Poemata sacra. Pars Prima. Machine-readable text Siber, Adam Siber, Adam XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ siber3 siberpoemata1.html s001.html siberpoemata1.xml siber3/jpg html Basel: Oporinus, 1565.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 October 2004 Isabelle Steinke (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup New TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check ADAMI SIBERI THRENORUM HIEREMIAE VATIS, AD IOAN. ET GASP. NAEVIOS FRATRES, MEDICOS CLARISSISIMOS, LIBER UNUS. At nunc iuvat dolere, flere, conqueri, Vatis iuvat lamenta iambo texere, Sioniam qui planxit urbem, funditus Babylonica cremata cum cecidit face, Hostisque sacra dissipavit insolens, Nefas videre: squalida obtectos coma, Reges, ducesque secum in oras barbaras, Traxit cathenis colla vinctos flamines, Iuvenes, viros, puellulas, matres, senes. Huc ordinis vestri decus Machaonis Clarissimi arte, clariores sed Dei Amore, adeste Naevii, inque rudera Secedite illa cum Sibero, patriam Quibus ruentem lacrimarum diffluens Vi maxima plorabat heu miserrimus Vates, putate cumque vestris mentibus: Non amplius cum sit Dei metus super: Non cura iuris, sanctitas, fides, pudor: Regat furor cum cuncta passim barbarus, Verbi Dei contentio, superbia, Fraudes, doli, gula, optimorum oppressio: An aliquot annis evolutis, carmine (Averterit divina ni benignitas Casus futuros) ora non sua Teutonis Tali queretur fata: Adeste non virum Sacra optimorum orata Musa vocibus, Non se negabit olim Iambus turpibus Conviciis, at nunc querelis aptior. QRHNOS a/ Ah ut beata, pulchra, libera, nobilis, Populosa, dives, firma, domina gentium, Eademque grata caelitum Regi iacet, Urbs misera, lacera, fracta, capta, squalida, Invisa numini, orba, vidua, servula. Plorat gemitque nocte, clamat, eiulat: Genas, ut imbre, fletibus rigat: nec est Amicus ullus, ah dolor, verbis levans Acerba mollibus: favebat antea Qui, factus hostis, eius exilit malis. Charis procul Semaea gens penatibus, Abstracta patriaeque gremio, barbari Imperia ferre regis exul cogitur: Nec ulla requies, tempus aut vacuum datur Cassae quiete, lacrimis, luctu obrutae. Sacrata populus qua fluebat undique Ad atria via luget infrequens: fores Tenent suos repagla nulla: Flamines Sacri gemunt, squalent puellae maestulae: Sion modis est omnibus miserrimus. Triumphat hostis, stansque curru ferreus Rapit (nocentes debitas scelerum dare. Sic par erat poenas) sinu parentibus Natos, et ante equos onusta vinculis Agit medullis cariora pignora. Migravit omnis ex Sione dignitas: Migravit amplitudo: abacti principes, Terrae decus, abiere: arietes de grege Capti velut frequente, inopia pabuli Enecta qui fame trahunt vix corpora. Nunc quae sit, olim quaeque fuerit cogitans, Cruciatur aegra Solyma: nam quid est super Priore de statu? peremptus occubat Populus, malisque insultat, atque sabbata Ridet scelestus hostis, et sacra omnia. Fecit nefas, fecit scelus Solyme, notam Mulieris et foedae cruore sustinet: Quicumque honorem deferebat, despicit, Obscoena cernens illius: vertit retro Quin ipsa se, quod esse foedam dispudet. Habet inquinatas sordibus lacinias: Cecidit, quod haud putasset, et nemo leva: Lapsam: poli te rector o moveat mea Clamat miseria, quid superbit impius, Violenter hostis calcat et stratam pede? In eius adversarius pulcherrima Invasit: heu vidit sacratae indugredi Cellae adyta saeve turgidos vaesania Extraneos, quos civitatis in tuae Coetum venire legibus vetas Deus. Gemensque flensque turba populi quaeritat Victum, cibique gratia carissima Vendit: benigna verte vultus lumina Placidi parens ad supplicem tuam, nihil Qua lucis auctor sol tuetur vilius. Tum vos iter quicumque facitis hac, meas Aspicite clades: conferendus cum meo Aspicite num dolore sit dolor: Deus Affecit heu quo me furore concitus, Omne decus et revellit ab radicibus. Igni corusco dividens nubes, meos Libransque in artus, flammeam telo facem Misit trisulco: retibus cepit pedes, Itaque retortam afflixit ad terram, dolor Ut nil nisi eheu flebilis miserum ingemat. Mea vigilant poena excitata crimina, Velut iugo conserta quae gravi premunt Caput: reliquit omne robur, concidit Virtus humi stratae manu infestissima, Nec tollere licet obrutum malis caput. Contrivit heroum omne robur: agmina Festi velut vocavit ad sollennia, Iuvenes meos quae frangerent fortissimos. Ut pedibus uvas vinitor calcat, Deus Puellulam sic contudit Sioniam. Hinc ora foedus imber et sinum rigat: Est tam procul solitor ah curnam meus? Solator animae dulcis est procul meae: Prope est sed, o rerum vicissitudines, Hostis perempta nostra quo pubes iacet. Pandit manus Solyme, nec est opem ferat, Aut qui iuvet eam: gentium crudelitas Omnis ferarum concitata barbara, Deo vocante, coiit: inter quos iacet, Perculsa, squalida, foeda, luctu perdita. Est iustus, in me iure saeviit Deus: Cur obstinata mente ei non parui? Audite populi quotquot estis, et meum Casum videte, virgines cuius ferus Puerosque vinclis miles iniectas trahit. Quos non opem supplex rogavi? nil tulit Quisquam mihi vel consilii, vel auxilii: Eunt senes cani, sacrati flamines, Per urbis et deserta quaeritant cibum: Sed quis daret, vel unde egentibus daret? Me magne rector respice, et mundi arbiter, Turbata cui dolore saliunt viscera, Maestumque trepidis palpitat venis iecur: Quam gladius orbavit velut foris, manu Mors sic rapace viduat atra iam domi. Quis me dolere nescit? ah nemo tamen Solatur: est usus ministro quo tuus Furor, videns mala ista laetitiam capit, Gaudetque damnis rursus hostis. o malum Cui invehas Deus, sit ut similis mei. Veniat dies, quo numen impios petat Telis tuum, peccata propter: quo modo Tractata sum, tracta ultor illos: lugeant, Quo lugeo modo: nimis Solymc, nimis Lugeo malis miserrimis adobruta. QRHNOS b. Ergo caput perfudit atra virginis Sioniae nube? illius rebus chaos Induxit? Isaci domus caelo Deus Ergo decus deiecit, undantem pedum Suorum et iram vertit in subsellium? Iacobidarum excidit aedes et lares, Miseros lares, munitiones subruit: Periere cuncta, concidit regni status: Caesi duces: polluta dignitas, super Ex urbe nec tantum quidem pulcherrima est. Cornu Deus confregit Isacidum, ordines Turbavit, hostis cum veniret: abstulit Retrahens manum, vires: ineptos praelio Disiecit: ira percitusque praepetes In dissipatos fulminum torsit faces. Saevum coactis tendit arcum cornibus, Quicquid foret pulchrum decensque nullius, Hostibus stravit, misertus, spiculis: Adeo ignis instar bilis irati Dei, Diffusa per Sionis est tentoria. Hostem Deus se praestit: pessundedit Iacobidas, pessundedit palatia, Disiecit arces, moenia in planum dedit: Maerore flebili, dolore virginem Affecit, et luctu gravi Sioniam. Vastavit, ut fera hortulum, sedem suam: Oraculi dispulveravit gloriam: Abolevit et templi decus cum Sabbatis Dedecore flamines notari, principes Regesque duci despicatui tulit. Excessit adytis, polluit sacrarium: Labore multo structa templi moenia Compegit hostis in manus: ferro sacrum Qui possidet limen, velut festo die Vocemque sancta per volutat atria Vasto, quod animo constituerat, impetu Turres Deus quassavit et pomeria: Nec regulam, nec ante retulit manum, Exscinderet quam cuncta: lugent moenia Deiecta, maerent versa propugnacula. Emota claustra, postium repagula Iacent solo sub ruderum mole: exules Post terga revocati manus, in barbaras Abiere rex et principes terras, ubi Lex nulla, sacra nulla, nulla oracula. Taciti sedent pedore patres obsiti, Foedantque cinere cana turpi tempora: Vestibat ostrum nuper et quos purpura. Centone vili corpus indutae, solum Feriunt puellulae ore prono squalidae. Lacrimis tument mi lumina, retinent suis Oculique se vix sedibus: corpus dolet: Effunditur iecur in humum: regnat fames, Letum, luesque, morsque quod toto oppido: Quibus omnis aetas, omnis et sexus perit. Nati rogant matres ubi fruges, quibus Pellant famem: sint vina ubi, quibus sitim Sedent anheli: sed nec usquam vina sunt, Fruges nec usquam ut saucii letaliter Inter manus suorum et edunt spiritum. Ah cui puella Solyma, cui te comparem? Ah conferam cui virgo te Sionia? Tua damna verbis quis levem, quae turbidi Sunt plura fluctibus maris? ope qua tua Fovebo, possint quo coire, vulnera? Oraculis vates tui mendacibus Induxerunt te, frena nec licentiae Inicere tentavere, teque cladibus Prohibere: vanis frivolisque somniis Exterminantes patriae miseram solo. Qui te vident, utrisque manibus excitant Plausum, capita cum sibilo quassant: et, haec Ocellus urbs haec, inquiunt, est gentium, Quacumque Titan ortus et labens meat? Haec orbis olim dicta totius decus? Inimica lingua eiecta, et ore barbaro Stat turba, foeda latrat et convicia: Absorpsimus tandem, haec dies, haec est dies, Optata nobis saepius, voti sumus Iam compotes: iam parta, iam parta ultio est, Fecit Deus, quod cogitaverat: Deus Accidere quae praedixerat, iussit: nihil Pepercit: omnia auferens, hosti iocum Nos, fabulamque statuit: alto vertice Qui victor astra lucidi attingit poli. Qui tot labores, totque passus es mala, Intende vocem, mure clama virginis Sioniae: sit totus in vultu dolor: Lamenta, planctus, questus, eiulatio Sonent, genas fletusque maestus irriget. Radiantibus seu lustrat horis aethera Sol, noctifer seu sidera accendit, velut Effunde aquas arcana pectoris tu: Caelo manus tolle, erige ora, mortuos, Propter, fame passim iacent qui compitis. Huc o, penes quem iura praecipitis poli, Pater aspice, pater ah supreme, ecquem malis Affeceris tot ante. num fetus suos, Fetus recens natos, vorarint feminae, Caesique mystae sint tuis sacrariis. Iuvenes peremti nobiles vicis iacent, Iacent peremtae nobilesque virgines: Quid impia, quid fracta dextra guttura Senum loquar? Deus furoris hoc opus, Nil dexterae parcentis hoc opus tuae. Hostes meum vocasti in exitium, diei Ad festa ceu sollennis: undique gentium Coiere turbae, nulla cessavit manus: Vates, sacerdos rex, senator, virgines, Matres, viri, templumque cum regno iacent. QRHNOS g. Ah omnium miserrimus mortalium, Quos primus, et quos cernit extremus dies: Invecta tanta cladium cui diritas, Me noctem agentis per nigram, non per diem, Prementis usque et usque dextra numinis. Per et medullas ira, venas et means Tabefacit omne corporis robur Dei, Confringit ossa, membra fluxa dissipat: Et felle circumuallat, ac molestiis, Involvit et ceu mortuum caligine. Ne fugere possim, vinculis onerat manus, Additque compedes, specumque saxeum In carceris compingit, unde miser preces Fundo obseratis auribus structus negat Unde exitum murus lapide firmissimo. Armatus ursus unguibus, leo iubam Minace fuluam fronte concutiens mihi Est factus: ob servavit errantis vias, Prensumque fregit, morsibus vastis premens, Partem reliquit et mei nullam mihi. Me ceu scopum, promens pharetrae silios, Petit, et meos renes agit per arundinem. Popularibus tota die sum canticum, Sum risus et iocus: mihi fel est cibus, Tristi sitim levoque siccam absinthio. Excussit ore dentium seriem mihi: Versavit atro puluere, cinere adobruit, Et pace spoliavit: nec est dubiis opem Petam unde rebus: cuncta iam amisi bonae, Et robur et spes in Deum periit mea. At tu cui rerum potestas omnium Pater, pater iam parce, iam revoca manum: Absinthii et fellis mei clemens memor Miserebere: animus dictat hoc, firmat bonae Spes: aliquis, inquit, laetus et veniet dies. Non est Dei benignitas consumpta, non Clementia est exhausta: quottidie recens Eripit benigna quae malorum fluctibus, Testatur et fidem Dei: mea nititur Mens hac, quietiora sperans tempora. Est facilis et mitis Deus sperantibus Ipsum, quibus praesens, secundo numine est: Bonum silere corde non fracto Deo, et Illius exspectare dexteram, bonum Est ferre patienter iugum annis mollibus. Tristi quieta tempore patientia Premit ore cernuo solum: patientia Fidit Deo usque fortis, in victa, omnibus Exposita casibus: genas ferientibus Praebet, tacitaque sustinet convicia. Est ira sancti numinis brevissima, Nec deserit suos Deus: premit quidem, At vertit in melius minas: tandem manus Praesensque fractas erigit: munus Dei Non est genus non triste nostrum perdere. Iniurioso colla pede non proterit, Vinctosue calcat: tardus ad poenas, reis Favet: facilis et aequus, aequum temperat Ius omnibus, circumvenire nescius, Reddit bonis, quae meruerunt reddit malis. Ah ne quis accuset Deum: sunt a Deo Malumque pariter et bonum: quid impie, Quid' nam fremis, tibique fieri iniuriam Exsistimas? propter fremat sua crimina, Quisquis malus, vitamque damnet improbane. Scrutemur animos, intimosque pectoris Sinus, et ad Deum revertamur, manus Tollamus et mentes ad alta sidera: Nos nos fuimus et impii et nefarii, Nos egimus male: ipse iustus es Deus. Ut fluctibus maris, furore percitus Ira tua nos obruisti: nubibus, Ne verba nostra mente pacata audias, Te condidisti: inter sumus facti lutum Gentes, videt quos igneo sol lumine. Ridemur hostis hiante rictu, fabula Iocusque passim: nox diem, noctem dies Urget, nec est levare tenta spiritu Praecordia: angor, aegritudo, vastitas, Fames, calamitas undique undique ingruunt. Fluunt, ut imbre, fine dempto lumina: Fluentque, donec nos ab alta caelitum Pater poli benignus aspiciat domo: Tenere lacrimas num queam, puellulae Videns pericla totque damna Sioniae? Teneam ne lacrimas, quem velut aviculam serus Venatus hostis caepit, inque carcerem Inclusit: immerentis in cuius caput Iactantur undique saxa: clamantem, Perii, Quem pelagus immenso maris cumulo abruit. Nec sic tamen frangor malis, despondeam Ut prorsus animum. te specu abdito, Deus, Tuumque nomen invoco: vocem meam Audis pater sic usque me pater audias, Praesens ut assis, absit et dicas metus. Tu Domine lites tu (potes nam) discute: Vitam meam defende: quae fiant mihi Iniuriae vides: relinques in malis Me semper o tantis, feres caput in meum Consilia lentus inita, machinas, dolos? Cernis furores, auribus convicia In me accipis quae iactitant: non te fugit Quid cogitent, aperta cui sunt omnia: Vides ut illis sim iocus, sim canticum, Fugiente vel sequente solem vespero. O' surge Deus, iramque in hostiles domos, Tuumque numen verte, in ulti riserint Ne nos, refer par et pari: callum impiis Pectoribus ob duc: stirpe ab ima pessime Ut turba pereant exsecrata funditus. QRHNOS d. Ut heu, corusco quod nitore sidera Vincebat aurum, saepius quod artifex Purgarat ignibus manus, pallet: viis Ut hic et illic omnibus foedo iacent, Sacrae domus calcata coeno marmora? Sionis auro cariora corpora Nati, loco non ullo habentur, urceis Spreti magis testaceis, duro manu. Spissoque figuli qui luto facti, probe Nec igne cocti, et hac et illac perfluunt. Prolata praebet ubera catulis draco, Illosque (amor tantum valet sobolis) fovet, At struthione durior gentis meae Natos alere puella non potest suos, Grato imbuereque anhela lacte guttura. Infantulis vix editis in luminis Auras, abhaeret lingua faucibus siti: Panes inedia fessa turba flagitant Pueri gemente voce: micam porrigit Nemo: unde namque porrigat, qui nil habet? Nuper affluebant omnibus qui copiis, Qui delicate pascebantur, intimis Cruciantur infixa fame praecordiis: Vestes dabant quis fila quae Seres legunt, Nunc stercore et voluuntur atro puluere. Solyme luit poenis scelera gravioribus, Quam Sodoma, quae flagravit igne caelitus. Illa imbribus cremata subito sulpuris, Unoque periit impetu: obsidionis hanc, Qua tristior non exstitit, mora perdidit. Quae turba nutribant sacratam numini Comam, nivibus et puriores Scythicis ERant, et albo lacte candidi magis: Coraliis certabat oris inclitum Decus, igneisque pulchra gemmis lumina. At nunc abiit et candor omnis, et color, Incogniti vicosque per fuligine Obambulant vultum obsiti: vix ossibus Haerent, cutem praebent per ipsam viscera Spectanda ligno sicciora corpora. O' ter quater feliciores, hostici Ensis furor, quam perdidit quos pallida Fames. perit statim, perit qui bellico Telo: fames amicta pelle lurida, Lente enecat dira lue praecordia. Quid feminis est mitius, quid matribus Est liberorum amantius? dulcissimos (O' sortem acerbam, o fata miseranda, horrida.) Suos tamen coxere matres liberos, Pastaeque dapibus impiis sunt feminae. Effudit in Sionios bilem suam, Qui summa caeli templa nutu concutit: Fulmen reducta iratus excussit manu, Et tecta sacris dedicata victimis, Convulsa ab imo perdidit flammis solo. Illam quis ah regum putasset, ah diem Quis principum fore extimasset: Barbarus Qua firma propugnaculis et milite Insisteret, deiecta victor moenia, et Rudera sonante verberaret ungula? Sed institit, sed verberavit, et tenet Flore inclito regnum: scelestum scilicet, Vitiisque vincens omne flaminum genus, Tantae ruinae, caede polluti manus Vatesque causa fuere, vates perditi. Talpis erant caeci magis: rerum tamen Scientiam sibi arrogabant omnium, Deique mentem nosse: sanguine obliti, Purissimos se praedicabant, et procul Umbra prophanae vestis impura infici. Abisiste, clamabant, facesse concito Gradu malus quicumque, non fas tangere Deo dicatos: exsecrabiles magis, Quam sunt, erunt, fuere et ulli: ideo locis Sermo omnibus, poenas daturos maximas. Nec irritus sermo fuit: Dei furor Subvertit illos, pessimosque pessime Mactavit: et, templi ministros et senes Quod non erant honore dignati, Deus NOn ulla eos dignatus est clementia. Illi quidem Nilo iubebant sidere Septemfluo, tormenta, milites, equos Ut qui foret missurus: at rebus levis, Tabescerent licet oculi exspectantibus, Trepidis nihil quicquam Pharo tulit auxilii. Ope destitutis ergo retia omnibus Viis ubi tetendisset hostis: ultima Venit dies, venit bonorum et omnium Tempus supremum: nil super, nil est magis Super priore de statu: Solyme fuit. Aquilae ruunt non praepetes tanto impetu, Timidas aguntque aves per atra nubila: Quam venit hostis concitatis cursibus, Tergo retortis brachiis per avia, Traxitque per lutumque saxaque corpora. Quin ipse rex litus oleo caput sacro, Qui vita nostra, qui voluptas, gaudium, Pulcherrima orbus urbe et arce, maximis Lapsusque opibus, egens opis, nunc ferreis Vinctus catenis, barbaro exulat loco. Gaudes puella, nostra rides et mala, Puella Idumes? gaudeas et rideas Husaea virgo: maius infundet Deus Iustus tibi fastidienti poculum, Ebriaque turpiter iacens nudaberis. Finita culpa Sioniae est puellulae: Erit erit illud tempus, ac felix dies, Qua non sit exul amplius. Tibi cave Husaea, te sors expetit, poenas dabis: Sero ruina quae venit, gravis venit. Oratio Hiremiae Vatis. Audi pater supreme supplices, vide Quantis premamur heu malis: hereditas Est versa ad hostes nostra: barbari tenent Domos: caremus patribus: raptae sinu Matres ab ipso coniugum: exitio dati Cives, et igne et sanguine impleta omnia. Nostras pecunia bibimus aquas: focis Cremanda pretio ligna vaeneunt: labor Gravis labores urget: alterius mali Finem excipit gradus sequentis: nec datur Quies: cibi victusque gratia manus, Fame iubente, NIlo et Euphrati damus. In nos redundant impiorum crimina Collecta patrum: sordido premimur iugo. Ne panis importetur, omnes obsidet Silvas cruentus hostis, et vias: cutis Hinc nostra furno nigrior: pars ne iacet Et ulla probro, feminae Sioniae, Sioniae passim stuprantur virgines: Aguntur in crucem duces et principes: Rapiuntur ad poenam senes: saxis terunt Frumenta iuvenes: ligna pueri baiulant: Spoliata luget curia senatoribus. Non cantionibus viae, non perstrepunt Choris: voluptas omnis, omne gaudium Periit: corona lapsa capite est. Crimina Meruere talia nostra: maeret anxia Mens, animus aeger est: diem vix sufferunt Nigrante pressa nube lumina: est dolor Tantus. quis o non vultibus doleat locum Habitandum, apris trucibus et acribus lupis Relictum, ubi Sionium stetit decus? At tu pater, qui saeculis cunctis manes, Solium perenne cuius est, sic immemor O' nostri eris? nec te tot exorant mala? Converte nos, et ibimus vias tuas: Ad patriae redire fac gratae lares. Priora nobis redde quaeso tempora: Satis ira saeviit et super gravis, pater, Pater priora redde tandem tempora. FINIS.