Iuvenilia. Machine-readable text Virdung, Michael Virdung, Michael XML version, markup prototype, Dec. 1999 Niehl, Ruediger markup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camena/ vird1 virdungiuvenilia.html s001.html virdungiuvenilia.xml vird1/jpg html Nuernberg: Paul Kaufmann, 1598.

Regeln f_ Texterfassung 04'/2000

not necessary

 04/2002 Ruediger Niehl markup TEI header and structural tagging added 18-04-2004 Kim Barkowski markup Morpheus spell check MICHAELIS VIRDUNGI FRANCI CARMINA. AD IUVENEM ILLUSTREM RAPHAELEM LESCINIUM Ode Alcaica. QUid casca tantum tempora desides Miramur? et quid facta stupescimus Saeclo obsoleta pervetusto? Adtonita bibimus quid aure Antiqua tantum? Nostra retorrida, Exparta virtutum ac sterilis boni Tanquam sit aetas omnis, ime Bucera saecla velut cluamus? Adhuc recentans nos vigor igneus, Incendit ardore haud tepidum iecur Maioribus certare palmam Praeripuisse aliqua queamus. Adhuc Prometheus inclutus auream Prolem refingit ex facili luto: Adhuc coronatis triumphat Acris equis agilisque virtus, Tendens in altum. Cor mihi subsilit Te cogitanti te en! RAPHAEL, decus LESCINIORUM, florulenta Purpureumque iubar iuventae. O nata coelo, sidere pulchrior Virtus! o in membris viridantibus Mens cana prorsus! o voluptas AEtheris! o hominum aureus flos. Men' tinnientis tu strepitum lyrae? Men' voce crispa carmina vinnula Poscis? Nihil cui di negarunt, Versiculos negem ego minutos? Ad virum amplissimum HIERONYMUM ARCONATUM, Rudolphi Augusti II. Rom. Imp. Secretarium bellicum Aulae. NI circumstreperis rerum, ARCONATE, procellis, Curarum et vasto es mersus in Oceano; Hanc celeranter obi pacato lumine chartam, O decus, o aulae gloria Caesareae: Quod Maumetigenae movit furor impius hostis, Intonui angusto pectore Martium opus. Det deus ut maiore canam post ore triumphum, 'De victo quem mox hoste RUDOLPHUS agat! SUSCITABULUM. IAm minitabiliter tonuerunt tympana palmis Undique, et horrendum sonuit feralis Enyo, Armorumque fragor trepidantes perculit aures Undique, clangentesque tubae lituique minaces: Omnia contremuere ingenti pulsa tumultu. Quippe hinc pro Patriae bellans, GERMANE, salute Magnanimas agis, innumeras hinc, TURCE, phalanges. Hoc robur mundi, totiusque ista ruentis Humani generis facies. Delecta virorum Et florem hinc Martis bellax Europa ministrat, Barbariae hinc ingens regiones fluctus inundat, Belli immensa lues, toto quam dissita mittunt Orbe loca, AEthiopi nam Dalmata iungitur horrens, Sithonio algenti sitiens quos Africa torret: Quique bibunt Nilum qui Danubiumque profundum Castra eadem sectantur, eandem denique LUNAM Quam venerentur habent. Quid tandem fata minantur? Quo se tantarum rerum dabit impetus? Aut quo Immensum hoc verget pondus? Pars utra ruinam Iam dederit, secum partem ingentem trahet Orbis. Quare age et haec imis vigilet tibi cura medullis, Cura tibi haec imas stimulet, GERMANE, medullas, Incircumspecte ne quid faciensve supine, Des latus incautum vigilaci improvidus hosti, Lugubri perdens una tecum omnia casu. Sat res adflixit nostras incuria, sat nos Mercede ingenti belli fera maenera Mavors Hactenus edocuit. Pinguent nostro arva cruore Heu totiens, campique ingentes ossibus albent. Nec tamen infracta est virtus roburque refrixit Germanum, arguitur nec nostrae imbellia dextrae. Saepe etiam timidi nos terga cecidimus hostis, AEneaque ingentes prostrarunt fulmina turmas, Et nec acinacibus nec profuit utier arcu Scire perite hosti, nostra haec mage tela penetrant. Quid tamen est? quae res successum denegat? aut cur Arces hostis habet, nostris et fulminat armis? Quippe manum haud satis est adferre in praelia fortem, Haud satis horrendis pulsare tonitribus AEthram, Ni res consiliis vegeant, nive obruta caeno Castra repurgentur prisco reddenda nitori. Tu testis, ROMANE, olim, quem supplice vultu Mundus adoravit rerumque remisit habenas, Viribus exsuperans, bellandi sed minor arte. Hunc sequere, hanc calcare viam, TEUTO, imbibe Martis, Evigilans tandem et letali excusse quiete. Anne vides hostile imitandi talia flagret Quod studium? Ut veteres sollers exerceat arties? O eadem nobis si mens foret, et labor idem Martis opus nostri veteri stabilire rigore! Non Venere ac madido marcerent castra Lyaeo: Auro nemo fidem vendat patriaeque salutem: Non miles ducibus parendi nescius, aut dux Effrenes cohibere viros. Plus hoste secures Quisque ducis metuat, turpem plus morteque famam. Olli haud lingua habitet sed forti in pectore Mavors. Nec praedo sociorum hosti praeda ipse iaceret: Solaque promeritos virtus conscendat honores. Quid tam parva loquor? Si per vestigia prisca Serpere conemur longo licet intervallo; TURCIA sub pedibus nostris obtrita iaceret, Nostra brevique ASIA horreret victricia signa. Eiusdem Argumenti Ode Alcaica. Currus Gradivi in sanguine fervidos Vidi natantes, credite posteri, Mortemque circum fulminantem Horribili volitare falce. Eheu tumultu mens furit horrido, Spiransque Martem pectore, turbidum Lymphatur! eheu saeva quantum Sanguineo increpuit flagello Bellona memet! En litui strepunt! Letata cerno en! corpora: quippe iam Utrimque fervet pugna, utrimque Mors celeres quatit uda pennas. Auditis? an vos exitiabilis Urget sepultos somnus et exsuit Sensu malorum montiumque Exitii superimminentum? Te pople prisco nate THUISCONE, Te clamo tete, vos ego popliti Nunc navirectores verendi, Theutoniae proceres honorae, An cernitis, caligine qua Polus Stet utque nubes condiderit diem? Quamque atra tempestas ab Ortu Vastitiem meditetur agris, Vestrisque stragem horrenda penatibus? Cessatis? En mox impluet hoc malum Vobis remissis iuge, vobis Occidione ferens minam. Ah ah, vetus GERMANIA, principes Ah ah, vetusti, vos CAROLI ignei, Vos pectore invictoque Othones, Quid fore vos animi putandum est, Si tot procellis verberitarier, Insanientis tot Pelagi minis Navem allatrari sentiatis Flamine prosperiore vectam, Vobis ut olim tuta regentibus, Plena secabat aequora carbaso, Monstrisque calcatis marinis, Nil rabiem metuebat Euri? AMP. VIRO, NICOLAO REUSNERO, Comiti Palat. Caes. pro lauru poetica indulta, Ode Alcaica. QUo nunc per altas aeris auferor Sublimis auras? quod prope montium Cerno cacumen saltuosum? Quem strepitum, trepidante lympha, Labundae amoene undae auribus haurio? Fallorne? saltus anne Heliconios, Et templa Musarum sacerdos Ingredior novus? O mearum Insigne rerum praesidium et decus, REUSNERE, nunc nunc quos video specus? Quae miror antra? queis choreis Inseror? unde mihi sonorum Ferire plectro carmen eburneo? Iam spiritosas unde animo tubas? Vox unde acuta gingrienti Vix misero prius ore carmen? Tu me potentem remigio arduo Tranare nubes et liquidum aethera Doces paventem, tu recludis Aonium sine fraude coelum, REUSNERE, dum me vatibus inseris RUDOLPHIANIS, dum comitem adduis Divis Camenis, dumque nectis Perpetuante virore laurum, Ridente per quam floret adorea Caput decorum, quo magis addecet Scenas celebrare, arduumque Cecropio gradier cothurno. Namque in medullis hic penitissimis Viviscit ignis, ustulat hic iecur Ardor, cor integrum hauriens mi, Si Tragicos quatiens cothurnos Adest minaci Melpomene statu. Regale spirans maestificos ciet Tunc cum boatus, exsilire ac Mente mihi videor moveri. Quo quisque gaudes, hoc cupide appetit, Hoc et celebrat: denique me hic calor Iussit vadum tentare Famae, ac Ambiguam CAVEAE aucupari Auram arbitrantis, cum mea tertio Lustro addidisset acta triennium AEtas et intonsae iuventae Flore genas tenero rigaret. Quo non iniquum est ut veniam impetrem, Si quid magis versu iuvenarier Et scribere haud exasciata Sat spatio videorque salsa AEtatis. Hauddum iudicium fuit Nobis adultum, non ea vis Gens Sese extulit quiremus illi ut Esse pares oneri ferundo; Sub quo virorum prima gemiscere Est cernere, ac succumbere non semel. Sic spes fefellit conditorem Romuleae, nimis, alterum urbis, Dum non, ut optarat, gladio incubat Aiax, ovantes caede gregum manus In se retorquens, spongiae ergo Protinus incubuit coactus. Quare hasce gratas nunc tibi gratias, REUSNERE, propensus memini meis Tantum decus quod arrogasti Versibus haud alias probandis. V. CL. CUNRADO RITTERSHUSIO I.V.D. Ode Alcaica. QUicunque avens cratera Scientiae Fideliori obduxit amystide, Ac imbuit cor Hippocrenes Almo etiam atque etiam liquore. Hunc si sinu susceperit aureo Post vera virtus ac Sapientiae Flammantibus vectum quadrigis Altitonante procul volatu Raptarit arces ad Iovis igneas; Passu superbo is postmodo metiens Convexa mundi, sidus aureum Purpurea radiabit aethra. Nil quicquam adumbrat vim Sapientiae, Virtute nil est pulchrius undique: Non orbe non aula Tonantis His viget aut simile aut secundum. Nostra igniente haec corda medullitus Uruntque thyrso ac pectora vulnerant Immaniter sui acri amore: Diligere haec adigunt vel hostem. Nedum ardeat mens ac penitissumo Ignes honestos pectore combibat, Siquando vestra, RITTERHUSI, Percutiat veneranda imago Inusitata cor specie stupens. Augusta formae o celsaque dignitas, Spectanda non oclis profanis! O facies neque purpurisso Fucata, nec se munere venditans Ullo peregrino, horrida quin genas Circat latentes squalitudo Purpureo roseas colore. Sic illa virtus sic Sophie solet: Fuci omnis expers in propriis nitet Bonis abunde, quaeritatque Nullum aliunde sibi iuvamen. Fallorne? an in te splendide imaginem Harum dearum effulgere contuor O RITTERHUSI? Haud fallor, ex te Et sophia et micat ecce virtus. Ob adventum ILLUSTRIUM COMITUM DN. ab Leonstein Academiae Ienensis OMnia vestierat luctus modo maestiter atror (O meminisse mihi praegrave cordolium; Et tenebrae et squalor sepeliverat omnia et omnes SOL MENSI triste in funere funus erant) Luctibus et lacrimis nec pausam stare videres. Heu furo heu crines vellere, IENA, meos: Cum subito en! nova lux oculis effulsit, et omnes Ilicet ex animo diffugiunt tenebrae. LEONSTENIUS sanguis, Comitum generosa propago, Tot genite o divis, tot geniture deos, Vosne ego vosne meo radiabo lumine posthac, Luminibus vobis ut simul irradier? Vosne hic Musarum valido deplebitis haustu Crateres, vobis arte cor ut madeat? Pierio ut postquam niteatis nectare onusti, Alma Themis vestris mentibus insinuet, Gaudeat et tali hospitio se Astraea receptam, Nec iam alio malit sese habitare loco. Et sic confore ait sollertis cura Magistri REINHARD, cuius corde habet alma Sais, Alma Sais, decore stipata at congrege divum, Eunomiae, Peithus et Charitum et Veneris. Quique suo arcta animo naturae claustra refringens, In coeli penetrat se ardua Scaligeri, Scaligeri, ingenio qui homines superavit, et omnes Praestinxit stellas, Sol velut exoriens. Hoc erat hoc igitur, ridenti imbuta lepore Omnia quod gaudent, Solque nitet melius: Hoc erat, illimes argentea quod vehit undas SALA, quod et plausus Naiades ingeminant, Ingeminant Satyricircum dryadesque sequuntur. Cor en! ad plausum in pectus ut emicuit! IN OBITUM IANI DOUSAE filii Elegia. SIccine quae nostras fama illaetabilis aures Adtigit, hanc firmat mox alia atque alia? Siccine quod perterricrepum praecordia fulmen Adtonnuit nobis, DOUSA profecto fuit? DOUSA FUIT, modo Apollinei flagrantia amoris, Humani generis delicium atque deum? O famam horribilem! o atrox nuntius! o nox Temporis! o virtutum horrida pestilitas! Occidimus! cinefacta iacet iacet ah Venus omnis, Et Musae, et Charites, et Sophie, et probitas! Ipse mihi Orbe Orbis quin nunc exsute videris: Ipsa mihi immanis sidera facta Acheruns. Iure color noctis, mortis iure omnia nigror Occupat ac regnant undique nunc tenebrae. At mihi quo tantos possim deflere dolores, Undarum o Nereus num mare sufficies? Sufficies: sed nec vis suppeditabit aquai, Maerorum labes quae eluere has valeat. Namque cruenta nimis plaga est, vulnus nimis altum, Parcarum imposuit barbara quod feritas. Ten' o DOUSA gradus aetatis scandere adultae Vixdum captantem Mors fera praecipitat? Vix tibi inumbranti flora lanugine malas Praevia tantum animi canities nocuit? Hocque tibi placet inventrix o daedala rerum, Hoc rerum Natura omnipara o genitrix? Siccine nos ludens casso oblectamine ductas? Siccine vix monstrata illico dona rapis? At quod ad extremum crescendi perfica finem Haud tua perducat cura, quid ecce creas? Nec vires acuisse tuas cum porro tibi sit, Nec quo iam ulterius progrediaris habens, Ergo igitur victa absistis. neque enim datur ultra Vires extentare aut superare tuas. Atqui ut perficeres, captans moderatior esses, Nec nobis grave desiderium incuteres, DOUSA tui desiderium, quo duret ut ictum Heu cuiquam usque adeo cor triplici aere riget, Te Charitum dulci repletum lacte Dione Infantem ambrosio foverat in gremio. Tu mentem Aonio perculsus melle tenellam, Post avide hoc nulla cum satiate comes Musarum at variis crateribus exanclatis. Sensibus hinc imis uris in Uranie, Uranie, quae te sublimem curribus igneis Disprevit nostro vecta tuore procul, Editaque ad coeli rapuit flammantia templa, Unde procul terras despiceres humiles. Felix, cui licuit scandenti sideris orbes Sirenum mellita aure mele imbibere. Unde Poli nobis secreta tua aurea lingua Pandit coelesti haud inferiore sono. Quippe etenim arcanis adytis te eduxerat abdens In nutricatu dia Moneta suo. Testes, doctrinae monumenta halantia nectar, Quique ibi perpetuum spirat odor Sophiae; Prae quibus ignorem quae Indi venalia mittunt, Et quod odorato germine tondet Arabs. Quid mentem coelo lapsam, quidve aurea morum, Effervensve loquar pectus amore dei? Quidve in ca valide Naturae arsisse operam omnem, Ut monstrum vitio sed vacuum clueres? Usque adeo paret divinae stirpis origo, Usque adeo coelo prosatus esse pates! Me miserum! (Sed nimirum haec vis ferrea fati est: Parendum est iussis Omnipotentis Heri) Omman' ingluvie periisse haec hausta avidi Horci? Dirius o omni barbarie facinus! At tibi pro scelere immani, pro talibus ausis Quam, Mors, pestem optent perniciemque pii? Pro scelere ah nullam. Interea at te pagina perdat Dorsiadae, praedae praeda siesque tuae. AD MORTEM. Pyrrhichii puri. STygigena, tenebripeta, citipes, Gemitipara, hilarifuga, nigrifrons, Oculitega, animirapa, fera Mors, Quid ita genus aviditer inhias? Genus ita pecudum, ita hominum? Et enim Fera, pecu, homo tua labia timet. Tua sine modo enim hiat aviditas. Furis edere, edere famem at acuit. Age sequere rabiem avidam animi, Sequere. Rape, trahe, perime, vora. Tua barathra refugiat aliquis? Iacet ibi deum amor, honor hominum. IN GUNTHERUM CUNRADI Rittershusii I. Consulti. Ad Musas fugientes. ET merito, quid enim nostris cunctemini in oris O vos Aonio praeside triga triplex? Quaeve adeo vos adtineat pellacia ridens, Hinc ut cessetis praecipiti ire gradu? Totque indigna pati totque exspectare nefanda Cum in vos sit montes imo mali irruere. Ite, fugam eripite atque ingratas linquite terras Vos potius, caecas inter et attegias Eligitote pati posthac. In nam omnia vestram. Coniurasse liquet heic elementa necem. Ergo perpetuis damnantur cuncta tenebris, Musarum cande lumine facta prius? Omnia squalenti moerent deperdita luctu: Stat sine honore dies, Nox nigra felle madet. Et iam nulla fritinnit avis dulce aere pendens, Nec liquido pollens ore figurat epos. Quaeque prius blando silvas affamine mulsit, Mellea prae cunctis Daulias obticuit? Inque revolvuntur chaos antiquum omnia prorsus: Omnia tristis hiems, omnia sunt tenebrae; Sic certe. Horribili adspectu supra caput adstat En! nupta os noctis tegmine Barbaries; Quam strix horrendum stridit circum impia, ranae Quin etiam rauco gutture amara crepant. Nos quid ad haec? tantas subsistere quisve ruinas. Aut potis immensis obvius ire malis? Ha nemo, ut patet. Praeter suspiria nil est Ah reliquum, assiduoque imbre rigare genas, Et desiderio adflictum frustra exedi inani, Flebiliterque homines atque ciere deos. At tu, o RITTERSHUSIADE, spem haud abicis omnem: Quin speras agrum dummodo vita animat. Laudo, sapis. Quid enim luctu est opus aut lamentis? Quidve quiritanti flebile voce queri? Paene rei cum depositae medicina adhibenda est? Ac tantillae ingens est morulae pretium? Ergo ut squarroso e tenebrarum carcere tractis, Atque tua lotis munditer ante opera Copia facta fuit vitae lucisque tuendae, Expensis pretio gemmeo, in ante, libris: Sic quoque sic aevi hic ariem passusque senectam. GUNTHERUS Veniat rursus in ora uirum: Proque virore novae tibi grates ille iuventae, Atque magis vivax arte recoctus agat. Cum non barbariem sit protelare propinquam; at. In tempus saltim extollere consilium est. EIDEM CALENDIS IANUARII auspicibus anni 1598. IAMBI PURI. SUbinde lumen ut novis subortibus Lucerna iactat, instat utque iactui Sequens priori, ut unda in amne truditur Aquae peremne post-mentis agmine: Dies diei ita atque tempus insequens Supervenit priori, et instat, et premit, Fluore iugi et annus it volubilis, It alter atque, moxque tertius volat; Et usque nascierque dequenascier Novus vetusque certat annus. hae vices, Is ordo rerum, ut annus occidat prior, Sequatur alter, et simul PATULCIUS Potente pandat Orbis ut fores manu. Potente pandit Orbis en! fores manu Sacro sibi hocce mense iam PATULCIUS. Et inde rerum ab integro ordo provolat: Ut ecce Sol novus venit, flagrantia Tenensque lora, mobilemque temperans Lyram deorum et astricas means vias. Huic nivali it horrida at comes toga Sonacibus gelu hirta Bruma crinibus: Volat subinde penniger Favonius, Simulque Flora purpurans coloribus, Odoribusque cuncta divitans bonis, Venusque fulgurans amoenius rogis. At inde siccat omnia aestus aridus, Ceresque macta fruge rumpit horrea. Beata dona sudat annus uvidus, Gravesque pondere arbores tagunt solum; Opima turget atque vinidemia, Botrusque mustulentus inquinat Pedes. Hiems carens honore cludit omnia. At inter ista quid precabimur tibi, Amice RITTERHUSI, o et decus meum? Ut iste prosper annus integer fluat; Hiemsque, verque, et aestus, annus uvidus Opimitate te et beent lubentia. Michaelis Virdungi libellus Epigrammatum. AD ILLUSTRISSIMUM et serenissimum Principem Electorem FRIDERICUM Comitem Palat. ad Rhenum etc. Phaleuci. PRinceps optime candidissimorum, Cum modo trahea volante, equumque Cito turbine curruumque nube Tesqua Norica pervolas vireta, Tibi en! terra toga ut nitescat alba, Adventuque tuo aethera ut serenes: Candidissima terra nunc triumphat, Serenissimus hic dies triumphat: Laeta, candida cuncta reddidisti, Princeps optime candidissimorum. DE SCIPIONE GENtili V. CL. MEta Poetarum, Iurisque libella peritum, SCIPIO, cor Themidos Pieridumque pater. Si nostras inspirarit Suada ipse Camenas; Sic ipsum demum dicere posse rear. AD CHRISTOPHORUM COLErum insectantem rabulas. TArtareum oppugnare forum furiasque togatas Plus quam conatus id rear Herculei: Tu tamen hoc, COLERE, clues ipso inclutus auso, Atque uno nisus Herculeos superas. DE FRID. TAUBMANNI CARMINIBUS. DUm Orbiliae metuunt lacerari verbere linguae Pallas, Apollo, Hermes flos reliquusque deum; Ocius illatebrant animi penetralibus imis TAVAMANNI, hinc dio pectore dia canit. Viro Nobili SIGISMUNDO CHOselio Bohem. QUi gustare tuum truculentus sprevit amorem, Musica, divinis annumeranda bonis; Quo referendus erit? quos inter habebimus ipsum? Inter an humanos, an pecora, anne feras? Haud pecudem haudque feram credemus sed neque Saxum (Saxa trahit vatis si lyra Threicii) Exulet e rerum Natura, quem harmoniai Coelestis melicus non capit ille lepor: Praedicet at te omnis contra natura, CHOSELI, Tantum cui debent haec quoque dia mele. In Album HIERONYMI ARCONATI Caes. Mai: Secretarii Bellici Aulae. SI vel tantillum cor thyrso igniret Apollo, Nec foret Alpina mens nive frigidior; Tu certe electare mihi, ARCONATE, valeres Quicquid haberem aestus corde poetifici, Dum nomen Albo praecipis inseram Huic amicum, dum nebulam iubes Aspergere atram stellulis heu Aureolo hoc micidis libello. O quam inter has non luceo gemmulas! O iste pannus quam graphice decet Assutus auro purpuraeque! Sed bene, amicities quod ex hinc Me vestra luce candefacit nova, Ne cui tenebrae quid noceant meae. Postdeinde, o ARCONATE, semper Te radiabo nitens amico. NICOLAO REUSNERO de Comitiva Palatii, qua ipsum nuper Imperatoria Maiestas auxerat et ornarat, gratulor. SCAZONTES. REUSNERE, nostri gemmeum decus tractus, Pro nobili labore, proque virtute Sat grande temet esse praemium indeptum Divi RUDOLPHI gratiam incluti, invicti, Qui te omnibus vult esse rebus ornatum, Et porro honore cumulat, auget ornatum; Hoc est, quod animus gestit, hocque nixatur Ut gaudium turgente pectore erumpat. Quo sensa mentis nostra dedicem versu? Quis sat tumens Apollo pectus inspiret? Quae suada linguam? quo tuae queam laudi Sat esse, quo sat praemio queam laudis? O omnium dudum antegresse virtutes, Felicitates nuper, anne miraris Si claudicante te adsequi haud queam uersu? CHRISTOPHERO PFLUGIO Equiti Misnico Altorsio abiturienti. Phaleuci. O Qui lumine fulguras corusco Prisci stemmatis, atque stemma priscum Luce praeradias micante, PFLUGI, En nunc ut tibi Noricum Lyceum, ALTORFI modo flens, gemens Lycaeum Ambas endoiacit manus, retentans Hinc procul procul ire gestientem, Si quid forte morae impetret, suo si Possit Sole diutius foveri. Frustra. Nam tibi certo abire fixum est. At quod floruit inclutum Lycaeum Solis luce sui, modo huius orbum. Spissis illico inhorruit tenebris. IACOBO OSSOLINIO POLL. NOBILI. NI te plus oculis meis, IACOBE, Plus amo omnibus intime medullis; Et oclis caream et meis medullis: Quin uita careamque spirituque. Nam quis carior esse dulciorque? Quis possit magis aureus sodalis Te mi vivere? quem invenire possem Amicum mihi amico amiciorem? AD IOHANNEM AB EICHE Equitem Mis. cum Iena discederet. SCAZONTES. PRoles Camenae, stella Misnidos terrae, Politulae flos elegans iuventutis, Mel o merum mel dulcitasque praedulcis. Vestrosne nobis, IANE, tam cito vultus Fata invidere, te antequam mihi nexu Coplarem aheno? me antequam tibi nosse Probius liceret? Nam tuum quis haud nosset Animi micantem gemmei indolem os spirans, Mores politos, verba mulsa, mellita, Quae lingua prodit quaeve charta commissa: Limam invidendam iudicI, auream mentem, Et queis coruscus dotibus dehinc fulges: Enim illa cuncta amussitata cognovi, Quo mi orbitatis haec magis dolet plaga. Heu sortem acerbam! deincipem heu meam vitam! Possum tui carere? Num tuae possum Melliniae exul esse? Num tuum nectar Postdeinde nullus adbibisse sermonum? Ha, solve crines IENA: flete, maerete Salae colentes fluenta Naiades pulchrae: Vobis valere dixit ab amor vester, Vester sed olim, patriae micans sidus At iam revertens patriam inclutus gentem Splendore lucis mox suae coronabit. Amore at eius usque et usque percussis Nobis dolores interim exedent pectus. In Sallustium, CHRISTOPHORI COLERI opera qua enodatum, qua emendatum. NUnquam adytis sum, CRISPE, tuis accedere uisus, Quin gelido totus pectore inhorruerim: Tunc mihi nescio quod templum sublustre locumque, Sacravit Divis quem pia relligio, Endogradi facies angusto horrore verendae, Ac solitam exsuperanti videor specie. At tu illustrasti cunctas, COLERE, tenebras, Accensis facibus protinus innumeris. Gaude CRISPE, sapis si quid post pocula Lethes: Iam tua iam cunctis templa serena patent. DE CONTEMPTU ARTIUM lucrifugarum ad quendam. QUid funeratam sollicitem lyram? Vocis quid assae nunc animem impetum? Versu quid incestem profano, Balde, tuae Eunomiae cedo aures? An ista nescis, dividiae ut graves Consum, Monetam ac praeside cum suo Sororiam consponsionem Dispulerint, sibi Lucrionem (Prae ceteris tanto sapientior!) Iungente Conso: (namque pecunia Et sanguis et uita est homullis) Ergo sibi deus ille CAVIT. Nunc ceteris nunc ilicet in malam Crucem deinceps artibus, insciis Nobis facem allucere lucri. Sis Samius lucumo licebit In quaestionum dedite acumine, Aut mira vales enthee sommes; Inanitate effercieris Pulchre, eris esurieque onustus. DE MOLOSSO. ARrosor, atque arrisor, atque derisor, Dolosa volpes, improbusve latrator, In rem prout conducere id putat ventris Sic me diebus his MOLOSSUS appellat: Si vis Poeta audire, si bonus vates; Mores oportet pristinos novis mutes, Genti caninae te putesque transscriptum. Ergo antecedas impudentia cunctos, Ore improbo, fac, mentis inverecundae Habeare sisque, talis et beet fama. Sed antevortant Regii Canis mores. Ad ossa cenae ventitans catillatum, Satur tibi scurrare, quam famens poplo. Tum cymbiorum invalens cluis remex, Ni plus meri hauris, quam balaena spumarum; Cave entheatis vatibus tuum nomen Bacchique plenis siccus inseras audax. Fecisse vel dixisse nil habens pensi, Fac pareas nugo fideque sublesta, Nec tippulae, quae frigidos lacus velox Currit, recurrit levius hac fuat pondus. Sic haec Molossus Eugepae, inquio, macte! Hoc si poetam est esse si bonum vatem; Tu Phoebus es profecto, tu clues solus Sirenophoenix et deus Poetarum. In Rufum, SUA OPINIONE REGEM, mea autem litteratorem non magni pretii.

EST SAEPE COPRIA, SE SAperdam qui putat.

 RUfus Rufulus iste, cui misello Fortuna Orbilio esse munus ingens Dedit, quique suis latet vepretis Ignorabilis omnibus. sed ille Suam aequat ferulam antefertque sceptris, Ac trux nube supercilI minaces Tyrannum tumidos refertque vultus, Gressu ridiculusque fastuoso, Multo est ridiculosior, suas si Virtutes tonat ore grandis. Ergo Paucis es, bone Rufe, mi monendus, Ne quid stultius insolentiusve Te iactes ebrius tuapte laude, Ventosave tumens opinione Prae te spernere relliquos et omnes Imbibas lucumo putare maccos, Cum tantus clueas vir atque talis, Doctus, Iuppiter! atque pulcher, atque Impense sapiens iecur Magister! (Ah nimis miseros nimisque inanes, Quos talis vacuos replevit aura!) Tu cordatior hinc modestiorque Ut noris sapere, et loqui venuste, Has hiante bibas ut aure voces: Nae vir doctus hic est, vir est peritus! Quam novit sapere! hoc habere cor est! DE VAFELLO. NEgas VAFELLAM possidere vel micam Verae eruditionis et bonae mentis, PimplI sititor, CASPAR, ardidus fontis. Quid si tibi artes praedico illius sacras? Scio litteratum haud infiteberis posthac: Simulare primum primus artifex novit: Nam cum sciat nil, scire tu hunc putes cuncta, Tam se facetum tam facitque cordatum, Tum livido quemcunque dente mordere, Ciconia pinsire quoslibet, ludus: Heroibus quin saeculi huius, invictis Inscitiai perduellibus dirae Oppedere audet alter iste Thersites. Sed folia iam nunc et meras loquor nugas. (Nostrum calere iam videlicet saeclum Hoc omne morbo: nec receptius quicquam est, Quam nomina arrosisse magna. Iam tantum Esse horum ubique scilicet latratorum, Quam cum caletur, suevit esse Muscarum.) Hoc antepollet relliquis sed hic noster, Cum lectitato ceteri prius libro Apponere atrum Theta demum igitur suerint; Damnare sustinet libros hic illectos, Nec qua moneta intelligens cluant cusi, Nec improbari quos inaudiat cuiquam: Sic iste solus scit quoque ista quae nescit. I, litteras nescire et autuma VAFRUM. Num sic meretur litteratus audire?