Doleo fatum meum, Mea Carissima Puella, cui vix sero contigit scire, quod alii iam dudum sciunt. Quamvis enim ea nobis dolere non debent, quae sine culpa nostra accidunt: est tamen aliquid, in quo nulla culpa nostra est, et tamen, quin id doleamus, facere non possumus. Te tantum virtutum miraculum, tot summis viris notam, mihi autem uni hactenus incognitam fuisse, quare non doleam, qui ignorantiam meam excusare non possum: nisi prius veniam petam, et mihi ultro supplicium dem? Paene prius mihi contigit admirari ingenium tuum, quam nosse. Qui enim primus admirationem tui excitavit mihi, is est vir nobilis, tui studiosissimus G. Martinus a Baldhofen. Is dedit mihi causam mirandi, admiratio scribendi. Quare et tu noli quaerere, cur fecerim, quod ut facerem, sola admiratio a me expressit. Scribo, quia dissimulare non potui, quomodo me affecerint poematia tua, in ea aetate, in eo sexu concepta; quorum alterum rarum est, alterum inusitatum: utrumque vero omni mortali magis mirandum, quam optandum. Praeterea reliquae dotes, totque linguarum commercium, quae non a te edoctae, sed tecum natae esse videntur, ut praesenti stuporem incussissent, ita absenti mihi animos fecerunt, ut mihi iter patefacerem ad amicitiam tuam, quam ut ambirem fecit virtus tua; ne autem frustra sperem, tui beneficii erit.

Cum ad me scripsisset Georgius Martinus Baldhofenius, elegantissimi ingenii Poeta, adserens fore, ut Poematia quaedam tua in lucem propediem ederentur, rogavissetque ut quidpiam in laudem tuam meditarer: composui hanc Odem Alcaicam cum aliis duabus, quas boni consules, Westonia Nobilissima. Gemina exemplaria misi, ut altera retineres, altera operis Typographicis crederes etc. Libenter perlustrabo lucubratiunculas tuas, ubi prodierint in publicum. Hanc enim spem nobis idem Baldhofenius iniecit. Si quid vicissim ad me voles, dabitur Magistro Postarum, ut vulgo loquuntur: istinc enim recta Reinhusam perveniet, non procul Spira ubi tribunal est Imperii. Inde in Cancellariam Palatinam perferetur. Bene vale, ocelle Musarum, et Melisso fave tui amantissimo.

AMplissime et Magnifice Domine, rogavit me Georgius Martinius a Baldhofen, ut quidpiam in laudem et commendationem nobilissimae, eruditissimaeque Virginis Elisabethae Ioannae Westoniae conscriberem: id quod feci tribus odis, quarum exempla gemina mitto. Addidi praeterea unam ad Baldhofenum. Usus hac sum fiducia, ut in fasciculum nomini tuo inscriptum conicerem haec ipsa carmina, ne in itinere amitterentur, imprimis autem, ut recte istic redderentur. Nam Poemata latina Westoniae typis excussum iri significavit mihi idem Baldhofenus: quibus Poematis si ita visum fuerit, mea adiciantur. Si qua in re porro vobis opera mea prodesse potero, me promptissimum invenietis etc. Vale.

Non arbitror amplius quid vos a me petituros nomine Westoniae: tribus enim illam odis demerui. Quarta ad te scripta est. Si non satis prolixe voluntati satisfeci vestrae: ignoscetis fesso, et negotiis multis occupato. Lauream exemplo novo mittam virgini, cum sese occasio offeret: Interim illa carmine gaudebit. Oportet ornatissima veniat in lucem, et conspectum hominum eruditissimorum. Amo certe illam ex animo ob summam eruditionem, et Poetices studium singulare. Adventum has in partes tuum minaris. Gratissimus eris hospes: multo autem gratior, si quidpiam carminum Westoniae mihi inscriptorum simul tecum attuleris; vel potius dum istic haeres, procuraveris, ut citius transmissio fiat, ea via, quam dixi. Cuperem etiam, si fieri possit, habere virginis effigiem, ab artifice perito coloribus depictam, etc.

Virgo doctissima, Poetria nobiliss. Et quid de hoc sexu vel memorabilius, vel honorificentius, vel, fere sed vere dicam, divinius praedicari poterit? Viduae Melisseae reddebantur tuae litterae una cum Epigrammate, Marito inscripto, octiduo post Mariti obitum. Illa viduae maestissimae vulnus adhuc recens tanto refricabant acerbius, quanto illa maritum amaverat impensius, illumque a Viris doctissimis et maximi nominis (quibus tamen omnibus Virgo Angla multis parasangis merito suo maximo anteferenda) adamari et praedicari intelligeret. Doluit autem imprimis, quod ab ipso marito responsum, virgo nobilissima habere non potuerit. Obierat enim is Octiduo ante, uti dictum, id est, tertia Februar. stilo Gregor. Sicut ex adiuncto Programmate in funere defuncti affixo, videre ulterius poteris. Testamento reliquerat, Uxori et filiolae unicae tutores Dnm. Lingelshemium Consil. Palat. Electoralem, et Me. Itaque Vidua me rogabat, ut litteris nobilissimae Poetriae responderem, ipsique pro summo in maritum defunctum studio et favore gratias agerem, maximas. Quod officii genus pro mea in Melissum observantia denegare Viduae nec debui, nec potui. Respondissem autem citius, nisi ultra mensis spatium abfuissem, in Lotharingia. Maximas itaque et Viduae et meo ipsius nomine (ita enim amicitia nostra requirebat) Virgini nobilissimae et doctissimae nunc gratias et ago et habeo, pro doctissimo et elegantiss. isto Epigrammate, quod in Thesauris Melisseis ita sancte reservatur; ut tamen eius copia amicis non denegetur. Sed habemus aliud quod a Virgine nobilissima petamus; Naeniam videlicet in obitum Melisseum. Illa autem si intra menses ad summum duos mitti ad nos posset, gratissimum eveniret: ita enim cum aliis Doctissimorum Poetarum Epicediis Typographo committeretur rectius. Esset etiam, quod ipse a Nobiliss. et doctiss. Virgine peterem et rogarem. Sed quia hoc proprio nomine vix ausim, pro illa saltem familiaritate et arctissimo amoris vinculo, quod ab annis plus minus viginti quatuor non tantum in Germania, sed vel imprimis in Anglia et Gallia, cum Melisso (quem a Te etiam amari video) sancte colui, petere non reformido, ut in gratiam filii mei, annorum XIII et paucorum mensium puelli (qui ab Academia nostra proximo mense Iulio secunda laurea Philosophica, quam Magisterium nominare solent, ornari debet) epigramma aliquod Musis tuis dictes, et cum Epicedio Melissino ad nos mittas. Puellus adhuc est; fecit tamen gratia DEI in Philosophia et religione Christiana progressus pro sua aetate aliquos; cuius rei testimonium ad te mittere volui theses quasdam, publicis disputationibus ab ipso subiectas. Carmine autem tuo, et studia filii maximopere excitabis, et Patri (qui divina in te dona summopere miratur) rem facies gratissimam. Theses propterea misi libentius, quia te Melissum nostrum in illis loquentem alicubi audies et videbis. Promiserat idem Melissus filio (quem unice amabat) gratulatorium; sed fato praeventus exsolvere promisso se non potuit: cui itaque si Poetriam in toto terrarum Orbe solam et unicam, addo etiam optimam et doctissimam substitutam in hoc promisso viderem, maximo et summi honoris instar haberem. Vale Poetria nobilissima, ex Musis decima, et tuum illum Maium et Baldhofium, viros nobiliss. et amplissimos saluta: Utrique mitto responsi loco Programma Melisseum. Tibi vero etiam effigiem ipsius.

VAlde me levarunt in hoc adversantis fortunae curriculo nostro, tuae, eruditionis et consolationis plenissimae litterae; ex quibus laetitiam cepi, maestissima alias, non vulgarem. Ad summam te Romanae et Italicae linguae cognitionem tam repente pervenisse edepol miror: de quo etiam profectu tibi, ut par est, gratulor: teque oro, ut eruditis tuis litteris, priscaeque elegantiae carminibus in posterum me, uti coepisti, recrees. Habent enim hoc prae ceteris Musis Italicae vestrae singulare, ut mira quadam venustate et lepore plurimum animos afficiant. Fratris itaque mei ex umbratili hoc ludo, et vere lusu ad aeternae vitae consortium et caelestem Academiam evocati naeniam perpetuam, iis, quibus me pascis, consolationibus tempero. Non enim amissum, sed praemissum considero. Ego sane cum afflictissima Dna Matre ex hoc turbulentissimo rerum statu ad eundem tranquilliorem portum assidue, magnoque cum desiderio, adspiro. O utinam iamiam dissolvi, et cum Christo, sponso nostro, esse contingeret! Interim tamen, dum in hoc datur superesse mundo, cum mundis, hoc est, tui similibus, de Musis et charitibus, Phoebo sic annuente conferre, et honestam haurire recreationem licebit! De statu rerum nostrarum hoc scias; spem illam bonorum recuperandorum sensim labascere. Vivimus nunc Dna Mater et ego apud magnificum Dnm Henricum de Pisnitz. S.C. Mtis. Consiliarium, et regni Boemiae Vice-cancellarium; sub cuius umbra fata nostra gemimus. Paulum spei est, quod nos consolatur miseras et omni ope destitutas. DEUS autem qui Viduarum et orphanorum pater est et protector, nos numquam deseret. De effigie mea mittenda parum laboro. Cupio enim interno pietatis et pudicitiae cultu DEO primum, dein Doctis bonisque placere: externa mihi omnia sordent. Si tamen artificis cuiusdam opera, hac etiam in parte tibi satisfacere potero, non deero, prima occasione; interim pro aureo precationum libro, mihi transmisso, gratias agens, carmine te remunero, quod nuper ad Caes. Mtem perscripsi. Vale cum Musis, Phoeboque tuo.

ESt quod gaudeam, Vir Spectatis. et Clariss. de tua, quam ex poemate meo capere videris, voluptate. Sed quas mihi tribuis laudes, meae numquam non imbecillitatis memor, vix agnosco: quin potius tuo in me favori et humanitati, adscribo. Quod etiam me publico carmine ornare voluisti, quid aliud facis, quam ut virtutem et eruditionem tuam tui similibus commendes? Gratias igitur quas possum et debeo maximas ago, quod Westoniam de facie tibi ignotam, encomio tuo dignandam duxisti. Carmen tuum Amicis distribui: quod cum lego, (lego autem saepius) leonem ex ungue cognosco; teque industria, doctrina, et facundia ita excellere video, ut alios in laudem tuam adducere facile possis. Quia vero rogas, ut integrum studiorum et vitae tuae cursum, honorisque incrementum, meis delineem Musis; verendum mihi est, ne collinam potius, quam ieiune collineem. Quid enim Scriptionis possim, non video: nec libenter Materiam humeris meis graviorem suscipio; ne si parum succedat, animos aliorum offendam; et mea ipsius tenuitate angar: scribam tamen aliquid cum vacaro. Interim bene vale.

DIe Iulii aut ipsis Iulii Calendis reddebantur mihi tuae litterae una cum Epistola Dnae matris meae, nudius tertius datae. quas vero nuper mulierculae cuidam vestrati traditas asseritis, hactenus ad manus meas non pervenerunt: spero tamen adhuc perventuras. Interim tibi gratias ago, quod tuis me invisere, et de fausto Dni fratris tui reditu certiorem reddere volueris, de quo ipsi, ut amico meo colendisso, vobisque omnibus, imprimis vero et mihi ipsi ex animo gratulor. A Dna. Matre non sine dolore meo separor; sed cum ita ipsi visum sit, resque haud aliter sinat, contenta sim, vel saltem videar, oportet. Eo autem patientius hanc ipsius solitudinem fero, quo impensius cogito periucundam illam conversationem tuam, qua nemo non potest delectari: humanitatem denique eximiam, quam Dna Mater in suis non satis posse praedicare sibi videtur: quamque ipsamet sufficienter antehac sum experta. Utinam aliquando referendi daretur occasio, cui omni cura, conatuque imminebo. Interim animum meum gratissimum pignoris loco habebis. Vale, et Salve una cum Dna Matre mea, et dno fratre tuo, plurimum mihi honorandis.

COgnito valetudinis tuae statu tam quidem dolendo, quam a me unica germana tua sorore maxime deplorando, quibus ingemuerim curis, quanto ac quam infinito sim afflicta dolore, nec cogitatione, nec calamo complecti quemquam posse arbitror. Quam tamen, MI FRATER, velim te hoc in casu cogitationes meas cernere, gemitusque percipere posse; quoties te hac afflictione excruciatum cogito; neque lacrimae desunt, quibus genas maerore laxas rigare debeam. Sed quid? Haec omnia iubet, immo exigit amor ille tuus singularis, affectio item, et caritas, quam natura tibi indidit, qua me fraterne hactenus amplexus es. Num igitur te scire cupiam ea, quae a me tibi debentur? cum etiam salus tua mihi mea sit ipsius carior, cuius vicissim amoris in me integritatem tantam esse cognosco, ut longe gravioribus in mei consimilem afflictionem affectionibus descendere non recuses. haec sunt, mi frater, in hunc finem scripta, ut scias, Tuam salutem meam esse, tuos dolores semper mihi non sine dolore esse posse. Quae autem hac in re Parentis nostri magnifici voluntas, quidve tibi agendum sit, non dubito, quin Rogerus ad hoc missus, certiorem te sit redditurus; qui, quae tibi a magnifico Parente expositurus est, attente te auditurum, diligenterque, mi Frater, exsecuturum non diffido. Hac enim ratione et tibi et mihi cruciatus hos mitigare vel prorsus amovere poteris. Mihi porro de studiis tuis quaeritanti nimis frigide satisfecisti. Non enim te praeconem, aut garrulum propriae laudis ebucinatorem (quod sordescere non ignoro) sed communicatorem consolationis ac voluptatis illius, cuius te sat scio ex dulcedine studiorum tuorum copiam capere magnam, cum sorore tua unice te amante, esse volui. Forsan et Cato ille inter laudem et vituperium, medium aliquod insinuari voluit, quod observare te commode potuisse non ignoro. Nunc autem, ne longioribus tibi obstrepam litteris, cetera in aliud tempus differenda duxi; Te, mi amantissime frater, tutelae curaeque divinae Mtis devotissime commendans; per quam te oro ac obtestor, ut valetudinem tuam curare non neglegas. Vale etiam atque etiam; et da operam, ut citissime convalescas.

FUi forsan paulo negligentior hactenus in scribendis ad te litteris: habebis tamen spero, hanc meam negligentiam et laxitatem, si rationes causasque eius bene inspexeris, excusatam. Quae quidem huc usque tam graves ac necessariae fuerunt, ut et Dnae Matri vix debitum officium potuerim praestare. Quod si praestiti, neglegenter et ruditer satis id erat certe praestitum, ut ex litteris ad Magn. eius missis facile apparere inspicientibus potest. Quare iam, quod antea neglectum erat, supplere, aliquo saltem temporis spatio suffurato, apud animum meum decrevi; omittendo tamen ea, quae dudum ad aures tuas relatione aliorum pervenisse confido. Ut verbi gratia sunt, felix et incolumis in itinere successus, eiusque prolixitas, nec non eius faustus, incolumisque eventus; haec (inquam) omnia rata et perspecta tibi sunt. Bene igitur, Chariss. Soror, valeo, nec ullas difficultates (laus superis!) sentio vel in ulla corporis parte alias molestias, aut incommoda, praeterquam illa, de quibus bene vobis hactenus constitit: unde certe non parum excrucior atque molestor. Egi quidem hac de re apud Dn. Doct. Hollingum Anglum; qui hoc ad Medicos nullo modo, ad Chirurgos autem maxime spectare dixit. Cum tamen Ego Medicum absque Chirurgo, et Chirurgum absque Medico non facile dixerim, nec dici ab experto aut prudenti posse putarim. Quare spes mea tota, quam in illo locatam habueram, frustrata est: et cum aliud remedium nullum relictum sit, praeter Dnam patientiam, eam amplectar, illamque loco medicinae eo usque recipiam, donec melior mihi fortuna et medicina contigerit. De tua vero, charissima soror, condicione et valetudine, certi aliquid, quam libenter audire vellem; ita enim desiderio tui ardeo, ut vix mihi ipsi nonnumquam praesens videar. Postulat enim hoc a me praeclara tua indoles, virtutesque tuae, insignis illa in discendo facilitas, egregia et rara illa in scribendo eloquentia, optimusque quem imitaris stylus, et denique (quod omnium maximum est) illa singularis modestia atque gravitas tua, ardensque et intensa pietas, erga DEUM ter opt. Cuius tutelae te, quoniam temporis brevitas longiores non patitur litteras (salutata tamen imprimis humillime atque officiosissime Dna Matre nostra) quam ardentissime, et devotissime commendo.

VAlde rari effecti sunt tabellarii tui, qui tantum semel, et non amplius, litteras ad me tuas detulerunt. Id quod me subvereri facit, vel statum tuum a solito deflexisse gradu, dissimilemque priori factum; vel te mei oblitam. Quod certe, quoties cogito, non mediocrem mihi incutit pavorem, non levem affert animo meo dolorem. Peto igitur, ut huic malo, quam potes, citissime succurras, tuisque iucundis litteris me invisas. Eo enim pacto certior omnium rerum efficiar, cognitisque singulis, prout se habent, timere ac dolere desinam. timor enim ut est futurorum, ita dolor praesentium. Quod ad statum meum attinet, carissima soror, corpore quidem bene, animo aegre valeo. Omnis enim ablata est mihi iucunditas, quamdiu cogor tua carere consolatione: quam certe tantam ex litteris tuis haurire soleo, quantum mea non valet assequi cogitatio. In illis enim video characterem tuum ornatum, et elegantiam tuam: et quid amplius? summam certe dulcedinem et suavitatem. Quae me omnium maxime consolari solent. Pergo in studiis meis, sed non ea, qua soleo, litteras cum accipio tuas, alacritate. Qui enim litteris incumbunt, solatio et recreatione carere nequeunt: qua cum ego privor, quomodo studere possum? Huic idcirco pesti, quamprimum, rogo, subveni; meque tuis consolare. Et ego meis partibus nullo modo deero. Dnm Matrem meis verbis officiosissime saluta. Vale.

LItteras tuas, carissime frater, 14. Augusti datas, 25. Sept. accepi. Adiuncta his erant poemata tua longe amoenioris ingenii, quam speraram, quibus pro Musae meae tenuitate respondi. Mirari videris, et merito quidem, tam raro tibi litteras a nobis reddi. Immo et ipsa propemodum stupeo, dum te unicas solummodo litteras accepisse intelligo, cum ternas ad te dederim. Nollem, mi amantissime frater, te vel minimam huius rei culpam in me conferre, quae nullam ad te hactenus scribendi occasionem intermisi. Neque existimes ad mobiles fortunae vices me quoque mutabilem fieri, neque eundem in te servare animum, quo te soror semper amplecti soleo. Certe neque rerum nostrarum incerta conditio, quae mihi (ut tute non ignoras) praeter privata mea studia aliorum negotiorum molestias affert, animi mei constantiam concutere potest, neque calami proclivitatem impedire. Quod subvereri videris, memoriam tui mihi prorsus excidisse, miror, immo ingemisco, ut frontem feriam. Ecquid enim mi frater, universo hoc contineri putas, quod te perpetuis, meo cordi impressum notis, ex animo meo evellere atque eradicare possit? Falleris quidem, si quid tale suspiciaris, et me videris ignorare, quae tanti te facio, ut etiam periucunda tui memoria acerbissimos animi dolores, quibus ferme obruor, non numquam lenire et removere soleam. Neque mihi quicquam, quam vel litteras tuas legere, vel meas ad te dare, contingere potest optatius. Sic enim fallo distantiam loci, tecum si colloquor, tuos vultus gestusque omnes cogitatione assequor. Quapropter donec a te ipso intellexero scrupulum hunc animo tuo exemptum, non acquiescam, immo vitam mihi acerbiorem, aestimabo. Fortunae nostrae eodem in statu persistunt, quo semper; nisi quod tanto flebiliores esse videantur, quanto longior haec mora sit, quae nihil ad vota et conatus nostros attulit adiumenti. Nam idem nos saxum volvimus, quod et te praesentem fatigavit, nec alia nos spes solatur, quam ea, quae semper dubia fuit. Sed dum haec tibi articulatim exponi cupis, non aliud postulare videris, quam et vulnera nostra refricare, et tibi ipsi novas, tristem rerum memoriam repetendo, ciere lacrimas. Solare igitur teipsum, quantum potes, si non spe melioris fortunae, tamen amore, quo te amplectimur, et suavibus Musarum studiis, quorum nobis fiducia et certitudo luctum nonnihil leniet: neque ulla res diffidentibus paene nobis maiori esse solatio umquam poterit. Si quid tibi deest, fac nos certiores. In rationes studiorum tuorum, Dnae Matri eam tibi viam insistendam esse videtur, quam tu et Professores tui potiorem arbitrabimini: nec tuam ipsius sententiam ea in re improbat. Rerum novarum hic nullus rumor: nisi quod pestis adeo invaluerit, ut Caesar, Proceresque nonnulli hinc aufugerint. Usque adeo funesta et truculenta hospes mors est. Tu, ut bene integreque valeas, operam da. Dno. Hieronymo nostri omnium nomine salutem nuntia, et vale.

EN tibi, Baldhofi disertiss. litteras, et ut arbitror, Poemata doctiss. viri et Poetae oppido mellitissimi, Dni Pauli Melissi, in honorem mei conscripta. Quorum exemplaria altera, una cum epistola amicissima, litteris ad Dnm. Vicecancellarium exaratis, involuta, accepi mense Novembri, ad quae huc usque certis de causis respondere non potui. Quapropter et fasciculum hunc ad te spectantem apud me toto hoc tempore detinui. Erubesco (quod fateor) ad insignia quibus me Poetarum doctissimus ornat! Nescio an umquam mihi tanta fuerit in litteris facultas, ut condignas illi gratias referre valerem. Excusavi me per litteras quasdam et breve epigramma; cuius exemplum una tibi, ut videas, transmitto. Tu, quaeso, si viro illi nobilissimo rescripseris, purga me etiam per tuas, quod non aliquid dignius et maturius in tanti beneficii remunerationem meditari potuerim. Ideo autem has meas ad te deferri curavi; ut si commode fieri posset, tuis iunctae Heidelbergam mitterentur. Poematia quae per tabellarium tuum tibi missura eram, cum illis describendis vacaro, curabo, ut habeas. Vale.

MIsisti tandem desideratissimas, amicissime Baldhofi, una cum ode et litteris ad Melissum spectantibus, versuumque quorundam fasciculo. Pro quibus omnibus tibi gratias ago. Oden cum litteris et Epithalamio (cuius tamen unicum tantum exemplar, idque per hunc tabellarium accepi) Melisso mittam. Reliqua perlegi. Nimis certe copiosus es in laudibus meis; quae maximum mihi calcar esse deberent, ad enitendum, ut si, quod in laudem meam dicis, non ita est, sit ita, quia dicis. Ad omnia quae in proximis tuis quaesiisti, cum certum a Dno Majo responsum habuero, tibi rescribam. Interim vale. Dnis Parentibus tuis et Sorori meo nomine salutem nuntia.

REspondeo tandem, quamvis laconice, humanissimis viris illis, qui me suis, te suasore, Musis ornatam voluerunt. Rogo, ut has meas distribui cures, pro solita humanitate tua. Non dubito, quin hanc meam in rescribendo moram, prout petii, excusaveris: sin minus, facias quaeso. Epigrammata illorum tibi remitto: num forte reliquis adicienda censeas. Habes item responsum a Dn Majo, in quo tibi procul dubio de publicandis carminibus animum suum aperiet. Laudat et miratur tuum tam singulare erga Musulas meas studium, sententiam probat, et voluntati subscribit. Incidi praeteritis hisce diebus in quosdam versiculos meos, quos propter nimiam eorum impolitiam iamdudum reieceram: nihilominus tamen, cum adeo te meis nugis delectari videam, tibi eosdem transmitto, ut si per alias occupationes licuerit, pellegas, faciasque de illis pro arbitrio tuo. Interim saluta Parentes tuos et D Sororem, Dnae Matris, meoque nomine. Vale.

HAud mediocri me dolore perculserat tam deplorandus omnibus divini illius Poetae Dn. Pauli Melissi obitus; qui solus mihi (superos testor omnes) tantarum causa lacrimarum fuit: ut vix uberioribus fratrem meum adolescentem, eumque unicum, deplanxisse dicar. Nec iniuria id quidem. Quis enim cui Musae et Helicon cordi, tam clari, splendidique sideris occasum, non suspiret? quis singultus debitos funeri ipsius deneget; qui Nestora trisaeclem aetate vincere, vel potius numquam Parcarum experiri saevitiam perdignus fuisset? Nunc autem, ad communia Musarum suspiria quantum luctuum et acerbitatum accedit; dum huius candidissimi cycni nostri tam lugubrem ad astra evolationem, aliorum duorum, maximorum virorum fatis aeque lamentabilibus, exasperari videmus? Nemo sane tam absolutam virtutum omnium triadem, nobis non sine offenso Numine ereptam, vocibus umquam sat tristibus prosequetur. Immo vix, mi Deus! verba, quibus tantum Reipubl. litterariae detrimentum exprimatur, satis apta, vel a Cicerone, aut magno Ciceronis aemulo, inveniri posse arbitror. Sed talis in vita hac nostra est condicio, ut citato sese pede sequantur invicem Mors et vita: nec aliud quid alteri vicinius, quam mors vitae. Quare terque quaterque felices illos, qui bene, et pie moriuntur! Mori enim, ut omnibus fatale est, sic honeste et pie mori, bonis dumtaxat proprium natura Deus tribuit. Ego me longe felicissimam iudico; quae melos illud Cycni evolantis fatale et extremum meis auribus tam abunde exceperim. Doleo autem ex adverso, quod me non vicissim, priusquam fatis cederet, aliquo saltem modo cognoverit gratam. Litterae enim nostrae circa 6. Februarii frustra Haidelbergam sunt profectae: quas, si tibi ita visum fuerit, cum tuis velim reposcas. In carminibus meis liberum tibi relinquo examen; facileque iudicio tuo subscribo. Misi ad te nuper litteras Dni Maii responsorias meis quibusdam adiunctas: ex quibus animum ipsius hac ipsa de re intelliges: cui ego neutiquam refragandum, decrevi: illum enim loco patris observo. Vale

QUoties nobilissime Baldhofi, veritati haud dissentaneum Plutarchi dictum illud memoria repeto; Amicum aqua et igne magis esse necessarium; toties mihimet ipsa gratulor de amicitia tua, tam stabili et perfecta: de qua (quod rarissime contigit) temporum locorumque quibus seiungimur, intervallum, non modo prorsus nihil abstulisse, verum etiam eandem multo auctiorem firmioremque reddidisse videntur. Testantur id non solum litterae tuae, humaniter amiceque conscriptae, sed officia etiam multifaria; quibus ita me afficis; ut quoties meum referendi studium sorte quadam durissima inhiberi cogito; exsecrer fortunam meam. Utinam vel aliquando daretur occasio, quorum nunc verbis fidem facere gestio, dilucidius reipsa demonstrandi! Interim pro tantorum ad me Virorum scriptis, tuo beneficio procuratis, immortales ago gratias. Respondeo duabus Epistolis celebratissimis illis Reipubl. litterariae duumviris D.D. Scaligero et Dousae. Ab Heinsio, quem ita mihi commendas, nihil vidi hactenus. Ad tuas autem ut ea, qua vellem prolixitate, hac occasione respondeam, temporis huiusce, meaeque condicionis ratio minime patitur. Quapropter breviusculis his uti contentus sis, maiorem in modum peto; ad singulas Epistolae tuae partes tibi proxime satisfactura. Vale.

SAlve Baldhofi, plurimum. Pervenit ad me altera iam Epistola tua, Lugduni Batavorum data; cuius initio Magnifici viri Dni Dousae, in te liberalitatem, nec non eiusdem in me benevolentiam praedicas. Ad te quod attinet, habes profecto, quod de tantorum virorum notitia familiaritateque gaudeas. Ego eorundem me favore auctam dignatamque esse dum cogito, prae laetitia exsulto, magnaeque meae felicitati imputo. Priores litterae tuae, una cum Autographis D.D. Scaligeri et Dousae Noriberga, per Praetorium, Reipubl. Syndicum, ad me transmissae sunt, quarum et te responsa accepisse confido eadem eiusdem opera. Quia vero hactenus in scribendis ad te litteris infrequentior, quam soleo, apparui; partim, quod aliquot menses a discessu tuo Praga abfuerim, contigit; partim vero, quod me omnis ad te mittendi occasio latuerit. Id ni esset, libere me vel rusticitatis, vel, quod peius est, ingratitudinis arguere posses. Scias autem res nostras in eodem semper haerere statu, in aula nihil efficimus: nulla fit bonorum ablatorum restitutio. Condicio mea talis est, qualem praesens percepisti; quamvis iam paululum tolerabilior: ut ex Dni Maji nuperrimis procul dubio intellexisti. Miror quid de Heinsii mihi inscriptis carminibus factum sit: fasciculum enim reliquarum salvis sigillis accepi; ab illo vero, ita mihi Deus faveat, ne litteram quidem. Dns Maius in Germaniam ad Comitem de Mansfeld circiter duas ab hinc Septimanas a Caesare ob certa quaedam negotia est ablegatus. Non dubito, quin reversus eximiis illis viris, ut petis, ob propensum eorum in me favorem gratias sit acturus. Vale.

REddebantur mihi litterae tuae IV. Cal. Iunii: quarum principio te opponis perexiguae illi, nec non debitae, gratiarum actioni; quam extorserunt multivaria in me studia et officia tua: Quae etsi pro animi tui ingenuitate attenuare et annihilare conaris; non ideo minoris apud me momenti sunt futura. Scio enim quid imbecillibus meis conatibus profueris: etsi ignorantiam eiusdem simularem, nimis iniqua, ingratave existerem. Verum cum non sim, quae tecum hoc modo certem; probatissima amicitiae tuae munera memori mente reponens, de cetero hisce tacebo. Porro causam ostendis favoris erga me tui; licet mihi dudum fuerit perspectissima. Neque enim aliam suspectam habui umquam, praeter eam, quam mihi perpluribus argumentis candor tuus comprobavit. Statum et condicionem meam si ignoras; scias me ex nutu et providentia singulari DEI opt. max. mense Aprili praeterito, anni huius, nuptam esse ICto. Dn. Iohanni Leoni, Germano; in Aula Imperiali causarum Patrono etc. cum quo, laus superis, hactenus satis feliciter vixi. DEUS nobis sua gratia, adsit ulterius. Pro favore tuo tibi gratias ago; eumque ut continues, oro. Miror te hic de novae condicionis offensione loqui: nec quid hoc ipso velis, intelligo. De statu meo quod sollicitus es; amici officium praestas; cur igitur, te id facere, aegre feram? De publicatione meorum scriptorum iteranda, hucusque hanc solam ob causam tacui; quod nimirum in illis colligendis, conscribendisque, tam scilicet, Epistolis, quam carminibus, iam ab aliquot mensibus laboraverim; nec dum opus inceptum perficere potuerim. Vellem autem ut omnia simul ederentur; idque, ut tute cupis, Lugduni: nisi vir meus Pragensibus, sive Lipsiensibus ea typis committere mallet. Amisi, nescio qua iniuria, uti hactenus similia multa, ita exempla litterarum D.D. Scaligero et Dousae a me inscriptarum. Quare si tua opera ab illis obtineri possent, mihi foret gratissimum. Mitto tibi exemplaria tria carminis, quo nuper gratulata sum novo Anglorum Regi, Iacobo primo. Quorum duo D.D. Scaligero et Dousae cum officiosissima salutis nuntiatione, si placet, meo nomine offeres; Valebisque.

CLarissime Baldhofi, collectis nunc tandem, conscriptisque Epistolis et Poematis meis quae in lucem edenda censes, compellandus mihi denuo videris; tuae illa curae committi antehac voluisti, num eodem adhuc sis animo, an pristinum consilium mutaveris, hisce mihi explorandum duxi. Quapropter ut sententiam hac in parte tuam quamprimum nobis per litteras aperias, rogo; quo vel tibi revolvenda, edendaque proxime transmittantur; vel per alium quempiam amicum doctorum virorum desideria expleantur. Ceterum miror, te, a tuo hinc discessu, ne unicas quidem ad nos dedisse, cum a vobis huc creberrimos ire tabellarios sciam: quorum si nobis diversoria innotescerent; te non relinqueremus insalutatum. Sed pertaesus forsan veteris amicitiae, (quod tamen non credo) eam iam parvi facis. Ut se res habet, tibi ob multiplicia tua merita bene velle non desistam. Maritus meus officiosam tibi salutem, suo nomine offerri voluit. Meis verbis salutentur, quaeso, Dn parentes et soror tua, ceterique si qui sunt, amici: tuque ipse suavissime vale; et responsum accelera.

ANagrammatismum in mei honorem feliciter concinnatum, libenter legi; magnique favoris indicium iudicavi. Equidem mallem, quantum in me voluntatis et studii, tantum in referenda gratia virium esset. Quare velim ita existimes, nihil mihi pluris futurum, quam ut tibi tuisque id est, probis et eruditis viris grata mente respondeam. D. Baldhofenus sua ut video, commendatione tibi aliisque hanc de me opinionem auxit. Vobis igitur omnibus pro iudicio, quod e virtutis studio emanat, gratias perpetuo sum actura. Vale.

NOn oblivione litterarum tuarum, vel iniuria aliqua seducta, nihil ad tuas, toto hoc tempore, respondi: sed fortunarum mearum ratio, negotiorum (prae quibus bene mecum non sum) multitudine implicita, a scribendo me retardavit. Neque ego nunc temporis iuris sum proprii sed aliorum subiecta iurisdictioni. Unde etiam fit; ut tabellarios, maioribus etiam ad me sumptibus ablegatos, sine meis, multoties dimittere cogar. Quare et tu, quod et alios bonos viros facere confido, hanc tantam meam in scribendo moram, aequiori feres animo; et meam aliqua ex parte admittes excusationem: quam ex tua mihi humanitate polliceor. Atque imprimis tibi gratias ago, quod etiam ex numero illorum esse volueris; qui me licet immeritam, cultissimis suis invisunt scriptis. Quas vero mihi assignas laudes, quo minus agnoscam, facit tenuitas et imperitia mea. Quod me ab eruditione per affinem tuum Georgium Carolidem commendatam dicis, id abundantia humanitatis illius propensoque in Poeticam favore factum opinor. Conari me quidem aliquid in litteris non diffiteor, et nisi conatibus sors usque adeo noverca obstaret, meliorem fortassis de studiis meis spem facerem Amicis. Sed Iuvenalis 3.164-5 Haud facile emergunt, quorum virtutibus obstat Res angusta domi. Quapropter si opinioni tuae ex aliorum commendatione de me conceptae minime satisfacio; causis modo expositis tribue. Porro, etsi perexigua mihi in carmine sit facultas; tamen tam petitione tua, quam affinis commendatione nota intermittere nolui, quin paucos hosce versiculos in symbolum tuum conscriberem: quos ut boni consulas, rogo. Parodias tuas, ubi vena fertilior, otiumque tranquillius erit, meae Thaliae qualicumque commendabo. Interea velim mihi ignoscas. Vale.

ET litteras et carmina tua in mei gratiam et honorem conscripta accepi. Noli, obsecro, secius, quam vel decet, aut me dignum est, in laudes nostras descendere: ne et mihi et tibi invidiam aliorum concilies. Novi enim vires meas ingenii pauperis admodum. Voluntatem tamen et benevolentiam in me measque litteras tuam tam facilem grato animo amplector; datura operam, ut tuae aliquando doctorumque de me conceptae opinioni pro viribus satisfaciam. Vale.