Poemata sacra. Pars Prima. Machine-readable text Siber, Adam Siber, Adam XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ siber3 siberpoemata1.html s001.html siberpoemata1.xml siber3/jpg html Basel: Oporinus, 1565.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 October 2004 Isabelle Steinke (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup New TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check ADAMI SIBERI EPIGRAMMATUM AD ILLUSTR. DUCEM AC DOMINUM, SIGISMUNDUM AUGUSTUM, IOHAN. ALBERTI MEGALBURG. DUCIS, ET VANDALORUM PRINCIPIS, ETC. F. LIBER SECUNDUS. Sigismunde boni patris voluptas, Idem deliciae piaeque matris: Quos et Anthirii vetus propago, Ferfridique nitens decus columnae Ad claros atavos levat, potentum Miscet Theutonidum et Ducum maniplis: Hunc dono tibi non boni Poetae, Carminis tamen haud mali laborem: Quo bonos celebro, malosque carpo: Aut casti memoro faces amoris, Laetis gaudia gratulando amicis. Tu munuscula fronte sume Princeps Non tristi, manibus tere et benignis: Sic Christus soboles Dei perennis: Sic omnis sapientiae magister Te Flatus tueatur et gubernet, Cum matre optima, et optimo parente. Germaniae. Doctrina Christus sacra, verboque salutis Invisit terras Teutonis ora tuas: Cardine tota patet reserato ianua caeli, Invitatque domum nos Deus ecce suam. Ipsa quid? occludis venienti limina Christo: Qui vocat, obvertis tergaque stulta Deo. Quam metus, ipse fleat ne te quoque Christus, ut olim Moenia Noachidae clara habitata seni. Ferre sui Dominus contemptum nescit olympi, Quaeque venit sero magna ruina venit. Damaso Berio. Quid Damase tibi Beri videtur De nostris studiis amice? tanti Sunt'ne carmina, quae sui diesque Noctesque eripiant amore nobis? Dum Christum numeris celebro, turbae Omnis doctaque, praepotensque mundi Oderunt quem odio Cainiano: Cur non cultae adeo placent puellae Si nobis, sacra linquimus, verendos Quos latus facit approbante clavus Theatro? mi animi suadet ista Mens et ipsa: sed ecce vellit aurem Spiritus: quid, aitque, num pudori, Num Christus tibi erit, parente coram Ut in te, geniis et erubescat Sanctis, nubibus insidens coruscis? Sigismundo Io. Alberti Ducis Megalb. F. Sol Christus, Luna est Ecclesia, lucida Verbum Sidera qui tradunt, turba ministra, Dei: Commoti vulgus maris unda ignobile: Reges Ventorum, et magni flamina saeva duces. Quis prope defectum non vidit lumine solem, Dum sedem Christi Papa scelestus habet? Vulcano, cuius radiis Ecclesia fulsit, Ut cornu, servus quod sine nocte gerit. Errones fiunt aut signa micantia, claro Doctores caelo praecipites've cadunt. Quid populi plebs? insanitque et fanda nefandis Propter opes miscet, divitiasque suas. Bella serunt reges ex bellis impia, summum Iamque ausint armis sollicitare Deum. Signa Sigismunde haec fateare nec esse dici Extremi et dicas? o cito Christe veni. Cain patriarcha monachorum. Quis fuerit monachus primus vis scire? scelestae Qui fratris maduit sanguine dextra Cain. Ille per haud voluit iustum referentia Semen, Mortua sed fruges dona placere polo. Sacra ferunt monachi, ventri quae tata, litantque Stramineque et stipulis, quisquiliisque Deo, Flagrantes odio, caedisque cupidine: magno O' numquam soboles inficianda patri. De M. Luthero Theologo. Nostri fuit saecli Lutherus Helias: Negat Anomus, villi negant Behemothici, Squamaeque Leviathanis, ordo Maosius, Molochi, Cainica soboles, Chamosii, Dagonis hordearii, Vitulicolae, Astartici, Gomorrhiani, Hylactoris Pretioque laeti, praemioque Casbiae: Thammusii negant, poli placentulas Heraeque libantes: negant pulvillulos Qui consuunt, et apta cervicalia Staturae ad omnis capita, coementarii Rimosa docti delutare: canes negant Muti, rapaces et lupi, vulpes, apri, Fures, latrones, et quibus venter Deus: Negant, repudiato suo qui vindice Lucem tenebras nominant, malum quod est Bonum vocant, inusta conscientias Cohors: negat, febri calent cui pectora Grex quaestionum, aranearum retibus Instructus, esse nundinas cultum Dei Et qui putant, et pascua pedibus obterunt Proterui, aquas oenoque turbant limpidas: Negant, Deum Corana coniuratio, Beelzebulis congregata Spheciis Contra, vagae stellae, arbores emortuae, Siccaeque nubes, flatibusque obnoxiae, Humore fontes destituti, mentium Chusidae, et omnino uspiam Bosoricae Pestis quod est, labis, luisque: sed negent, Negent in aevum, et pernegent in tartari Flammis fuisse barbarumque clamitent, Virumque rixarum, furentem, nec polus Dignum secundo cerneret quem lumine: Nostri fuit saecli Lutherus Helias. Volucribus et liliis. Salute o volucres, et vos pulcherrima campis Lilia, quam vestra est gloria nostra minor? Tranatis per aves liquidum vos aera pennis, Et ramis dulces editis ore sonos. Inde animis escas securis quaeritis, illas Obicit et vobis dextra benigna Dei. At quae Davidides numquam velamina, flores Sidonio fertis murice conspicui: Et neque vos labor exercet, neque pensa trahendo Est curae plenas exonerare colos: Ut nec aves mandant proscissis semina glebis, Distendit nec cis horrea plena Ceres. O' utinam exemplo vestro pendere parentis Discamus larga de bonitate Dei. Georgio Fabricio, et Magdalenae Faustae. Auctor poli, marisque, Terrae ambitusque, gentis Nostrae Deus parentes Iunxit, torique sanxit Leges: potente verbo Fecunditatis auctis. Et dum viro puellam, Et dat virum puellae, Clemens sui instituti, Opus omnibus diebus Conservat, et tuetur. Sic Fabrici maritam, Vatum decus Georgi, Sic Magdalis maritum Tibi Fausta dat: revinctos Quos ut toro pudico, Membrisque mentibusque Tutos ab hoste, et omni Malo sui benignus Tegat favoris aura, Dulci subinde prole Beetque, quae parentes Et ore moribusque, Et exprimat Camenis, Vobis Siberus optat. In Cainum. Si tua dextra tulit fratrem mactare Caine, Obscoenasque iuvat sanguine habere manus: Nunc quoque sis pavidus, totum profugusque per orbem Consistas nullis caede cruente locis. Gotislobo Roteromundo equiti, Rugio. Roteromunde tuae decus et fama inclita gentis, Cui tribuunt laudes nomina clara Dei: Haec exposta quidem est nullis non vita periclis, Quae caro, quae mundus, quae struit ipse satan. At non est casus, non tanta est ulla ruina, Quae caput in miserum procubuisse potest: Iessaeo qua non animum componere cantu, Omniaque invicto pectore ferre queas. Spe modo non dubia votis operare, fideque: Et qua Davides, tu quoque mente cane. Curae alius quaerat aliud casusque levamen, Psalmorum nullum carmine maius erit. Augusto Duci, et electori Saxoniae. Pacis amans Deus est: Pacis veneremur amantem, Ut nostros laeta pace serenet agros. Bella diu viguere nimis: nunc impia duri Inquinet annosus militis arma situs. Tu quoque Dux imitare tuos Auguste parentes, Quos levat aethereo candida fama polo: Flebile Martis opus, crudeliaque arma perosus, Quod facis, augustae sit tibi pacis amor. Astyagis cadit ense nepos: vastator Olynthi Ipse domus in se concitat arma suae: Angusto Aemathius iuvenis qui limite munde Aestuat, insidiis tetra venena bibit. Pax quibus est cordi, placide moriuntur: at arma Quos violenta iuvant, mors violenta rapit. De Ph. Melanchthone. Phoenix aves quod inter, Ille unicus volucrum, Doctos viros, bonosque Philippus est Melanchthon. Hunc educavit Aon, Hunc erudivit, artes Pallas, nepos Athlantis Huic contulit disertas Linguas, Apollo laurum, Laudem decusque Virtus, Christi fidesque caelum. Hinc Musca, Vespa, Asilus, Hinc Upupa, Pica, Coruus, Pavo invidus, placensque Sibi colore, Miluus, Et Vulturum cateruae, Fucique, Graculique Superba turba pennis, Sed non suis, procul se Agant procul, sinistris Cum noctuisque, cunctis Et pestibus volucrum: Ille unicus volucrum Phoenix aves quod inter, Doctos viros bonosque Philippus est Melanchthon. Typhoni. Sis quicumque voles, habearis tantus, ut ora Ora sua obvertat Caesar ob ipse tua: Nullus es: haud hominis formam Deus accipit: intus Et nisi habes, quod habes gutture, nullus eris. Hosti. Insimulas quid me peccati criminis auctor? Non te, sed laesi, qui tenet astra, Deum. Sum scelus et vitium, quantus sum cumque: quid aut, An factus pro me est non scelus ipse Deus? Hoc ego divino confisus munere, curo Crimina nil mendax et homicida tua. Te lacus et sulpur nullo reparabilis aevo, Me fretum Christo vita beata manet. Pro genero et filia. Et auctor et probator, Sacrator et iugalis Ades tori, supreme Pater, patrisque verbum, Et maxime utriusque Flatus: novoque sponso Fave, novaeque sponsae: Qui se tuas ad aras Sistunt tibi: dedisti Quam filiam Sibero, Iussu tuo Siberus Schelnbergio maritam Libens volensque trado. Tu charitas, amorque Qui totus es, perenni, Et hac, et arborem illac Ut implicant corymbi, Revinci amore mentes: Ut coniugem maritus Amet, colat marita Ut coniugem, parenti Et filios, nepotes Quoque det, colentes Dei, Deique nati Quos, utilesque cernant Ecclesiae Paterque Materque, te tuente Tuti, sacrique, quondam Ut filius Tobiae, Ut nata Raguelis. De Dominico. Pro vita Christus, pro libertate suorum Profudit vitam, victima grata Patri. At vero quid' nam, sequitur quem secta, Magister, Quam nigro atque albo Pica colore tegit, Quid? ferula ille cutem quae ferro dura rigebat, Scindebat ternis quaque die vicibus. Non multa ipsius quae crimina, prima piabat: Altera sub Stygia valle levamen erat Illis, qui ventis et aquis purgantur, et igne: Tertia mundanis plaga ferebat opem. I nunc, et Dominum dic Christum esse omnia: Christum En Dominum vincat qui, Dominicus adest. De Chamo. Vino Seni iacere turpe, doctori At turpius nudum: tamen Chamo patrem Ridere non fas ideo, fratribus ludum Et facere gratum numini virum: pridem Eiecerat sed scilicet Dei verbum Animo, metumque spreverat sacrum fastu Inflatus et, factus Cainicus, Semen. Nequissimus repente redditur nemo. In Arctolycum. In tauro est satius saevi gemuisse Perilli, Pectore Caucasias sustinuisse aquilas: Saxifico anguicomae vultu obriguisse Medusae. Et Scyllae foedis esse cibum canibus: Omnia monstra pati fatius, poenasque subire, Quam ferre imperii sceptra tui Arctolyce: Post et habere tuis cogi decreta salutis, Sternitur ad Stygias quis via certa lacus. Hypocritae. Deum tibi quid esse carum praedicas? Superbiens laboribus, Pro laude, te transcribat ut polo, illius Tibi putas quos suscipi. Aut odit, aut simulat amorem homo Dei Christo absque: nil est tertium. Aegidio Ferbero. Donarem pateras amico et aurum, Donarem tripodas et aera: sed non Talium mihi vis. Camena quare, Quod possum, Aegidioque, Prasiaeque Hinc preces mea versibus minutis Ad rubri nigra fer fluenta Sprevi, Qua leni sonat agmine inter, Arctos Cui nomen dedit, urbis, atque Collae Parvae moenia. Non magis beata Res est coniugio, magisque grata Patri, qui regit et tuetur orbem. Sancit coniugium Deus, probatque, Ornat coniugium Deus, beatque. Huic ergo, inter Amor pudica portet Cum vincla, Aegidiumque Prasiamque: Qualis in thalamos Boozianos Nurus Noemidis, tuos marita Aegidi veniat: nepos Obedi Qualis Nabalida in sinu fovebat, Talis Prasia te tuus maritus. Pax laeta ambiat, et quieta lecto Vos concordia: Prasiae voluntas Aegidi moveatur ex amore, Liberosque viro subinde dulces Edat: plus oculis suis at ipse, Prasiam Aegidius colat, vocetque Unam delicias, suos amores, Et solaciolum, et suos lepores. Sit pulchre tibi cum tua marita Aegidi, tibi cum tuo beate Viro Prasia sit: tuentor omni Parte vos Genii, omnibusque ditet Commodis Dominus Deusque, cuius In torum auspiciis venitis unum. Acarpo. Non metuis, nec amas, regi nec fidis Olympi: Non Christi precibus numina rite vocas. Despicis et verbumque Dei, verbique ministros: Non animum quidquam symbola sacra movent. Vile magistratus: spernis matremque, patremque: Fur es, legitimos sollicitasque toros. Innocuum iugulas fratrem linguaque animoque: Os mendax, pectus fraude doloque scatet. Fanda nefanda patras, temnis hominesque, Deumque: His ego te Christi moribus esse putem? Mancipium es Ditis: Christi itur ad astra cruore, Qua recte factis est operosa fides. De Pyreo. Perdere templa Pyreus patriis Vulcanius armis, Et decus Aonidum sacra verenda parat. Aspicit hoc Genitor: metus et procul, inquit. an ignis Ecce magis noster non valet igne Pyrei? Nec mora, contorto subito dat fulmine ad Orcum Praecipitem: Aonidum templa, decusque manent. Curioso. A' re tua est tantum otii tibi, cures Tua inter ut quae sunt nihil? Oculos ab aliis in tuas refige aedes: Nusquam est, ubique quisquis est. Enthusiastico. Posthabito exspectas raptus sermone salutis, Qui vel nolentem lucida in astra vehant: Stulte, Dei non est verbo nisi semita, Christus Quod nobis donat, munera summa, polo. Hoc audi, et repetens studio meditare frequente, Nec dubita, id facias quin miser ante Deo. Non rapit invitos, sed quos facit ipse volentes: Verba bibe aure, Dei cetera flatus aget. Caesaris, Caesari. Dei Deo, quae Caesaris sunt Caesari Reddantur, at quis hoc facit? Fidei Deo paucissimi cultum exhibent. Hic turbat a Christo bene Quae constituta: fingit ille dogmata, Verboque vestit impia. Corpus tuum, sedes, opes, ager, pecus Debetur omne Caesari. Hoc nobiles, cives negant, et rustici: Cur alteri dem quod meum est? Si sic placet, nil des: sed olim barbarus Cave ne, datum non, auferat: Tum vos, Deo qui non datis, quae sunt Dei, Cremabit ignis noxius. Dei, Deo. At o tenes qui sceptra cumque regia, Gerisque nomen Caesaris: Et tu Deo reddas, Dei quod est, fidem, Mentemque puram, et integram: Prohibe impios ritus, doceri de via Tibi salutis creditos Sinas: nihilque sume, quod non est tuum: Pater esse, non lupus, stude. Vorator aut populi, in Deum et simul impius Rex esse si pertenderis: Quo maius est nihil, Dei verbum time: Et fortius qua nil, manum. Magni dabunt magnas Duces, et Principes, In igne poenas Tartari. Romulo. Romule postposito celebras tua somnia Christi, Et Stygium supplex volveris ante Deum: Quid ditione tenes mirum si regna, verenda Caesaris et tumido sub pede colla premis? Chorineo. Esse tumes Chorinee unctus, rasoque sacerdos Vertice: quid Galli, quid Corybantes erunt? Non faciunt nec sistra sacros, laniataque membra, Nec rasura, liquor Palladiusque, viros. Ex unda, flatuque Dei gignaris oportet, Ut possis superum munera ferre patri: Munera, mentem animi, corpus, linguaeque iuvencos, Hostia quis non est gratior ulla Deo. Michaeli Schultesio. Non est bonam, Satoris Terrae, maris, polique Vox, solus ut sit, inquit, Homo: cui Micael Pares quod, et pudicam Toro tibi puellam Iungis: viroque docto Strasburga nubis, ambo Ter et quater beati. Uxoris est maritus Decus, viri marita Solacium: caroque Sint una sancit, uno Vivant toroque: Phrynas Et approbet salaces, Aut Teios amores Castissimus Creator? O' sponse gaude, pulchra Laetare sponsa: initis Vitae genus, quod ipse Inire mandat auctor Connubii, sacrato Felicitatque verbo, Beatque. Quod voletis, Si gaudiis creatum Summo Patre interesse Vestris: potente nutu In vina vertet undas, Inter tegetque mille Casus periculorum: Opus, dator salutis Non desinit fovere Christus, sui parentis. Philonico. Ne Philonice, loco cedens ne desere causam: An'non ingenio iudicioque vales? Turpe viro docto vinci: ratione repugna, Si verbo, loquitur quod Deus ipse, nequis. Caeli acies mentis donum est: haec, Lesbia quondam Qualis erat, fac sit regula certa tibi. Urgentem ratione urge, preme presse prementem: Atque herbam nulli porrige, victor eris. Sol Romanus. Sol et luna micant ut lumina maxima caelo: Ac noctem haec, clarum temperat ille diem: Romuleus sic flamen ait: Sum fulgidus ipse Sol, Caesar luna est, lumen uterque soli. Rides, et Pauli vocem, Cephaeque requiris Barbare? credendum vel sine teste Deo. Aedon. Pudice turtur, et canore psittace, Lugete vestri damna Aedona nemoris: Quam pessimus laniavit eheu, pessimus Accipiter ille, qui cruentis unguibus Tam bella quam non bella cuncta corripit, Secum per et cogit tenebras horridas Abire: nuper laeta tesqua, silvula Beata, scatebrae fontiumque rivuli, Sonum cietis saxa per qui blandulum: Non flosculi vestri amplius, non ramuli, Non lymphulae audiunt canentem aedona. Aedona, ulla dulcius qua non avis Carmen sonat, sequente non suavius Aevo sonabit: qui capellarum greges Agis per alta montium cacumina, Qui buculas sectaris, aut convallibus, Pastos ad undas, quae fluunt, bidentium Ducis greges, cum lymphulis et ramulis, Et flosculis vestram dolent capellulae Vicem, oviculaeque, vacculaeque,lacrimas Dum fundere miseriter vident vos maestulas: Heu funditis merite, decus pulcherrimum Lugetis et silvae avium ocellumque omnium Lugete vero, lacrimasque fundite: Lugete tesqua, silvulaeque et lymphulae, Et flosculi, capellulaeque, et buculae: Lugete oviculae, et aurulae conquestibus Lugentium assonent: Aedona, Aedona Responset Echo, gemitibus nec sit modus, Nec fletibus vestris miserrime omnium Pudice turtur, et canore psittace. — Pharisaeo. Nullis ut rigidum figas in corpore ferrum, Sunt homicida tamen linguaque, mensque tibi: Nullius ut tendas lascivus retia lecto, Cor tamen est moechum, lumina moecha tibi: Nec tuus est Non Non tantummodo sermo, nec Est Est: Os mendax, lingua est, vitaque plena dolo. Vim tibi vi cordi, fraudemque repellere fraude: Nullus amor, fratris curaque nulla tibi: Non facis, ante tibi nisi qui benefecerit, ulli: Iustitia a vera es quam Pharisaee procul? Et sanctus Deus est, parte et perfectus ab omni, Perfecte sanctos et iubet esse suos. Talis ut esse queas, te peccatumque scelusque Ex verbo discas, quantus es, esse Dei: In Christumque animoque et tota mente recumbe: Est sine iustitiae gloria nulla fide. De Iohanne Sleidano. Papae, tulit quem Sleida Livio, cohors, Foedissimorum plaustra milia obicit Mendaciorum: ais Terenti quid bone? Obsequium amicos, veritas odium parit. In Iudaeos. Commendat vitae Christus dum verba, priusquam Thariades esset, seque fuisse docet: Corripit, ut iactet lapides Iudaeus in illum: Ipse sed incolumi corpore tutus abit. Nunc sese e templo, non observabilis ulli Quod duxit, culpa turpis Apella tua: Quid mirum, quaerens illum si caecus oberras, In templo Christum nec reperire potes? Sacrarum litterarum consultis. Nil vinculo insolubili concordia Est pulchrius fratrum ligata, optatius Rerum omnium nil: sic et Aronis caput Non balsamo stillans per et barbam, et togae Oras fluit, fragratque: sic Sionia Nec Hermoniis subiecta montibus iuga Fecundat irrigata ros: ut charitas, Et pax odores afflat, et ditat bonis Pax omnibus homines, beatque candida. At vos docere sacra quorum est o viri, Diae penes quos munera aurae, iurgiis Vanum aucupantes gloriae florem rudis, Certatis inter asperis vos, et male Dictis velut conviciantes feminae: Hic Pauli, Apollo est ille, Cephae tertius: Disceditur et hinc ergo, et hinc: tendant habet Et quisque iam funem suos qui fortiter Petulantia contentionis improba. Ah quid agitis? Cadmaea tela ponite Fratres, Dei Christique memores: aureae Dataque pacis et petita dextera, Collapsa quae sunt excitatet: in impiam Et conglobati impressionem Romuli Aulam facite, turmasque perduellium Ecclesiae: quid, non videtis saepius, De palmularum fervidi inter dum cient Nucumque pueri pugnulas sese ossibus, Omnes repente perdidisse nucleum? Aplesti. Triste bonum virtus: probitas laudatur, et alget: Quod non es, nec eris, te simulare iuvet. Sic fies aliquid: vulpemque imitatus: habebis, Ad te converrens omnia dives, opes. Nomen, opes et honos, et forma sequentur Apleste, Et quid non aurum commoditatis habet? Quid metuis? sine vel Deus est re nomen inane, Aut si quis caelo est, non videt ista Deus. Aut si forte videt, facile exorabitur: auge Tu tua, daque Deo paucula, salvus eris. De Doco et Carpho. Non bene parva Docus rependit crimina Carphi fratris Ipse caput vitiis obrutus innumeris. Ouisquis es, ante trabem ex oculo proprio extrahe, Quam de festucis sit tibi cura tui. Partibus et praeceptoribus. Servate o pueros pie et pudice, Christi delicias, Deique amores, Magistrique boni, bonique patres. Angeli genitoris ora cernunt Illorum assidue, nitentis aethrae Qui domos colit: ipse Christus inquit Et se, cum puerum excipis tenellum, Excipi. tenerae officit iuventae At qui moribus, impiaque lingua: Praestare illi, asinaria ut feratur Mola piscibus esca, pressus alto Pontus gurgite qua fluit pro fundus. O' vocem horribilem, malis tremendam Et parentibus, et malis magistris. Ionae a' Zeschav, et Ursulae Taubenhaemiae. Nobilitas literata. Te, decus est ingens, Iona, quod nomen avorum Annumerat claris nobilitate viris. Nam quis honor ati non ducere malit Achillis, Quam Thersita tuo sanguine foede genus? Sed tibi quod rectas pectus coluisse per artes, Sedit, et Aoniis invigilare sacris: Quod pius es, Christumque colis, patriamque iuvantem Consilio Augusti nunc tenet aula Ducis: Accedit titulis quis honos, mansura per aevum Quae stemma illustrat, quantaque fama tuum? Qui caeras tantum iactatis, et arma, caballos, Ius in aratores, imperiumque viros: Parcite, nobilitas vera est, atque unica, laudem Doctrina cultae quae pietatis habet. Venustas pudica. Quod sus baccato redimita immunda monili, Hoc mulier niveo pulchra pudore carens. Insignis facie est Helene: sed adultera, capta Hospite, non dubitat deseruisse virum. At formosa venit pariter, pariterque pudica Laodamia tuam Protesilae domum. Ergo Columba dedit cui nobile nomen et Haemus Ursula, formosa clara pudicicia: Sis huic cum similis, caelo et velut Hesperus, inter Misniacas niteas conspicienda nurus: Quam bene praestanti deducta, pudica, venusta, Ingenio nubis, nobilitate, viro? Scilicet ad similem adiungunt similem usque, benigna Fata parem gaudent et sociare pari. Concordia. Omen inest si quod, velut est, in nomine: sponse, Omnia praedico, sponsaque, fausta tibi. An'non sacrato Ionas sermone columba est, De qua sponsa trahis tu quoque nomen ave? Ergo ut Chaoniae sunt vero in amore volucres Exemplum, inter vos sic erit unus amor. Unanimem vives turtur cum turture vitam Sponse columbe tua, sponsa columba tuo. Utque croco smilax, se vitis ut implicat ulmo, Arctabit iunctos mutua cura duos. Fecundi dabitis felicia pignora lecti, In vestroque inerit nulla querela toro. Hoc mores vobis, hoc virtus spondet, et auctor Coniugii vero nuntiat ore Deus. De epitome doctrinae Christianae M. Lutheri. Huc eia o pueri, minuta turba, Christi deliciae, Patris voluptas, Qui totum regit et tuetur orbem, Omnes undique, et undique huc adeste: En vobis pretiosiorem et auro, Eoisque lapillulis libellum: Quo rudes docet, instruitque mentes In fide et pietate Christiana Lutherus decus ille purioris, Quae caelo beat, eruditionis. Hunc sinque tenete, diligenter Nocturnaque manu, manu diurna Versantes terite, atque voluite, atque Discite, et recitate, ruminate, Et totis bibite ossium medullis. Sunt haec parva: quis hoc negat? sed istis, Contemnat licet ille, et ille, et ille, Est paruis sine nemo Christianus. De Pleonecte. Congerat ut sibi per Pleonectes fasque nefasque, Quae tamen exstinctum non comitantur opes: Cuncta facit lucri causa, loquiturque, nec ulla Res est difficilem quam putet esse sibi. Nec simili aethereum stulti aspiramus ad aurum, Caelestesque sibi quisque paramus opes. Augusto Duci et electori Saxoniae, etc. palinw|/dia. Lutherus haeresum est caput, fonsque omnium, Hoc Tartaro quae prodierunt saeculo: Ait quis hoc Princeps, quis? ipsa lumina Mundi, omne qui, quod dicitur Deus, supra: Tum vestit ardens caelitum quos purpura Genus, pedoque Apostolorum posteri Fulgente clari, a regula et nomen quibus, Qui vitam agunt castam licet minus, tamen Castam: caput Monachique rasi, multiplex Gens, flaminesque sacra, Christum qui cruci Figunt, patri quottidie et offerunt Deo, Gravidaeque, ne mirere, vento virgines. Huc adde Fabros, Eccios, Testudines, Hircosque, Mustelasque, Nauseas, sacram Staphylique linguam, Latomos, et Siluios, Hosios, Canes, cum Rusticis, Ciconias, Sotosque, Tammeros, Ruardos, Pighios, Et relliquos, qui fulciunt Maosias Opes ruentes, ingeniique viribus Sceptra omnibus mundum regentis muniunt. Loquentiaque, literis quorum aureis Sunt nomina annotata scilicet polo: Hi fulminant, ruduntque cum suo deo, Et grunniunt, latrantque, ructant, et vomunt: Lutherus haeresum est caput, fonsque omnium. Hoc Tartaro quae prodierunt saeculo. Falline posse tam patres sanctos putem, Aut velle cunctos mentiendo ludere? Quae hic mala, illic bona. Adversis maeres rebus, gaudesque secundis, Haec captas, velis illa rotisque fugis: Stulte, Deo bona sunt, mala quae mundo esse videntur: Et mala quae mundo, sunt bona cuncta Deo. In Labruscum. Labrusce sic mordere perge divinum Virum, labore purior nitet cuius Doctrina Christi: perge sic pios omnes Ruere, agere, rapere, tundere, et solo stratos Linguae luto oblinire: agas magis gratum. Nam quid Iovi Anomo quod sit, impius numen In cuius exstitit ille noster, et Fabri Apinas putavit prae sato, pili fecit Nec (proh scelus) qui vertices gerunt rasos, Lorisque sparteis habent latus cinctum, Quos esse porcorum (impudentia o quanta) Dixit greges, fiducia tumens Fabri Sui, Maosiosque dedidit Diti: Apostata ergo apostatae cucullato Recte vicem reddis Labrusce, praeclara In spe: tuos nam praemii quid in regno Manet labores non tui Dei, sacro Cum fata post eius frueris obtutu, Ichnusio risu beatus aeternum. Absolo pendens de quercu. Maachides inter terramque et pendeo caelos, Cui terna fixum cuspide pectus hiat. Scilicet hoc meruit dominandi caecus amore, Qui meus in patrem sustulit arma, furor. Quisquis es ingratus, contra pugnasque parentes, Euentum sceleris disce timere mei. Paulo Vogelo iureconsulto. Hoc euge Paule te docebat, mitibus Tandem manus praebere vinculis, iugo Collumque, nullum suavius quo, subdere. Novisse iuris civici volumina Quid proderat, perambulasse Gallis, Oenotriae lustrasse terras, ingenii Linguaeque rettulisse laudes et decus? Si non laborum dulce coniunx praemium Veniret in partem tori? nec e domo Quavis, sed in qua fixerunt sedem sibi Fidesque, sanctitasque, et innocentia: Quam Naevios propter, decus qui temporis Sunt huius, artis ipse Phoebus diligit Medicae repertor, suspicit Coronides. Ergo quid etiam quid precetur optumo Sponso Vogele, quid precetur virgini Castissimae tibi Musa nostra Magdali? Quam, rerum Edenio parens in hortulo Qui feminam virumque princeps foedere Molli revinxit, indiditque flammulas Praecordiis dulces amoris, dexteras Ceu mutuis nunc implicavit nexibus, Brevique post iugabit ipsa corpora: Ut sic liget multo tenacioribus Vinclis, cohaerent quam cathenis annuli, Mentes: sit animus unus, una pectore Sit cura: ventilet sua flammas face Vestras amor: Pomario date surculos, Quod Christus unda sanguinis rigat sui, Rosis quot Hybla, quot Enna floribus nitet, Et commodis, bonis et augeat Deus Tot vestra regnis praeferenda gaudia: Si quid laboris et instat, aut periculi, Ponto proteruis ferre mandet Africis. Ebrius Sitientem. Deut. 29. Ebrius apprendit sitientem: tempore quivis Et nostro, credant qui sibi, doctor habet. Hic verbum decreta poli, vitae iste lavacrum, Sacrum epulum dictis abicit ille suis: Auctorem esse mali non nemo pugnat, ut olim Parcarum iuris Stoicus ille, Deum. Est vires hominum et qui facta extollit, et est qui Ad coruos Mosen iuraque sacra fugat: Huic iam Christus homo non est: non numen at illi: Esse unum et trinum pernegat iste Deum. Quid reliquos dicam, qui, verno tempore plures Quam fungi numero, dogmata falsa serunt? Concio in hos prurit plebisque patrumque: recente Ut semper stultis res novitate placet. Doctrinae merito huc ventis agitantur et illuc, Qui ludum Christi verba iocumque putant. In hortulum Amici. Qui non mortalis fuerat, dum peccat in horto, Perdit homo vitam iustitiamque miser. Pro nobis Deus at factus mortalis in horto, Et vitam Christus iustitiamque refert. Res miranda: omnis cum non ferat omnia tellus, Proveniunt uno vitaque morsque loco. Mulier taceat in ecclesia. 1. Corinth. 14. Heu pudor, in templo Zenonis Stoica coniunx, Et caeci garris uxor Aristotelis? Vade domum, fusumque cape, et cape linea texta: Sint serui, nati, sit tibi cura torus. Ubera vaccarum pressa, tondeque bidentes, Humana possunt quae ratione regi Turpe loquens mulier coetu rixosa piorum: Vir Christum sanctus, verba Deique sonet. Christophoro Haemio, et Ursulae Uverterae. Cui portant Charites lutea vincula Concordes thalami, turba Cupidines Cui taedas quatiunt aurea spineas? Vobis: Christophoro, Pierides amant Quem doctum, titulis evehit inclitis Ad claros atavos gloria: virginum Uverteraeque decus, quae nitet Asia Ut myrtus, teneris quam sibi ramulis Liquenti Dryades flumine nutriunt. Per gens Saxonicas nobilis Haemia Oras, militiae, pacis et artibus Excellit, feriens sidera veritice, Uverterisque suis laeta Thuringia est. Hi cum sponsa tui sint generis honos, Sint illi generis sponse tui decus: Prognatam accipias sponse parentibus Sponsam nobilibus sidere nobilem Felici: celebri sponsa sato alite Sponso stirpe bono dedere: vos pede Non tardo fugiant tristia: faustitas Omni prosperitet tempore: sit ferax Proventu thalamus vester et annuo: Ne splendore viros non domus Haemia Praestantes habeat, stemmata identidem Qui virtute animi condecorent sua. Est magnum generis nobilitas bonum: Sed virtutis honos amplior, Hesperi Et pulchri liquida luce micantior. Eristo. Tu quoque tu mecum vis iurgia nectere Eriste, Meque tui similem moribus esse putas? I procul ad rabidosque canes, felesque, Siberi: Nam rixis veniet gloria nulla tibi. Stoico. Quid impiam doces Anangen Stoice, In carcerem compingis et fatalium Ducunt sororum fila quae rerum patrem? Et liber est Deus, agit et liberrime: Eiusque iudicio omnia, haud fato accidunt. Periergo. Inquiras studio cum magno cuncta: referre Hic et quid faciat, dicat et iste, scias: Fare, agitante iocos secum quid nocte locuta Hac Perierge fuit cum Iove Iuno suo? Sophistae. Qui mentis, ingeniique te cognoscere Putas Deum vi posse: et exigis, sacro Quae verba dicit Christus ore, ad artium Argutias, caelo, excidens tota via, Erras: cavillas aufer, et gryphos, Dei Ac lingua conde quid loquatur auribus. Non ratio, sed fides beat: sophisticum Est disputare, Christianum credere. Vita humana. Ut centum vivas annos, si tempora morbis, Et tribuas curis, stultitiaeque sua: Dein numeres, frater mortis quas abstulit horas: Dic vitae fuerit portio quanta super? Scilicet exigua est aetas quae vivitur, ipsi Umbrarumque sumus somnia, bulla, nihil. De eadem. Homo quid est nisi bulla, et umbrae somnium? Qui bis decem si lustra vitae compleat, Puer nihil sapuit, nihil sapit senex: Partemque vitae maximam somnus tulit: Nec auferunt morbi parum, curae parum. Iam nominis quod restat, est o quantulum? Philypno. Excipiunt cantu volucres, elephantus adorat Eois solem cum venit ortus aquis: Tu clarum ignavo consumis mane cubili: Quam bene de somni nomen amore geris? Nos sumus, quod esse nolumus. Nemo sua venit contentus sorte: sed omnes Sumus, quod esse nolumus. Causa mali quae nam tanti? petulantia primi, A' quo genus nostrum, patris: Qui dum cretus homo, deceptus fraude draconis Vult numen esse, fit miser, Et malus, et vitium, foedatus imagine, sancta Pro conditoris, hostica. Ut felix vivas, propriis stringe aera pennis: Sisque, esse quem te vult Deus. Charybdo. Numen, ais, veneror caeleste: quid ergo Charybde Mammonan, scelerum qui pater omnium, amas? Ut non esse queas, non somnos carpere, cura Prae cumulandarum, quas tibi fingis, opum? Nemo valet, nemo dominis seruire duobus: Unius, amborum non potes esse cliens. Nec tu natorum studio tege nomen, avare Per complesse arcas fasque nefasque, tuum. Non est quod metuas, ne cura exhaustus et amnis, Morte cadat, dextra deficiente, Deus. Qui volucres pascit, qui vestit lilia campi, Non te munificus, non alat ille tuos? Quaere pius, quaerantque tui caelestia regna, Et faciles vobis adicientur opes. And. Ellingero Medico. Quae doctrina tenet sapientis nomen amoris, Musarum, et medici Phoebi Ellingere sacerdos: Sidera rimatur, superi spatia ardua mundi Scrutatur, terras latas metitur, in omnes Inquirit rerum causas, numerosque, sonosque Explicat, et quid honestum sit, quidue utile quaerit: Fert leges et iura, aufert medicando dolores, Dictamnumque legens, et odoriferam panacaeam: Os format, loquitur, bene disserit, et bene dicit: Omnia quae praeclara quidem. sed Christus in illis Quod non est, nequeunt caelum post fata mereri, Vitaque cum gemitu fugit indignata sub umbras. De Phthonide. In ore pallor, corpore macies sedet, Obliqua cernit, lividos dentes habet, Linguam veneno, felle tincta pectora: Carnes edit cerastis: ad suspiria Ducit, videt quaecumque: sudat frigidus, Gemitque, murmuratque: successu dolet Hominumque, carpit atque capitur simul: Non illum Iacchus, grata non Ceres iuvat, Vigilantibus quiete curis excitus Non fruitur, hostis ipse maximus sibi. O' inferis monstrum excitatum sedibus. De eodem. Obliquo furca socii propriam esse minorem, Et vidit Phthonides lumine, et ingemuit. Buniandro. Non placet ille mihi, cui nil nisi taurus in ore est, Rapa, ervum, fenum, stramina, gramen, oves: Qui locat, aedificat, mercatur, computat aera, Lignatur, Bacchi dona imitatur aqua. Sed qui vel Christi recitat benefacta, celebrat Vel doctosque viros, tresque novemque deas. Quilibet e populo quae tu, cerdone valere Iusso, age quae docto digna loquare viro. Iohanni Oporino. Hoc quoque solatus, primae post fata maritae, Thariades thalami est frigida fulcra modo: Pharidesque senex, Iephunidesque, tyrannus Et pulchra in cuius venit Adassa torum. Hoc me flere facit, Cephalus, facietque maritam Telum, inquit, fuerit quam mihi vita diu. Et veniente die gemit, et surgentibus astris Amissam vates Thracius Eurydicen. Nil sed uterque facit: neque enim Cyllenida noctis, Aut Procrin fletu mota remittit Hera. Et decet, et fas est sociam lugere cubilis: Impius es, si non te tua damna movent. At ratione pium tamen est finire dolorem: Nec lacrimis ultra, quam probat, ire, Deus. Vita alias curis, et plena laboribus ista est: Cur ea sit facies tristior ipse tibi? Et mens laeta Deus, laetis non invidet esse: In Domini tantum gaudia carpe metu. Ergo tori reparas quod tristia Oporine damna, Et venit in thalamos altera nupta tuos: Non exempla tibi desunt, non vota bonorum, Approbat ipse tuum coniugiumque Deus. Sis felix, sit sponsa tibi fecunda, maritis Laeta nec asperior gaudia turbet hiems.