Poemata sacra. Pars Prima. Machine-readable text Siber, Adam Siber, Adam XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ siber3 siberpoemata1.html s001.html siberpoemata1.xml siber3/jpg html Basel: Oporinus, 1565.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 October 2004 Isabelle Steinke (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup New TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check ADAMI SIBERI EPIGRAMMATUM. AD AND. GASPAREM, APELUM, ET GEORG. FRIDERICUM, F. F. F. EBELEBIOS. LIBER TERTIUS. Qui nuper fuerat liber Siberi Primus, nunc Epigrammatum recusus Factus tertius, haud licet reliquit Locum, sic quoque deserit patronos. Ergo Christophoro parente nati, Quo de gente Ebelebia nec alter Fortior, sapientia nec alter Clarior fuit: ipse Apollo vatum Quos princeps amat, et novem Camenae, Et blandae Charitesque, Gratiaeque, Diligunt mage quam suos ocellos: Ergo sumite quidquid hoc libelli est, Quod vestrumque decus, meumque nomen Multis perpetuet perenne saeclis. Ebelebiorum insignia. Palladios monumenta gerit, Martisque colores In clypeo quare gens Ebeleba suo? Candida pacifici signant, prudentis et arma, At bellatoris lemmata rubra viri. Et pacis simul, et simul artibus inclita belli Atque Ebeleba fuit, atque erit usque domus. Georgio Fabricio. Fabrici Aonidum decus, Camenas Qui tecum in patriam Italis ab oris Infers, Pindaricos sonante plectro Et cogis numeros referre Christum: Cum nugas aliquid meas quod esse Putas, tardipedi deo sacrare Non permittere mi velis, facultas Quas parva ingenii, molestiaeque Graves non patiuntur expolire: Te tuus veniam hanc peto Siberus, Ut si quidquam, animo meo, expetisti, Quod gratum faceres, manus libellis Nostris admoveas: parum venustos, Nec satis lepidos, nec elegantes Tollas versiculos: placere possint Quo plus, scrinia nostra cum relinquent, Non dico populo: nihil moramur Istos, in plateis inambulantes Ad se vulgi oculos trahunt et ora Qui vultu tetricoque vestiumque Splendore et digitis micante gemma: Verum illis, liquidos bibere fontes Qui Musarum, hedera caput sacrata Vincti, diligit ipsa quos Minerva, Et Phoebusque amat, et nepos Athlantis. Quis si contigerit mihi probari, Tum vero unius aestimemus assis, In me quod scioli measque Musas Iactabunt: sciolis placere summum Probrum, maxima displicere laus est. Insignia Caroloviciorum. Herba tribus campo foliis spectabilis albo, Gens clypei insigne est Carolovica tui. Scilicet ut diris asphaltion anguibus hostis, Sic domus infesta est Carolovica malis. Iohanni Sturmio. Disertissimus est Catulliano Iure carmine Romuli nepotum Dictus Tullius omnium, fuerunt Quot unquam, aut aliis erunt in annis. Nam currens velut amnis alpe, ripas Quem notas super, et nives soluti, Atque imbres aluere, gradinesque, Immensus ruit, impetuque vasto Feruit: seu Catilina te furentem, Antonique scelus premit: diserta Seu lingua trepidos reos tuetur: Sive audax spolia Attice Minervae Detrahit, Latium libellulisque Ornat Socraticis: parens senatus, Et pater patriae, patronus idem Causarum, et sapientiae magister. Conati exprimere hunc loquendo multi, Se dici voluere Tullianos. Nec spes destituit: potente lingua Hinc Bembi, Sadoleti, et hinc Camilli Hoc doctum caput extulere saeclo, Et suae Ausoniae locutionis Laudes adseruere purioris. At nobis decus elegantiarum Ante haec tempora, Tulliana Pitho Et negata fuit: sonasset omnis Aeternumque liber minus politus Foedam barbariem, diserte Sturmi Germanis nisi caelitum fuisses Datus munere. Tu, Padus putetur Ne solus, Tyberisue, Tulliani Sermonem eloquii referre posse: Rhenum cedere non finis Suadae Arpinae: cupidis quid o, quid autem Dicam, quod rationem iterque monstras Candidus, Ciceroniani et illis Quo roresque fluant, fluant leporum Favis deliciae suaviores Hyblaeis simul, Atticoque melle? Quid dicam, pietatis ipse amator, Quod Christum colis, et colis salutis Doctrinam, studia eloquentiaeque Et conferre alios iubes, et ipse Ad verbumque Dei, Deique cultum Ex magna celebranda parte confers? Ergo quantum etiam elegantiorum, Et quantum est hominum politiorum, Iure nunc venerantur atque honorant, Iure suspiciuntque diliguntque Te Sturmi, pietatis eloquentis, Et piae sapientiae magistrum. Nec vero tibi debitum negabit Exstincto decus eruditiorum De te iudicium: sed (ipsa dicam Hoc docta Italia audiente) maior Quot sunt, quotque fuere Tullianis, Non minus celebraberis perenni Laude posteritatis, ipse dictus Ac qui carmine Romuli nepotum Disertissimus est Catulliano. In Vulcanum. Qui ruis in famam Vulcane sceleste bonorum, Impia sacrilego bellaque dente geris: Nec tibi Calliope, tibi nec dictavit Apollo Carmina, Castalii praeses Apollo chori. Non undam sacro Permessidos amne bibisti, Quam pede Gorgoneus praepete rupit equus. Ipsa tibi Stygiis Alecto infecta venenis Adfuit, et colubris cincta Megaera caput. Proque Medusaei potae tibi flumine fontis Tartareae nigri sunt Phlegetontis aquae. Talia non unquam sacrae convicia Musae, Non rabiem tantam Castalis unda parit. Si tamen est factis qui reddit praemia iustis: Et videt, et punit facta nefanda Deus: Talibus haud longum scriptis laetabere: poenas Tempore nam quo non lingua scelesta luit? Fati necessitas flecti non potest. Quid? quae fixa Dei iussu, et fundata tenentur Stulte suo tentas fata movere loco? An non praecipitem ferri te cernis, in ipsum Et superum regem signa movere vides? In facies te verte omneis, et contrahe quicquid Ingenioque vales, consilioque vales: Non immota minus divum decreta manebunt: Calliditas fatum vincere nulla potest. In Attalum. Grammaticus bonus es, bonus et Dialecticus: arma Pro trepidis bonus es civica ferre reis. Es bonus in numeris, nec non bonus arte canendi, Astrologusque bonus; Cosmographusque bonus: Es bonus ornatis Ciceronem effingere scriptis: Es bonus in dulceis cogere verba modos: Es bonus obscuras natureae exquirere causas. Historias veterum commemorare bonus. Multa loqui bonus es de relligione, Deoque: Ingenio bonus es, iudicioque bonus. Sis bonus in cunctis, bene nil tamen Attale nosti: Scire cupis qui sis? magnus es ardelio. In itinera Italica. G. Fabricii. Ausoniae cultas quae sunt visenda per oras Oppida, rura, arces, flumina, stagna, lacus: Moenia seu Patavi, Troiani Antenoris urbem, Seu Romam, Roma Parthenopenque petas: Sive iter Hetruscum carpas, reptesue per Alpes. Explicat haec, Lector, pagina docta tibi. Pagina, quae certans Venusinis aemula chartis, Cur longinqua docet sint adeunda loca: Non caelum ut mutes, ceu grus, quae Strymona pennis, Quod fuerat tranat, quod fueratque redit: Sed studia et mores hominum, sollertis Ulyssi Exemplo, variis perspeculere locis. Unde usus rerum venit, et prudentia maior: Quis sine, quid tandem vivere laudis habet? Hanc tibi Fabricius Latio dat ab orbe reversus, Fabricius patriae gloria rara suae. Quam fi mente legis, qua scripsit et edidit ille: Crede mihi, fructu non pereunte leges. Volgango Meurhero Palaeoraeo, Medico. Palaeoraeum conveni meum Musa, Qui fontis haud expalluit caballini Haurire latices, Atticae sales linguae, Linguae sales Latiosque doctus Arpinae: At nunc Elister culta qua fluit propter Lycaea, libros explicans Galeni, idem Et corporum morbos levans, habet nomen, Invidia cogitur quod ipsa mirari. Hunc Musa conveni, et libellulos trade Vacuo meos. quos fronte videris laeta Ubi recipi: petes suo ista, sustentet Favore qualiacumque scripta. non illi Venies molestus: nam Siberi amat nemo Nugas magis, facitue pluris. ut ronchos Sis ergo contra tutior malignorum, Palaeoreum conveni meum Musa. Carmen nuptiale, de canticorum Davidicorum libro: Volgango Fusio. Fusio Catharina copulatur, Bonum foederis ut novi sit omen: Non mecum canat Aonis, choreas Quae colit prope Sirmionis amnes: Sed quae nablia Pieris per altos Gradus pulsat, ubi Sionis aureum Suspicit Solyme beata templum. O' virum ter et amplius beatum, Qui Deum metuis, viamque legum Ipsius sequeris: tuas in illo Spes, qui fallere non potest, reponens. Non ingratus ager tibi labore Partas fundet opes tuo: solutus Curis, tristicia, dolore, casus Non ullos metues periculorum. Coniunx deliciae tuae, racemis Sicut pampineis gravata vitis, Fecunda innumeris tibi beabit Domum pignoribus: tuam sedebunt Quae, fructus veluti tenelli olivae, Ad mensam: tua gaudia et voluptas, Dulces gaudia filii parentis, Dulces filiolae patris voluptas. Te Sionius omnibus diebus Sis felix faciet, nives ad usque Ut cani capitis, domos et urbes Et legesque Dei, Deique cultum Florentem videas: senex nepotum Ut turbam videas, Dei favore, (Est qua nil meliusque, pulchriusque,) Vitae, pace frui, per omne tempus. De Iacobo Micyllo Poeta. Tempore quos habet hoc dulces Germania cycni, Qualia divina carmina voce sonant? Atque placent aliis alii: stupes ipse canentis Ingenium flavo gurgite Sala sui: Bregela limati miratur carminis artem, Quem propior spectat Parrhasis ursa, sui. Quid loquar Albiacos numeroso gutture olores, Qui docti quavis aure probanda canunt? Derogo nil aliis: at nunc quem Necarus audit, Non minus ac cycnus me capit Almo tuus. Rara, quid hoc refert? sed concinit apta: quid aute, An semper multis gratia maior inest? Antichristianis. Quae sint, quae faciunt beatiorem Vitam, quaeritis Antichristiani? Unum numine triplici colendum Deum agnoscere, et agnitum timere, Amare, et venerari, et invocare. Patrem: qui regit et tuetur omnem, Quem verbo e nihilo creavit, orbem. Filium: scelus ut piaret Adae, Est qui factus homo, suaque morte Amissam reparavit et salutem, Offensique patris repressit iram. Spiritum: docet et fovet, gubernat, Qui nos, et iubet invocare et unum, Quae nos cumque premat ruina, forti Fide apprehendere: fiat ut Dei laus Et sic cognitiorque, clariorque: Moribusque referre, sancta Christum Vitae totius innocentiaque: Haec vitam faciunt beatiorem, Sed non creditis Antichristiani. In officia Ciceronis. Quae sit honestatis ratio, morumque bonorum, Quonam sit virtus vera paranda modo: Ut dum nil facias contra laudemque decusque, Vita sit officiis irreprehensa suis: Haec Tullii tradunt divina volumina, linguae Quis nullum Latiae sanctius exstat opus. In Suffenum. Quid o putas, quid adeo plumbeos esse, Non est tuum Suffene quod, tuum scriptum Qui dicere, recitare pro tuoque audes? An'non videre nos tuum impudens furtum. Furtum arbitrare videre non tuum caecos? Isto modo esse tua omnium queunt scripta. Homeri, et ipsius Platonis, et magni Demosthenis: quod constitit et eis multo Labore, feceris negotio nullo Tuum: auferens nomen vetus, libri fronte Pone tuum: eris poeta sic, et orator, Et philosophus: cornicula veluti quondam, Ornata non suis coloribus, pavo, Et cycnus erat, et psittacus, avis et vellet Quaecumque fieri: quin abis procul factum Fucum, quibus es ignotus. esse nec Cumas Hic crede: asinus imponere haud potest nobis. Solitudo Nutricula curarum. Congressus hominum maestus, turbamque sodalem Cur fugis? in coetu laetior esse potes. Tristiciam loca sola augent, loca sola caveto, Qui vacuum curis pectus habere cupis. Henrico Sibero fratri. Attalum, neque litteras, nec artes Qui novit, mihi praedicare frater Audes: cur tamen? est homo disertus, Inquis, est facilis docere: sit vel Ille alter tibi Sturmiusque, et alter Melanchthon: valet hic docendo, summus Ille dicere: literas, nec arteis Cognovit tuus iste, Sturmiusque, Melanchthonque: bonum docere, promptum Et fari, obice quam lubet, tamen nec Litteras tenet Attalus, nec arteis. Solomoni Rhodio. Sit, quaeris, cur tam Solomon corrupta, iuventus? Foeda domi loquitur, foeda facitque parens: Aleo, periurus, mendax, vinosus, adulter, Cumque ipsa temnens relligione Deum. Et mirum est, fi fit nebulo nebulone parente, Estque mali corui pullus et ipse malus? In librum impium. Hinc sancti pueri, sanctae procul este puellae, Lumina nec foedo conscelerate libro. Plura venena suum nam rettulit impius auctor In scriptum, celsis quam gerit Oeta iugis: Quam vel echidna vomit lethaea pasta cicuta, Vel canis infernas qui cubat ante fores. Quid, prius inficiat quam caelum, perdere cessas Cum libro auctorem Iuppiter igne tuo? Hiobo Madeburgo. Grandiloqui scriptis mentem emendare Platonis Quid iuvat, ut docti nomen Hiobe feras? Quid studium linguae sequeris, Ciceronis et arma, Maeonidae numeros, Virgiliique sonos? Barba sophos, vates gemmae, vestesque disertos, Serica acu pictus pileolusque facit: His verba et mores addas, gressumque superbum: Hoc Thraso ni fueris tempore, nullus eris. In nuptias Blasii Fabricii. Culto moribus, eruditione, Datur Fabricio venusta, honesta, Cratonis Mylii relicta coniunx: Fausto sidere ducat hic maritum, Fausto sidere nubat haec marito. Auctor coniugii Deus, pudici Tori coniugibus piis ministret Fructum, qui referat puer parentem: Fructum, quae referat puella matrem. Idem commoda largiore dextra Vitae cuncta det, usque et usque lecto Sit iunctis socio bene ac beate, Exclusis procul omnibus molestis, Quae mentes faciant dolere, curis. Sit natis bene, sit nepotibusque, Quos avi Pyliae pares senectae Florenteis videant, superstitesque Linquant: serior et beata vitane Ipsos ultima cum dies reposcet. Ludus literarum illustris Grimensis. Saecula transierant quando ter quinque, peracta Post ortum Christi lustra decemque forent: Eiecto, Schola cum templo, Molocho, ista Bahalis Sacrata est rursus, ceu fuit ante, deo. Hic Musas summo doctas seruire parenti, Principis Ensi feri cura benigna fovet. Tecta sit ista tuo myrmecia parva favore, In laudes et cam Christe tuere tuas. Thaliae. Num vere mihi, num Thalia narras, Nomen a tilia viroque adepto Libros Cyriaco placere nostros? Docto Cyriaco utriusque linguae: Cui cum pectore candido pioque Largitor Deus omnium bonorum, Donavit decus elegantiarum, Et sales Charitum beatiores. Nunc me nunc Libani iuvant recessus: Nunc dulcis labor explicare patrum Sacratasque preces, Deique laudes Iessaei cithara referre vatis. Foedo carmine basiationes, Et cantent Veneres, Cupidinesque Quis nulli, nisi pruriant, probantur Versus: ebrius ebriosa ructet Alter carmina, teque Iacche laudet: Insano ille vibret truces iambos Oestro percitus in bonos: tyrannos Ad caelum ferat hic, perinquinare Qui se Christiadum cruore gaudent: Et sic prostituant Dei Camenas Munus, pessima pessimi poetae Saecli incommoda. nos Deum canamus: Et grati numeris modo his, modo illis, Christi maxima praedicemus acta. Quod cum Cyriacus tuus Thalia, Nunc tentet quoque versibus politis, Et quis cultius elegantiusque Nil, et suavius eruditiusque est: Hanc gratabare ei Thalia mentem, Ut pergatque rogabis eleganti Versu condere, posteris probatum Quod multis maneat perenne saeclis. Parelia. Virginis a partu ter saecula quinque, decemque Lustra ierant, denos bis quater adde dies: Protulerat claram vix lampada Cynthius, ecce Quinque polo gemini solis imago stetit: Visa fuit medio roseo Thaumantias ore, Arcus cui dextra non erat, orbis erat: Circulus hanc claro splendore notabilis, ipsa Et Phoebi circum corpora quina dabat. Quid virgas inter medias, variosque colores Commemorem iuxta solis utrumque latus? Omnia quae liquido suspexit Misnia caelo, Misniaco regio quaeque propinqua solo est. Astra monent homines, signat Deus ipse futurum: Sed nil astra homines, nil movet ipse Deus. In Romam G. Fabricii. Urbis Romuleae situm videre, Et montes cupis, ambitumque, portas, Et pontes Tyberis, sacras deorum Aedes, et fora, porticusque, ductus Aquarumque, viasque, balneasque, Et thermas, veterumque dissipata Multo puluere marmora et sepulchra? Non est difficili via per alpes Quod petas Latium, modo huc, modo illuc Reptando, dominaque in urbe oberres: Quin hunc exiguo aere comparato, Et doctum simul et laboriosum, Quem dat Fabricius tibi libellum. Hinc longe Oenotriis remotus oris, Quo te cumque iuvat loco morari, Ceu praesenti oculo intueri, et urbem, Quanta est, Romuleam potes videre. Ainigma. Iulianus cum Nerone, Thersites Erinnysi, Romaque, cumque Iudaeis Si iungitur monachus, quid inde, quid fiet? P. Lotichio Secundo. Dum lego numeros tuos Secunde, Illos quos tibi Martis inter enses Dictavit, lituosque Musa raucos: Bellonae furor improbus Camenas Cum blandas procul albidos fugavit A' ripis, Getico reclusit oras Et nostras equiti, Tagus maniplis Et quos miserat impius: politos, Refertos numeros et elegantis Cultus: me videor mihi libellos, Aetas voluere quos tulit beata Augusti. Ingenio Secunde macte, Macte Castalidum potens favore, Tam docto veterum tibi suaves Quae dedere modos referre versu: Te qui Pierios colunt recessus, Te qui Maeonios bibunt liquores, Aevo laudibus efferent sequente, Proponent tibi nec Secunde multos, Tantum uno sed eris minor Tibullo. Erasmo Sarcerio theologo. Cogitat inflatus de gentis Amanus Hebraeae Exitio, figit Iairidaeque crucem. Audit vota Deus: mora nec, suffigitur ipse, Turpe suaque auctor de trabe pendet onus. Hoc, eadem fieri Sarceri, tempore posse Addubitem, cum sit, qui fuit ante, Deus? Ergo licet regum sit multus Amanus in aulis. Et Mardochaeis vincla necemque parent: Ne nos Agagidis tamen assurgamus: in ipsos Artifices scelerum recidet omne malum. Gasp. Naevio Medico. Docte Machaonias artes, non fratre medendo. Principis Augusti quem tenet aula, minor: Me tibi, teque mihi iunxit puerilibus annis, In studiis Naevi conciliatus amor. Nunc medicus medicum, me carminis auctor, amicum Lato nae proles, numen utrique, iuvat. Est et amor constans: nec, quem puer ante solebam, Diligo vir factus te minus ipse virum. Dii precor hoc iubeant, annis ut euntibus olim]. Te firmo canum pectore canus amem. Ioanni Oporino. Si tibi tam fuerit lucrosus Oporine nostrae Uraniae, nobis quam fuit, iste labor: Rem facies mecum. qui dum sacra carmina Pango, Auxit opes auri copia quanta meas? Est domus apta mihi, sunt lati iugera campi, Proveniunt hortis aurea poma meis. Veste tegor Tyrio distincta murice: collum Torques, articulos lucida gemma premit. Auro nostra sitis potat: non lauta culinae Gloria, non somno culcitra picta deest. Invidiosa loquor, nostro sed principe digna, Quo veniunt Musis praemia tanta meis. Ille quis? haud aliis, dicam tibi Oporine: vatum Non hoc non unquam cetera turba sciet. Ergo quis? Utopiae rex Utis: carmina nostra Utis amat, soli donat et Utis opes. Ioanni Stigelio poetae. Attica sub nudis ramis non cantat Aedon, Obruta brumali cum nive terra latet. At simul in teneras se frondes induit arbor, Carmen inexhausta voce suave sonat. Sic tua conticuit tristi quae tempore Musa, Magnus Iohannes dum Fridericus abest: Nunc oris postquam patriis est redditus idem, Quam fundit docto carmine dulce melos? Det tibi longa Deus vitae, divine poeta, Det quem concelebras tempora longua duci. Ut quae facta viri Ganges miratur Eous, Quae stupet et Tagus, et forsitan Antipodes: Omnia victuris possis intexere chartis, Duxque sua vivus laude, valensque frui. Principe tu solus dignus praestante, nec ullus Stigelii princeps dignior ore cani. Matthiae Marco Daberchusio. Et pius et doctus res est rarissima Princeps, Tam prope quam Phoenix nobilis inter aves. Talis Iohannes tamen est Albertus, ad arcton Torua Megalburgi qui gerit ora bovis. Hic cum te ludi doctumque piumque magistrum, Esse Suerina iusserit urbe sui: Quam bene consuluit patriae, statuique, futurus Est ullus rerum si modo Marce status? Vos Deus, et Musis illum studiisque patronum, Doctorem seruet te puerisque diu. Iacobo Bordingo Medico. Naturae causas doctus Bordinge latentis, Eximia Christum qui pietate colis: An dubitem, qua sit Princeps virtute, tenere Cui gentis Henetae Baltica sceptra datum? Consilio quorum diversa negotia tractat, Adiungat sibi cum te, similesque tui? Non audit saevus sanctum Catilina Catonem, Non paret Senecae consiliisque Nero. Iohanni Schreinero collegae. Auspicium nobis, qui grammata Iane docemus, Heu Maro non felix, Arma virumque canit. Hinc profugus fato terris iactatur et alto: Vis superum, saevae tum premit ira deae: Multa quoque et bello patitur. quid grammata tradis Schreinere o pueris, si miser esse negas? Esromo Rudigero. Ut doctis placeas Libelle, cura Esromo placeas, specus liquore Docta proluit ora qui sacratae, Quam Phoebusque, et Hiantiae puellae, Et colunt Charitesque, Gratiaeque. Hic si te leget, et sinu tenebit, Site iudicio suo probabit: Ibis ora per eruditiorum, Nec mordebere dentibus malignis, Nec laxas tunicas dabis siluris. Iohanni Sibero filio. Prima bonae mentis sit cura, sit altera morum, Tertia litterulas perdidicisse bonas. Quae virtute caret, non est doctrina putanda: Et Christum ignorans, bellua totus homo est. Iohanni Bocero. Dum facerent multi laudanda Bocere, Camenae, Nomen et in pretio nobile Vatis erat. Nunc hederae sine honore iacent, contemptaque musa Quid mirum? nemo carmine digna facit. (est: At minus haud tu perge tamen, pergemus et ipsi, Sint nobis doctae maxima cura Deae. Ut nemo faveat nobis, faciatque Camenis Digna, sibi Musae est praemia summa decus. Vita humana. Ut rosa, mane suum quam vernus parturit aer, Explicat aurorae rore rigata decus: At simul accendit medios sol igneus aestus, Languet, et exiguo tempore lapsa cadit: Sic nobis primi dum florent temporis anni: Ver quale est frontis, qualis et oris honos? Cum venit alba comas aetas, mora nulla, decensque Forma fugit, subito puluis et ossa sumus. Quod sis, esse velis. Quid maiora tua fortuna concipis, atque Fers aegre sortis tristia fata tuae? Ille sapit, laetus quisquis praesentia carpit: Esse velis, quem te iusserit esse Deus. Ad Fribergam Misniae. Te celebrent alis propter Friberga metalla, Et quas feta sinu divite fundis opes: Extollant iuvenum teneras incendia nymphas: Extollant urbis tecta superba tuae: Sed neque non laudent generosi pocula zithi, Quae mihi dum liceat ducere, Bacche vale. At tibi cum multos propter virtute verendos Gratatur potius nostra Thalia viros: Tum Gravium, cuius labor idem dicere laudes, Icarii fluctus et numerare maris. Quid qui sacra docet, Uvelleri pectora dicam, Pectora Sithonia candidiora nive? Tu quoque, tu legere olim mihi cognite multo Usu, dum sacras ardet uterque Deas: Quam merito illorum es Consul referendus in album, Quorum res crescit publica consiliis? Hos Friberga magis miror, quam cuncta metalla, Quam nymphas, zithum, tectaque celsa, domos. At tibi succrescant plures, doctique bonique In pulchra summum sunt decus urbe viri. P. Lotichio secundo. Benaci vitreas quae ludit Bembus adundas, Legimus, Aoniis aequiparanda modis: Legimus, Euganeis nymphae Naucelides antris Quae dictant docto carmina Naugerio: Quid, fato raptum primo sub flore iuventae Qui gemit Alconem, Castiliona loquar? Quid Cottam, cui dextra solet, faciesque puellae, Et vox et sinus evellere corde animum? Aut qui Medoaci considens flumina propter Carminibus certat carmine Flacce tuis? Sunt pariter varii, nitidi, cultique, bonique, Antiqua digni prorsus et Italia. Sed qui fit, Christi quod non est nomen in illis, Cuius habent omnes munere quicquid habent? Est quare flatus sacrati mentio nulla, Quo vatum solo corda movente vigent? Unus Flaminius, noctes vigilando beatas, Se, studiumque suum consecrat omne Deo: Flaminius, Christi cui res tabescere amore Nectareque et dulci dulcior Ambrosia est. Salve docte senex, salve divine poeta, Perpetuo salve digna Thalia cani. At tu qui vena suavi, qui mente Secunde Sincera praestas, iudicioque vales: Rugosis Varus caedebat qualia fagis, Carmina dum Venetum condis ad Eridanum: Hunc sequere, et si quos similes habet Itala tellus: Nulla est Musa, Dei nomine si qua caret. Fusiis fratribus. Volgange optime, tuque Abrame, tuque Iucunde Isace, quos amo, coloque, Atque omnes colere atque amare porro Annos constitui, bono parente Fratres unanimes sati: Siberum: Sinon plus oculis amare vestris Vos credam, mea caesium leonem Infata India nutriat, Iubae ve Tellus: sic mihi cogniti, benigni Atque o si superi bonique divi Horas ponere nos velint, et una Sic esse, ut sine Fusiis Sibero, Sibero sine Fusiis eat lux Nulla: o tum mihi nec Tagi liquores Optem, Lydia nec metalla. Possunt Opes insidiis perire, multis Nec raro exitium tulere: at una Turba vivere et esse cum sodali, Res ante est superum ferenda cenis. Christophoro, et Alberto Haemiis. Qui fit, ut Ismario sit vobis nomen ab Haemo, Cum nostro distet tam procul ille solo? An quod Threiciis huc quondam venit ab oris, De cuius vobis sanguine surgit honos? An potius, nivibus quod ut est spectabilis Haemus, Lucidaque aethereum tollit ad astra caput: Pectore sic celso nubes et sidera vicit, Tota fuit vestri vitaque pura patris? Hoc reor: illius sic fortis imago relucet, Plurimus et vestro pectore candor inest. Chaonis armigerum numquam Iovis edidit ales, Paestanis rubuit squilla nec ulla rosis. Georgio Fabricio. Horatianos nuper hieme barbara Interpretes gravedo frigida, et mala Quassarat adeo tussis, obtusas scholis Audire nemo posset ut legentium Voces: at expulere postquam pectore Tussim, ut loquuntur expedite? raucitas Ut omnis abiit? ocymo hoc debent tuo, Debent et urticae, recurasti quibus Eos Georgi. qua tibi grex Musicus Grates agit pro cura, agetque barbitos Horatii donec sonabit aurea, Satyraque mores carpet arguta improbos. In libellos musicos Iohannis Reuschii. Musica rebus inest cunctis divina creatis: Hac pontus, tellus, constat et ipse polus. Proceras altis trahit haec e montibus ornos, Haec mulcetque feras, duraque saxa movet: Hac Deus, hac homines gaudet: haec continet urbes, Laetior hac caelo vita perennis erit. Hanc Reuschi numeris ornans, cantuque suavi, Includas melicis cum pia scripta modis, Laus te quanta manet saeclis venientibus, olim Quod decus a sera posteritate feres? At tu, quisquis amas vo ces inflectere cantu, Fallis et harmonicis tempora tarda sonis: Reice lascivos, scelerum fomenta, pudica Hos Reuschi sacros sume manuque libros. Hic aures mentemque simul recreare licebit: Dulcior est castis cantio nulla modis. Thaliae. Quid'nam Cracovii Thalia cessas, Docti Cracovii vocare versu Ad caelum lepido eruditionem, Et mores faciles, piumque pectus, Et linguae decus, eloquentiaeque? Sic est: non potes assequi beatas Dotes illius: et tacere mavis, Quam non dicere quod satis. Valeri Cracovii ingenium, eruditioque, Et mores faciles, piumque pectus, Et linguae decus, eloquentiaeque, Digne carmine non queunt referri. Hieronymo Wellero Theologo. Concelebrare sacri digne sanctissima vatis Carmina Iessiadae carmine nemo potest: Non vel Threicium si vincas Orphea cantu, Inachio vel sis clarior arte Lino. Nam comprensa illis superi sapientia Regis Est, et opum vastus quicquid Olympus habet. Ut si divinos (nullum sit in omine pondus) Eriperet nobis sors inimica libros: Quis petitur caelum, verissima dogmata verbi Hinc reparare Dei, quae periere, queas. Interpres in quae rudibus quod scripta, Lutheri Wellere ingressus nobile, condis, iter: Si tibi non grates ea propter hypocrita foedus, Aut agit immundae dux Epicurus harae: At studio sus aget Christi grex omnis, at ipso Te manet a summo gratia magna Deo. Dum Christo placeas, doctisque piisque proberis, Cum Satana valeat turba scelesta suo. Ebelebiis fratribus. Sic o sic soboles parente claro Andrea, et Friderice, tuque Apele Sati olim generis decus vetusti, Nobilisque Ebelebii suturi, Sic Christi Domini, Deique nostri Verbo, quod facitis, vacate, sanctos Mores cum studiisque copulantes Usque crescite, et usque: ferte summi Et blanda oscula filio Parentis. Hoc omnes decet: at magis parentum Bonorum titulisque, gloriaque Insignes. amarante nec micante Tam gratus viridi nitore in auro Oblectas oculos, monile nec tam Confectum radiantibus smaragdis Formosae decus adicit puellae: Quam mens docta, animus colensque Christum, Ornat stemmata, nobilemque stirpem. I. Schossero Aemyliano. Sicut triticum in cribro. Amos. 9. Aemyliane rogas cur sint insignia Cribrum, Nostra velint vanni lemmata quid've sibi? Ut cum triticeas aestu terit area messes, Quassu aceres fugiunt, grana sed ipsa manent: Sic peccata Deus propter dum concutit orbem, In cribro retinet pectora sancta suo: At paleae, impuri, saevos iactantur ad austros, Et perit improbitas mobilitate sua. Fusio. En Fusi mihi carior medullis, Remitto Staphili tibi, fuerunt Quot unquam, aut aliis erunt in annis, Pessimi horribilem et sacrum libellum: Quo Diti calamum locat, Lutherum Et latrans canis, optimum Lutherum, Te nostrique decus Philippe saecli, Cinaedis Latiis, gregique raso Facit delicias, Dei saliva Natum spurcidico ore conspuitque Reiecta, meretriciaque lingua Doctrinae lacerat piae magistros, Nec pili facit omnium bonorum De se iudicium, gradu citato In lacus Stygii volans Auerni. In libellum arithmeticum. Omnia mensura, numeroque et pondere fecit, Qui fecit mundi maximus auctor opus. Hoc vere tradunt si sacri scripta libelli, Quae consignavit spiritus ipse Dei: Ecquis erit, qui non artes putet esse colendas, Pondera, mensuras, quae numerosque docent? Has inter Graiis Samiae telluris alumnus, Phoenicum inventam, quam dedit, orbe, suis: Ad reliquas aditus cum sit, minus excitet acres, Muniat ingeniis ingeniosa viam: Qua res evoluant mersas caligine, causas Vestigent, veri vim reperire queant: Discere qui non hanc, dantur dum tempora, curat, Margitis merito nomina stulta gerit. De Lauru poetica. Tercentum pede stans facit Philautus Uno carmina, nec satis venusta, Nec ulla veterum aemulatione: Ad laudem putat et sibi poetae Deesse nil nisi laurum Apollinarem. Stultus, qui fieri putet Poetam Ligni frondibus ullius. Poetam Non Laurus, sua sed facit Camena. De orbilio. Trux vultu, clamore minax, plagisque benignus, In pueros crudus irruit Orbilius: Ob causasque leves, commissaque parva reposcit Ad poenas, gaudens verbere, molle pecus. Quid miramur, amet Buten si parvus Iulus? Dexteritas odium non parit, ira parit. In libros carminum coniugalium Chr. Schellenbergii. Non est bonum, qui novit unus optime Suum Creator opus, ait, solus sine Ut homo sit adiutore: dat puellulam Et in manum Adamo, ipsius de corpore Sumptam, iugalis sancit et foedus tori. Hinc est honestum in omnibus connubium, Lectusque non pollutus: officii simul Munus, simul provisio libidinum. Nec Christiana Musa tollat laudibus, Contra Paphi scelus, et furores Orneos, Habet quod auctorem genus vitae Deum, Nec vita sine vitalis esse quo potest. Tu rite vero, tu facis gratum Deo Christophore, amicorum obsecutus gaudiis, Castos amores quod celebras coniugum. Ad feminas Maosius fastidium Habeat, cohorte cum sua: nos quam Pater Iubet, probatque rerum, in ipsius viam Timore eamus: Poena foeditatibus Contaminatos ne sequatur, cum Deus Adulteros et impudicos puniet. H. Sibero fratri. xleuasmo/s. Ut versus facerem, paupertas impulit audax: Romano praestat qui sale, Flaccus ait. Scilicet ingenio potuere emergere quondam, Et multi nomen, remque parare sibi: Essent Pierides cum regum cura, darentque Praemia munifici vatibus ampla duces. At nunc, ut superes ipsum quoque voce Maronem, Munera nulla feres, commoda nulla feres. Spernuntur Musae, vates ridentur, inertis Ingenii carmen dicitur esse labor. Frater, ut ergo aliquid fias, mecum abice libros: Phoebe vale, valeant Thespiadesque deae. In pretio solus parasitus, et est sycophantes: Arte horum magnus, carmine nullus eris. De Hypolectore. Nil pote tam fieri caute, nil dicier, ad se Quin suspicax illud Hypoleptor applicet. Ergo alicui nostrum si venter: cetera nosti: Ad se rapiet Hypoleptor illa suspicax? Ioanni Giganti. Theologo. Erravit terris, tumidis et fluctibus, annis Quot Laertiades, non mihi vise Gigas: Ecquid adhuc remanet nostri tibi cura, Siberi Et iuvat interdum te meminisse tui? Te mihi florentem dulci florentibus annis Iunxerunt vinclo tresque novemque Deae: Aonas in montes Phoebus cum duxit utrumque, Sunt ubi Leucoreae sacra Lycaea Scholae. Nec iam non in te est mihi, quae fuit ante, voluntas: Inque tui nostro pectore durat amor. Duret: in hac vita locus et quia separat, olim Nos campis rursus iungat in Elysiis. Momo. Quae vera sunt, fuere vera, et omnibus Aevis erunt. non ipse purus crimine Quod sum, malos exagito: nam sum de grege Primus malorum. Laudo quando ergo bonos, Te, si bonus, quoque praedico: sin es malus, Bonis ut adici queas Deum rogo. At improbos lacesso quoties carmine, Vel qui, reprendere, meruere insigniter, Scias, vitia me cordis et motus mali Vel proprios culpare maxime. tibi Si placeo talis, gaudeo: sin est tibi Mens alia, prorsus est nihil tecum mihi: Christi dies diiudicabit omnia. Epigrammatum Finis.