Poemata sacra. Pars Prima. Machine-readable text Siber, Adam Siber, Adam XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ siber3 siberpoemata1.html s001.html siberpoemata1.xml siber3/jpg html Basel: Oporinus, 1565.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 October 2004 Isabelle Steinke (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup New TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check ADAMI SIBERI EPIGRAMMATUM AD ILLUSTR. DUCEM AC DOMINUM IOHANNEM ALBERTUM, IOHAN. ALBERTI DUCIS MEGALBURG. AC VANDALORUM PRINCIPIS ETC. F. LIBER PRIMUS. Dum Sionia pervagantis arva, Caelestis fovet aura quae Favonii, Iordanis rigat et beata lympha, Mentem dulcibus entheat recantans Echo vocibus, hinc et inde numquam Mortales amarantulosque, molles Et legi violas: quibus corollas Texit Uranie sacras: Siberum Princeps ponere quas tuis capillis Iussit, parvula, pro benignitate Divina, meritisque patris in me, Grati munera pectoris: quod oro Acceptumque habeas, colasque Christum, Undae Bellerophontidosque nymphas: Ut olim pietate, litterisque, Dei munere, non minor parente Fias, quis manibus Duces tenentur Inter sceptra Tuisconis per oras, Est quo vix meliorque doctiorque, Quot sunt, quotque fuere, quot sequentis Aevi post aliis erunt in annis. Lectori. Lector Siberus te rogat, velis tibi Fieri quod, offeras ut ad se candidam Mentem: farinae, nec statim, quod non tuae Est, improbes, portenta fingens furfuris: Hostis superstitionis, o sic pectore, Ut voce, gloriatur esse, numinis Beneficio: verbum celebrat hinc Dei, Illud sibi et acuit, suisque carmine: Nec recta se sentire dubitat cum piis, Sanctisque cunctis de Deo, et rebus sacris, Abominatus somniorum naenias. Si qua tamen titubaverit mens non satis Sese explicans, ignosce: det veniam omnibus Sic Christus, ore cuius est nullus dolus. Verbum Domini manet in aeternum. Is. 40. Qui caro, quantus homo, quantusque, est gramen et herba, Illius virtus floris et instar habet. Flos perit, arescunt defectae humoribus herbae, Quas flatu differt spiritus ipse Dei. Quisque sibi placeat, tamen est flos, gramen et herba: Herbae arent, flores vento agitante cadunt. At manet omnipotens Deus omni tempore, verbum Et manet omnipotens tempus in omen Dei. Ars Artium. 1. Corinth. 2. Nihil (vale Lex, hinc abi Virtus, procul Sapientiae decus facesse, et Gloria) Nihil scio Iesum nisi Christum, Patris Natum supremi, virginisque: Deus homo Qui fixus est pro me cruci: qui sum scelus Crimenque totus mente, corde, corpore: Hoc (stultus ut habear, malusque, et barbarus) Hoc scire summa et unica est scientia, Iterque caelo proximum, et certissimum. Unum necessarium. Luc. 10. Uno opus est, cur consumis per inania vitam, Post et habes nugis verba, librosque Dei? Feceris haud quidquam damni, non aethera quamvis Ingenio possis supposuisse tuo: Et nec Aristocles, nec sit tibi lectus Ulysses, Nec dulcis molli carmine versus eat: Uno opus est, ut nosse queas tete ipse, Deumque, Ad caelique domum tramite quo sit iter. Bardus, inersque vocer, dum sis mihi cognite Christe: Hoc opus est uno: cetera curo nihil. Christus qea/nqrwpos. Et Deus simul est, Homoque Christus, Aequaevi Genitoris et puellae Hebraeae soboles, fuit quod ante Manens, non erat et quod ante factus: Qui nostris licet hospes esset oris, Cum parente tamen potente caelo Regebat Deus alto, homoque iam tum Inclitus superum inferumque sceptra: Nunc vero, simulatque morte victa, Et subacto hominum hoste sempiterno, Vi sua ad decus extulit perenne, Quae sumpsit genitricis ossa et artus Carnis sanguine, iam sedens Parentis Dextera Deus atque Homo implet aethram, Et terram, maris et profunda, sanctis Mirandus geniis, tremendus atros At quicumque lacus colunt Auerni. Nabali. Quid scripta tum si non tibi probo mea? Habe tua tibi, relinquito mihi mea: Deo placet, quicumque stultis displicet. Deus Deorum locutus est. Psal. 2. Cum divina aliquod loquitur Sapientia verbum, Scita voluntatis pandit et ipsa suae: Claude oculos, obtura aures, omnem obstrue sensum, Illius et tantum pectore dicta nota. Ut Satanas in te, ratioque sophistica pugnent, Mendacique reum maximus orbis agat: Tolle animos: fretusque Deo, te maior et ipso, Cetera pro nugis, quisquiliisque puta. Omnia caelestis superat sapientia veri: Doctior est cunctis, quem docet ipse Deus. Veritas Unica. Iohan. 17. Est veritas simplex et una, quam nisi Verbum Dei nemo docet: verbum Dei, Quod nec Sami senex, nec explicat Plato, Unumque triplicemque monstrat noscere Deum, optimumque, maximumque, quo prius Fuit, est nihil, posterius et nil unquam erit, Patremque, filiumque, sanctum et spiritum: Et quae voluntas in genus nostrum illius. Tum ponit ante nostra nobis lumina Cladesque, miseriasque nostras, qua via Et eripi ex malis queamus omnibus, Natura restituique prava in integrum. Quicumque credit huic, Dei fit filius, Christique frater: ut, potitus caelitum Vita, beatus aevum agas felix, tibi Verbum Dei fidei sit unica regula, Norma actionum et omnium certissima. In imaginem Adamae et Evae. Quos Deus ipse sua decorarat imagine, vertunt Fraudibus en hostis, seque genusque suum. I nunc, et larva regis foedatus Auerni, Amplifica mentis iuraque vimque tuae. DEUS kakopoio/s NON EST. Et creatque, facitque, agitque cuncta, Et novitque, procul videtque cuncta, Ab ipsoque, per atque propter ipsum Sunt, quae condita, cuncta, nil et eius Fit nutu sine prae potente quidquam: Nec auctor tamen est Deus malorum. Colligite fragmenta. Matth. 14. Marc. 6. Luc. 9. Ioha. 6. Iam longo Natus nos pavit tempore pane Aethereo, vita est quo sine nulla, Dei. Adsedes saturi sua quisque et tecta revisunt: At Christus montes et loca sola petit. Qui pueri linguas, et doctas discitis artes, Post res ut vestra publica crescat ope: Colligite, alma sinit dum lux, superantia frusta, Cum tenebris instat post bona tanta fames. Iohan. Alberto Duci Megalburg. etc. Moriere morte Adame, quo decerpseris Pomum dic scientiae boni et mali Ex arbore: Dei vox erat. quid daemonis At ore serpens? Sit procul mortis metus: Nil est pericli: sed Deus novit fore, Si manderitis poma, numini pares, Qui quod bonum sit, et sciant quid sit malum. Heu lingua mendax, improbus sermo, mali Omnisque causa: et hanc tamen Ophiologiam Sic imbibere nostra Princeps pectora, Ut scire cuncta se putent, cum nil sciant: Deique similia esse, cum sint daemonis, Et morte, vitae ingressu ab ipso, mortua: O' perditum hominum, et miserum et in felix genus. Nomen Salutis sub caelo unicum. Luc. 2. et Act. 4. Dat solus, non caelo aliud, terra ve, salutem, Qui servatoris nomen Iesus habet. Hunc propter (valeat lex ipsa, hominumque labores, Creditur et quidquid corda parare polo) Omnibus hunc miseris propter peccata remittit, Transcribit rerum caelitibusque Pater. Quisquis es, esse stude tanto pro munere gratus, Quae multo exsist at fructu operosa, fide. Gloriatio sancta. Hier. 9. 1. Corinth. 1. Robore non fortis, non auri pondere dives, Sapientia nec iactitet se qui sapit. Nosse Deum vera est sapientia, robur, et aurum, Eiusque natum, cum sacro flatu, unicum. Hic fastus nobis, hic esto superbia: solo Qui gloriatur, glorietur in Deo. Sola fides iustificat. Is. 53. Paul. Rom. 3. Si coram Patre, qui tuetur orbem, Cui nemo nisi filius probatur Innocens, scelerisque purus, una Parte credulitate, et altera ipsa Virtutum sumus actione iusti: Si vitae sine sanctitate caelum Non ulli patet: approbatione Sola si bonus, integer, sacerque Nemo est aetherea: perennis ergo Laxus est adeo torus salutis, Ut servas quoque non duos pudico, Speratam capiat modo, et cupitum, Iunctos foedere? non satus supremo Parente est Deus ergo Christus? ergo Iam lex mortua non mihi tibique est, Qui Christo dedimus fidem, cruore Abluti illius, atque carne pasti? Aut quos Spiritus entheat sacratus, Mentiuntur Amosidesque, et, una Paulus maximus ipse Apostolorum, Qui voce ingeminant: Dedit, dabitque Semper iustitiam omnibus beatis Una cognitio fidesque Christi. Evae. Eua quid oblito dimittis verba Tonantis Pectore, te similem quid fore rere Deo? Falsa draco loquitur, qua sorte superbus et ipse Excidit: hanc mendax invidet ille tibi. Tu tamen in malo dentem premis, atque marito Porrigis: heu malo das mala quanta viro? Nicolao Selneccero Theologo. Pythagorae in dubium si quis decreta vocasset, A' sociis au)to\s accipiebat e)/fa. Cur non cur au)to\s sit e)/fa Selneccere nobis, Qui nescit vana fallere voce, Deus? Multa habet et Satanas, ratioque sophistica multa, Quis linguae eludant dicta sacrata dei. Tu pugna verbo, quo terra polusque tremiscunt: Victor eris, repetens fortiter au)to\s e)/fa. Fides non sola, sola. Aut est sola sine actionis omni Laude vel minima fides, inanis Aut non ullaque prorsus: illa secum At magnum fieri pedisse quarum Nequit quin numerum trahat, piasque Virtutes, operum agmen et bonorum: Non est mortua res, sed actuosa Fides, nec tamen accipit salutem Factorum merito, sed apprehendit Quod Deumque hominemque sola Christum. Semen. Gen. 3. Serpentis misera est hominum corruptio semen, Quam dira invexit callidus arte draco. Hac, pro divina, furialis, imagine, larva Mortale heu foede quam tegit omne genus? Non novit numen ratio, est aversa voluntas, Corque malum primae crimina labis habet. Hinc non ulla salus, aevis foret omnibus Orci Nostraque stirps saevis turba cremanda rogis: Ni castae, turpes, semen bone Christe puellae Ablueres unda sanguin is ipse tui: Aeterni indutos et rursus imagine Patris, Ornares vita, iustitiaque tua. Ergo Dei nati iam nunc sumus, ante draconis: O' pulchram laeta conditione vicem. Non addetis ad verbum, nec aufereris exeo. Deut. 4. Nil addito verbo Dei, nil detrahe, Moses ait: cui paret est quisquis pius, Pendet quod inde vita et omnium salus. At quid Anomus, quid qui sequuntur impias Sectas proterui? non modo adiciunt libris Sacris, et ad suam auferunt libidinem: Illos furente sed quoque pede proterunt, Apinas et esse exsistimant caelum: nisi Stygio heu nefas non expiandum sulpure. Vires humanae. Non saxum, nom truncus homo est, brutunue: quid ergo? Qui iam, quae gessit, non magis ora gerit. Factus imago Dei, nunc larvam daemonis atri Sustinet, et miser est, et scelus, et vitium. Non ea vis animi, non tanta potentia, quae se Aggreget ad nutum sponte volensque Dei. Peccatum creti, peccatum vivimus, omnes Mors peccatum audio propter et ore vorat: A' vitae exortu sensus, cum mente voluntas, Os, manus, affectus, omnia crimen habent. Quid vires igitur, quid mentis numina iactem, Appellat verax quem Deus ipse malum? Nolle bonum nostrum: Christi dat gratia velle: Est, habet hac sine nil, nil valet omnis homo. Adamus Caino. Gen. 3. Si bonus ipse fores: bonus est cuicumque puellae Semine spes residet, quod mala nostra levat: Quam miser amisi, dulcem revehitque salutem, Qua superum est felix vita futura locis: Ergo Caine fores si talis, vasta tulisset Crimina per ponti iam tua stagna Notus: Et tibi rideret tellus, rideret Olympus, Aspiceret clemens et tua sacra Deus. Nunc malus et stultus nimium tibi plaudis inepte, Crimina iustitiam fingis et esse tua. Ergo cubat canis ut sopita in limine, noxa Vestibulum mentis sic iacet ante tuae. Quos ea discusso somno furiosa tumultus, Instabit dempto cum tibi fine, dabit? Quantus es, et vitium, et scelus es, tibi pestis inhaeret: Tu cave ne vires exserat illa suas: Siste pedem, tuus incipiens equus ire resistat: Peccati, fretus Semine, victor eris. Magister unus. Matth. 23. Extollis claros qui te docuere magistros: Recte facis, quis et hoc malus nisi improbet? Hunc audite, Pater sed cum de vertice caeli Clamet, animo Natum meo gratissimum: An non Doctorem cunctis commendat, et ut sie Solus Magister Christus omnium iubet? Aetherea, mendace sumus, qui vescimur aura, Ortu creati: natus est verax Dei. Hic, te nec gratum veto praeceptoribus esse, Sit doctor, et nobis Magister unicus. Utendum Dei misericordia, non abutendum. Est mitis, facilis, culpasque ignoscere promptus, Ob Christi meritum, iustitiamque, Deus. In scelus et vitium, quo plura ignoscere possit, Ibimus insanis passibus ergo mali? Hoc vetet ipse Deus: peccato mortua turba Si sumus, abluti sanguine Christe tuo, Peccatum in nostro qui regnet corpore? sentit Qui scelus, haud patrans, est in amore Dei. Iohanni Iohan. Aleberti Ducis Megalb. F. Non, daemone excepto malo, Deus ullum habet, Quam mundus est, infestiorem qui gerat In omnibus se rebus adversarium. Nam spretor est quia numinis, quod non scelus Divina contra edicta facere sustinet, Foedissimis contaminatus sordibus? At, amor et o pietas patris, bonus tamen Immundum amore tanto amat mundum, suo Ut donet illi filium carissimum Animo: fide quicumque firma apprenderit Ipsum, pereat ut neutiquam: sed tempore Beatus omnis sit potitus caelitum Vita: Deum tam mundi amantem diligunt Nec nostra Princeps intimis praecordiis, O' duriora silice duro pectora. Iustitia nostra Christus. Ut numquam sine luce sua sol, sic sine fructu Virtutum non est, officiisque fides: Sed cum non solis sit lux, cur causa ferantur, Per quae contingat, facta probata, salus? Nostra salus Christus: tantae polluta venire In partem laudis non opera ulla queunt. Turba professa Deum debent sanctique bonique, Nequaquam Christo velle sed esse pares: Ille caret vitiis solus: o veste beatus Iustitiae Christi qui bene cumque lates. Pseudoprophetae Matth. 7. In Christi, pellem mentitus et ora bidentis, Involat, et Stygius saevit ovile lupus. Venditat huic sese fanaticus error, et atra Ut tabe inficiat pascua sancta studet. Hic quid oves, quid nam? debent audire monentem: Vatibus a falsis o mea turba cave. Nulla salus sine voce Dei, sine sanguine Christi, Nostra tulit qui insons crimina, nulla salus. Hunc extra quicumque viam tibi monstrat ad aethram, Et rabidus lupus est, et niger ipse Satan. Verbi Dei potentia. Verbo nihil quidquam Dei potentius: Quae non erant creatque, servat, et fovet: Fecunditate beat anus: maris secat Fluctus: aquas e cote liquidas elicit: Sine frugibus alit at hominum quot milia? Solis vias sistit: loqui mutis, pedes Claudis movere, videre dat caecis diem: Qui mole criminum premuntur sublevat, Et ornat innocentia, quos mors tulit, Vitaeque reddit. Optimique et maximi Nil non potest verbum, modo credas, Dei. Lex et Evangelium. Luna regit noctem, Mosis lex munia vitae, Obruta ceu tenebris qua sine cuncta iacent: Sol auctor lucis, Christi doctrina salutis, Credentes caelo quae sine fine manet. Ad legis, mores componens, dirige gressum Lumina: sic homini gratus, erisque Deo. At cum supremam mors pallida nuntiat horam, Terraque linquenda est, vita, hominesque tibi: Solem Evangelii specta: non vita probata, Mors caelo Christi sed beat una polo. Confide Fili, remittuntur tibi peccata tua. Matth. 9. Ut non mutatur Deus ullo tempore, constant Sic sibi perpetua verba sacrata fide: Ergo tuis simul ac vox auribus incidit: omnem, Qui te sollicitat, pectore pelle, metum: Dat Christum propter veniam, culpasque remittit, Qui nostri vero flagrat amore Pater: Nec dubita, nam certa audis: contraria clament Caeca licet ratio, mundus, et ipse satan. Quantum quisque Deo fidit, tantum accipit: aude Credere, credentem vita beata manet. Christus sanctissimus. Luc. 1. Sine mare primus, feminaque, numinis Homo exstitit creante factus dextera, Terra recente: femina sine, ex maris Alter Deo fingente costa: tertius Mare feminaque natus, unde ducimus Omnes genus: sine mare quartus, femina Sancti editus satu potente spiritus. Non perstitere primus, alterque in sua Qua conditi innocentia: refert malus Suos parentes tertius: sine crimine At, non sibi, sed nascitur nobis, bonus, Et integer quartus, Deus simul et Homo: Per quem malos (o sors beata) et perditos, Unda renati, spiritusque gratia, Si credimus verbo Dei, salus manet, Et vita nullis terminanda saeculis. Malus iustior bono. Luc. 18. Qui fit, donatus venia quod iustior aede E' sacra manceps, quam Pharisaeus, abit? Hic studium iactat legis, tumidumque profatus, Quam se magnificum quam facit ante Deum, Despectis aliis? alter peccasse fatetur, Se scelus et queritur, quod sumus, esse Deo. Nulla placent sine vota fide, sine nulla tremente Sermones Domini pectore facta placent: Quod spernas etiam inflati si mente superbus Quem mandat fratris Christus habere loco: Ut genius quondam qui formosissimus, omni Virtute ornatus sub Stygis ibis aquas. Iohan. Alberto Duci Megalb. etc. Figmentum, Deus ipse, cordis, inquit, Humani a puero malum est: quid illa Est princeps, ratio nisi et voluntas, Informatio, cogitatioque? Quae si libera sunt, suique iuris, Et nituntur ad optima, ut Caini Somniat soboles: Deus feretur Qui non vaniloquusque, futilisque, Verax qui fuit, estque, eritque semper? Fides sola, non sola. Credere cum Paulus nos vult, fideique salutem Assignat, placuit qua sine nemo Deo: Non te, non fieri vappam iubet, et nebulonem: Acceptum affirmat non scelus esse Deo. Res est viva Fides: quae cuius pectore flagrat, Grata simul loquitur, grata facitque Deo: Deberi sibi nec propter tamen illa salutem Novit: sed natum, quem capit una, Dei. Parate viam Domino. Iohan. 1. Quid est, Viam parate Christo, quod iubet Baptista? Vel virtutibus Inflatus est homo suis: vel in scelus Ruit omne per caput et pedes. Haec rudera sunt, et saxa: quae nisi auferas. Christus venire ad te nequit. At auferes, si lege territus Dei, Didiceris esse te nihil Nisi vitium, crimenque, et irae filium, Opus cui sit gratia. Insistit hanc Christus viam: qualis sit o Da magne Deus et cor meum. Ecce rex tuus venit tibi, Zach. 9. Matth. 21. Ad nos Christe polo, non ad te nostra redemptor, Et Rex, mens animi sponte, vigorque venit: Quo nam, quo pacto? verbi virtute, per Aurae Vim sacrae in nobis quod nova corda creat. In se descendunt haec, peccatumque, scelusque Esse hominum credunt, lege docente, genus: Sanguine seque tuo statuunt et morte redempta, Caelestis donat quam Pater ipse, fide. Praeda sumus mortis, peccati, daemonis mones: Unius est munus vita salusque Dei. Perditio ex te Israel, in me auxilium tuum. Oseae. 17. Quid misera humani rudeti fragmina iactas, Superbus et, quod est Dei, tibi arrogas? Tolle tui idolum cordis, mentisque facultatem, A' spiritu quae segregata sit Dei. Obruta mens nocte est, caecisque sepulta tenebris, Cor saxeum: mali sumus, stulti sumus, Et satanae semen, qui vitae ve scimur aura: Ipsi ergo trunci, prorsus et nostrum nihil Velle? quis hoc dicat? summus caelestia certe Nam templa bestiis Deus non condidit. Si tamen est argilla manu figuli velut, omnes Nos in Dei dextra sumus: quid velle, quid, Quam stratum, Deus in quod agit verboque, suique Benigna flatus praepotentis gratia? Hic creet hic nisi mundum cor, lapide et detracto Carnem inserat duro novam pro marmore: Hic nisi divina formatum voce regignat, Semen mulieris semine faciens suum: In te sive parum sit, seu multum, ibis ad Orcum: Interitus ex nobis, sed a Deo salus. Bonis bona, malis mala. Causa boni bonus est Deus, aeternumque manebit: Causa mali malus est, semper eritque, satan. Ille bonis cumulat coetum, pia corda bonorum: Iste malis onerat, pectora foeda, malos. Ille auctor vitae est, inventor mortis at iste: Vita bonum summum: mors sine fine malum. Sis bonus, ut bona summa habeas: eris optimus, auctus In christum, caelo quae beat una, fide. Non potest homo accipere quidquam. Iohan. 3. Heu censione mentis es superbior, Secretiore vique iuris: iam Deus Dator salutis ergo non solus? venit In huius ipse laudis, et partem mali, Qui daemonis homo servus est: nihil minus Refers. mihi sed filium cum det Pater Ultro suum caelestis, extensa manu Sumam necesse est: non veto, sumas licet: Sed nisi polo detur tibi, sumes nihil. Virgo mater. Luc. 1. Femina, virque, Deus quod dixit, Crescite, vestrum Et sobole innumera multiplicate genus: Nascimur hinc omnes consueto more, parensque Neglecto fieri coniuge nulla potest. Et tamen intumuit Galileae virginis alvus, Quae Christum nullo semine feta dedit: Unde? nisi afflatu caeli, Verbique vigore, Mater eris, genii dixit ut ore Deus. Non est, quae fieri nequeat, res ulla, potente. Si iubeat, dextra qui regit astra, Pater. Christos planus. Matth. 27. Qui veritatis ergo nascitur Dei Delapsus aethra filius, A' maximis gentis suae. et sanctissimis Planus vocatur improbus. I nunc, quid et mirare sit, conviciis Cur sint pii exposti omnium. Soli Christiani peccatores. Non solum bonus et iustus, sed numen haberi Vult, turbans diro cuncta furore, satan. Illius hinc semen, quasi sit sine crimine, caeca Quas struit ad caelum non ratione vias? Nemo malus dici patitur, sua facta reprendi Nemo, licet fiat lege iubente Dei. Sunt peccatores tantum qui verba sequuntur Christi: sollicitos hoc habet ira Dei: Hi metuunt sua dicta, tremunt sua facta paventes, Quam nihili norunt res sit et omnis homo. Ergo Deo tribuunt humiles quod laudis honorem, Et fidunt merito maxime Christe tuo: Hos etiam caeli dignatur parte, superbos Ast illos Stygii mittit in ima lacus. Latro homologetes. Luc. 24. Quem prodit osculo hostibus Iudas, negat Perterritus metu Petrus: Apostoli solum relinquunt, flamines, Romanus et Praetor cruci, Ut contumacem in Caesarem, in Deum impium, Figunt. Latro iam proximus Morti fatetur esse regem: sit memor Et ut sui, cum venerit Regnum in suum, petit, audit et laetissimam Vocem: Meus iam nunc eris Mecum beatis sedibus hodie: Dei O' consilii sapientiam, Novissimis primos facit qui, pessimis Clementer et sanctissimos. Qui ex Deo est, verbum Dei audit. Iohan. 8. Non mortem virtus, artes, sapientia, regna, Mygdonii aut vincunt fulva talenta Midae. Hoc caelestis opus Verbi, cui mente sequace Qui fidit, caelie dives habebit opes. At quare non huic faciles accommodat aures, Eximii titulum qui Pharisaeus habet? Divina quod non est cretus origine: natum Sacra bibit cupido pectore verba Deo. Si te manus, vel pes, vel oculus. Matth. 18. Turpe carens manibus pedibusque, nec utile corpus. Oculisque nil est carius: Si tamen officiat tibi quis non recta docendo, Incommodet ve moribus: Sive parens, seu sit coniunx, frater've, soror've, Magister, amicus, filius: Ferro aufer, quamvis tibi grata, manumque, pedemque Oculum sua sede erue. Et mancum, et claudum praestat caecumque subire Oras beatas aetheris: Quam manibus, pedibusque, oculisque valentib. usum, Sub ima mergit tartara. Sp. Sanctus comes verbi. Aurea vivifico lux est ut iuncta calori, Cum lustrat solis cuncta, fovetque iubar: Divini comes est sic verbi flatus amoris, Quando hominum recreat corda novatque Deus. Non sine luce sua sol, non sine flamine verbum est: Illa Dei donum, munus et ista Dei. Hic terrae quid agunt tenebrae, quid frigora? caelo Luxque calorque fluit, voxque vigorque ruit. Christi ortus. Unigenam sacri conceptum numine flatus, Paupere casta edit sub lare virgo, Dei: Fit caro non ullis verbum enarrabile verbis, Corpus in humanum migrat et ipse Deus. S.S.S. magorum quaestio. Matth. 2. Non quaerunt, Annas, Caiphasque, Patresque synedrii, Sed sit ubi Solyma Christus in urbe, Magi: Nec tamen inveniunt: et tu regemque sacrorum, Ac monachos iactes, conciliumque mihi? Et silvas iactas Academi, umbrasque Lycaei? Pectora nec doctis sunt ubi culta Scholis, Nec grege sacrifico, Solyma nec Christus in urbe est: Ephratae Christum moenia parva tenent. In stabuloque tenent: o mundo occulta voluntas, Nil nisi spreta placent cui, nil nisi stulta, Dei. Via vitae. Adame lapsus excitate caelitus, Abele iuste, Sethe sancte, corpore Henoche rapte ad alta vivo sidera, Noa Deo grate, Abrahame credule, Isace sacer, Iacobe luctator Dei, Iosephe caste, Legifer vultum ignee: Canore Davide, aetherisque relliqui Cives beati, num putem virtutibus Vestris adisse vos et innocentia Caelos? ais quid omnium quid nomine Iesside? Coram est innocens nemo Deo: Beatus in ius ergo qui cum non venit Caelestis arbiter: sua clementia Contaminatis sed remittit crimina Nato parentibus, nec imputat, meo Portante noxas sanguine omnium sato, Delicta: caeli ut incola fierem hac via Et ipse, et iverunt patres, et posteri Ibunt, notati litteris caelo aureis. Christus dedit semet ipsum pro peccatis nostris. Gal. 1. Pro nostris sese peccatis dedidit, inquit Tarsensis, natus maximus ipse Dei. Non fuit ergo boni in nobis vis ulla relicta: Non virtus mortem vincere pulchra potest. In Christum, aeterna est cui cordi vita, salusque, Reice te: Christus solus ad astra levat. Stabilitas et firmitudo salutis ex promissione. Credamus pueri Deo, salutem Verbo caelitus edito benignus Qui fidentibus annuit: nec assis, Quod daemon malus, ingeritque, contra, Quae caeca est ratio, astimemus: auras Per satus patre pendet ecce summo Pro meis vitiis, tuisque tinxit. Nos Deus Pater, et parente natus Filius Deus, et Deus sacratus Vigor, crimina quae remittit, unda. Christus carne sua, suo cruore Nos pascit. licet illabatur orbis, Hac fide impavidos prement ruinae. Fides, et bona conscientia. 1. Tim. 1. Quisquis in arma venis, caelestia signa secutus, In Christi castris aera meresque tui: Fungere militia forti: non territus hostes Fer contra firma pectora fulta fide: Conscia mens recti nullo concussa pavore, Infracto perstet robore, nixa Deo. Verba fidem, caeli quae nobis arce paterni Attulit in terras filius ipse, regunt. Crimina lex prohibet, vitam moresque gubernat: Esse velis, quem te iusserit esse Deus. Officii sit cura tui tibi: rebus in arctis Invicta discas tristia mente pati. Spes animum firmet: numquam spes irrita fallit: Tu modo, tu casto pectore funde preces. Euentus committe Deo: non sancta, benignus Successu patitur coepta carere bono. Tum spera aeternae per Christum gaudia vitae: Haec sunt militiae dona suprema piae. Christus in praesepi. Quod praesepe fuit, nunc est ecclesia Christo: In qua sola, alio non cubat ille loco. Hic animae cibus est. foenumque et laeta caballis Ordea sint pastus, bucerioque gregi, Impius humanae quae Fert ager indolis: ore Det nobis Christus pabula prompta suo. Nec tu contemptas ride praesepia cunas: Grata placent oculis non nisi spreta Dei. Bona opera. Non ego vincla pedum sum Christo soluere dignus: Vir talisque inquit, tantus et Abiades. Quisquiliasque putat sua cuncta, et stercora magnus Prae nati Paulus cognitione Dei. Et cessamus adhuc demittere cornua, sola Omniaque in Christo ponere velle fide? Christus eremita. Matth. 4. In vastam Christus secessit solus eremum, Qua tegit errantes plurima silva feras. Hoc, ais, exemplum placet, et procul urbe remotum Aut nemore, aut celso vivere monte iuvat. Stulte, Dei ducit natum sacer halitus: at te Quid, ratio nisi cum daemone caeca, rapit? Aut si vis similis Christo esse, famemque, sitimque Tempore tam longo, quam tulit ille, feras. Iohan. Baptistae cardes. Matth. 14. Mensa ioco vinoque calet, sacer occidit heros, Quem dant rex vulpes, nuptaque moecha neci. Aspicias hoc si convivia tempore regum, Herodis dices illa referre dapes. Fides aliena. Non aliena fides facere et servare beatum, Caelestumque potest inseruisse choris. Ipse Deo credas opus est: ut credere vero Possis, non faciet nil aliena fides. Cuncta Deus votis tribuit precibusque piorum: Omnia pro fratris, posce, salute feres. Christus in nuptiis. Iohan. 2. Iam tinctus, sacro iam flatu numinis auctus Christus, et officium iussus obire suum, En venit ad mensas, et coniugialia festa Condecorat vultu muneribusque suis. Rasa faces vitat Cybeleia turba maritas, Et thalamos Anomus crimen habere putat. Exemplo ne magis monachum, tabulisque Bahalis, An movear facto maxime Christe tuo? Semen est verbum Dei. Luc. 8. Cor ager est: semen Spargit doctrina salutis Quam lingua natus maximus ipse Dei. At quare votis respondet rara coloni, Distendens spicis horrea plena, seges? Non verbum culpam, non Christus sustinet: arui Hoc dura humani pectora crimen habent. Nam vel non capiunt verbum, interisque recondunt, Semina nubivagus diripuitque satan: Scabra iuvante caret vel succo glarea, et aestum Saevaque ventorum proelia ferre nequit: Curarum officiunt vel spinae frugibus, auri Praecipit et fructum non satianda fames. O' nec aves rapiant, nec semen deserat humor, Obducat rigidus nec paliurus agros: Sed nostri subige arva Deus tibi pectoris, auge Divinis aurae muneribusque tuae. Nec non cum pluviis soles superingere: iustos Corde ferat fructus ut patiente seges. Christus orans in horto. Ecce rogat patrem Christus, de corpore sudor In terram orantis sanguineusque fluit. Parte sed ex alia Dominum male gratus Iudas Ut prodat, multo milite cinctus adest. In statione tua pius es quicumque, maneto, Fer Iudaeque dolos, perfidiamque tui. Non est discipuli melior fortuna magistri: Debet hero similia servulus esse suo. Fides Dei opus. 2. Thess. 1. Vivae, homini restet quae, non virtute paratur, Quae benefactorum fons et origo, fides. Haec caeli donum est: verbo hanc creat, indit, et auget, Et servat flatu cuncta fovente Deus. Nil valet hic ratio, proprium nil velle: salutis Principium est, medium, finis et, ipse Deus. Tentator. Matth. 4. Irruit in Christum Stygii vis dira tyranni: Et tu securis otia rebus agas? Parte timendus adest, veluti leo saevus, ab omni, Aut qui nocturnus captat ovile lupus. Corripe supremi, quae Christus, verba parentis: Fortius haud alia vincitur arte satan. Ortus filiorum Dei. Iohan. 1. Serpentis semen, soboles et nascimur irae, Peccatumque sumus, vivimus, et morimur: Et nist, pro mundo qui factus victima, nobis Innocuo Christi est sanguine nulla salus. Huic qui confidunt, ius est, felixque potestas, Ut fiant filii, qui tenet astra, Patris: Humano qui non sunt orti semine, carnis Quos nec velle creat, arbitriumque viri: Sed vi caelesti, conceptos semine verbi, Et gignit, natos et facit ipse Deus. Christus pendens in cruce. Aspicis hic iramque gravem, dulcemque favorem, Quo Deus humanum flagrat in omne genus. Nulla patrem placat, nisi filius, hostia: Christum At nostri duro robore figit amor. Crux comes fidei. Salutis dator est parente Christus Natus aethereo: fide prehensum Quem si diligis, et fateris ore, Tum vero miserum procella quanta Ex omni caput et tuum lacesset Quam magnus numerus periculorum? Nec patris, nec habet sati supremo Patre notitiam, furitque saevum Mundus impius in pios furorem. Sed quid nos, ideo Deo relicto Et Christo Domino, probare mundo Nos studebimus? hoc Pater beatus Avertat superum scelus, gubernet Sacro pectora spirituque nostra: Magno robore mentis et feramus, Fidem quae mala sunt ferenda propter. Nam fides cruce crescit, et probatur. Christus peccatum. Suffixus tristi dum pendet stipite Christus, Pro mundi patitur criminibusque necem: Sol tegit obscura nigram ferrugine frontem, Saxaque rumpuntur, terraque mota tremit. Cur? polluta illum Christi pudet ora videre, Haec summum neqevent sustinuisse scelus. Ergo scelus Christus? scelus est, sed crimine nostro: Hinc caelo pallet solque, solumque movet. Nec vitia horremus, tremimus nec numinis iram, Conciliant Christo quae mala tanta Deo? Ad historiam Iohannis Baptistae. Quid facis Herodes? non fratris habere Philippi Uxorem contra fasque piumque potes: Dixerat Abiades. fremit hic, furiisque subactus Claudit in indigni carceris antra virum: Ac tandem vatis larga inter pocula, natae Dat saltatrici colla resecta suae. I nunc, et magnis, quae peccant, regibus ede: Praemia Baptistae quae dedit aula vides. Ars moriendi. Funeris ipse sui cantator, carmina laetus Defecta Simeon qualia voce canit? Iam sine me placido, compostum lumina, vitam, Ut promisisti, ponere fine Pater: Quippe oculis video, hisce oculis, ante ora, salutem, Cunctorum exposuit quam tua dextra, tuam; Ad collustrandos populos, gentesque, ferendum Et celebre Isacidis tempus in omne decus. In nobis ergo maculosa infamia, pestis, Et nigrum tenebris mors adoperta caput. In solo lux est, atque unica gloria Christo, Vitaque perpetuos laeta futura dies. Abice cuncta, tibi ratio quae caeca ministrat, Et remove ex oculis quicquid ubique tuis. In templo fidei Christum ulnis excipe sancto: Sic poteris placide cum Simeone mori, Deus non est proswpolu/pths. Exaequat bonitas homines divina, salutem Cui det, ei nec plus ille vel ille placet. Sordida massa omnes immundo semine creti, Virgo, senex, mulier, virque puerque sumus. Nos amat in Christo electos tamen omnibus aequus, Non meritis, fidei sed ratione, Pater. Hinc non una quidem est cunctorum functio, vitae Non eadem pariter conditione sumus: Unus at est Christus, Deus unus, et una lavacri Gratia, credentes spiritus unus agit. Omnibus una salus erit, et vita una, beatis Exempto superum fine futura locis. Non deficiendum in oratione. Matth. 15. Pro nata, Christus, quae verba precantia fundit, Phoenissam surda praeterit aure Syram. Reicit et socios, ac panem comparat ipsam, Natorum quae non digna sit esse, cani. Haec sibi quid vult duricies? quid? fortiter instes Tu quoque uti firma, ceu Cananaea, fide. Non sim dignus ego, non sim de gente bonorum, Sim canis: at non tu fallere Christe potes. Hoc repetens iterum quicumque, iterumque precatur: Huic ait, obtineas quod petis omne, Deus. Qui diligit Christum, mandata eius servat. Ioan. 14. Quid verbis Christum iactas, cum pectore tantum In Christum frigus sit, glaciesque tuo? Vera fides ardet Dominum flagranter Iesum, Doctrinae iussis perfruiturque sacrae: Quodque Deo charam sese videt esse parenti, Membra etiam coetus diligit ipsa pii: Fratribus impendens sua commoda cuncta iuvandis, Tota in amore hominum, tota in amore Dei. In nomine Christi pater invocandus. Quid caeli tantis arces clamoribus imples, Per vita functos poscis opemque Deum? Nulla valent sine vota fide: nisi nomine Christi, Optatis pondus nec iubet esse Deus. Ergo exaudiri si vis, Verbo arripe, quamvis Indignus, vero quod canit ore, Deum: Et toto in Christum defixus pectore clama: Compos eris voti, tu modo crede, tui. Modicum. Ioan. 15. Est conflictari damnis nota certa bonorum, Qui dederunt Christo nomina cumque duci. Omne pati modicum tamen est: noctisque sequetur Tempora, qui laetus sit sine fine, dies. Rideat ergo licet saevo cum daemone mundus, Aspera sors miseros, difficilisque premat: Nobis tempus erit, quo tristia cuncta recedant, Cum satana mundus perpetuoque fleat. Nos simus fortes, modicum modiceque feramus, Polliciti non sunt irrita verba Dei. Vita christiana. Iustitia quae sit Christiana scire vis? Una est fides, et charitas. Faciunt fides et charitas ergo Deo Gratos simul, solam probat Nec sola se Christum Deo per filium Patri fides? non colligis Apte: fides est sponsa, quae sponso placet Solo unica, hanc pedissequae Multae sequuntur charitatis filiae: Adulterum Christum putas? Tollitur ante malum iustus. Is. 57. Intereunt iusti nullo advertente, virosque E' medio tacite mors rapit atra bonos. Ante pii, veniant mala quam, tolluntur, eosque E' mundo, quod amat, colligit ipse Deus. Pax sanctis requiesque datur, placideque cubili Compositos dulci tristia nulla premunt. Christus pax nostra. Non est remotis a Deo pax et quies, Ullumve mentis gaudium. At sunt remoti, legis actionibus Quicumque sibi spondent polos. Quam lex minas namque intonat diu, tremit Micante quis non pectore? Sed Christus ad se cum vocat nos blanditer, Adeste, adeste quos premunt Peccata, vester ego, onere vos levo: nihil Christo timendum vindice. Quis gaudiis non efferatur omnibus, Collaudet et gratus Deum? Christus, procul se lex agat, nostra est quies, Pax et perenne gaudium. Christus pastor bonus. Iohan. 10. Aeterno pastor satus est Genitore, bidentum Et curam vigili sedulitate gerit: Errantes quaerit, profligatasque reducit, Et curat medica vulnera dira manu: Non fortes firmat, pingues fetasque tuetur, Et baculo et virga per loca culta regit: Proque ipso tandem vitam grege proicit, atras Tartarei fauces se ingerit inque lupi. Non Moses, non hoc possunt pia turba prophetae, Aut quicumque Dei munere nomen habent. Et monachum nugis hoc mercenarius ordo. Ac bullis praestes impie Papa tuis? Fides parens bonorum operum. Non patrem natus, genitricem filia gignit: Messis agrum, ficum non sua poma creant: Automedon currus lentis regit aptus habenis, Typhis in Aemonia velaque puppe facit. Rite fidem non acta, fides parit acta. Sed auctor Iustitiae, munus, qui tenet astra, patris: Nec se quisque suis moderatur viribus: ortos Ipse Dei aetherio semine flatus agit. Digitus Dei. Luc. 11. Cui caedes, daemon, cui sunt mendacia cordi, Humanum nequam saevit in omne genus: Affligit morbis, damnisque, malisque, fameque, Obscuris miscens proelia dira dolis: In fraudem incautos peccatis illicit, Orci Sub tenebras tandem praecipitesque trahit. Hunc contra quae nam possunt nos arma tueri: Quis telis hostis vincitur ille malus? Nullis, divini digiti quam viribus: ille Quem tegit, aeterno tempore tutus erit. Verba Dei digitus sunt, quae caelestibus oris Detulit in terras filius ipse Dei. Haec te felicem quisquis bibis aure fideli, Quodque iubent alacri sedulitate facis. In mortem. Quod Deus, haud potuit: quod homo sine crimine, Christus Debuit haudquaquam mors tua iura pati. Ipsa tamen mactas non sontem auctore tyranno Tartareo, nigros cogis et ire lacus. Quid fit? perrumpens Acherusia claustra resurgit, Figit et aetheria clara tropaea domo. Iamque iaces prostrata, iaces contrita, revinctus Dux Erebi trahitur post fera terga manus. I nunc, qui dixit tua mors ero mors, tua pestis Orce, Dei nato fata necemque para. De cena sacrosancta. Si pote cuncta parens, caeli qui temperat arces, Illius et dextrae proxima fulcra tenet: Qui verbum factus caro, iam super aethera natus, Summaque et ima regens numen homoque replet: Quis neget in cena Christi verum esse cruorem, Et carnem, cunctis distribuique, sacra? At renuunt sensus, ratio scruposa refutat: Non quaerit, credit sed tibi Christe fides. Manus et pedes Christi. Luc. 24. Ioan. 20. Cernite turba manus socii dilecta, pedesque: Vera vides, Thoma tange meumque latus. Sic Christus veniens tenebris redivivus ab orci, Adiungunt dictis discipulique fidem. Ipse suum Didymus Dominumque Deumque fatetur, Nulla homini veniat, quo nisi dante, salus. Nec pudet ostentare latusque, manusque, pedesque, Moribus et propriis velle placere Deo? Non via, Christe, tuum nisi per latus ulla, manusque Per geminas caelo, per geminosque pedes. Non fluitante animi, divino munere, mente Haec ego si spectem, tum mihi parta salus. A' Deo Medela. Sirac. 38. Sunt morbi scelerum soboles, culpaque parentis Primigeni in nostrum procubuere caput. At Deus est auctor medicinae, herbaeque potentis, Et succi, et quidquid corpora fessa levat. Aeger es, esse dole malus, et non sperne medentem: Sanus eris, sanum si volet esse Deus. Volmaro Erico a' Berlebs equiti. Calcanti spumat soli vindemia, cunctis E' populis nec, me qui iuvet, ullus adest: Sic natus, nullum cuius nisi nomen in orbe Est, veniat per quod vita salusque, Dei. Quid vero rasi, Volmare, Cainica fratres Turba, et qui Latias cumque sequuntur opes? Non solus Christus, sed et omnia facta merentur, Illius nobis caede piata, polum. Hinc sua vota, preces, ritus, ieiunia iactant, Crine carensque caput, funigerumque latus. Heu, facere, impietas, quae non sunt pura, datorem Ex factis vitae, multiplicesque deos. Charitas. Quid debeas praestare proximo, rogas? Te consule ipse: quod tibi Fieri cupis, cor inquit. ergo dilige Illum: Deo nil gratius Est charitate, quam gubernat inclita Quae nos beat caelo fides. Christus amicus noster. Iohan. 15. Caesaris est si quis tibi fidus amicus in aula, Qui studeat rebus consuluisse tuis: Intra spe gaudes tacita praecordia, caeli Signaque sublimi vertice celsa feris. At quantum est audire, Mei vos estis amici, A' Christo, facitis si mea verba, Deo? Tolle animos, aula regis caelestis habemus, Quo nostri nemo plus cor amore terit. Omnia nos illi modo dicta et facta probemus, Non dubitante, Deo quae placet una, fide. Satanas. Homo. Angeli. Bella, famem, pestem molitur, perdere daemon Et nos conatur corpore, mente, malus: Bella, famem, pestem pelluntque, fugantque, iuvare Nosque student Genii corpore, mente, boni. At quotus est inter vitae qui tanta pericla, Tam saevo metuat cinctus ab hoste sibi? Est quotus, angelico qui quod tutusque, sacerque Praesidio est, munus cogitat esse Dei? Se genioque suo probat? heu sua nec bona nostrum Obtusa cernit, nec mala, mente, genus. Digitus, sputum et epphata Christi. Marc. 7. Quem sanat Christus surdum et mutum aspice, ab uno Et disce humanum quale sit omne genus. Obtusas mentis daemon malus obstruit aures, Et cogit linguas tristia vincla pati. Ut divina queas audire et reddere verba, Non ratio, proprium non tibi velle dabit. Et sputum, et digitus hoc, et dabit Epphata Christi: His audire potest, his sine nemo loqui. Deus humilia respicit. Nil maius quidquam, nil est sublimius usquam, Qui mare, qui terras fecit, et astra, Deo. Hinc supra sese qui sit non suspicit ullum, Ut sibi se iuxta non videt esse parem. Despicit ipse humiles Deus alto vertice caeli, Submissosque probat, simplicibusque favet. Pone animi fastus, numquam placuere superbi: Crede, quod es, coram te nihil esse Deo. Christus frater noster. Iohan. 20. Peccati, mortis superator Christus, et Orci, Perfer, ait Mariae, fratribus ista meis: Ad patremque meum vestrumque ascendo, Deumque: Qui meus est, pater est vester, eritque, Deus. Ergo tui miseri Christe optatissime fratres, Heredesque patris, qui regit astra, sumus? Quid furor inferni, mundus, mors, crimina tanto In nos moliri fratre vetante queunt? Sine me nihil potestis facere. Iohan. 15. Se liberum alius iactitet, iuvat illius Me servulum dici, qui ait: Sine me nihil quidquam potestis. agit male Qui sponte, liber est quidem: Sed a bono, condendus in Erebi specum, Unde exitus nulli datur. Tu me sequere. Iohan. 21. Quid, quem Christus amat, flexo quid respicis ore? Et quid huic fiet, quem ve sequetur, ais? Carpe vias iussas, caelestia verba professus, Officiique tui munera fortis obi. Sis, quem vult Deus esse: manu sua cuique potente Distribuit rerum, non revocanda, Pater. Tu Christi constans sequitor vestigia: vitam Quamque tibi dederit vivere, vive Deo. Iohanni Io. Alberti Ducis Megalb. F. Certa Deo constant rerum adversaria, ab aevi Principiis qui sint novit et ille sui: Nec tamen admitti sacra in tabularia, soli Scrutarique opta scrinia nota Deo. Gloria rimantem caeli, a ratione remota, Secreta, immenso pondere vasta premit. Ad librum Princeps huc vitae lumina verte, Quem natus patrio protulit ipse sinu: Nec dubita, nam vera legis: Deus omnibus aequus Est, pura Christum qui pietate colunt. Crede affirmanti tantum, nec quaere doceri Plura, Deo fisum vita beata manet. Christus in templo. Luc. 2. Non Christum notos inter, non inter amicos, Aut Solyma inveniunt mater et urbe pater. Teque reperturum credas, unctamque cohortem, Et monachos inter, pontificumque gregem? In templo est Christus, quae sunt genitoris agitque, Ut Christum invenias, templa sacrata pete. Fides efficacia Dei. Eph. 1. Est neque velle hominis, neque credere posse, sed ipse Pro bonitate Deus donat utrumque sua. At quibus? in Christo quos ante exordia rerum Arbitrio legit, iudicioque suo. Qua ratione? sacro verbo, flatuque potente, Quis animos recreat, et nova corda facit. Quid mihi vim mentis iactas, stupidumque vigorem? Est donum caeli sola, manetque fides. Vita aeterna sola contingit fide. Ut suprema tibi veniet cum funeris hora, Transcriptus, vivus tempus in omne, polo: Hoc iam, mox aliud properas, huc curris, et illuc, Ceu vendat factis caelica regna Deus. Vita aeterna Patri Christoque est credere: vivit, Qui fidit: si vis vivere, fide Deo. Drachma, et ovis perdita. Luc. 15. Nec drachma ipsa, pecus nec se deperdita, quaerunt Sed numum Phyllis, sed Meliboeus ovem. Et se vestiget mundi per lustra vagantem In via homo, Stygio praeda futura lupo? Amissam tu me drachmam, tu quaere benigne, De grege deerrantem, Christe redemptor, ovem. Nil opis in nobis: tu solus causa salutis: Nil sine te est, habet, et nil valet omnis homo. Lumen et gloria nostra Dominus. Is. 60. Et tenebrae sumus, et maculosa infamia: solus Est lumen nostrum, gloria nostra Deus. Nil intermedium: menti nox incubat atra, Qua Christus non est, cuncta scelusque tenet. Caeca serit ventum ratio, messura procellas, Pollutae virtus vestis et instar habet. Haec agat hinc ergo sese, procul auferat illa: Est lumen nostrum, gloria nostra Deus. Fides, charitas, Crux. Prima Fides, Amor est sanctae pars altera vitae, Tertia Crux: caelo nos beat una Fides. Gaudet Amor se aliis totum impendisse iuvandis: At nato similes Crux facit esse Dei. Cetera sunt fraudes, haec semita vera salutis: Munere quam gradiar da bone Christe tuo. Caelum et terra transibunt, verba mea non transibunt. Luc. 21. Hoc caelum, certisque vides quae sidera caeli Lapsibus alternas ire redire vias: Hic sol, qui lustrat terrasque hominumque labores: Cynthia, quae numquam, quo prius, ore nitet: Lucidus hic aer, atque aere purior ignis, Et terra, et liquidi caerula stagna maris: Ad nihilum recident supremis omnia flammis. Exitio mundum cum dabit una dies. At ceu morte caret Deus, illius ore profecta Sic verba aeternum non peritura manent. Gratia servamur per sidem. Eph. 2. Ut tibi perpetuae contingant dona salutis, Vita potito caelitum: An quaeris quid agas? fac quod iubet ipse redemptor, Dei perennis filius. Quisquis crediderit, sacraque piabitur unda, Meo redemptus sanguine, Immortali aevo summa cum pace fruetur, Et sempiterno gaudio. Ergo fides caelo credentes inserit una? Haec una vero. quid opera? Illa fidem, motus quae cordis vividus, umbra Sequuntur ut corpus suum: Grata Deo, non se propter: sed Christus in ipsa Quod est fide, et facit omnia. Ecclesia. Falsa Caine tua est, sed vera Ecclesia Abeli: Hanc amat, illam odit qui Pater astra regit. Virginis haec sequitur semen, verbumque salutis, Quosque suo ritus tradidit ore Deus. Illa Draconi aures praebet ratione magistra, Excelsique parat scandere templa poli. Haec numero exiguo sanctos habet: illa scelestos, Quot pelagi saevis fluctibus unda tumet: Qui sibi quantivis pretii tamen esse videntur, Quod laudem impietas relligionis habet: Huc adde ingeniumque, et opes, nomenque superbum: Quorum haec nil quidquam, cuncta sed illa tenet. Nunc dic, qua nam parte Anomumque, Anomique clientes, Et quisquis Christi turbat ovile, loces? Christianus. Mens inquies, exercet ira numinis Quam lege rupta, criminum Ob foeditatem, non locum lasciviae, Timore fracta, perdita Relinquit aut ineptiis: Euangelii At voce rursus excita Fides, cruore laeta Christi, non potest Grata esse non patri Deo, Mente, ore, dextra seruiente sedulo, Et charitate proximo. Si talis es, te Christianum praedica: Virtute sine non est fides Placente matrem filia propter, Dei Quae sponsa Nati est unica. A fine ad principium. Ex Verbo creti in Verbum redeamus oportet, Quod caeli est, nostrae non pietatis opus. Hoc quid sit ratio non caeca intelligit, uni Sed tantum Christo credula sola Fides.