NOndum abierat e mortalibus Semus, sed aetatis annos expleverat quingentos viginti quinque, cum Abramus aliquot annos Charris Mesopotamiae cum patre totaque cognatione moratus, parente mortuo in Palaestinam iter dirigere iussus est. In consiliis enim erat Deo, nominis sui praedicationem per omnes Orientis regiones circumferre, et ad ipsos impii Chami posteros virum pietate et sapientia excellentem mittere, qui intermorientem apud illos sui cognitionem resuscitaret, et Messiae, mundi servatoris, adventum clarius distinctiusque praenuntiaret. Quare diserte ei promisit, fore ut semen, e quo omnibus populis salus oriretur, ex ipsius lumbis proveniret suo tempore. Hoc ille oraculo fretus in Palaestinam pergit, ibidemque prope Sichemum novo firmatur numinis alloquio de totius Palaestinae possessione suis posteris donanda. Sed fame exorta in Aegyptum migrat, cuius reges Pharaones appellabantur. Qui tunc ibidem regnabat, pulchritudine illectus coniugis Abrami (Sara ei nomen erat) sibi associare mulierem cogitavit. Mox vero repentinis percussus malis, marito eam honorifice restituit intactam: Sic in Aegypto Deus ab Abramo praedicatus innotuit. Sic Aegyptus Arithmeticam et Astronomiam, Abramo doctore accepit: quas disciplinas ab Aegyptiis multis post saeculis edocti Pythagoras, Thales, Democritus, et Graecorum alii, in varias terras propagarunt. Ex Aegypto rediens Abramus amicus Dei mire collocupletatus, Lothum fratris filium, universae peregrinationis socium, a se dimisit. Quae prophetarum Dei separatio, paulo post ad ingentem Divinitatis gloriam redundavit. Res autem ita gesta est. Late eo tempore Assyrii dominabantur in Oriente, prout superiori libro annotatum est. Ninus Iunior (qui Bacchus senior Graecorum nonnullis creditus) distributo inter Satrapas regno, voluptatibus suis serviebat, ideoque duces illi praefecturarum suarum Reges sunt appellati. Itaque Amraphel Babyloniae, Ariochus Elassari, hoc est, Ponti, Kedor Laomor Elymaeorum, Thideal Pamphyliorum reges erant, qui societate inter se inita, rebelles Sodomae, vicinarumque regionum rectores, ad oboedientiam Assyriorum armis revocare instituebant. Initio eis feliciter cessit expeditio: Nam Arabiam omniaque Iordani finitima victricibus armis pervagati, magnam Gigantum (erant illi Chamo progeniti) stragem ediderunt, insuper quinque earum regionum regulos, acie devictos, in captivitatem secum rapientes, interque eorum subditos etiam Lothum, recentem sodomis advenam factum. Ibi Abramus fama cladis excitatus, agnati calamitatem non tulit, sed Deo fidens, qui omnes ipsius adversarios diris se suppliciis persecuturum promiserat, victorem exercitum exigua manu aggressus fudit fugavitque, captivis omnibus receptis. Sic cunctis populis patuit, quantum Dei veri virtus fictitia numina antecelleret. Quare Melchizedecus Solymorum rex, Abramo a secundo proelio redeunti cum benedictionibus et commeatu occurrit, ac vicissim ab eo in gratitudinis et reverentiae testimonium decimas omnium bonorum consequitur. Ceterum Abramus tantis Dei immortalis beneficiis auctus orbitatem tamen suam maerebat, quod nullam e sterili coniuge sobolem susciperet, iam octogenario maior. Ergo ratus aliam complendis oraculis Uxorem destinari, suadente Sara, ex Agare Aegyptia, Ismaelem genuit, cuius posteri deinde Arabiam ab Assyriis evastatam occuparunt, ac hodiernum retinent. Verum Abramus hoc consilio lapsus est, semen a Deo promissum incredibili mentis ardore expetens. Quare Deus virum sibi deditum hospitis instar invisens, ex ipsa Sara ei prolem est pollicitus eodem tempore, quo Sodomorum terram, Abrami antea fide servatam, ob nova scelera caelesti incendio consumpsit. Lacus Asphaltites irae Numinis aeternum monumentum factus est. Nihilominus patruelem eius Lothum cum filiabus, Abrami preces diro supplicio exemere. Uxorem Lothi, quod contra educentis angeli praeceptum ad urbem sceleratam respexisset, propria stultitia perdidit. Filiae eius mortalium genus interiisse arbitratae, patrem vino sopitum ad incestos complexus sollicitant. Ex nefaria commixtione Moabus et Ammon, potentium populorum conditores prodiere eodem anno, quo Abramo (quem Deus Abrahamum ob incrementum sobolis dixerat) iam centenario, e coniuge effeta et sterili filius obvenit, die partus octavo secundum oraculum circumcisus, qui ex rei novae et admirandae risu Isaaci nomen obtinuit. Inde Iudaeis vicinisque populis mos circumcidendi parvulos inolevit, certum posteritati documentum, singulare semen ex illo populo proventurum, e quo salus universis terris exsisteret. Qui istius spei participes esse cupiebant, eundem ritum amplectebantur. Ceterum immolandum illud semen Deo, moxque incolume e morte revicturum, in Isaaco demonstratum est. Hunc enim pater immolare iussus in monte Moria, in quo sequentibus saeculis templum Ierosolymitanum stetit, cum animo obtemperandi Deo cultrum admoveret iugulo filii, revocatus ab Angelo est, ariesque fato oblatus, qui filii loco mactaretur. Ex eo tempore illo in loco semper sacrificia viguere, perpetuum populis testimonium, futurum aliquando, ut ibidem filius iste Abrahae benedictus pro mundi vita moreretur, et ex morte redivivus humano generi salutis aeternae auctor fieret. Verum omnia in peius rapiente Satana, proximae gentes sacrificium illud aemulatae, Saturno similiter (is rex Belus fuerat, quem scriptura divina Moloch, id est, regem, et Baal, hoc est, Dominum ex gentium consuetudine cognominat) filiorum carissimos mactare coeperunt, quod detestabile cacoethes a Phoenicibus Tyriisque acceptum, coloni eorum Poeni in Africam propagarunt, ut multis adeo populis exinde exsecrandarum hostiarum occasio et origo nata sit.

Sed redeo ad Abrahamum. Agebat is annum aetatis 137, cum Sara coniuge orbatus Ceturam duxit, receptaque virtute generandi, sex ex ea filios genuit, qui late deinceps Arabiam, Troglodytidem, vicinaque loca complevere. Tunc vero Semus annum egressus 600 excessit e vita, quem Abrahamus decimus ab illo nepos, 25 annis post secutus est, exactis vitae annis 175.

EIus virtutum bonorumque haeres Isaacus anno diluvii 492 Rebeccam ex Mesopotamia uxorem accepit, patruele suo prognatam. Ea viginti annis sterilem torum experta, exorato tandem Deo, Esavum ei et Iacobum gemellos peperit, superstite etiam tum Abrahamo; eodem fere tempore, quo Inachus, primus Argivorum rex, in Graecia regnavit, cuius filiae Io (Isidem deinceps vocarunt) Iuppiter Cretensium rex, Deus postea stulta gentium credulitate habitus, stuprum intulit. Paucisque post annis Eusebius Apin Aegypto praefuisse indicat, quem eadem dementia Deum Serapin appellarunt, addito capitis supplicio, si quis eum hominem fuisse diceret. Ita Iacobus, Israelitici generis parens, praecipuis Aegyptiorum Graecorumque Numinibus aetate haud multo minor exstitit. Sed auctam terrae impietatem fame castigavit caeli Dominus, inque Aegyptum cogitantem Isaacum, Geraris subsistere coegit, iteratis ei Palaestinae terrae promissionibus. Quarum mox primitias ipse degustavit, artissima annona centuplam messem divina benignitate adeptus. Quare indignantibus livore (ut fit) indigenis, rex Abimelechus potentiam viri et felicitatem veneratus, foedus cum ipso pepigit, manifesta Dei, quem colebat, manu insigniter collaudata. Centesimo Isaaci anno Esavus invitis parentibus inito matrimonio, mox vindicem Dei oculum persensit primogeniturae privilegio in Iacobum fratrem divinitus translato. Ipse a rufo ferculo, quo ius suum homo profanus et intemperans fratri vendiderat, Edom cognominatus, Idumaeae nomen fecit. Igitur multiplicatis iam per orbem idolis, Iacobum in Mesopotamiam ablegavit pater; ubi avitae religionis vestigia adhuc clariora superesse iudicabat. Verumtamen ibi quoque pietas iustitiaque refrixerant, et Rebeccae frater Laban animum ad idola adicere coeperat. Corruptam religionem morum corruptio secuta. Laban Iacobo filiam Rachelem tamquam nundinatus septenni servitio elocavit, exactis servitii annis Liam, deformiorem filiam, contra datam fidem supposuit, compulitque Iacobum pro Rachele alterum septennium servire. Sed Deus, qui scalae ad caelum pertingenti insistens, Iacobum in Mesopotamiam euntem in somnis allocutus fuerat, Labanis fraudes reddidit irritas, quantumque inter ipsum et idola, quae elegerat Laban, interesset domestico exemplo ostendit. Etenim Iacobo greges optimos et fecundissimos, Labani deterrimos effecit, divitiaeque avari soceri ad pium generum migrarunt. Rem familiarem Iacobi filiorum copia et felicitas adauxit. Hinc invidia in eum ingens, cui declinandae, cum divino monitu in Palaestinam reverteretur, in via Deum atque Angelos habuit obvios, efficacissimum posteris ad pietatem incitamentum. Isaacus interim Hebrone vivebat, ubi utriusque filii familiam longe lateque florentem conspicatus, tandem mortalis vitae satur, anno aetatis 180. animam Deo reddidit.

IAcobo de primogenitura grande cum fratre litigium fuerat, quod Deo arbitro compositum, a quo benedictione sollemniter renovata, Israel ex divina victoria dictus est. Eius filii erant undecim, sex e Lia, quattuor ex ancillis, unus Iosephus e Rachele, omnes in Mesopotamia prognati: Filia tantum una Dina nomine. Hanc Sichemus principum Palaestinae unus deamavit, stuprataeque ut potiretur coniugio, circumcisionis ritu cum universis subditis initiatus est. Sed Levis et Simeon Dinae fratres, aegram ex vulneribus civitatem ferro depopulati, necessitatem discedendi Iacobo attraxere, ne finitimis praeda fieret. Cum Hebronem ad patrem valde senem proficisceretur, Rachelem carissimam eius coniugum partus dolor extinxit, filio, quem pepererat, Beniaminis nomen inditum. Sic duodecim Israelis filii fuere, Ruben, Simeon, Levis, Iudas, Dan, Naphthalis, Gad, Aser, Isaschar, Zabulon, Iosephus, Beniamin. Dum illi unius Dei cultum in Palaestina propagant et tuentur, in Graecia iam superstitionibus tincta, Iove progenita Graecorum numina floruere, Apollo, Mars, Vulcanus, Liber, Minerva, Venus, et superstitionum Patriarchae alii. Illis coaetaneus fuit Phoroneus, Inachi et Niobes filius, qui primus leges iudiciaque Graecis conscripsisse traditur. Idololatriae insaniam Deus novo diluvio ultus est, nequaquam tamen omni carni, ut olim, exitiali. In Graecia enim sola sub Ogyge Atticae rege, plurimos mortales absorpsit, anno ante romam conditam (ut volunt) M L.

ISraelis e Rachele filius Iosephus fratres omnes animi sollertia et altitudine superavit, ac Deus illi valde puero per somnia imperium in fratres adumbravit. Hinc odium et invidia, et ex odio caeca fatis obluctandi cupiditas, quibus tamen viam nemo praecluserit. Venditus enim mercatoribus puer in Aegyptum deportatur, regioque ministro emptus Potiphari, familiae eius praeficitur. Ibi herae lascivis amoribus praeclaro pudicitiae amore refutatis ex amante infestam sibi procacem dominam reddidit. Suum mulier crimen innocentis Iosephi capiti impingit, tentataeque pudicitiae accusat apud maritum, qui eam defenderat. Sic Iosephus carceri includitur. Hanc calamitatem pio in Deum affectu non tantum evasit, sed summos etiam insuper honores perspicuo aeterni. Numinis favore adeptus est. Etenim comperto, eum in somniis coniciendis mira esse sollertia, a rege evocatus, somnium de fertilitate et sterilitate Aegyptii soli interpretatur. Cui cum ultra hominem videretur sapere, totius Aegypti administrationem, dignitatemque regiae proximam obtinuit. Hinc fabulis iactatum, Hermen, hoc est, interpretem disciplinas apud Aegyptios artesque reperisse. Iosepho enim Aegyptiorum sapientia debetur, qui regis auctoritate illos divinas humanasque artes edocuit. Paulo post famis flagello compulsis ad emendam ibidem annonam fratribus, explorata prius fide ipsorum et integritate in Beniaminem, sese patefecit, iniuriaeque sibi illatae negligens, patri totique familiae de victu et habitatione prospexit. Ita migrarunt in Aegyptum Hebraei, 70 numero, et quod mireris, post annos 215 sexcenta virorum milia ab ipsis procreata exiverunt. Quamvis enim defuncto Iosepho immemor beneficiorum eius Aegyptus, indigna servitute Israelitas presiit, tamen illi sub ipsis crescere oneribus, atque ad invidiam indigenarum in immensum multiplicari non desiere. Eadem tempestate Iobus Ausanitidis princeps, filiorum bonorumque omnium iacturam fortiter ferens, nec in atrocissima corporis afflictione deficiens, immortale patientiae exemplum dedit posteris et ex calamitate vegetior feliciorque emersit. istis ex Deo sapientibus suppares fuere magistri gentium, quos fabulosa Graecorum carmina extollunt. Argus Argorum conditor, ob incredibilem perspicaciam centoculus appellatus. Item Prometheus vanitatis imperitiaeque humanae expulsor, qui ob id homines fecisse fingitur. Eiusque frater Atlas, sideralis scientiae cultor strenuus, qui idcirco caelum humeris sustinuisse creditus. Hi procul dubio a Iosepho, communi Aegyptiorum magistro, hausta sapientia, quod cum rudibus eam populis communicarent, tamquam ignem Deorum furati memorantur. Iacobus interim 17 annis in Aegypto, 147 in terris hospes, inter manus filiorum mortalitatem explevit, singulis antea sortes in terra suas fatidico spiritu ominatus, ex maioribus suis nulli pietate secundus, cuius digna praemia Dei benignitate consecutus est. Iosephus permittente rege (cui Eusebius ex vetustis Chronographis Amasis nomen ponit) deportatum patris corpus in Palaestinam, avito quod Hebrone erat monumento, magnifice intulit, cui supervixit annos 54. Numquam non fratres, pro conscientia admissi in eum sceleris paventes, summa benevolentia complexus moriens pietatis in Deum, certaeque gentilibus suis fiduciae monumentum relicturus, testamento sanxit, ut Aegypto egredientes ossa sua promisso patribus solo conderent.

EPhraimes Iosephi filius, Manassen aetate superiorem, filiorum copia et felicitate superavit. Sed prosperitatem eius universam una clades repente corrupit. Cum enim eius posteri, praematura expeditione Palaestinam intercepturi, Gathaeorum armenta abigerent, ad internecionem caesi, ingentem progenitori et diuturnam maestitiam pepererunt. Et actum de huius Patriarchae prole fuisset, nisi vegeta senis virtus divino munere novam sobolem procreasset, quae (dictu mirandum) ad octavam generationem excreverat iterum, cum fatale illud tempus illuxit, quo Israelitico populo sedes firmae ac stabiles in Palaestina obtigere. Nec Ephraimi tantum haec fuit felicitas, sed omne genus Israeliticum, prae reliquis mortalibus, per Aegyptum auctum confirmatumque, Deo per id Numen suum gentibus manifestante, iam timori esse regi omnibusque indigenis coepit. Igitur Aegyptii, voluptatibus solum, et captandis undecumque lucris dediti, Hebraeorum industriam et felicitatem iniquissimo animo tulere. Cumque Iosephi beneficiorum memoriam tempus obliterasset, atque Aegypti regnum in aliam demigrasset familiam, inhumano tractabant Israelitas odio, variisque laboribus atterebant.

AMramus Iacobi pronepos, Levin Iosephi fratrem avum habuit. Sub illo Hierophanta quidam Aegyptius, si Iosepho fides, nasciturum Israelitis quendam praedixit, qui adultam aetatem adeptus, res Aegyptiorum gravissime affligeret. Hinc rex praesagio territus palam edixit, omne Hebraeorum masculum in flumen proiectum necare. Tunc Amramus Iochebeda uxore susceptam prolem trimestri spatio clam educavit, invocatoque tandem ad defensionem eius Deo paterno, imminens sibi filioque exitium aversurus, capsulae eum e papyro contextae, probeque oblinitae inclusum, ad ripam fluminis exposuit. Sic extortus parentibus Moses, Iacobi abnepos, singulari fato a regis Chenephris filia Thermuti seu Meride receptus est, et in aula litteris artibusque Aegyptiis imbutus, mira indole effloruit. Cum adolevisset, originis suae gnarus, gentilium calamitates acerbissime tulit, occasionemque nactus ex Aegyptii cuiusdam evidenti iniuria, eum occidit, libertatis spem non obscuram Israelitis praelucens. Cognito autem emanasse ad regem facinus, declinando periculo ad Arabes profugit, ibique reguli cuiusdam gener, ducta eius filia, factus, pecuariae locavit operam. In agro gregibus pascendis, pro instituto maiorum et saeculi istius, vacantem Deus ex ardenti rubo compellat, inque Aegyptum proficisci iubet, et populum inde Hebraeorum educere. Ad opus humanis maius viribus, miraculorum eum splendore, fratrisque Aaronis consortio animat. Accedit regem Moses, Deique Hebraeorum mandatum exponit, sed frustra. Ille enim suis intentus commodis, servientem sibi populum dimittere recusabat, miraculis Mosis arte Iannis et Iambris Magorum Aegyptiacorum, aliquandiu elusis. Sed brevi patuit, quantumvis divina diabolorum fraudes excederet. Nam post ingentem horribilium malorum experientiam, Deus una nocte omne universae Aegypti primogenitum occidit, solis Israelitis, qui agni mactati sanguine postes ex divino oraculo consperserant, communi clade exceptis. Itaque Aegyptii maioris mali metu, ne una omnes nocte interirent, pervicerunt regem obstinate stolidum, ut Israelitas Aegypto excedere compelleret. Quos deinde, ut mox dicetur, stolidius insecutus, cum omnibus copiis rubro mari absorptus est. C. Tacitus memorat, regnante Aegyptiis Iside, exundantem ibi Hebraeorum multitudinem in proximas terras exoneratam, plurimis tamen auctoribus, Bocchoris regi nomen fuisse. Sed is, teste Eusebio, successit Cenchri, qui mari submersus interierat. Ante eum Inachus antea Apis dictus (ut Epiphanius memorat) cuius filia fuit ea, quae et Isis et Atthis, unde Attica dicta, Memphin eximiam Aegypti urbem condiderat. Sed quam incerta sint Aegyptiaca, ante Psammetichum et Necon eius filium, tum dissonantia scriptorum a divinis monumentis, tum Iosephus lib. I. contra Appionem refutans Manethonem, Chaeremonem et Lysimachum, tum ipsa veterum dissidia, satis superque coarguunt: Theophilus ad Autolicum ex Manethone Aegyptio nomen regi submerso ponit Thetmosin. Lysimachus certe a Iosepho citatus, veriorem secutus calculum videtur, qui Bocchorin regem Iudaeos Aegypto emisisse scripsit, a quo Iosephus ad sua tempora mille septingentos annos numerat. Tunc Cecrops Atheniensium rex vixisse traditur, post quem omnia Graecorum mirabilia historiis fabulisque iactata contigere, ceu Phaethontis incendium; Deucalionis diluvium; nativitas Erichthonii, raptus Proserpinae; Cereris mysteria; Eleusiniorum constitutio; Triptolemi satio; apollinis partus; Cadmi ad Thebas adventus; et iis similia alia, fabulis quam historiae affiniora, quae satis est a nobis, vera tradituris, velut in transcursu dici.