparsos ad ovile reduxit, Ne fierent avido praeda voranda lupo. Quid mores referam sanctos, vitamque peractam, Quae verbo Christi consona tota fuit? Non ignarus erat vero a pastore requiri, Heu quorum paucos tempora nostra ferunt: Et populum recte de relligione docere, Exemplumque boni moribus esse viri. At quamvis plures poter at superesse per annos, Utilis et Christi longius esse gregi: Nam vires nondum gravis inter ceperat illi Aetas, cum Lachesis rupit avara colum. Non ita Christe tibi visum, tellure quiescunt Ossa, animus caelo. quo libet, hospes abi. FATI NECESSITAS FLECTI. non potest. QUid quae fixa Dei iussu, et fundata tenentur, Stulte suo tentas fata movere loco? An'non praecipitem ferri te sentis, in ipsum Et superum regem signa movere vides? In facies te verte omneis, et contrahe quidquid Ingenioque vales, consilioque vales: Non immota minus superum decreta manebunt. Calliditas fatum vincere nulla potest. AD IOACHIMUM CAMERARIUM QUi Cicerona refers Latio, Demosthena Graio, Sive hoc, sive illo te iuvat ore loqui: Ecquid ut ista legis Ioachime, Siberus Adamus Mirare hoc paruum quis tibi mitat opus? Non aliquo fateor, tibi qui sit iunctus ab usu, Nec tamen ignotus qui fuit ante tibi. Huius erit testis locuples Meurerus amico, Meurerus Clarii gloria rara chori. Hic ad te quodam deducto tempore, fecit Alloquii fieret copia grata tui. Quam tunc non dubium promittere visus amorem, Cum mihi dicebas, Tu quoque noster eris? Quo motus verbo, iampridem carmine mentem Debuer am memorem significasse tibi: At pudor officium tenuit, nostrasque Camenas Ad te nequaquam passus adire fuit. Quem tamen abiciens, ut amoris foedere certo Nunc tibi coniungar, nostra Thaleia petit. Nec me, ni fallit mens, aspernabere, eritque Ianua amicitiae non mihi clausa tuae. Hoc animi candor, cunctis et cognita virtus, Hoc spondent mores, ingeniumque tuum. Adde, quod ad Musas cum te tuus incitat ardor, Proveniant nulli carmina culta magis: Non me reicies communia sacra colentem, Sacra Philetaeis ingeniosa modis. Sic rursus, tota Christum quod mente precaris, Pax nostro optatas ducat in orbe moras, Ut tua succrescat sequitur quae signa iuventus, Se, studiumque suum consecret omne Deo. IN ATTALUM. GRammaticus bonus es, bonus es Dialecticus: armae Pro trepidis bonus es civica ferre reis: Es bonus in numeris, nec non bonus arte canendi: Astrolegusque bonus, Cosmographusque bonus: Es bonus ornatis Ciceronem effingere scriptis: Es bonus in dulceis cogere verba modos: Es bonus obseuras naturae exquirere caussas: Historias veterum commemorare bonus: Multa loqui bonus es de relligione, Deoque: Ingenio bonus es, iudicioque bonus: Sis bonus in cunctis, bene nil tamen Attale nosti. Scire cupis qui sis? magnus es ardelio. IN TUMULUM ANDREAE FRANci Camitiani Iurisconsulti. SIt mihi fas, umbram tumulo dum condimus, hospes, Addere, quae busti carmina fronte, legat. Immiti Francus consumptus morte, sub ista Andreas tegitur Camicianus humo. Aonas in montes ductum florentibus annis Ipsa suo fovit Calliopeia sinu. Instruxit cithara, sacras et tradidit arteis, Mente quibus feritas, asperitasque fugit. Inde acri studio sinuosa volumina iuris, Et didicit leges Martia Roma tuas. E' quibus et decus, et praeclarum nomen adeptus, Non modo Lipsiaca magnus in urbe fuit: Esset ut eximius praestanti laude senator, Commoda creverunt publica cuius ope: Inter eos esset cuiquam nec honore secundus, Reddere qui rudibus iura petita solent: Sed quoque consilium dubiis in rebus ab illo Saxoniae petiit nobilis aula ducum. Ossa iacent hic: caerulei templa aurea caeli Mens colit, aeternis perfruiturque bonis. IN ITINERA ITALICA GEORgii Fabricii. AVsoniae cultas quae sunt visenda per oras, Oppida, rura, arces, flumina, stagna, lacus, Moenia seu Patavi, Troiani Antenoris urbem, Seu Romam, Roma Parthenopenque petas: Sive iter Hetruscum carpas, reptes ve per Alpeis, Explicat haec lector pagina docta tibi. Pagina quae certans Venusinis aemula chartis, Cur longinqua docet sint adeunda loca. Non caelum ut mutes, ceu grus, quae Strymona pennis Quod fuerat tranat, quod fueratque redit: Sed studia et mores hominum, Laerte creati Exemplo, variis perspeculere locis. Unde usus rerum venit, et prudentia maior, Quis sine quid tandem vivere laudis habet? Hanc tibi Fabricius Latio dat ab orbe reversus, Fabricius patriae gloria rara suae. Quam si mente legis, qua scripsit et edidit ille, Crede mihi, fructu non pereunte leges. AD VOLFGANGUM MEURERUM Palaeoreum medicum. PAlaeoreum conveni meum Musa, Qui fontis haud expalluit caballini Haurire latices: Atticae sales linguae, Latios sales suadae doctus Arpinae. At nunc Elister culta qua fluit praeter Lycaea, Paeonias arteis docens, iisdem Et corporum morbos pellens: habet nomen, Invidia cogitur quod ipsa mirari. Hunc ergo conveni, et libellulos trade Vacuo meos. quos fronte videris laeta Ubi recipi, favore scripta sustentet Rogabis haec ut qualiacumque non illi Veniesmolestus: nam Siberi amat nemo Magis, facit've nugas pluris. ut risus Ronchosque contrasis tutus malignorum: Palaeoreum conveni meum Musa. IN TUMULUM MARTINI Lutheri. NEc nostri vidit similem cui temporis aetas, Nec pietate parem secla futura ferent: Martini placida, post fata, quiete Lutheri Membra, sub hoc tumuli marmore tecta cubant. Obruta pontificum quae fraudibus ante latebant: Eruit hic princeps dogmata vera Dei. Ut sua saluifico constaret gloria Christo, Tempore quae longo pene sepulta fuit, Fecisset quod opum non ulla potentia, castra Nulla quod innumera Martia plena manu: Ipse Dei verbo, Christo fidissime Paule Doctrinae fretus fulminibusque, tuae: Fregit opes Antichristi, foedissimus ipsa, Heu pudor, in sancta qui sedet aede Dei. Thesbitae turbans exemplo sacra Baalis, Acceptos cultus restituitque Deo. Nil neque te meretrix veritus Babylonica, diro Vertice tergeminum quae diadema geris. Nec satanam, Stygiis qui te produxit in antris, Huic nec subiecti totius orbis opes. Pro quibus in caelo vitae felicis honore Auctus, perpetuae gaudia pacis habet. Mox proceres inter sanctos, in nube corusca Debita cum Christus praemia cuique dabit: Voce sua Papam condemnaturus, et omnem Quae parteis Papae turba secuta fuit. Quod velit esse brevi, cura quicumque salutis Tangeris, ardenti voce precare Deum. DISTICHON CONTINENS ANnum obitus Lutheri. QUae genuit, rapuit te sancte Isleba Luthere, Caelo animus fruitur: Leucoris ossa tenet. IN ANTICHRISTIANOS. QUae sint, quae faciunt beatiorem Vitam, quaeritis antichristiani? Unum agnoscere triplici colendum Deum numine, et agnitum timere, Amare, et venerari, et invocare. Patrem: qui regit et tuetur omnem, Quem verbo e nihilo creavit, orbem,. Filium: scelus ut piaret Adae, Est qui factus homo, quaque morte Amissam reparavit et salutem, Offensique patris repressit iram. Spiritum: docet, et fovet, gubernat Qui nos, et iubet invocare, et unum, Quae nos cumque premat ruina, forti Fide apprendere: fiat ut Dei laus Et sic cognitiorque, clariorque: Moribusque referre, sancta Christum Vitae totius, innocentiaque. Haec vitam faciunt beatiorem, Sed non creditis Antichristiani. IN OFFICIA CICERONIS. QUae sit honestatis ratio, morumque bonorum, Quo'nam sit virtus vera paranda modo , Ut dum nil facias contra laudemque decusque, Vita sit officiis irreprehensa suis: Haec Tullii tradunt divina volumina, linguae Quis nullum Latiae sanctius extat opus. IN TUMULUM PAULI LINdanae Theologi. HOc Christo sacrum est: templum venerare viator, Utque sit huic cineri terra precare levis. Hoc igitur tumuli sub marmore Lindana Paulus, Nomine qui quod erat, lingua animoque fuit. Spirabat totus Christum, Christumque sonabat: Eloquio Paulus, pectore Paulus erat. Sectarum rabiem, Papae furiasque perosus, Quosque iuvat bello sollicitare Deum. Exstinctum luxit non ficto Misnia planctu, Luxerunt maesti Saxoniaeque duces. In spe sanctorum corpus tellure quiescit, Gaudia mens caeli non peritura capit. IN SUFFENUM. QUid ô quid adeo credis plumbeos esse Suffene, quod tuum non est, tuum scriptum Qui dicere, recitare pro tuoque audes? An nos putas Melanchthonis libros numquam Legisse, videre nec tuum impudens furtum? Isto modo esse tua omnium queunt scripta Homeri, ipsius et Platonis, et magni Demosthenis, quod illis constitit multo Labore, negotio levi tuum, nullo Faciesque sudore: illorum auferens nomen, Ponens tuum, poeta sis, et orator, Et philosophus: cornicula veluti quondam Ornata non suis coloribus, pavo, Et cygnus erat, et psittacus, avis et vellet Quae cumque fieri, fucum quin abis factum Aliis, quibus es ignotus: nec puta Cumas Hic esse: asinus imponere non potest nobis. IN TUMULUM CATHARINAE Siberae infantis. FRigida lugubris genitor Catharina Siberus, Condidit hoc tumulo corporis ossa tui: Tellurique dedit, quod erat tellure creatum, Pulucris ut fias, puluere nata, cinis. Mens Christi gremio felix cubat abdita, mulcei Qua Paradisiacas aura beata rosas. Exspectatque diem, sociis quo reddita membris, In vero capiet gaudia plena Deo. Quem nitido ô utinam solis praenuntius ore Lucifer, admisso provocet ortus equo. SOLITUDO NUTRICULA curarum COngressus hominum maestus, turbamque sodalem Cur fugis? in coetu laetior esse potes. Tristiciam loca sola augent, loca sola caveto, Qui vacuum curis pectus habere cupis. DE ATTALO. ATtalum neque litteras, nec arteis Qui novit, mihi praedicas amice. Cur vero? est homo non disertus, inquis, Solum, sed facilis docere sit vel Ille alter tibi Sturmiusque, et alter Philippus: valet hic docendo, summus Ille dicere: litteras, nec arteis Cognovit tuus iste Sturmiusque, Philippusque. bonum docere, promplum Et fari obice quam lubet, tamen nec Litteras tenet Attalus, nec arteis. IN TUMULUM STEPHANI ROTI Zuiccaensis. ROte nec Aonidum deerant tibi dona, disertae Nec deerat linguae gratia prompta tibi. Civis eras patriae studiosus, sensit alumnum Te, tua quae luget funera Zuicca, pium. Sumus amor verae tibi relligionis, in hostes Acre odium contra sed pietatis erat. Et de plebe fores veluti tamen occidis, eheu Immundaque iaces arida puluis humo. Omnia mors violat, soluit fatum omnia: nostrae Non tamen hoc rupit foedus amicitiae. IN TUMULUM VOLFGANGI Heusneri Halensis. QUam placide Heusnerus Volfgangus pace quiesco, Terraque securo est quam super ossa levis? Hic ubi Iuste tuis manibus componor Iona, Qui mea clausisti lumina chare gener. Mors est facta mihi somnus, non morte sub isto Marmore, sed pressus membra sopore cubo. Muneris est hoc Chrsite tui: de morte quietem Omnibus ipse, colunt qui tua verba, facis. Defluet at simulac sopor hic, rursusque reviset Membra animata suus, qui fuit ante, calor: Additus aethereis sanctorum coetibus, aevo Felici, summa laeticiaque fruar. Inque mea Christum, mea gaudia, carne videbo, Qui nobis factus gloria, vita, salus. CORRUPTA PVERORUM AETAS. QUaeritis usque adeo cur sit corrupta inventus? Foeda domi loquitur, foeda facitque parens. Aleo, periurus, mendax, vinosus, adulter, Cumque ipsa spernens relligione Deum. Et mirum est si fitnebulo nebulone parente, Estque mali corui pullus et ipse malus? IN IMPIUM LIBRUM. HInc sancti pueri, sanctae procul este puellae, Lumina nec foedo conscelerate libro. Plura venena suum nam rettulit impius auctor Inscriptum, celsis quam gerit Oeta iugis. Quam vel echidna vomit lethaea pasta cicuta, Vel canis infernas qui cubat ante fores. Quid prius inficiat quam caelum, perdere cessas Cum libro auctorem Iuppiter igne tuo? IN TUMULUM VALENTINI Hertelii. Viator et Charis. VI. IN tumuli quae fronte sedes, quod maesta puellae Nomen habes? CH. Dicor blanda et amica Charis. VI. Quae lateri iunctae? CH. Clio, Cliusque sorores. VI. Et docti situs est hic cinis ergo viri? CH. Est vero Hertelii. VI. Cur servas ipsa sepulchrum? CH. Quodque puer coluit me, coluitque senex. VI. Musarum dignus lacrimis: sed busta frequentant Cur pueri? CH. Doctor quod puerum ille fuit. Et teneram erudiit magna cum laude iuventam, Hic ubi Chemnicii moenia clara vides. VI. Nunc nimium rari doctique bonique magistri. At tumulo illius quis dedit hos titulos? CH. Exstincti luxit qui fata, Siberus Adamus, Inferias socero persoluitque gener. VI. Discedo: sit pax umbrae, tumuloque sub ipso Et nardum cineri spiret, et urna crocum. DE PHILOSOPHIS; ORATORI bus, et poetis nostri temporis. GRandiloqui scriptis mentem emendare Platonis Quid iuvat, ut docti nomina clara feras? Quid studium linguae sequeris, Ciceronis et arma, Moeonidae numeros, Virgiliique sonos? Barba sophos, vates gemmae, vestesque disertos, Serica acupictus pileolusque facit. His verba et mores addas, gressumque superbum: Hoc Thraso ni fueris tempore, nullus eris. DE VALERIO CORDO. COrdus deliciae tuae Minerua, Arteis cui medicas Apollo, Maiae Cui natus dederat chelyn, lepores Charis, carmina blandiora Musae: Cordus mortuus est tuus Minerua. Cordus ille Valerius, Galeno Qui non inferior fuisset, eheu Ni saevae iuvenem invidaeque Parcae Rumpentes properata fila, in ipso Vitae limine dulcioris, ire Iussissent per iter genebricosum. Ut, flos qui Zephyro tepente crescens, Et iam puniceas comas recludens, Recludens tenerum decus refulget, Succisus moritur: miselle Corde, Sic heu sic subito cadis, nec ipse Te Phoebus tuus, et nepos Atlantis, Charis, Pierides, et ipsa Pallas Fatis eripuere. Quin ab oris Germanis procul (ah dolor) tuorum Amplexuque procul peris: nec aegra Nato efflanti animam parens ocellos Compressit digitis: soror suprema Nec comas laniata, pectus, ora, Carpsit oscula: turba nec sodalis Flens, cum fratribus est sequuta funus. Tybri, flumine qui lavis Quirini Flavo moenia, te putem'ne Rheni Non vicem doluisse, cum recente Valeri laberere praeter ossa Busto condita? barbarus nec ipse Quae sicco Tanais videre vultu, Nec Phasis potuisset. At iuventa Quamvis, Theutonidum dolente terra, Prima flebilis occidit: sepulchro Non Corditamen ossa quo quiescunt, Et laus obruta delitescit: illum Sed fama merita reponet omnis Aetas, inter eos, sibi pararunt Qui decus studiis perenne. Nomen Quaesitum ingenio nequit perire. IN TUMULUM CASPARIS Borneri. GAsparis hic sita sunt Borneri membra, Camenae Quem maestae exstinctum turba novena gemunt. Nosse cupis caussam? non has studiosius alter Ad vitae coluit tempora summa suae. Testantur monumenta scholae, Philyraeus Elister Quae cursus placido flumine praeter agit. Hoc duce barbarie pulsa, quis nescit honestis Adsertum studiis, quod decet esse, decus? Dum praestante viros doctrina adducit, et ipsum In primis iuvenem clara Mosella tuum. Quis nescit, monachi ventres quae celsa tenebant, Et Veneri et Bromio templa sacrata patri: Artibus esse bonis auctore hoc reddita, nactas Atria se dignae Thespiadesque domus? Inter ubi primos nullos fugiendo labores, Qua docuit cura, sedulitate, fide? Nocte dieque suo versans cum pectore, posset Doctrina augeri qua studiosa cohors. Quod tulit, atque illi laudem feret omnibus annis, Donec erunt artes, carmina donec erunt. Tu quisquis transis, olim sic spiret in urna Ver tibi, sic tellus sit super ossa levis: Sparge rosas, et cum nardo da thuris honores, Quid, cineri esse sat huic dicere credis Aue? VENERIS ET CUPIDINIS Dialogus. TEla, facesque tuas, mea nate potentia, magni Numina iam sensere poli, sensere profundi. Ipse Deum rector, mundi qui concutit orbes Iup piter, et valida iaculatur fulmina dextra: Quid non cogis Amor? regni gravitate relicta, In quasuis promptus sese mutare figuras, Nunc aurum simulat, tauri nunc cornua sumit: Ludit olor Ledam, ludit Deoida serpens: Asterien aquila, Satyro Nycteida fallit. Nam quid ego Neptune tuas, quid Delphice dic am, Quid' ve tuas dicam Iuno Saturnia curas? Cum rapiant ipsi tenerae mihi saepe medullae Flammam, sollicitos quae versat in ossibus ignes. At cur abscedens nobis Tritonia virgo Nec curat thalamos, Veneris nec gaudia nosse? An tua fax ignes, ipsam queis Pallada flammes, Non habet, et mollis vires nunc per didit arcus? Quin potius, si qua est socii tibi gratia regni, Imperium profer nostrum: cape tela, deamque Occulta tandem nec opinam invade sagitta. CUP. Ne vero, ne me iubeas inferre Mineruae Bella parens: nec enim, quibus omnia vincimus armis, (Tam gerit haud ullo pectus violabile telo) Hanc superem: tentata mihi iam cuncta: sed illi Quando ego cumque dolum, caelato callidus arcu Accedens meditor, galeam cristasque comanteis, Dum quatit, usque adeo pavidum me terret: ut omne Invadat corpus frigus, manibusque remissis Tela fluant. VEN. Omnis sic ergo audacia fugit? Qui non horrebas, memini, puer improbe quondam Insano nostri turbato pectus amore, Laedere Gradivo transfixa per ossa medullas: Pallada nunc metuas. et quid truculentius illo? CUP. At me Gradivus facilisque volensque vocatum Ad sese, verbis blande invit abat amicis. Non velut ista, tonans (horrendum) irasque minasque. Nuper enim (meminisse timor) pernicibus alis Ignaram advolitans fallente ferire sagitta Cum cuperem, occultis facibusque afflare medullas: Acta furore gravi, quas non exarsit in iras? Ipsum iuro tibi patrem, sum vertice cuius Nata, Iovem, foedos removes nisi protinus ignes: Aut quod dextra quatit, rumpam tibi pectora ferro: Aut pede correptum tenebrosa in tartara mittam Praecipitem, ne quem posthac tua tela lacessant. Sic ait: at trepida gelidus formidine sanguis Diriguit: cecidere arcus, exstincta reliquit Flamma facem, liquidas foret ac si mersa sub undas. Sed quoque nescio quos adverso pectore monstri Horrifici vultus, squalentiaque ora veneno Sustinet: haec quoties irata obvertit, ab illa Quin fugiam, non me potis est vis ulla morari. VEN. Et te terruerunt quem tela Typhoea numquam, Non metuisse pudet Phorcynidos ora Medusae? At quare nondum tua sunt Heliconia tempe? Scilicet Aonidum pavido quoque turba minantur, Anguiferosque gerunt inimico pectore vultus? CUP. Imo ego Corycidas nymphas venerorque coloque, Nec flammis ausim nostris invadere, quando Iura verecundi metuunt violare pudoris. Intentae sanctis et dum sunt artibus, et dum Aut laetae indulgent choreis, aut carmina dicunt: Otia lascivi fugiunt alimenta furoris. Quid loquar ipsum etiam quod me fecere poetam, O' genitrix, operum quoties dulcedine captus Assistoque illis, nec me citharasque tenere Dedecuisse puto, dulces nec dicere versus. VEN. Intentae sanctis esto sint artibus: esto Aonides leges metuant violare pudoris: At certe nemorum custos Latonia, virgo Non erat, imperii nostri tibi cura Cupido Si foret. CUP. Haec vero solis in montibus errans. Et per inaccessas rupes, atque invia saxa, Nunc hac, nunc illac fugit indeprensa: measque Et facibusque aliis, alioque cupidine capta, Virgineo excussas contemnit pectore flammas. VEN. Ergo capta aliquo tamen illa Cupidine flagrat? CUP. Capta quidem flagrat, casto sed prorsus amore: Quo sectatur apros, ceruos, suluosque leones Excitos latebris venatrix. Segnia quare Otia cum vitans, placitum irrequieta laborem Urgeat: haud feriam porro ne quaere doceri Cur ego Dictynnam. Nam qui fugit otia, honesta In studia incumbens, facile contemnet amorem, Liber Acidaliae, saevoque Cupidinis aestu. IN TUMULUM MARGARITAE Fabriciae, Pisonis F. Hospes et Polyhymnia. H. HVic tumulo deus ecquis adest? P. Polyhymnia. H. vates An'ne hic? P. non: mater vatis humata iacet. H. Dic vero cuius? P. Dyrcaeis, carmina rebus De sacris, pangit qui Venusina modis. H. Fabricium dicis? quis moribus illa? P. Pudicis. H. Vita? P. Quae pauper, sed sine labe fuit. H. Qua pietate virum coluit? P. post fata maneret Illius, ut viduo per tria lustra toro. H. At non eduxit sobolem bene. P. cur iuvat ergo Fabricvios probitas, officiique decus? H. Quam placide vitam mutavit morte? P. Redemptos Quam qui se credunt sanguine Christe tuo. H. Sunt satis haec: cineri sit pax, requiesque sub urna, Ambrosio aeternum busta liquore fluant. AD HIERONYMUM VVELLErum Theologum. QUod bene vis studiis, in qua traduntur et artes, Non clausa est curis area docta tuis: Rem facis, haud spernens Vellere Hieronyme Musas, Qua non est nostro tempore rara magis. Turpe quidem dictu, sed cur manifesta negemus? Non modo iudicii nil rude vulgus habens: Sed quoque sacratas leges, et iura tueri Publica, quorum humeris non leve fertur onus: Sed quoque doctrinae titulis quae turba superba Artibus a rectis nomen adepta tenet: Utilitate probat Musas, per seque petendum Quod venit ingenio non putat esse decus. Cura voluptatum prior est, quam cura scholarum, Et plus doctrina fulua moneta placet. Scire decus nullum, nummus iuvat: arca referta Quo dum sit, quaeso bardus inersque vocer. Quod facit ad reditus, charum est: venerabile nomen Musarum spretum, pro nihiloque iacet. Quo magis admiranda tua est constantia, qui non Torrentis veluti vortice raptus aquae: Ipse etiam vitii communis labe traharis, Sint studia et curis inferiora tuis. Scilicet indignum credis sapiente bonoque, Iudicium vulgi, stulticiamque sequi, Et velut ex alto Musas contemnere, quarum Hoc quod habes clarum munere nomen habes. Turpe putas artes caelestia spernere dona, Pars quibus haec vitae nulla carere potest. Artes sancta Dei conservant dogmata, sitque In precio pietas, relligioque suo. Artes et populos et maxima regna tuentur, Constituunt leges, iusticiamque docent. Artes si non sunt, feritas tenet omnia, vita Inculta haec prorsus mortis et instar habet. Macte animi egregii in Musas, quem praemia propter Larga tibi multa est dextra datura Dei. Quem tribuet propter clarum tibi gloria nomen, Quod numquam tempus tollere possit edax. Cetera labuntur tacite fugientia: Musae Quam dant defensae, gloria morte caret. IN NUPTIAS BLASII FABRICII. CVlto moribus, eruditione, Datur Fabricio venusta, honesta, Cratonis Mylii relicta coniunx. Fausto sidere ducat hic maritam, Fausto sidere nubat haec marito. Auctor coniugii Deus, pudici Tori coniugibus piis ministret Fructum, qui referat puer parentem: Fructum, quae referat puella matrem. Idem commoda largiore dextra Vitae cuncta det, usque et usque lecto Sint iunctis socio bene ac beate, Exclusis procul omnibus molestis, Quae mentes faciant dolere curis. Sit natis bene, sit nepotibusque, Quos avi Pyliae pares senectae Florenteis videant, superstitesque Linquant, serior et beata vitam Ipsos ultima cum dies reposcet. IN TUMULUM GASPARIS CRVcigeri Theologi. IAm curis hominum exutus requiescis in urna, Iam vitae Cruciger te mala nulla premunt. Felix, ô nimium felix, erepte periclis, Plurima quorum aetas temporis huius habet. Felix, cui mortis victorem in morte tueri, Saluantisque frui contigit ore Dei. Dum vixti, Christum lingua es calamoque professus, In Christum cecidit nec tua morte fides. Ergo etiam Stygias illo ducente per umbras, Intravit tua mens lucida tecta poli: Qua Paradisiacas velamina candida vestes, Atque auro sancti tempora cincta gerunt: In solio carmen maiestatisque sedenti, Et laudes Agno perpete voce canunt. Corporis ossa quidem tumuli cinefacta sub isto Marmore, nunc foedis vermibus esca iacent: At breve tempus erit, sonitu praeeunte tubarum, Quando hominis veniet filius arce Patris. Tunc subito quicumque cubant in puluere surgent, Pristinus et membris restituetur honos. Inter et ipse pios, qui qua docuere salutis Sit via, perpetua gaudia pace feres, Ante Deum fulgens, caelo ceu lucifer alto: Tanta manet doctos gloria, tantus honos. AD IOACHIMUM ET PHILIPPUM, Ionas, I. Ionae FF. QUid'nam tu Ioachime, tu Philippe, Matris deliciae, patris voluptas, Quid chartae puerisinu tenetis? An ne doctiloqui librum Lutheri, Et gemmis preciosiorem et auro, Quo menteis puerum instruit tenellas In fide, ac pietate Christiana? quod vobis pater explicat, sorores Vobiscum Catharina, Elisa, maior Ambabus Sophia excipit, reponunt Felicique penu indolis pudicae: Euge ô progenies parente digni: Vir quo vix meliorque doctiorque, Quot sunt, quotque fuere, quot sequentis Aevipost aliis erunt in annis. Digni Ionule uterque fratre Iusto, Iusto dignus et ipse qui parente est. Tam vos auspicio bono profectos, Quos olim video viros futuros? Vos Christus soboles Dei perennis, Vos omnis sapientiae magister Spiritus, tueatur et gubernet, Laudem dirigat ad Dei, salutem Et vestram studia ista, proximique. IN TUMULUM VITI THEODORI Norimbergensis Theologi. HIc quoque Christe tuum nomen, verbumque professus Sincera fidei simplicitate fuit. Doctrinam didicit quam praeceptore Luthero, Noluit ignotam civibus esse suis. Audiit ergo illum Pegnesidos accola ripae, Tradentem verbi dogmata pura Dei. Audiit, et tali sese doctore beatam Dixit arenoso Noricaberga solo. Quid memorem, scripsit quos de pietate libellos, Regnum oppugnantes impie Papa tuum? Nunc in sanctorum coetu vatumque patrumque, Perpetuae felix tempora pacis agit. Et, vel inauratam citharam dum tractat, acerram Ante Deum vel quae ture referta tenet: Exstincto pro se Christo debere salutem, Illius adsertum seque cruore canit. Membra domum mentis lucis reditura sub auras, Norica terra tulit, Norica terra tenet. AD VALENTINUM GRAVIUM Helena uxor loquitur. DEsine busta Gravi lacrimis urgere maritae, Non domus ad querulas panditur atra preces. Cum semel intravit nebulosum funus Auernum, Non exorata stat via clausa sera. Ergo licet maesto iuvet indulgere dolori, Nempe tuos questus ventus et unda ferent. Pro vivis pia vota valent, ubi nauta recepit Aera Charon, Stygias obserat herba fores. Sic fletem turba est flens consolata sodalis, Cum congesta meum texit arena caput. Quid tamen ista iuvant, ideo minus aegra recursat, Actum nobiscum quae male cura putat? Longe alias igitur nunc coniugis accipe voces, Quae minus ut sanent, pectora maesta levent. Immatura quidem quae nos divulsit amantes, Nec tamen ante suum mors properata diem est. Cuique Deus vitae quem pegit terminus haeret, Non fas hunc Helenae transiliisse fuit. Et quae casta fuit, satis est vixisse putanda Illa diu, licet haud vixerit illa diu. At centum totos quamvis impleverit annos, Quid, non'ne est vivens mortua turpis anus? Digna parente fui Vuellero, digna marito, Pignora cui Christo bina favente dedi. Ipsa mares vellem tibi, non peperisse puellas Tantum, quid velle est sed prohibente Deo? Quae placuere, iubet: quae non, vetat: inque potente Illius est soboles, vitaque morsque manu. Iam vero qui' nam potuit tua tempore coniunx Eripi ab humanis commodiore malis? In bellis an me potius, quam summa ferentem Gaudia, perpetua vivere pace cupis? Non scelerata tenent nam me loca nocte profunda, Sulphureo flammae qua Phlegethonte sonant. Qua fera serpentum redimitus colla caterua, Tergemino manes territat ore canis. Et genus infidum nuptarum poena coercet, Quaecumque aeternum nec timuere Deum. Iosepho, mecha est illic, quae passa repulsam Vinclorum falso crimine caussa fuit. Amridaeque, Dei vatum, Sidonia coniunx Mactatrix, morsu dilacerata canum. Athalia est illic, nati quae stirpe perempta, Sacrilega invasit regia sceptra manu. Et quae Baptistae saltantem a patre puellam In disco iussit poscere dona, caput. Me Paradisiacos Christus deduxit in hortos, Elysium felix qua fovet aura nemus. Hic choreas agitant exutae corpore mentes, Atque Deo grata carmina voce canunt. Hic matronarum sanctum decus Heroinae, Historiae narrant quaelibet acta suae. Serpentis vetita quod carpserit arbore pomum Eua dolo, aeternam commeruisse necem. Nec nocuisse sibi tantum, charoque marito, Verum hominum totum facta luisse genus. In placida sed quod requie, nunc pace fruatur: Hoc tibi, ait, soli debeo nate Dei. Tu caput anguinum calcasti, fractaque colla, Et victa absorpta est mors mea morte tua. Sara Dei iussu patrios cum coniuge muros, Aruaque Chaldaei deseruisse soli. Inde Palaestinas, Phariasque errasse per oras, Bis raptam thalamo Thariadaeque sui. Nec tamen excepta quidquam formidine passam, Quod fuerit semper vindice tuta Deo. Et prima quamvis foret infecunda iuventa: Auctam iucunda postmodo prole senem, Prole, cui series promissa immensa nepotum, Serpentis victor, natus et ipse Dei. Hanc circum Nahoris, stant et Labanides, omnes Matresque Isacides, Isacidesque nurus. Muta nec ulla silet, sed postquam desiit illa, Incipit haec, laudes concelebratque Dei. Quas inter cum sim, coetus pars facta beati, Et vero laudem non minus ipsa Deum: An mihi maluerim longissima tempora vitae, Quam mens egisset corpore clausa suo? At iam forma abiit, nostroque cadavere vermes Pascuntur, serpens et super ossa cubat. Terra sumus, terrae debentur corpora: cum sint Nostra cinis, fiant quid nisi membra cinis? Scilicet has meruit primorum culpa parentum, Sustineat poenas ut vitiosa caro. Et tamen iste cinis, putridique cadaveris ossa, Paulo animae post sunt restituenda suae. Ipse Dei natus rediuivo corpore, regni Caelestis dextra sceptra potente tenet. Hunc sua membra putas passurum in morte relinqui, Pro quibus est patri victima factus homo? Semina proscissos si non spargantur in agros, Non ullas segetes annua terra feret: Sic condantur humo nisi funera maesta, futurae Quae tandem nobis gloria lucis erit? Buccina de caelo quin iam cava iamque sonabit, Et surgent tumulis corpora quaeque suis. Tum quales artus, quam membra decora iuventae Sortiar, aerumnis libera, morte, metu? Ipse Gravi mecum, tecumque ego quando feremus Angelicos inter gaudia summa choros. Gaudia, quae nemo audivit, quae lumine nemo Vidit, quae nemo fingere mente potest. Nunc quarum non me post funera cura relinquit, Commendo natas, pignora nostra, tibi. Adfectum matris patrio coniunge, ferenda Nunc tota est collo paruula turba tuo. Oscula cum figes plorantibus, altera matris, Mortua sic illis non ero, iunge pater. Quo sine nulla salus, primis venerentur ab annis Ut Christum pura simplicitate, vide. Quisquis habet Christum, tenet omnia: nil sine Christo Prosunt, quas totus possidet orbis opes. Tum matris discant artes, sint pensa, colosque Illarum plenos exonerasse labor. Cetera quid referam, multo sapientius ipse Omnia quae per te chare marite vides? Nec vos non patri natae parete volentes: Hoc lex, hoc pietas, hoc Deus ipse iubet. Cura verecundi sit vobis summa pudoris: Vita scelus tota est, quando pudore vacat. At simulac facibus cedet praetexta maritis, Matrem imitatae, unum quaeque tenete virum. Turpe nimis mulier socialia foedera rumpens, Servare, est virtus maxima, iura tori. Fecundae generis seriem fulcite, nepotum Ludat ut ante Graui plurima turba pedes. Accedai, nostris quod mors detraxit ab annis, Ad vitae sobolis tempora longa meae. Quae vobis opto studiis ut agantur in illis, In Christum per quae vera probanda fides. Praemensae tandem defunctas tempora lucis, Christus ut aetherea vos quoque sede locet. FINIS.