Poemata sacra. Pars Altera. Machine-readable text Siber, Adam Siber, Adam XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ siber4 siberpoemata2.html s001.html siberpoemata2.xml siber4/jpg html Basel: Oporinus, 1565.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 October 2004 Ho Wai-Ming (corrections), Ruediger Niehl (tagging) markup The letter t is often misspelled as r, i or c (due to the poor quality of the original). Probably not all instances have been corrected. Typographical errors have frequently been corrected in the original by an unknown hand. Not all these manual corrections are represented in this transcription. New TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - Morpheus spell check IDYLLIA SACRA. ADAMUS, SEU PECCATUM. SERPENS, MULIER. Adamus, Deus, Gen. 3. S. Virgo, nec invideo, tenero secura per herbas Huc pede et is illuc: tibi tellus seruit, et aer Blanda per argutos et murmurat unda lapillos: Fortuna tibi si nota, tuoque marito Iura tui arbitrii. nam cur non omnia dives Per vestris aeque poma usibus educat hortus? M. Non, ut rere, licet nobis utique fruique Non opibus, nemus hoc quas praebet: libera rerum Haec vobis, auctor dixit, loca trado, timore, Ne non fas, posito, quae vultis, carpite poma Hinc, illinc: una est medio tantum arbor in horto, Notitiae bona quae sunt, et mala: tangere nemo Hanc ausit: mors audentem, mora nulla, sequetur. S. Vana times mulier: nihil est mors: scilicet ille Ille bonum, quo non praestantius, invidet, esse Nec sibi vult similes: nam novit, ab arbore docta, Qui pendet fructum simul ac gustare libebit, Dii quod sunt, fore vos, reserato lumine, luce In clara actutum gnaros pravique bonique. M. Sic ais? Et certe fetus pulcherrimus, ut me Ut capit ille? oculis quantum blanditur? an esse, Quod Deus est, sapiens sollerti mente recusem? Decerpam: en sequitur facilisque volensque: suave Quam pomum? quin tu coniunx quoque sume: quid o quid Addubitas: age sume: animi iam nube remota, Iamque erimus, quod Dii, gnari pravique bonique. A. Sumo equidem, comedoque: quis hic sed fulgor, et unde? Et nudos video; pudet heu pudet: accipe frondes Ut: quid at immenso crepuerunt vasta fragore Tecta poli? Deus ecce Deus: fugiamus et illis Sub corilis caeca procul abscondamur in umbra. D. Heus ubi Adame es, ubi, qua te regione requiram? A. Magne pedum sonitumque, tuam vocemque tremiscens, Quod nudum esse pudet, nemoris secreta petivi. D. Et nudus quod sis quisnam tibi dixit: an ausus Arbore de vetita detractos mandere fetus? A. Quam mihi consortem vitaeque torique dedisti Femina decerpsit, suasit, porrexit, et edi. D. Femina decerpsit, suasit, porrexit: at ipsa Ecquid dis? tantin mulier tu criminis auctor? M. Me verbis serpens blandis, et callidus asti: Induxit, suasu sum pomum epulata colubri. D. Ergo pro scelere hoc serpens et talibus ausis, E cunctis, cessit quis terra animantibus, ex hoc Tempore porgaris longam exsecratus in alvum, Pulveream depastus humum: vicisse puellam Incautam gaudes? pariet victoria belium Ista: tuum semen sobolemque illius in aevum Nulla fides inter, nec amor, nec foedera sunto. Vae tibi, cervicique tuae: caput obteret Heros Contritor caput infandum tibi: cui tamen ipse Mordendo numquam calcem infestare remittes. Tu vero nimium facilis parere colubro, Longa tibi postquam tulerint fastidia deni Menses, difficiles partus patiere, dolore Et magno sobolem vitae enitere periclo: Tum privata tuo arbitrio, pendebis ab ore Et nutu imperii, quamvis invita, mariti. At tibi, quem stulto demulsit femina suasu, Ora cibo vetito contra temerando venires Ut mea iussa, solum terrae, quod sponte tulisset Cuncta, sit infelix, infecundumque: labore Ex illo, vives quam longo tempore, victum Unguibus aut sudibus glebas trudendo, parabis: Duram exercenti matrem paliurus acutus, Lappaeque, tribulique, et surget carduus aruis: Esca olus, et natae tibi erunt in montibus herbae, Triticiaeque dapes sudanti, et adorea liba: Donec terrigenam fessum fractumque parenti Te reddat mortis durae inclementia: terrae Nam factus,tellus eris: et de pulvere, pulvis. CHRISTUS, SEU Iustitia. ISAIAE LIII. ECce meus, celso demissus ab aethere, servus Deliciae, parent cui lucida sidera, Patris, Non ulli condet regnata prioribus aevis Saecula, iura sui, magnis procedere iussis Mensibus, imperiique, patet porrecta sub axe Qua tellus, qua caerulei fulgentibus apta Caeli templa micant signis, extendet: at idem Quam ditione premet lata fortisque potensque Cuncta, caput tam vile, infraque putabitur omnes Aurea qui visunt candentis lumina solis. Nec tamen interea non, quos aurora remittit, Ut rores spargunt herbas et gramina campis, Divina promens quos fundet voce, rigabit Fecundis gentes omnes sermonibus: ora Purpurei obvertent illius ob ora tyranni, Indictisque prius de rebus, venit ad aures Et quae nullius fando, qua includitur undis. Didetur totum clarissima fama per orben:. Sic fatur caelum et terras qui numine torques Ipse Deus, vult haec aliis et mira referri, Mira quidem, sed vera: canentem vera quis audit, Aut rerum Domini sit quanta potentia credit? Ergo: animi tamen o faciles advertite mentem Cura quibus, nec meta cui nec terminus, aevi: Ergo instaurator vitae sese abdicat ipse Maiestate sua, et coram patre pullulat usto Incultoque solo, telluris se cute rupta Radice a tenera ceu virgula subicit, ingens Exit et ad caelum ramis felicibus arbos. Iamque polo veniens medius nos inter oberrat Dum terris, grato quam non decus enitet ore, Corpore quam nihilest, capiat qui lumina nostra, Illuvie foedo? simile illi non tulit aetas Ulla prior, similem non umquam lucis in auras Postera saecla ferent, instar sit stirpe creati, In quo tam nihil humana: vexata procellis Vita illi aerumnarum est plena laboribus, ardet Membris et duris dolor ossibus, aestuat intus Ingeminans animo quae non dat cura quietem. Hinc mens laeva malis, oculosque avertimus, et quis Sit nemo quaerit nostrum, nec scire laborat. Aegerat ille meo vere est languore tuoque, Confectusque hominum quaeriturque, doletque dolore: Non patitur propter, stulta quod mente putamus, Caelitus oppressus, fraudem ullam numinis iras. Non illum proprii sceleris commissa fatigant: Sed nostra immani mactatum vulnere, nostrae Immolat, atque mori non sontem denique cogit Culpa: luit poenas, nobis immunibus esse Suppliciis datur, illius languore valemus, Et pacem et vitam, munus morientis, habemus. Ut qui grex ovium dispersus montibus altis Saxa per et dumos nullo custode vagatur: Ignota quo quemque tulit regione libido Humano creti deerrarant semine: molle Et iam mandebat pecus, et fera multa trahebat, Nec libertatis, nec erat spes ulla salutis. Non tulit hoc animo rerum patiente Creator, Cogere ovesque vagas mandat, numerumque referre Pastorem stabulis, oviumque cruore mederi Vulneribus proprio: mora nec, facilisque volensque Ille patris iussis paret, humerisque subire Dum gaudet noxas, et tristia crimina (gentis Tantus amor nostrae) veluti placidissimus agnus, Accipit aut iugulo qui ferrum, vellera praebet Aut tondenda, crucis sacrata operatus in ara, Sub nostrorum animum scelerum dat fasce, nec hostem In saevum invectus, vel linguam ad iurgia solvit, Vel voces edens ullas crudele minatur. Iamque caput leto ponentem vita relinquit, Mugit humus, cautesque movent, montesque tremiscunt, Amisso torpent caeli aurea signa magistro: Ipse tegit nigra frontem ferrugine luna Sol plena, aeternamque timent saecla impia noctem: Conduntur saxo frigentia membra: sepultum Flere iuvet: sed quis nam me rapit? unde repente Tempestas haec clara? Deus Deus ecce refringit Claustra domus caecae, atque suo sub numine torquens Letumque et scelerum facies, immania mille Monstra, haurit vitae rursus spirabile lumen: Panduntur caeli portae, patriae hoste subacto Felices victor dulcesque revisit ad oras: Occurrit genitor, dans et quae tempora vitae Non quisquam dictis aequarit, talibus infit. Perpetuo mihi iungit amor quem foedere, terris Excussus propter crimenque scelusque meorum, Letiferum immiti traiectus pectora ferro, Accepit vulnus secum tumuloque nocentum Intulit admissa, in mortemque et funera dites Immersit sua, quae viciis est omnibus expers, Integer et vitae passus, quod voluere casus Humanos illum, duros et adire labores Firma animi fuerat mihi mens, et certa voluntas. At nece iam postquam placavit numinis iras, Affixusque trabi ultaque animaque litavit: Quae nam quae tali reddam pro munere nato Dona meo? sobolis ductam longo ordine turbam Semine ab aethereo cernet, dominabitur aevis Omnibus, et fausta magni decretaque parentis Proferet, et dextra defendet: mille labores Quodque tulit, vitam pro libertate suorum Profundens, decus omne suis, feret ampla laborum Praemia, iustitia nec ei certaverit alter: Iustitia, reddet multos, ratione remota Qua iustos operum, fiducia certa levatos Notitia illius celsi quos miscet Olympi Civibus, aeternis et dat considere mensis. Sic placitum: instar ei populus concrescit arenae: Et praeda clarus, spoliis et onustus opimis, Quod gerit, usque feret magnum et memorabile no Proiecta quod se vita inter passus haberi Latrones, humeris subiit delicta nocentum, Hostibus et veniam caecis, pacemque rogavit. NICODEMUS, SEU renascentia Ioan. III. NICODEMUS. CHRISTUS. N. Te, qui vera canis divino ex ore magister, Certum venisse Dei est, decreta ferente Aethere doctorem caeca caligine pressis, Et densa terris errorum nocte sepultis: Sanguine nam cretus quis tandem fecerit alter Aemula facta tuis mortali, aspiret Olympi Cui, non et favor, et divini gratia amoris? CHR. Praebe aures igitur, qui fert divina, Magistro. Nemo, crede mihi, nisi sit Nicodeme renatus, Aurea caerulei caeli delubra subibit. N. Quale mihi memoras doctor mirande renasci: Ergo aliquem, qui sit gravis aevo, plurima mento Canities quando alba iacet, hinc ire putandum est, In parui rursus contractum corporis artus, Viscera sub materna, et post ita longa, parenti Quae menses tulerint deni, fastidia, vita Accepta, in teneris vagitus edere cunis? CHR. Hoc iterum repetens confirmo iterumque, renatus Ex unda nisi quis fuerit, flatuque sacrato, Non illum accipiet stellantis regia caeli. Progenerat carnem caro, fundit corpora corpus: At vero quod caelesti sub luminis oras Edit conceptu divinae spiritus aurae Spiritus est: tibi ne mea verba absurda putentur, Esse renascendum quod dico: Diditur omnes In partes ventus gremio telluris in altum Eductus, vario dumque huc discursat et illuc, Aeraque impellit flatu, per inane fragores Quos vacuum ciet, et quantos sine lige tumultus? Auribus ipse hauris sonitum, sed corpus obire Haud visu potes illius, non prospicis unde Exordiis sumat motus, non percipis oras In quas festinet: caelesti emine cretus Est talis quisquis divina nascitur aura. N. Haec qua confieri quanam ratione putemus? C. O pudor, ista sui, cui dat praecellere legis Cognitio vulgo, populi nescire magistrum? Augusti sibi sic constet sine fine sine ortu Intemerata fides veri Nicodeme, profamur Ut nobis non ignota, aut invisa, sed ipse His ego quae his oculis manifesto in lumine vidi, Auribus his hausi quae caelo verba: moventur Pectora vestra meis sed nil sermonibus: ergo Si, cum de rebus sub sensus ora resoluo Subiectis, vox nostra fidem non accipit, ullo Quae sensu capit haud quisquam, caelestia dictis Quid fiet quando expediam, atque arcana movebo Quae solus mundi novit rex, auctor, et altor? Nemo potest nemo, liquidum super aethera terra Ex humili evectus, caeli petere arduvus arcem, Et sacra immensi penetralia regis adire, Quam qui descendens, humana stirpe creatus, E caelo, vestris requiescit sedibus hospes Ignotus, superi natus genitoris, et alto Aethere dum magno tamen omnia patre gubernans Et pontum, et terras, et caelum numine complet. Ac veluti, duce quo iuncosa per aequora quondam Elapsa imperium fugit crudele tyranni Gens Pharii Isacidum, Moses, morientia campo Corpora serpentum cum dira tabe iacerent, E malo colubrum populo suspendit ahenum: Sanguine sic hominis cretum pendere per auras, Monstrum labe carens omni sine crimine crimen, Distentum ligno tandem infelice necesse est: Accipit ut solum qui toto pectore, constans Et fidet nusquam detorquet lumen ab illo: Non eat in tristes, vitae fugiente calore, Umbra domos praeceps, et sole carentia regna: Lux ubi perpetua est, meliori in parte locatus Sed caeli, felix in deficientia saeclis Accipiat cunctis aeternae gaudia vitae. Nam sic dilexit rerum cui summa potestas Mundum, perpetuo genitor succensus amore, Ut daret unigenam (quae munera quantaque?) carnis Compagem subiens mortem demittat ut orco Morte sua, inferni ne quis post funera, flammam Qui toto illius concepit pectore, flammis Addictus pereat: caeli transcriptus alumnis, Sed post exhaustos vitaeque obitusque labores, Omnem laetitia sensum exsuperante fruatur. Natum Deus haud ideo, haud sua lumina ab alto Demisit, poenas odiis ut sumat et ira Terribilis, hominumque in crimina vindicet acri Iudicio: sed ut exitio solvat, saevisque malorum Cladibus eripiat miseros, faciatque beatos. Huic quicumque igitur, perfusus numinis aura Caelesti cor, toto sese pectore, tota Mente animi, totis et credit viribus uni: Dicturus causam numquam ad subsellia regis Sistetur superum: at qui non praecordia gestat Nostri plena, suae nitens auctore salutis: Iam nunc iudicio cecidit, proscriptus et, Orco, Quod patris aetherei spernit male samus amores, Aeterno sontes exsolvet funere poenas Cum mundo: qui cum lustratus lumine lucis Sit largo, luci tulerit praeferre tenebras Obscuras, densaeque umbram caliginis essent Facta quod illius verbi contraria sacri Decretis? Nam cui non cordi degere vitam Quae caelo digna est se avertit, solis et aufert, Sollicite latebras quaerens, e lumine, ne quis Vipereo scelerum auctoris infecta veneno Acta redarguerit: sed cui generosa placendi Cura Deo pectus caelestibus ignibus acto: Non sese in tenebras, noctem non conicit atram: Verum agit in lucem potius, gaudetque videri Divino recte quae munere facta peregit. CHRISTUS LAMENtans in cruce. ILle ego, qui ante poli et terrae incunabula, verbum Sum patris aeternum, immensum, immemorabile verbum, Qui sine principio: numen de numine, luce Lux, maiestatis splendorque, expressaque forma Divinae: per quem nullo res semine constant, Seu possunt, seu non, contingi nescia sensu, Usurpari oculis: ardorque et dulcis ocellus Aequaevi genitoris: avem felicis Olympi Aereae alituum turmae venerantur, adorant, Implentem maria ac terras, caelumque profundum: Trunco pendeo qualis ??? aethra procul hic en Infami, duro traiectus pectora ferro, Pectora, foedatasque manus, plantasque tumentes: Tempora vulnificis illuso sentibus horrent, Concisi loris totum est pro vulnere corpus, Sudorique fluit mixtus cruor undique rivis. Ista tulisse parum est: animi mens aestuat intus, Et vastis hinc et maerorum tunditur illinc Fluctibus: incumbens, quantus non surgeret auras Invacuas Libanus Nabathaeo impostus Orebo, Heu totum immani miserum premit agmine iusti Irarum pelagus genitoris, et urget Auerni In desperatas tetra caligine sedes. Hinc neque me rutilo dignatur cernere vultu Sol lucis fons auricomus, contextus amictu Furuo oculos medioque die caput occulit umbris: Sub pedibus mugit tellus, tremefactaque pondus Nititur insolito motu excussisse nefandum. At Christo quae nam vero tot causa malorum Quae? pravis non est insons obnoxia factis Quae natura caret fine, ac primordia nescit. Crimen amor nostrum: quo vos felicibus aruis Disclusos, sceleris servos sub pondere, raptos Et caelo et vobis, et spreta luce rebelles, Sic arsi: ut iuga summa patris qui torquet Olympi Volverer ante pedes supplex, sceptrique relicta Maiestate, minor terris mandata ministris, Qui superi portant genitoris, servus et exul, Aethereas celsi mutarem luminis oras, Natus homo: ex illo hi casus me et tanta laborum Vis sequitur, cui non Ponti certaverit omnis Alga, nec indomitus quas Eurus iactat, arenae Scilicethaec via sola fuit, dolor iraque iusti Qua compressa Patris molliri, in pristina reddi Res conclamatae, flammisque furentibus Orci Et leti poterant homines e fauce, piati Sanguine vulneribusque meis, revocarier, inter Rursus et aethereos proceres, civesque reponi. Ergo Deo Deus ipse satus, miserabile corpus, Post vitam quod iam per dura mihi omnia ductam, Latrones inter crudeli funere, pulsus Et caelo et terris, sub tartara caeca relegor: Ne me ne plorate homines, sed crimina vestra, Quae propter tantos cogor perferre labores. Heu genus in felix, modo non mea funera fletis Prosequitur nemo: sed sum quoque dira vomenti Impurae saniem linguae convicia risus, Quassantique iocus turbae caput: ante vocabant, Fronde viis stratis, et veste tegente per urbem Qui regem mundi, servatoremque canebant, Nunc mussant: alii victi formidine turpi Diffugiunt: alii iactantes cornua ventis, Nec quis sit Christus quaerunt, nec scire laborant. Et sane non haec princeps iniuria venit, Summa iuvare mihi quos, et servare voluptas, A caelo ingratis, saevusque agnosco reliquit Quae monumenta Draco. sic prima ab origine rerum Acceptus, sic accipiar voluentibus annis, Donec summa dies componat tempora mundi. Iamne igitur, mortis si sordent munera nostrae Mentibus aversis, a me mutatus et ipse, Nec iam qui fueram, vos aversabor, amorem In genus et miserum ponam? ne sit mihi cura Tanta mei, nec adhuc adeo pater optime fessum Deseris: ab animam hanc per mortes mille daturus Quam promptusque alacerque forem, si frigoris auctor, Quam glaciem humanis densavit cordibus, igne Immensi resoluta mei liquatur amoris. Te tamen exitio cuinam miserande reservas O homo, iam nec homo: manibus iustumque bonumque Quem Deus ipse suis limo compegerat, alto Cognatumque polo, deceptus fraude doloque Auctoris scelerum, spoliatus imagine mentis Divinae, exuvias regisque indutus Auerni, Qualia nostra parens produxit vos malus? atra Consita vis cordis densae caligine noctis, Saxa per et scopulos veluti sine remige puppis, Fertur in abruptum errorum superata procellis. Carne sati, a prima spiratis, vivitis, actis Aetate exprimitis, caelo contraria, carnem: Pectore non Deus est stulto: squalorque situsque Obsedit tabo praecordia: nausea facti Unde patri, magnum nutu qui temperat orbem: Non est non unus divinis sensibus auctus Qui velit esse bonus: dirarum fluctibus actos In vetitum ruere, et iuvat indulgere furori: Nidorem guttur, qualem non tetra sepulcra, Exhalat, diro lingua est suffusa veneno Aspidis: insidiae vobis, mendacia cordi, Ignarique viae pacis, qua semita mortis, Vaditis in scelus, et sontes properatis ad umbras. Haec plenus vobis caelesti numine Moses, Haec recinunt vatum sacrata volumina, nullum Eximiumque Deo affirmant, traducta per omnes, Quod vitii misere radix infecerit omnes, Seu plebs, seu magnis sis ortus regibus, umbrae Aut te virtutum, aut doctrina aequaverit astris. Parcite, vos per ego has lacrimas, in fandaque mortis Supplicia obtestor, solum inviolabile pignus Vosque Deumque inter pacis, contemnere Christum, Longius, et tenebris mersos, abiungere caelo. Agnus ego innocuus, scelerati victima mundi Pro deploratis vitiis, tetrisque venenis: Pax hominum, virtus, sapientia, vita, salusque: Quem cunctas propter pater obliviscitur iras Iam bonus, et caeli portis claustrisque refractis, Oceano terras verbique et Gratiae inundans, Algida contingit sacro praecordia flatu: Flatus, agens fidei caelestia semina, mentes Recreat, et placide sub pectore fusus anhelat: Tum lucem, disiecto oculi mortalis amictu, Accenditque, sacro firmatos robore, factos Iamque alios miti in fratres pietate, levatque In sedes superas, caeloque immittit aperto. Vestra auferte igitur, vani commenta magistri Reicite, aeternum qui vos corrupit, et aures Ad mea verba avidas, oculos ad facta referte: En ego, vester ego totus, mea vincula vestra Vincla levant, sanant mea vulnera vulnera vestra. Vester honos crucis hoc est nostrae dedecus, ipsa Mors vita, in tristes sedes migratio, caelum. Ast afferte animos divina edicta trementes, Instantisque metu perfusos mortis, et irae Divinae: tum vos includite vulnera quanti In mea cumque estis: quorum dulcedine mentis Pervadet talis contactas flamma medullas, Me propter libeat tristes ut adire labores, Accepto in cunctos animoque et mente benigna, Complectique alios et amare, fovere, tueri, Iam natura nova per me, natique supremi Qui mare, qui terras, qui temperat aethera, patris. Tempus erit, cum me caelo spectante, videtis Extorrem, servum quem nunc, opis omnium egenum Suffixum tristi ligno pendere per auras, Et misero maestas effundere pectore questus: Portantem pacemque bonis, clademque profanis, Praemia cernetis sua cuique exoluere: poenas Vortice qui nigro, saevoque exaestuat igne, Ille lacu dabit ille Draco, qui causa malorum Cunctorum, superi sedes affectat Olympi, Et mentes hominum in nodos et vincla coegit. Tunc non iratos horrescere iudicis ora Haedorum in turba, vobis optare necesse Nec montes erit in caput, atri et fulminis ignes: Corda serenati sed ad aethera stabitis altum, Inter oves placidas erecti lumina, cum vox Auribus allapsa est, qua nulla optatior: Ite Aeternam ite domum patris omnipotentis amores, Praedulcesque meae curae, optatique labores. METANOON. MAgne parens, rex terrarum, rex aetheris, ortus Qui sine principio rerum fons, auctor, et altor, Et sine fine manes: mens o sanctissima, iusta, Mens bona, mens sapiens, verax, liberrima, clemens: Omnia qui aeterno moderaris numine, solus Et pelagique sinus imples, terrasque latentes, Exsuperans omnem sensum, caelique profunda: Tuque Deus verbum, non enarrabile verbum, Vitae auctor, verum aequaevi patris incrementum, Qui nostri tristes generis sarcire ruinas Dilapsus caelo moribundi corporis artus Induis, ac nobis moriendo restituis rem? Et tu sancte vigor, divini flatus amoris, Cuncta fovens ardor, calor aureus, aurea flamma, Qui super aequoreas volitabas igneus undas, Ante polo quam sol celso, quam luna micaret: Qui patri aeterno coniungis foedere natum, Vitalique rigans rore, ac vitalibus auris, Vi rapis humanas verbi super aethera mentes. Quanta premat caput hoc scelerum sentina remossu. Quantus edat tacito miserum dolor, impia facta, Noctes atque dies, propter, non si mihi centum Ora sonent linguis, sit vox infractaque, fando Enumerare queam: certant mea crimina nigris, Littore quae Libyco Zephyris turbantur, arenis. Nam tua cum caeli cives mandata capessant, Pennatae cives acies, tibi pareat aethra, Sol qui terrarum flammis spatia omnia lustra: Mundi oculus, caelique faces, argentea luna, Anfractusque vicesque suas, et foedera seruent: Cum nubes, auraeque leves, substrataque ventis Unda maris, vacuo pendens et in aere tellus, Et quaecumque ingens gremio complectitur orbis, Seu spirant, vitae seu sunt expertia, nutum Imperiumque tuum agnoscant rex magne: quid eheu Infelix quid ego? concrevi matris in alvo Per, tener, et pulchri quem viso lumina solis. Sublimis corpus, vultumque erectus, et auctus Vitali flatu, aeternaeque ex ignibus igne Divinis aurae, nil indulgentius usquam, Nil est quo melius, te fastidire relictum Sustinui, nec me pietasque, pudorque reflexit, Repressitque metus, sequerer ne castra malorum Impius auctoris, claro exturbatus Olympo Ob fastum qui nunc obscura regnat in aula. Scilicet o primi suffusum labe parentis Lustraras propter natum, qui se ipse salutem In mortem ob nostram bonus egit, fluminis unda Sacrati immundum: dederas caelestia verbum Dona tuum, immiscet hominum quod pectora caelo: Praebuerat verum corpus propriumque cruorem, Aetheris ipse dapes, Christus mens incita flabris Aspirabatur caelestis suaviter aurae: Rursus ut in coenum ac sordes, lutulenta velut sus, Irruerem temerarius, ingratusque salutis, Iussa tuae renuens legis dimittere in aures, Ore, oculis, manibus, cunctis et denique membris, Crimina criminibus cumulando, furore furorem, Sponte fugarem a me divinum insanus amorem, Et te sancte vigor caeli inmemorabile numen. Ah quia nam summis miser emersisse periclis Me potero, aut conclamato quid denique restat? Ecce mihi ante oculos collisis nubibus ignis, Qui caelo abruptus terras rutilante petebat, Immensa obrueret cum cuncta licentia ponti: Ante oculos Sodomae lucent incendia, lucent Flumina perpetuum torrentia sulpuris igne, Correptos iudex adiges quo turbine sontes, Cum veniens hominum vitasque et crimina disces: Cor tremit admonitu, circum caligine densa Omnia nigrescunt: qui recti oblivia suasit Hortator scelerum, caeli nunc aggerat iras, Et meus, exclamat, meus es, meus usque manebis. Ergone proiecta spe tellus ima dehiscat Optabo, pectus ferro scrutabor acuto, Aut laqueo invisam properabo abrumpere vitam? Numina tanta vetent mitissima crimina: Saulum Hoc cadat in dirum facinus, scelera impia Iudam Sic tangant, caeli ut pigeat convexa tueri. Crede fides (mendax quid nam ratio obstrepit) eia Crede, pater mundo qui dat carissima Christum Pignora, non est iratus: sua numina iurat. En vitamque tibi: sic nulli obnoxius aevo Sim Deus, aeternum maneamque, ut nom mihi cordi est, Non umquam sedit menti sententia, si quis Posthabita est scelus incautus pietate secutus, Horribili luat ut commissa piacula morte, Ultrici addictus flammae tellure sub ima: Sed magis ut studeat peccati ponere morem, Pertaesus vitae scelerataque facta prioris, In me reiciat se toto pectore, et anni Atque vias extra solis, regionibus aevo Perpetuo aethereis, dulcique salute fruatur. Verba Dei sine fine manent immota, nec umquam Illa redarguerit scelerata calumnia. nam quis Quis pater a te umquam est vultu indignante repulsus, In melius referens mentem, ingeniumque, rogaret Qui veniam? Achasida testis genitore creatus, Qui vetitis Solymas sacris et caede replevit: Ipse Petrus testis, victus formidine turpi Abiurat foede cari qui nomen amici: Quid memorem largo tibi quae bone Christe genarum Imbre lavit plantas, et fovit crine puellam, Unguine permulcens nardi, et fragrantis amomi: Aut qui pendebat dextra tibi parte, precatus Pacem sub vitae labentis fine, latronem? In medium o miserere igitur sua crimina dantis Propter quam tete bonitatem maior es ipso, O propter, quam non pietatem evoluere, mortis E tabulis dele mens heu quae laeva patravit. Nam quid dissimulo? sum totus noxa scelusque, Peccatum vivo, peccatum nascor, in alvo Peccatumque tuli crescens fastidia matri. Ah utinam nemore in sancto non ora nocetis Notitiae pomo temerasset culpa parentum Credula primorum: ut vero te arderet amore Nostra fides, vere nosset Dominumque Deumque Mens, et se vita caelo factisque probaret? Nunc ratio est caeca, ingenio nox incubat atra, Ipsa animi pote nil, quae fertur censio iuris Esse sui: illuvies foedato turpiter, atris Et pleno aerumnis saevit teterrima corde, Quod vetitum affectat, diraque cupidine captum Invaditque vias scelerum, ferturque procellis. Quid memorem, quod letiferi vis tanta veneni Est, quod submisit scelerata fraude cerastes Hostili vetus, ut quamvis sit pessima sese Esse bonam natur a putet tumefacta, vetantes Et velut incuset tabulas peccare: sit a se Aut si forte via de recti declinatum, Id virtute sua se posse reponere, tantum Et flatus addas modo vel paruissima sacri Momenta, ad superas per se auras nitier ipsa, Ac pietate sua caelum post fata mereri. Hunc errorem animis Deus o Deus eripe, turpes Stet pudor ante genas confuso lege, notasti Quam digitis pater ipse tuis: tibi gloria soli Et quae iustitiae, quam stultus inopsque salutis Mundus et ignorat, mihi sit sapientia nota: Quod solus sanctus gaudes sanctumque bonumque Reddere, qui propter scelerosa atque impia facta, Munere caelesti curis mordetur honestis, Teque suae fidit causaque et fonte salutis. Sparge tuo me rore, sacro me sanguine Christe, Sic ero Bistonia nive purior, ablue: rursus Fac haurire tui me nuntia laeta favoris Auribus, ut veniat membris vigor, ossa revisat Atque calor, redeatque sua in praecordia sanguis: In lucem e tenebris et caeca nocte vocatum A vitiis averte parens mitissime, mundo Sat scelerumque datum auctori: sit tollere mentem Sublimem caelo, et foedis avellere terris. At nostri quoniam generis turbator et osor, Qui leo ceu, lupus aut pleno insidiatus ovili, Asper, acerba fremens, rabido nos circuit ore, Nil intentatum fraudisue dolive relinquit, Letiferum virus iaculatus ad intima cordis, Ut turbet, trahat, et iugulet, lanietque, voretque: Vallato aerea circum de gente ministris Auxilium refer infirmo Deus: halitus aurae Aethereae me mortales devescere curas, Et verbo doceat sacro in dubitare: profundo Stans veluti spernit rupes immota fragores Ventorum, caelique minas, mens nixa cruore Sic Christi, restet per te mundique procellis, Et monstris ciet ex fundo quae Tartarus imo. Quam facile in fraudem non cautos illicit error, Obiectu cito quam fallacis imagine veri Mens capitur? nec vis animo, nec tanta facultas Quae sese constans certis moderetur habenis: Errabunda Deus sacro vestigia verbo Tu, qui pollicitus, rege tu mea, ludar inani Ne specie recti: legis mihi maxima cura, Doctrinaeque piae: per te me fortiter ipse Firmo animo instringam: cunctis prodesse labor??? Commodus et patiens: tum sit tua dicere facta, Et late sacrum mihi dulce extendere nomen, Et quaecumque Dei pro fama dura pacisci. Ut cum contigerit moribundos exuere artus, Non sine sole domos, loca tetra silentibus umbris, Et subeam infelix regnum illetabile mortis: Sed praeeunte fide, genio ducente, repostus Christi inter proceres ablutos sanguine, spectem Te Deus aeternum radiantem luce corusca: Tergemino pollens qui trinus et unus honore, Maximus, optimus, omnipotens, sine fine tuorum Summum unumque bonum es, simplex et vera voluptas. FINIS. Absoluta et congesta Kal. April. M. D. LXV. Aetatis auctoris XLIX. UNI DEO TRINOQUE LAUS et gloria.