Regeln fuer die Texterfassung 03/2001
not necessary
Longis sillabis omnib. apponere apicem ineptissimum est: quia plurimae natura ipsa Verbi, quod scribitur patent. Idem praecipiunt Manutius, alijque. Ita prisca Consuetudo, Libri veteres, Saxa, Ratio. Nam vltimantibus sillabis, quarum in censum monosillaba consensu referunt, Accentiunculas induunt Latini plerumque semper discriminis causa. Inde praepositurae A apicem, a quo disseparaueris? Porro discriminis causa Accentum superimponere ius fit, an vmbra iuris, disquisiuimus non procul meta prioris Voluminis. Neque nos Priscianus frangit lib. 2. Haec eadem A quando est Praepositio granatur, et producitur, et est sine adspiratione Hic enim Accentus grauis, Graecorum more signari haut solet. Eaque nota destituuntur quoque in scribendo, De, E, Ex, Ab, Abs, alia, super quib. nemo rogat, nemo dubitat, an Accentu insignienda sint.
Agbarus.
Adagio scripsere veteres, Varro l. 6. de LL.
Abam nominare, vt Papare, Papam, B per solo scriptum lego in los. Scaligeri Ausonianis c. 29. At cum Latini B dagessatum, vti loquuntur Hebraeorum magistri, in Abbas receperint, rectius gemines, scribasque Abbare. Vulcanius in Philoxenum vnicum B parum consulto praescribit, cum idem in Callimachum scribendum duplici B statuat Abba congreminet insona. Notissima namque vicissitudine B, et P commutant, traduntque inuicem sedes. V. Papa, Abbas.
Abare.
Occipiti comato Abantes. Val. Probus: Abas, Abantis. Abas quoque desolato B, cum est proprium Metamorphosews 12.
Item Aeneide l. 5. 10.
etiam quidam geminata B malnerunt et dicere, et scribere, vt intermissa D: et in hoc nullam differentiam putat esse Lucillius, qui ait, Abbire multum est D Si, et an B habet. Haec verbatim e Velij Longi Ortographia.
Sabazia scriptum oportuit. quod e Silianis nostris palam fit. Neque recte Sabasia Sigmate simplici. Contra inepte scribitur apud Hesy chium Sebadia quoque scribunt per E in primore sillaba, per D in tertia. Quam vocem per V loco B nobis exhibet vetus Inscriptio:
IIVIR. ITER. QQ. PATRONO. SACERDOTI. SACROR. SEVADIOR
Pauper sulci Cerealis Abella, de qua inibi--- Pomisque rependit aristas. Praeiuerat Maro in 7.
Quo loco in omnibus antiquis Maronis Libris esse Bellac notauit Pierius. Strabo lib. 3. Nola, et Nuceria, et Acherrae, et Abella. Vrbs est Campaniae.
Haec enim prata Etruriae castellis subijcit Silius, et inde sunt Nuces Auellanae Macrobij lib. 3. cap. 18.
Eruncare, eradicare, radicitus euertene. Item: Runcare a terra herbas diu innatas, vel arbores euellere. Cui rei instrumentum est Runcina. Simplex igitur Runco, compositum Erunco, bicompositum cum Aberunco per B, et vnico R.
Auerrere, Runcare, et ex hisce duobus nasci. Pacuuius in Medo: Possum ego istam capite cladem auerruncassere. Sed et hoc ipsum Marcellus ex Lucillij lib. 26. per B videtur scripsisse: Dij mouerint meliora: amentiam aberruncassint tuam. Inde est Auerruncus. Quare non mirum in eo R duplicari.
Quam scriptionem MSS. arrogat, et Tullij MS. Lambinus. Eadem Carrioni probatur Notis in lib. 3. Val. Flacci, ibi: --- Vnum tanto afore coetu, collato etiam Horatij loco. Idem Manutius l. 13. ad Atticum epist. 21. Codici Turnesiano adscribit Asuerunt pro abfuerunt. Obertus Gifanius in Lucretium laudat Pandectas Florentinas, quibus sit Afore, et Asuit, et Tacitum. Iubent et veteres Libri legi Aen. 7. Nec dextrae erranti Deus afuit. Vbi varietatem Librorum agnoscit Pierius hanc: Afuit, Atfuit, Adfuit, Affuit. Duo priora veterrimi Vsus reor: altera nouioris, et dubiosi. Romae in monte Mali: DOLVM. ABESSE. AFVTVRVMQVE. ESSE Ecquis a tantis viris secessionem faciat? Budaeus clamat Pandectas Flor. lectu perdifficiles literis multis in locis exolescentibus, verbisque non interpunctis: quid igitur si B, aut E librariorum aut temporis vitio pericrit? Alij in Afore retrusam nimis, etiam antiqua tam scribendi rationem ab illis affectari incusitant. Prisco namque in Latio nullam consonam adduplicabant auctoribus Varrone, Fabio, Festo. Passeratius Abfore, Abforem cum B, pro Abesse, Abessem; Affore, Afforem, pro Adfore, Adforem. Sicinest vulgarijs Virgilij monumentis Aen. 8. Nos si pellant, nihil abfore credunt. Apud eundem passim Afforet, Affore, pro Adesset, Adesse. Vide Stewechium ad Arnob. l. 2.
Omen enim, Ominorque, si adspires, male ominalia fuerint. Verrius: Saeuitiaque eorum
abominaretur ab omnibus. Adde. Omen quibusdam visum dictum quasi Oremen: Os autem leuatur.
Iacio, et compositi quantitas. Par de caeteris ratio Adijcio, eijcio, Inijcio, Reijcio. Secunda in his verbis per duo II, nonper vnum scribenda est, inquit Gell. l. 4. c. 17. Poetae licentius I alterum rescindunt, et saepicule scriptum Lucretio volunt Eicit. Lapidum, et Auctorum tenor non vnus. Vide Pierium in id, Reijce capellas, et Aldum. V. Inijcio, Reijcio. Esto scriptionem horum per I vnicum velit esse ratissimam Gruterus.
Laquus. Rus redolet, At rusticae rei scriptorib. genuinis, primigenijsque literis perscribi placuit, vti Sublaqueo antiquis Inscriptionib. est. Vide Sublacum. Sic in Tertulliano Oblaqueo. Glossae ab H. Stephano: Ablaqueata,
Ligurio.
Nutum, Nuto aliud postulent. Firmat Festi Abnuitio: In non semper abnuitonem significat.
Abobriga. Opidum est citerioris Hispaniae. Idque ex Analogia Lacobriga, Conimbriga, et similium. Ita Cnossus, Cnidus, eademque per G.
Abortio. Varro l. 2. c. 4. de RR. Ne dum exsilire velit pgaegnans, abortet.
Abrotanum. Suidas:
Obssessus, et Abssectus, vt inconuenientia repudiat. Esto Obs, et Abs.
ex Abs, et Caedo? Ex illo peruagato fit indicina:
Leguntalij lib. 3. vett. Epigr. Abscidit heu tenerum l. t. c. idque mihi probatius.
Manibus aequis abscessum. Liuius lib. 29. saepiusque.
qui Origini verborum propiores sunt, scribere testatur Velius Longus in Orthogr. et Victorinus: Ea vero, quae sonant, et non declinantur, vt supra dicta per Bs scribite, vt Abscedit, abscidit, Abscondit, Abstrahit, Absinthium. Contra stat Curtius Valerianus in Collectaneis, et per P Apscondo, Apstineo scribit, et Carrion in Val. Flaccum. Addit Cassiodorus, quod iure repudies: B S nunquam coniunctas inuenies: non enim possunt facere syllabam. Martialis:
Scriptura duplex et per Y, et per I. Aretaeus l. i. c. 1. Curationum: Apsinthij succum. Comicorum nonnulli Apinthion appellant. Et est profecto Apinthium, quod quis minime bibat ob amarorem, et ab quod est Tango, quod nemo tangat. Eadem prope verbatim reponit Suidas. Vtraque Etymologia P, non B poscitur. In Ouidij tamen Libris legas:
Sic apud Lucretium lib. 1. S. Ambrosium lib. 3. Hexaem. cap. 8. Plinium lib. 27. capite septimo. In positione veteres Absinthius quoque scriptitabant. Varro Quinquatribus Absinthium vt bibam grauem, et cactoreum. Scribunt et Graeci Absentum memorat scriptum CL. Salmasius ad Lampridium, atque ex eo est. Vinum absentatum. Absinthiatum tamen recte scribi posse ex pleniori fonte minime negitandum est. Apicius lib. 1. cap. 3. Absinthiatum Romanum sic facies. Rursus apud Aetium legas Acerbitas apsinthiae pecutilis. An
Apsis.
Absorpsi per P, scribendum iudicat Vel. Lorgus. Cum recens haec declinatio, inquit, sordidi sermonis virus ceperit.
Abstergerique inuicem remi. Sallustio alij. Lucretius l. 4. Pabula amoris
Cuius in lib. 5. Absterguit scribunt pro Abstersit: Natura abstergnit auctum. Abstergo
Habundo. Nota Pierij in Alexim: Oblongus Codex Vaticanus, Longobardicus, Mediceus, et aliquot alij verbum Habundo cum adspiratione scribunt. Non quod ab Habeo descendat, sed vt vox fiat incitatior. Haec illius. At mihi videtur ea re tardior fieri: cui non? Procedit: Ea enim de causa plerisque dictionib. veteres adspirabant, vt patet in Heluone. Quanquam literatissimi viri scriptis prodidere praeter rationem, adspirationem praeponi huic verbo, quod ex Ab praepositione, et Vndo, Vndas fiat: certe Habundo non euaserit Catulli facctias:
Non Auolo dumtaxat.
Volucres, et feras diuersis e terris, et animalia maris oceano abusque petiuerat. Solin. cap. 10 Abusue Tartesso Hijpaniae. Cicero sectim posuit lib. 2. de Diuin. Ab heroicis vsque ducta temporibus.
Alyba vero columna est opposita, cum eadem dichrona. Recte quoque Abula: ex qua Tostatus Abulensis vulgo nominatus, et Priscillianus haeresiarches.
Ecademus.
Vrtica. Döcemur Etymo tactu mollis, vbi Casaub. consule, et Radulphum Fornerium Rerum Quotid. lib. 3. c. 30. in perueteri Lexico H. Stephani:
Theocritus Idvl. 7.
Achanthouola, qualib. sentib. obsita Lexica.
Agastus, Achactus, Acatus.
Adcedo, Cassiodorus. Idem Accurro. Accedit Papirianus.
Adcano. Veteres Glossae: Concano, Confrango, Defrango.
Acciendo, quod Varroni lib. 6. de LL placuit: seu ab Accensendo, quasi Accensiti, ac supernumerarij milites essent, quod docent Asconius, ac Vegetius lib. 2. cap. 19. Vualtrinus constanter scripsit Adcensos cum D. Tueri se Festo poterat: Adcensi dicebantur, inquit, qui in locum mortuorum militum subito subrogabantur: dicti ita, quod ad censum adijciebantur. Idque ita verborum serie depostulante. Discedo, haereoque Aldo Manutio.
Acceptrici.
dicebant, quod nunc dicimus Agitare, Festus.
Accio idem, quod Titio ius esto apud me. Per hoc vetus prouerbium Varro significat, sicuti vulgo dici solitum erat de reb. inter se
nihil distantibus: Idem Accij, quod Titij. Vt Atta, Attius: sic Acca, Accius. Acius, Atius, Atius alia, atque alia. Clarus L. Accius tragaediarum scriptor, a quo fundus Accianus iuxta Pisaurum dicitur, Euseb. in Chronicis. Et duobus scribitur in Cicerone P. Victorij.
Horret tamen animus, et accline sibiesse Chrisiicaput non patitur. Item lib. de Ieiunio: Contentos solo Deo necesse est ei omnes esse acclines. Horat. l. 2. Sat. 2. Acclinis falsis animus meliora recusat. Isid. Hisp. l. l. de differentijs. Aen. 10. Arboris acclinis trunco. Val. Flaccus l. 3. Lucan. l. 2.
cliuo cum Val. Brabanto nullus renuo, ne quidem Aclinus binis VV. Lib. 8. Decadis quartae Liuius: Placide accliui colles. Vbi scribi Acclini, vel Acclines scabrum sit. Tolle id vocis, Accliuitas perijt. At Caesar vtitur: Pari accliuitate collis nascebatur. Verum cum etiam per D Adcliuis scribit Brabantus satin recte? Accipio, non Adcipio ob pronunciationis Accommodo, Accumulo cum C: cur ab his aliter Adeliuis? Cur non vbique aequabilirer?
Achencheres geminantibus adspirationibus. Ios. l. 1. contra Appionem Acenchres. Librj alij Acenceres defecto Spiritu.
Aceratum lutum absque H: licet ex
Achaiades, vt, Aen. 2. Achaica castra, Graece sit
Achaeos scribit, quos passim iniuncto digammo Aeolico Achiuos Maro nominitat. Homero quoties Acheus absque biuocali scribi queat, et altera portiuncula retenta Achius reliquit Achiuus; vt ex Basilius, Darius, Heraclius. Liuius in historiae propylaeo Achiuos scripsit: at pro peculiari prouincia in historiae meditullio Achaeos. Plin. libr. 4. capit. 11. Statio Achaeorum.
acrumnae manent; seu ita Poetae consilio nomen fictum, seu ex vero, vt Vlyssem a doloribus appellatum constat ex Odyss. T, Ptolomaeo Hephaestione, ac Etymologico, et Pentheum a luctu ex 5. Dionysiacon. Ex vero, inquam. specta Achemenidis maciem, corpus seminudum, diram illuuiem, desertum a socijs, metuentem a Polyphemo, baccas syluestres, et lapidosa corna esitantem, perquam dices aerumnosum, hoc est, vere Achemenidem. Potuit et vetustior nomenclationis fuisse ratio. Passim vero cum biuocali excuditur Achamenides, quasi vnus sit veterum
Sum patria ex Ithaca comes infelicis Vlyssi. Ouidius 2. de Ponto. Eleg. 2. Puppis Achaemenidem Graium Troiana recepit.
Nannio acceptius est Agamenides, aut Agamemnides. Sed profecto peccat non vice simplici. Primulum quia Gam in id genus compositis breue est, Agamemnon, Agamede. Deinde posterius supposita vox carmini est inepta. Metamorph. 14. Librorum, et Correctorum summo consensu editur: --- Quis te casusue, Deusue Seruat Achemenide, pulsa biuocali. Sed et Achemnes similiter reperio l. 12. Annal. Taciti: Prole magni Achemenis, vti post fata Lipsij editum. rectene? Obstrepit Etymologicum: Achaemenes Heros (a quo Persae Achaemenidae) Persei F. Inde vero nomen tutit, quod eius auus ex Achaia fuerit. Ita Nicolas in secundo historiarum. Idem Etymologus in voce
Acheruns cum V, et NS in finalitate scribendum praeceptio est Gifanij: sed apud veteres scriptores. Vide Priscianum lib. 1. Aeuo meliore Acherons, deinde S depulso Acheron, quod in Fruns, Frons minime factum. Ergo in Amphitruone scribatur Acheruns, item apud Lucretium, et Acherunte in Enniano: Vt eum suo sanguine ab Acherunte, si possent, cuperent redimere. Inde sunt Acherusia templa Ennio, Et Lucretio: Inde Acherusius humor Silio Italico.
Acheron procudit aetas politior. V. Eustath. in lliad. ss. Neque nascitur,
Achillea apud Melam. uliosque. Sic ex Conopeum, Museus, Cygneus simplice vocali tenta, quo super in Silianis abunde dictum. Eodem modo, quo Aeneidos lib. 3. Stirpis Achilleae fastus.
Achilla, S deraso. Graecorum A eoles Itala nam tellus Graecia maior erat, Ouidio.
Quo in loco veteres Codices appello. Pindarus quoq. Oda 10. Plurib. in locis geminum est LL? Cur illa: Manifestum est quod plus maiestatis, plus euphoniae, et nobilitatis est in illo Achilles cum L duobus. Cum enim sic tractamus herois illius nomen, magis nobis fit satis, suanius est, et granius, et politius, atque ex Analogia. Romae in Basi cuiusdam marmoris:
VALERIVS. ACHILLEVS
Inq. alijs veterib. Monimentis saepius.
acie acrea in vsum sacrificulorum. Glossae H. St. Aciaeris, Acieres.
Acucla l. 1. c. Theod. de repudijs: Vsque ad acuclam capitis in domo mariti deponere. Huic scriptioni ex alto repetitae fidem adstruunt Optumus, Maxumus: Glossarium: Acucla, Poclum, Seclum, alia. Acuncula cum N explodit Vulcanius in Onomasticon. Acuciculam alibi pro pisce legas.
Acilios, Acillios. Idem obseruat in Ausonij carmen 25. de Professorib. Quin et Aquilios, et Aquillios dictos vult: tamq. id probo quam Aqua, Acua, Quis, Cuis, Cis, pariaque bifariam descripra.
Acinacis per I, vt Tiberis, et Acinaces pluratiuum facit. Herodotus priorem per w scribit teste Etymologe. Aut confit ex
Acupedem scripsit Lucillius: Acupedium Festus, cui praecipuum erat in currendo acumen pedum. At Glossae: Acupedium, Acipes scriptum est pro Agipes. Veterrimis Latij G ignotum fuit, loco eius C vtebantur. Lucillius autem dicit: Agipes vocem mittere coepit. Ergo ab Agendo pede Agipes politius. V quocque
Palatinas acipensem mittite mensas. Visum alijs rectius Acipensera, qui non animaduerterunt externam Latio eam esse finalitatem, vixque concessam Graecanicis dictionibus. Acipensem vero ex Acipenserem concisum reor, vt Fallam, Mansuem pro Fallaciam, Mansuetem. Aquipenser in nouissima Festi editione est, tutissima transitione C in Q. Similiter in H. Steph. Glossis: Aquipenser, Acipenser, Aquipenser. Quid mirum? Apud sestum est Delicium solis pro Delquium, atque a Curib. Quirites dicti.
Acilius, vnico C, Saxa, Manutius.
Acolutus placitum video absque afflatu, quod Inuetitus: sacrificis adesse scilicet. Non etiam omnes Christiani hac ratione Acoluti? Certè non
Iaculique volueres) etiam cum L. Etymologus Acontiae, serpentum genus. Vocantur etiam Acotilae.
Alijs enim sequentib. literis integra manet in compositione, vt Adbilo, Adhaereo, Admitto, Adquiro, Aduoco. Varro l. 5. de LL. Adquirere est ab Ad, et quaerere, eodem inclinat. Inscriptio aquae Marciae cum D: ADQVISITO. ETIAM. FONTE. NOVO. Pierius in id quartae Aeneidos: Viresque acquirit eundo, notat antiqua pene omnia Exemplaria integras seruare praepositiones in compositis, vt Adquirit, et ita scribi solitum vsque ad Antonini Pij tempora publicis declarari monumentis. Quo tamen Maronis loco, et Horatij illo: Ego cur, acquirere pauca, Si possum inuideor, Editiones, quas mihi videre contigit, ostentant Acquirere cum C, quod alij Euphoniae patrocinio defendunt. Adde Competentiae ius: neque enim aliter, Acquiesco legere memini. Velius longus: Si sonus consulitur, interest aurium, vt C potius, quam D scribatur. Lucillius: Accurrere scribas D ne, an C, non est quod quaeras, atque labores, V. Quicquid. Lexicum Cyrilli: Adquiro. Post pauca idem: Accurro. difformiter. H. Stephani Glossac: Adquisitio. et Pandectae Flor. lib. 28.
Achradina, Achradina
machinas scribi potius est, quam Aerobaticas Turnebo, et Bernardino Baldo Victruuij lib. 10. c. 1. Addor.
Acroathon. Stephanus etiam per O absq. A: Acrothyni, ciuitas in Atho vertice. I ad Schotti Spicilegium. Etymologus coalitas voces distrahit, cribitque. Acrothon pro Acroathon vitiosa scriptura, inquit Salmasius.
Acrem Cn. Mario scriptum Iliad. l. 15. testatur Charisius, V pro E: aut posteri E pro V substituere. Rectissime Fabius lib. 1. c. 7. Ortographia quoque Consuetudini seruit, ideoque saepe mutata est.
Actiacus. Quibusdam Maronis Exemplarib. male est Accius Apollo in 8. Arcadius in Orthographia:
Actu: Actarios vero, scriptores Actorum: necnon et cum, qui Actum agit, Actuarium vocari voluerunt, inquit Vel. Longus. Beda eandem serram reciprocans, Actuarij diuersis actib. occupati: Actarij vero. scriptores Actorum. Non volens ab his abeat Valla l. 1. c. 21. Nomina quartae declinationis etiam in Arius, vt Saltuarius, Actuarius, Fructuarius: quum nomina secundae declinationis careant V, vt Asinarius, Caprarius. Acta, actorum secundo declinatum: sic Actus, actuum, actib. quarto. D. August. l. 2. de Ciuit. c. 19. Apostolicos actus. S. Cyprian. epist. 75. Actib. Apoctolorum suffragante doctissimo Pamelio nostro. Item Ruffin. in Symbolum, iterumque D. August. tract. 6. in Ioannem. Ergo declinatuum recepto discrimine tam Actarius, quam Actuariur dici pro eodem potest. Duumuiris istis probata differitas, merito alijs explosa est. Ego ex Competentia vbique cum V scripserim. Sic Sueton. c. Seneca epist. 23. Sic. Glossae: Actuarius Memorialius. Victor in Gallieno, nec Leges silent. Ita Sallustius. Liuius lib. 25. Actuarias naues.
At, nequid dissimulem Tabula e marmore in Hispania:
EQVITES. IN
HIS. ACTARIVS
LEG VII
Acicula.
aere aestimare, non ad aerarium referre. Incorrectum est Adhaerare: etsi scriptum ita legerit vbique Budaeus Annot. in Pandectas. Nam Aes cum tota coniugatione leniter effertur.
Adamantaeus adulterinum est. Origines quoque Adamantius, aut Adamanteus, vtrobiuis vocali tenta.
Abbibo. Gel. 2. c. 22. Quia paulo plus adbibi. Et suggerit in certa memoriola Adbibe verba puer. Tullio fere scribitur Obbibo: Veterib. autem Ob Ad. in vsu fuit. Adbibo Prisciani est in 2.
Abblandior? sciratur Giselinus.
Accorporari: et si Accino, Accumbo, Accudo. Solinus de Echeneide: Carinis ita tenaciter adcorporatur, vt nisi abrasa parte ligni aegre separetur.
Obdormisco.
Affatim, vt Affari, Affatib. Adfabilis. Adfabilis in Glossis H. Stephani cum alia bene longa similium serie. Suum cuique velle.
Compressu immundo miserum ad figens catamitum. Tulerim in veterrimis: non in flore iuuentae Latinae. Scribo igitur Affigo, Afflo, Affluo, Afficio, Affrico. Mecum est Priscianus lib. 2. Ad, F quoque sequente rationabilius in eam conuertitur. Neque non notaui ista Cornuti apud Cassiodorum: Adfluo, Adflui, Adfetus: quia vbi D sonat, ibi et scribitur. Scribit et Caecilius Vindex: Adfluo, Adfari, Adfuturum, Adfatus, Adfero. Neque haec opinio Prisciano ignara. Ridicula illa Isidori lib. 1. de Differentijs: Afficimur honore: Adficimur morte. Taurellius ex Pand. Flor. Adficio sparsit in Pandectas. Sed Prisciani l. 2. iudicium iuuerit: Frequenter tamen inuenimus F, vel N, vel I, vel R, vel S sequentibus, D scriptum, vt: Adfatur, Adludo, Adrideo, Adnitor, Adsumo. Tum indicium datur: Errore tamen scriptorum hoc magis fieri puto, quam ratione. Iam tum controuersiosa fuit horum scripturae ratio.
Afflictim legas apud Diomedem l. 1. Afflictari, Afflictissimus in Ciceronis Codicibus exprimunt, atque amplectuntur omnes, vt venustiora. Sequamur.
fore, et Cornutum in Adfigo. Elegantissimum versiculum legi apud Calpurnium:
Adgemo. Sic Adgero, Adgauisus. In quib. et similib. alij D in subeuntem consonam abire iubent, seque si Musis placet, Euphoniae scuto obumbrant
fari tamen apud Ennium placet, tota vocis scriptio vt sit ad effigiem Vetustatis. In vetustissimo etiam Palatinac Bibliothecae Virgilio testatur Politianus esse: Adgredere, o magnos ad. 1. t. h. Item; Adgressi: nam saepe senex spe carminis ambo Luserat. Laudat etiame M S. Adlocutio, sequiturque olim etiam vnico T Adgretus, cum consonas fuit nefas ad duplicare.
Adesum Cladibus Annibalem. Et propritim lib. 3. Carm. Horat. Oda 29. Lapides adesos.
Abhorresco igitur, vt Abhorreo, ex quo ortum habet.
Aditialis, Caenam adijcere, aut epulum dicebatur. Cor. Tacit. Ann. 2. Rescuporis sanciendo, vt dictitabant, foederi, conuinium adijcit, tractaque in multam noctem laetitia. Varro lib. 3. c. 6. de Agric. Primus Q. Hortensius pauones angurali adijciali coena posuisse dicitur. Quae Vatronis. Macrob. l. 3. Satur. c. 13. reponit. Plinij 1. 10. c. 20. legitur: Aditiali coena sacerdotij, edente Gelenio. Lipsij Nota ad epist. Senecae 95. Libri, Adiciales: vera scriptura Aditiales: quia dabantur in aditu, et auspicio honorum. Eum vide in epist. 123. Passeratius: Adicialis, vel Adijcialis, V. Hermolaüm Barbarum in lib. 10. Plinij c. 20.
Nihil enim refert iugum in stellam decussari, atque diduci, nisi et palmites adiugentur. Non, Adiungentur.
Allaboro: etsi Allegere scribendum censeat, et D in L in caeteris vertendum.
Adlectus, modo Allectus.
Ammetior? Similia sunt, Administer, Admisceo, super quibus nil contronersi. Vide nihilominus Ammitto, Ammiratio, Ammoneo.
Admixtum cum X est a calamo agresti. Contra sentientes fregit pridem Lambinus in Horat. et I. Scaliger l. 1. de Causis LL. Congruenter lego lib. 3. Satur. c. 1. apud Macrobium Admictu per S, non X. Neque Ammistum, neque Atmictum, quae Antiquitatis situm redolent. V. Mistus.
Pecori ouillo, quod agnatus, agnus, Tull. 1. de Orat. Constat agnatione rumpi testamentum. Quod in Iustiniano omnium correctissimo lib. 2. Instit. tit. 13. Adgnationi postumi, sine poctumae rumpitur tectamentum. Ibidem: Quasi adgnascendo fiunt parentib. suis haeredes. Edure tamen scribas Adgnitus, et repudiat Priscian. l. 2. et cum superiorib. canon eius pugnar. Lib. 3. Instit. tit. 2. Sunt autem adgnati cognati per virilis sexus personas cognatione coniuncti quasi a patre cognati. Taurellius exemplo Pandectarum Flor. sparsim in ijs edendum curauit Adgnatus. Adgnosco. Nec pauci sequuntur. Nota est eruditissimi Salmasij ad Spartianum: Adnosceret habetur in optimo Palatino. Ita supra Adnomen pro Agnomen. Sic Adnati pro Agnati, quod aliquoties repetitur. Giossae nomicae:
Annitor non nolim. I Scaliger l. 1. de Causis LL. c. 38. Scribi rarius Adniti, crebrius Anniti testificatur. Quisque peculium suum numerat, et amat. Adnitor sibi frequenter inuentum Priscianus testatur.
Anno, quod est Perannare: si scribitur Annabam. Caecilius Vindex tamen Annuo scribit propter soni lenitatem, et quia nullo modo in eo D litera sonare possit.
Annoto, quia vox aeui variantis.
Annubilo.
Adolesco: Adulescens per V ephebus. Hoce Capro discrimen nullum est. Eadem namque vox et participium est, et nominis naturam induit, vt Amans, Retinens, Ruereus, Metuens, aliaque sexcenta. Quintam vocalem flagitant Pandectae Florentinae, Politianus, Nannius in Miscellaneis passim, Muretus in Philippicis, Gifanius in Lucretium, Rhotius. Politianus Librorum fuicitur vetustate, ac sillabae secundae modo proferense Ciri:
Eos ego iutum venio. Vt ex Alter, fit Adulter Adultero: sic ex Alo, Alesco (quod est Grandesco) fieri videtur Adulescens. Alesco Lucretij est fide Codicis Gifanio optimi visi, et Turnebr in Aduersarijs:
Est et Varr. l. 1. de RR. c. 44. Quae nata sunt, in fundo alescunt, adulta concipiunt. Ergo Adulta, Adulescens pari figura. Nec alitei Faernus. Festus tamen Adolescens ab Olescendo, quod Vsu tritius, ducit. Ex Analogia etiam O poscitur Suboles, Indoles Exolesco. Sic praeterea Lambinus
O Tuscos, Vmbrosque caruisse memoriae proditum est. Quare qui Epistulam, et Adulescentes malunt dicere, Vmbros sese, non Romanos prositentur. Ridet quoque hoc nomine Politianum, qui pridem ideo incurrerat in Bartholomaei Scalae animaduersionem. Politiani autem ratio caret virib. quasi O non aeque cum V longioris moduli sit capax. Scaliger superiora hausit e Priscani lib. 1. quem appositum venio: seruiet enim vocibus quamplurimis in sequentibus: V quoque multis Italiae populis in vsu non erat: sed econtrario vtebantur O. Vnde Romanorum quoque vetustissimi in multis dictionibus loco eius, O posuisse inneniuntur Poblicum pro Publicum, quod testatur Papirianus de Orthographia, Polchrum pro Pulchrum, Colpam pro Culpam dicentes, et Hercolem pro Herculem. Et maxime digamma antecedente hoc faciebant, vt Seruos pro Seruus, Volgus pro Vulgus, Danos pro Dauus. Neque Glossae Benedicti Abbatis praetereundae: Aduscens, Aduliscentula per I, quo super V. Tremisco, Cupisco, Viuisco.
Adolui. Varro in 3. Rhetor. Postquam adoluerit haec iuuentus. Cassius ad Tiberium: At contra Aegyptios sacrificium, vbi integrum anserem adoluerunt.
Hippiam tyrannum interficere adorsi. Aurelius: Ab his Gallos adortos, ex insidijs plurimos necatos.
Obsequitur: non regulae ratione, sed discretionis causa, inquit Beda, Displicet, insimul et ratio.
Adpectora, Has lambendo sensim figurant, et interdum adpectoratas fouent.
Ibi denique vir summus adprimus Patroclus. Eadem ratione: Flos adprima tenax, quod in vetustiorib. Libris est, et in antiquo Terentij Codice M S. Meis me omnibus scio esse adprima obsequentem. Sic Faerno scribi placet.
Hierocles hospes est mihi adoescens adprobus.
ADRACHNE, et Andrachne vnius literae diuersitate, inquit Plin. lib. 13 cap. 18. Diuersitas est et naturarum. Sic variant Homeri Codices
Atramyttium agnoscit Stephanus Geographus huiuscemodi Variantiae scriptor obseruantissimus. T posterius alias geminatur, alias desolatur. Y Graiorum in medio potius, quam Latinorum de Hermolai mente in Plinium. Quod autem paenultimam per E, vel I variari existimet, non est haec differitatis ratio: sed quod E, Graiorum Latini modo per E, modo per I (quae geminae diphthongi sunt partes) scriptitent, varijs vti locis patescet.
Atrijs. Plin. l. 3. c. 16. Nobili. portu opidi Tuscorum Atriae, a quo Atriticum mare ante appellabatur, quod nunc Adriaticum. Vide Catonem in Origin. Stephanus: Atria Etruriae ciuitas Diomedis opus, qui tem pestate eo adnauigauit tncolumis, Aethriamque appellitauit: corrupere vocem barbari. Ex Stephano eadem verbatim Etymologus expressit. Proletarios scriptores tantis, tamque antiquis audeat Val. Brabantus obijcere? Certe et pontes perrumpat, et torrentes Plinius. ac Stephanus. Tamen linguae Graecae ignarissimis scriptoribus subnixus, Graecis insultat eam voculam leuantibus. Contra Graecos, inquit, qui adspirationem abijciunt. Papae! Plinius igitur, et Cato Brabanti opinamento Graeci sunt. Ex Graecis vnum pro multis dabitur caput Nonnus Bassaricon lib. 6. Ego quid sit ater Adriae noui sinus: et quid albus Peccet Iapyx.
Adria nomen apud Spartianum. Columna in Hispania:
Ita est et Lapidibus nonnullis: pluribus tamen Lapidibus Nummis, Spartiani primae Editioni, cui Casaubonushaeret, Hadrianus aspere. Digna lectu est Pontaci Nota super hoc ad Eusebij Chronica. Scripti Libri Casaubono visi ponunt Flatum.
Arrudus apud Cincium; Aes infectum rudusculum: apud aedem Apollinis aes conflatum iacuit, id adrudus appellabant. Ita voci antiquae membra noua non accommodant.
Arruo, quam Irruo, Arrideo, Irrausi? Certe olim perisse D scimus ex Varrone Aratrum ex Aruo figurante: Qua ex Origine vel inepte adsignata, quod quaerimus, edocetur. Certe veteribus inusitata fuit consonae duplicatio: seriore vero, et literatiore seculo Arruo scriptum. V. Adsto. Arrideo autem Cassiodorus praescribit.
Ascisco. Ne D pereat, inquit Manutius. Gemina SS, non peribit omnino, mutabit tantum. Nimium dices sibilum. Non nimius, in Associo, Assum, Assimilis: cur nimius in Asscisco? Neque id Beda culpet, cui probata Asspiro, Asspicio, nequid literae prorsus pessum eat. Sic Valerius Carrionis, Ouid. Gisleni Asspiro, in Metamorphosi. Placet tamen cum Festo Adsciscere, Adscripti, Adsectator, Adserere. Placet Adsilio, Adsestrix, Adsignifico, omninoque ante S Ad incolumem seruari, vel subiectis binis consonis, vt: Adsello, Adscendo, Adspiro, Adspicio, Adstipulor, Adstringo (Caper dicat licet Astringe, non Adstringe) Adspuo, Adstruo, Adscribo. Ad enim robustius quiddam sonat: sigmatismus autem odosia res. Victori Giselino placet Ascendo. Vide Adsto.
Sequor, Eutyches l. 1. H. Steph. Glossiae: Derideo adceculam, Assecla. Absque D, absque S priore, Asecla eaedem Glossae.
Adsimilo, Adsimulo tertia quintaque vocali disseparant sig nificatis. Incircumspecte. Disseparant secula, vt Optumus, Optimus: Monumentum, Monimetum, talia. Est et frequentius paulo cum V. Sic in Andria Adsimulare nuptias, lib. 3. de Offic. furorem, seruum in Captiuis, et patrem, apud Tacitum Adsimulare literas. Ex ea frequentia nata haec Gelenij nota in Plin. l. 9. c. 35. Lege squamas adsimulat, non Adsimilat, quod Gallicum idioma sapit. Addidsset: Adsimulo Germanicum.
Qua populus adsita surgit.
Adspergo cum E verbum. Alij distinctum irrident. Maronis Codices nonnulli: --- Salsa spumant aspargine cautes. Certe in optimo Varronis Codice, notat P. Victorius ad l. 1. de RR. semper esse Aspargit, Conspargunt. Etiam apud Catonem, ex quo et illud: Acina de vuis miscellis decarpito. Vetustas in compositione vocalib. vsa est simplicium. Sexcentis locis in Cyrilli Lexico cum A Dispargo, Inspargo. In eodem: Concalco. Passim Conculco. Plinius a Gelenio lib. 18. c. 11. Gypsi pars quarta inspargitur. In minorum scriptis cur non legamus scriptum per E Adspergo, Conspergo?
Eucheme astat. Item: Confidenter contra astat. Sic Ennius apud Varronem lib. 6. de LL. Subulo finitimas propter astabar aquas, quod Ios. Scaligero displicuit. Verum quandoque Ad consonam compositioni non inferre notauit in Aperio Priscianus. In Epigram. Latinorum lib. 3. Hospes, quod deico, paullum est, asta ac pellege. Heic est sepulchrum haut pulcrum pulcrai foeminai. Antiqua forma. Vbi tamen Adsta potius visum Anton. Augustino l. x. Antiq. Dialogo. Sic Ascensu absque D e prisco lapide Gislenus enotauit. Eandem ex his Priscianus subducit: Aspiro, Aspicio, Ascendo, Asto, lib. 1. Adsuspiro lib. 4. de Asino A, Durum mihi accidat Assuspiro. Arogare pro Adrogare Antiquitati arrogat Stewechius in lib. 1. Arnob. alibique Velius Longus: Est etiam vbi necesse est hanc D literam interire nulla alia substituta, vt in eo quod est Aspicio, Ascendo. Vide Adscisco, Arumpo. Cassiodorus in Aspicio, et Aspiro literam D interire putat necesse, et Papirianus. Scaligero, vti dixi alijsque D placet interiungi.
Adsit, assit alia MSS. Codices in Cinctiana Assunt Hotomani testimonio. In Plauti Poenulo est, quod vtroqueuersum trahitur: Assum apud te eccum. Agor. At ego elixus sis, volo. Ridetur hic, qui Assum dixit: Alij dictum recte pertendunt atque e recte dicto ioculum captatum. Valerij Flacci vetus Codex Carrionis fide Assunt, Assit.
Attonitus. Passim Attero, Attamino, Attaminatus, Attamen recta scribendi ratione: licet per D sit Pandectis Flor. Adtamen.
Adtractare A secundam sedem inuadente. Ita et Liuij Codices MSS. lib. 5. Quod id signum more Etrusco, nisi certae getis sacerdos adtractare non esset solitus. Malim tamen Adtrestare. V. Detrectare: etsi prisca secula in compositis vocales non vertebant.
EAM. PECVNIAM. DANDAM. ADTRIBVENDAM
Puteanus tamen vir vndiquaque literatissimus Syntagmate de stipend. constanter Attributum pingit: ego cumeo.
Adtibernalis, vicius. Liber MS. Adtabernalis
Venias aduorsum mihi, per O, ac similibus, cuius vocalis praequam secundae sonus viridior videtur. Similiter apud Comicos Terentium, Plautumque Animum aduorte. Nec sequi nefas. Sic Aduorsor pro Aduersor teste Festo. Eodem modo Olli, et Ollis iam tum desita in Vsum retraxit Maro: quia vocalis ea vocalior altera, humaniorque.
Bandio, Adulo. Passim Adulor.
Adrymachidae, quod vitium quibusdam libris haesit.
AE nonnullis in vocibus insigni flagitio inoleuit. In VVarhel Vngariae: THRAEPTVS, pro Threptus a Aepagathus, Aepicharis, Aerepta, Aeutropus Auraelia, Diaes, Diaebus, Extacrum, Haerennia, Laerna, Laetum, Laeucadij, Paedacea, Paelagon, Paetronia, Praecatione, Praecibus, Praepusa, Pridiae, Quaerella, Quiaeti, Saequere (e simili prorepsit in Saeculum error) Salutae, Thaeodora, Thaeotima, Thaeoprepos, Veraecundia. Veterib. Glossis: Aeborarius. Veterib. Epigram. Aeuocatus. Item rectis singularibus supposita haec. Bonae, Callistae, Diae, Nymphae, Optimae, Procnae. Item veluta congeneribus rectis deflexos hoscegenitiuos Aquiliaes, Caediciaes, Decimiaes, Priscaes, Faustinaes, Liciniaes, Linillaes, Musaes, Niciaes dulcissimi, Roclaes Sopaes, Sabidiaes, Septiaes, Saturniaes, Sexiliaes, Suaes. Contra E pro Ae reperias in Glossis: Edicula, Edificium, Edilis, Egrimonium, Estimatio, Emulus, Equanimus, Equipero, Equs, Equi noctium, Equi libris, Erarium, Es alienum, Estimatio, Estus, Letus, Quaero, paria.
aede. At Sosipatri lib. 2. Ecactor, Eiuno. V. Aegesta. Ecastor, Edepol perperuo tenore legas in Plautinis qq. Iani GulielmI viri sanequam Eugrammatiae curiosi. Rob. Stephanus in Terentij Aedepol biuocali. Idem in Andria Ecastor simplice vocali, et Duzae Plautus.
Aegesta. Aedificare, Aedifacere leg. 60. §. mandaui D. Locuti, atque aliuade Brissonius exprimit
Aeditimus verbum Latinum est, et vetus: ea forma dictum, qua Finitimus, et Legitimus. Sed pro eo a plerisque nunc Aedituus dicitur, noua et commeticia vsurpatione, quasi a tuendis aedib. appellatus. M. Varro lib. 2. de Latino sermone Aeditimum dici oportere censet magis, quam Aedituum: quod alterum sit recenti nouitate fictum, alterum antiqua Origine incorruptum. Liuius quoque vt opinor, in Protesilaodamia Clauctritimum dixit, qui claustris iannae praeesset: eadem scilicet figura, qua Aeditimum dici videbat, qui aedibus praeest. In Verrem M. Tullij Exemplaria fidissima sic: Aeditimi, cuctodesque mature sentiunt. Vulgaria: Aeditui, Pomponiana Atellana inscribitur Aeditimus, in qua versus hic:
Contra Iustinianus lib. 1. Instit. de Tutelis tit. 13. Aeditui dicuntur, qui aedes tuentur. Scaeuola vocat
Horat. epist. 1. l. 2. --- Quales
Virtus --- Lucret. --- Onerataque passim
Adde lapides quinque apud Manutium. Itaque visum plerisque vrbanius absque M Varrone indicante l. 2. de RR. Sementiuis ferijs in aedem Telluris venerat rogatus ab aeditimo, vt dicere didicimus a patribus nostris: vt corrigimur a recentibus vrbanis ab aedituo. Tantundem lib. iterum 6. 7. de LL. Vtrumque agnoscit Fl. Sosipater l. 1. Aeditimus dicitur, inquit, qui aedem seruat, quasi aedis intimus: sed Aedituus ab aede tuenda dictus est. At M. Tullius Timus vult accessionem sillabae nihil significantis in Finitimo, Legitimo, Aeditimo. Nonnemo cum Aeditumus olim
Aedituus. Tu contempla Aedituentes. Edituus, Aeditimus vett. Glossae.
Aedituentes Lucret. lib. 6. In veteri Inscriptione. AEDITVAVIT. AN. X. Sic ad horrea Diocletiani: AEDITVAVIT. ANN. XVI.
Edui, et aspere Hedui. Tullius lib. 1. ad Atticum epist. 14. Edui fratres nostri pugnant: Se quani male pugnarunt. Antisiodorensis: In Aeduis. Manutius, ac Val. Brabantus Aedui dissuauiantur: cacteram scripturae faciem conspuunt, quo iure, mox in voce Aegesta perpendemus.
Idem
Metam. 7. Dissimilemque animum subijt pater Acta reltctus.
Idem in Hypsipyles epistola. Aeeta Val. Flaccus lib. 7.
Apollonius:
Aegis Euboeae opido ortum est, vt voluere Strabo, et Eustathius, scribendum est principe diphthongo in media sillaba. Estque haec scribendi ratio acceptior. Quod si placet Suidas nomen reuocans ad Aegeum Thesei parentem cum Plutarcho, E, vel I mediam occupabit sedem ex Aegeo mari nomen dedit scopulus inter Tenedum, et Chium verius, quam insula, Aix nomine a specie caprae, quae ita Graecis appellatur, repente in medio mari exsiliens. Nam ex hac voce peradiectionem fit Aegium Achaiae opidum ordinat post Aegitis.
Aegathes tribus omnino sillabis et adspirato T vulgatissimi Vsus est: nec improbi. Nam si in vnum coalescant hae voculae caprarum sunt stabula crebra, quod Homerus Odyss. 8. indicat:
Insulae. Simili modo Anxur, Anxurus ciuitas: Anxur Opidum. Vt Bauli deterrimo scribendi compendio Vetus vero Latium exsufflabat Spiritum: vnde Aegates absque illo apud Stephanum, quo modo semper in Melae Codic. repertum sibi commemorat Pintianus. Aliqui, vt praefati sumus proxime, propter ingentem vim caprarum ita insulas eas indigetatas rentur. Alij a feris fluctibus, qui Graecis Aeges fluctus vocant Dores. Atque ita primitus Homero adscribunt:
Neptuno, cui hic Iocu. in delicijs Nemeorum 5. apud Pindarum: Qui ex Aegis ad celebrem Dorum isthmum crebro pergit. Idem Neptunus cum tempestatem ciet, Scopulis, qui Graecis etiam Varro Aegaeum dictum ab insulis: quia in eo mari Scopuli vocantur a similitudine caprarum Aeges. Pacuuius: Aeges. ferme aderant aequoret. Sic et Scopulis, Aegatib. nomen factum ariolantur, et producunt Maronem:
Seruio suffulti. Redeamus in gyrum. Pithecussae: Ericusa Phoenicusa simplo sigmate scribuntur Plinij l. 3. c. 9.
Aegades admittere gestio: verbi forma placet. At vacillat memoriola mea: Latinus auctor me destiruit idoneus. Cluuerius in Sicilia sua Nonij Marcelli calcem terit pro Aegadibus. Verum in emendatissima Nonij editione ab Adriano Perierio Parisij anno M. DC. XIV. ita expressim est: Varro de Vita PR lib. III: Nam pocteaquam Lutatio Consuli apud Aegatis insulas cum ipse catapulta ictus esset. Adducit Cluuerius Freculphum, quem nullus in Bibliotheca mea conspicor. Vercor vt pari fide cum allegatione Nonij. Eam tamen vocem non repudio: sed Silij Italici os aureum Aegadum faecib. ab illo deformari non fero.
Scripsit Silius lib. I. --- Hic Punica bella
Ibidem: --- Auet Aegates abolere parentum
Lib. 2. Aegates, Libyaeque procul fluitantia membra.
Lib. 4. An flendae magis Aegates, mersa profundo.
Lib. 6. Aegatis, lacerae circum fragmenta videres Classis ---
Ad exemplum Liuij l. 30. Aegates insulas, Erycemque ante oculos proponite.
His omnibus locis rescribes Aegdes aut Aegadas? Nil dubitat Cluuerius, et eadem animi firmitate in Mela, Floro, Cornelio nepote, Nonio Marcello, Liuio, vbiubi repertum fuerit Aegates, seu Aegathes, reponendum est Aegades, inquit. Ita sciscit: ea sanie optimorum auctorum locos contaminat. Mira mirissima. Freculphus vnicus recte scripsit, hoc est, vir imi subsellij, si ad superiores comparas, viris summatibus in literis anteferendus erit, ijsque erit loquendi norma, et scribendi, aut potius Cluuerius, cuius haec perpensa verba, Lector, audi. Pag. 419. Siciliae suae sic: Ast id vocabulum, mirum sane dictu (putes prodigium aliquod, aut noua monstra: non enim longe sumus ab Africa) adeo vnanima, ateque conctanti exscriptorum oscitantia, imperitiaque apud omnes, quotquot insulas eas memorarunt, auctores corruptum est in Aegates, vti apud vnos duos Nonium, et Freculphum integrum, sanumque hodie legitur. Quod nemini hactenus, ne linguae quidem Graecae ad miraculum peritis viris animaduersum satis mirari nequeo. Aegades: pernego posse inuiolata versus maiestate apud eum vllibi reponi. Cur? Tò A in media voce breuiculum est, longari non potest. Voces similes de re paulo diversa. Leucados, vbi Acorripit. Iuuenalis Sat. 8. et Ausonius in Mosella. Leucates, vbi A producit Maro in tertio, et Silius lib. 15.
Leucaten etiam Leucas est, templumque Apollinis. Aegates semper A extento. Vides in superis Silij testimonijs: Aegades semper A correpto. Nec aliter patitur Analogiae vis apud Graecos. apud Latinos pariformi modo.
Virgilius lib. 3. --- Strophades Graio sunt nomine dictae.
In 5. --- Secretae Troades acta.
In GalIo. Iam neque Hamadryades rursus ---
Ecloga 6. --- Aetatibus Arcades ambo.
Prima Aeneide: --- Glomer antur Oreades: illa pharetram.
Quarta: Te propter Libycae gentes, Nomadumque tyranni.
Silius in 4. --- Saeuamque coruscans
Rutilius: --- Densi symplegade limi.
Calpurnius: Adfuerunt sicco Dryades pede, Naiades vdo:
Ouidius: Fama Pelasgiadas subito peruenit ad vrbes.
E Graecis Dionysius:
Priscianus sequitur: --- Has dicunt Cycladas esse,
Idem Dionysius: ---
Timotheus in Arcadicis Pausaniae:
Idem Dionysius:
Idem Priscianus: --- Perrumpit Echinadas inter.
Tam indubitatum est A hac in voce corripi, vt metri causa vitarit Echinadas Homerus, scripseritque Forda) Hebdomades, Decades, Chiliades, Myriades, Olympiades, Hephaestiades, Heliconiades. Vbique A correptum est: solae Aegades Cluuerij quaestioni obnoxiae eius carnificina extenduntur contra legem carminis, contra fidem librorum omnium, quod propemodum confitetur Cluuerius: In vulgatis Exemplaribus ita legitur, inquit. En quo maledicendi rabies hominem impulit. Sic ille pag. 421.
Silius lib. 1. --- Hic Punica bell.
Quae vocabula nouissimum etiam Poetae commentatorem amplexum esse in editione sua Parisiensi miror. Sed quia illa non explicat, nec intellexisse videtur. Proplanis, atque apertis habuisse, haut facile crediderim. Quid enim hoc erat dicere: Punica bella Aegathis cernas? Sic scripsit sine controuersia Poeta:
Vsitatum quippe huic Poetae sine coniunctionum particula res plures connectere. Altero igitur etiam illo loco legas Aegades, pro qua voce alia exemplaria video habere vulgatum illud Aegathes. Haec ille. Heu dolor! heu lacrimae! querelarum acerui! Aegades literatorum orbi imponere. Cluueri
Certe Aegadas. Nequitis capram ferre bouem imponis. At illa non explicui. Non igitur intellexi. Hoc curto nimis sermone rotas enthymema. In ipso limine operis Arma non explicui: non igitur intellexi, quorum Arma canat Poeta, Romanorum, an Cartaginiensium. Ibidem: Terrarum Fortuna caput, Non disputaui hoc loco Fortuna esset dea cum gentium profano vulgo, an cum Christianis deae vanae nomen vanum: non ergo intellexi, quid Fortuna. De dijs in Silio spissa monimenta: de dijs apud nos altissimum silentium: de dijs ergo nil intelleximus. Immane quantum claudit ista animi agitatio. Respice te, mi homo. Quid vox Aegathes, non explicuisti: non igitur intellexti. De Sicilia scripsisti im mania volumina: de Siciliae nomine, atque interpretatione siluisti: non igitur intell exti. De Homeri aetate disputasti: de oculis, et caecitate non explicuisti: non igitur intellexti. Verbo quidquid non scripsisti, non intellexti. Pro planis, atque apertis habuisse; haut facile crediderim, inquit Cluuerius. Ego nisi facile, nihil facio (nec enim sum de magna professis) iure igitur mihi non credit. Haut mirum. Qui Deo, qui Ecclesiae non credit vniuersae, is mihi facile crederet, aut de me? Monstri simile sit. Tam profecto illa mihi plana, atque aperta, quam certum te mihi pro plano esse. Tu non intelligis Aegathes dici Punica bella. Eodem more hoc ipso libro primo dixit Silius: Aegathes dedecus.
Non sunt Aegathes dedecus, non sunt apud te Punica bella. Non meministi te puero dictum tibi Appositionis vsu id fieri? Quo modo Aeneidos quinto: Amitto genitorem omnis curae, casusque leuamen. Et apud eundem Corydon deliciae domini. Horatio: Fratres Helenae lucida sidera. Curtij lib. 6. Rumor ociosi militis vitium. Quid illo facias Annalium Taciti lib. 2.
Immittere latronum globos, exscindere castella causas bello. Ouid. Amorum lib. 3.
Quid est Quercus oracula? Quod Aegates bella. Praesertim cum Aegathis quarto casu per I longiusculum omnia repraesentet Exemplaria, a quo si dispuleris Cernas, oratio fuerit imperfecta, et hians: eritque supplementum versiculi inutile. Tamen sic Silium scripsisse audaciteradseris, audacia tua tot Editionibus pugnante. Modius Colonienses membranas, Barthius Oxonienses quaq. ad Silium pagina crepant. Et tu profer vafre tabellas: alioqui tibi multi obuersis cornib. et controuersis insultabunt. Referis. Vsitatum quippe huic Poetae sine coniunctionum particula res plures connectere. Ergo supero Silij loco Aegades scribendum. Cur ergo Aegathes bella disseparas, quas res plures connexuit Poeta sine coniunctionum particula? Cuiusmodi versus prisci dixere Iniuges, ne nescius sis. Intellextin' hoc? Quid si monstrem tibi proxime copulam:
Quid si contra vsitatum est Poetae coniunctaionum particula res plures connectere? Animum aduorte: Silij lib. 15. vnica in pagella:
Actra, ducemque iae --- Inibi:
Finio. Priscis scriptum est Alexanter et Cassantra apud Fabium lib. 1. c. 4. Late prius scriptum, serius Lade apud Plinium lib. 5. c. 31. aliaque paria. Cur non Aegathes, et Aegades? Te tandem Cluueri, qui vnanimam, atque constantem ex scriptorum oscitantiam, imperitiamque per summam traducis iniuriam, et
Quorsum? Ambiant hanc rabiosam corrigendi ratione nugiuenduli. Limpidam propinamus: de faece non est hauriendum. Cluuerius ---
--- Pedicas sibi fabricatur: si modo non has fabricatus est Heinsius. Verum hic Poeta magnus expediat Cluuerium, seque ab Aegadum sillabaria quantitate.
Eger, Egrum, Egra.
Alcmaeon Alcman, Hermaon Herman. Obseruatum in Plinianis Exercit.
AEGERIVMQVE. IOVEM
Liuius l. 1. fide quorundam Exemplarium: Cum dea Aegeria congressus noctunos. Iterumq. Sequuntur multi. Egeria vero nuda vocali, eaque secunda in primore sillaba rectius scribi opinor seu ab Egendo, seu ab Egerendo. Posterius tangit Festus: nam Egeriae praegnantes sacrificasse, vt foetum vtero facile egererent, scribit. Alteram causam tangit Liuius: Ab inopia Egerio nomen inditum. Adstrepit Dionysius lib. 2. Antiquit. Rom. scripto Cum neque bonorum patritorum, neq. auitorum pars vlla ad eum peruenisset, eapropter Egeritus cognominatius est. Sic enim panpereculos, et mendicos Romani vocitant. V. et lib. 3. Ouid. Fast. 3.
--- Egeria sine monente dea. Ibidem:
Plutarchus in Numa:
EGERIAE. MARCELLAE. VXORI
Maro in 7. Eductum Egeriae lucis ---
Aegesta Siciliae vrbs: nota res, Orthographia non aeque. Plutarch. in Nicia: Legatis Aegectanorum, et Leontinorum. Ab Aegecta Troiano consimili scripturae variantia. Alij dictam volunt ab Aecesto Troiano per C. Segecta in Verrinis perpetim. Lib. 6.
Segesta est opidum peruetus in Sicilia. Apud Thucydidem lib. 6. Egesta: Praeposito ibi Egecto, qui eam Egestam nominauit: sed praeposita est ei S litera, ne obscoeno nomine appelaretur. Pausanias in Laconicis: Bonam exercitus partem perdidere Egestani. Stephanus: Acestes, item Stephano. Vetus fere lectio: Aegestani: omnes qiuque Graeci Codices Aegestam, non Segestam. Quippe Latinorum intererat S distinctus causa praefigere. V. Aecastor, Aequicoli, Obscoenus.
Aegialea, Recte, Apollodorus lib. 2. Plin. lib. 4. cap. 12. Strabo, Stephan. Pausan. Graeci caeteri. Quaedam Eusebij Exemplaria Egialea sonora simplice. Nec respuere mihi audacia, cum animo sequentia obuersentur.
Aecataeus scribit, pro eo. quem Hecataeum alij, vt Hecaten, nominitant. Vetus Inscriptio: M. AIL. HECATAEO. Putabam olim ista ex euentu fortuito coaluisse
BRONTONTIS. DEL ET. AEKATES
Quid si dicatur idem in his vsuuenire, atque in Virgiliano Inarime, vbi ex tertio Homeri casupraepositio retrahitur in rectum? Quid si in talibus Vitium tempore vires acquisiuit? Sic Cynegyrus, Citheron, Clytemnaestra repudiato primoris A commercio. Graecorum Anthologia festiue admodum diphthongo non scribentem vellicat:
Ausonius: Sed Citheron toties ternas ex aere sacrauit. Sic Parisiense nouum, et Lugdunense vetus Exemplar. Aldus Manutius corrigit. Sacrauit t. t. exa. Cithaeron. Quid opus? Lilius Gregorius; Sed Sicyon toties --- Vana molimina. Iterum Auson. Solecismus scribit extrita diphthongi parte. Idem in Epitaphijs. Vindicem adulterij cum Clytemnestra necet? Sic esse veterib. Membranis testatur Vinetus. Sic forte excusabilis Prudentius in Heresis, Enigmata, Sphera. In Psychomachia: Cognomento heresis --- Apotheosi: Cuius ad arbitrum sphera mobilis --- Ibidem: --- Scripum per enigmata Christum: Adelinus: Idcirco maceram stricto mucrone vibrabat. pro Machaeram. Aegialeus, Egialeus Libris varijs Eusebij Pontacus designat. Petita Suidae, et Chrysaphio
LACEDEMON. ET. ARGIVVS
Sic Serenus: Sal niueum sumes, Beticum quod nomine dicunt pro. Baetico. et Lacedaemone. Passim Vologeses: Dioni in Adriano Gaetulus vbi non? In Martialis prim is Epigrammatis:
Quo super cum docti digladientur, res satis iam ipsa patet, aut magis etiam patebit. Aut enim satis ex simili comprobanda ista est lectio, aut Geticis legendum: ad Getas enim Naso relegatus, alijque. Et vero Getuli cum Getis vt vocabulo, ita sanguine sunt affines, et cognati. Isidor. lib. 9. Orig. cap. 2. Quia ex Getis venerant, deriuato nomine Getuli cognominati sunt. Dixetat prius: Getuli Getae dicuntur fuisse, qui ingenti agmine a locis suis nanibus conscendentes locos Syrtum in Libya occupauerant. Hinc Isidoro Enulum est Caldarium: Festo Aenulum biuocali principe. Etas pro Aetas Antiquitati desert Scaliger in 5. Varr. de LL. Aesculapius vbi non? Inscriptione in perueteri: NVMINI. ESCVLAPI, de quo subiectius vide. Apud Lucilium Penola ex Graiorum Fenestra. Venio Fenectella. Ibidem Eoleto valet motus est, Turbatus est. Scribitur etiam diphthongo Aeoleto. Sic Vitrijs curis puella agitata memte est. Pridem scriptum in ipsa Graecia, Vt Graeci: sic Latini. Cum vero Alexandria per I, et Alexandrea per E, Thalia Thalea, taliaq. prope innumerabilia bifariam decidua diphthongi parte ex Ei scribantur; cur ex Ae vocalium altera similiter ad imperium Consuetudinis emansisse non potuit?
Aequicoli. Esset super (o vtinam!) Ori Ortographia
Nec patere est Aegeus --- Sic Suidas, et Plutarchusin Theseo. Verum in MSS. Eusebij Aggeus, Egaeus, Egeis compertus est Pontacus. Prope dixerim Egesta.
Aeginam scripsit in septimo Statius.
Similiter scriptum Met. 15. --- Helicen, et Buran Achaidas vrbes.
Pausanias, Cicero. Cum Pythagorae litera, perperam scribitur. Egisthus MSS. praeferunt. Vide prius digesta.
caprarum electio sit, aut oratio, praue scribitur. Fuerit enim potius Aegologia. At non est. Maro namque cum in ijs se ad Theocritum fingeret, nonnulla potissimum imitanda selegit, a quo selectu Eclogas appellauit, quas Graeci
Egrotassim, vbi est in 2. Tuscul. Aegrotus sim. Diiudicent alij. V. Aeger.
Aeguptus, et Basi Horologij ab Augusto in campo Martio positi:
AEGVPTO. IN POTESTATEM. POPVLI ROMANI. REDACTA
In Adriani Numimis vtroque modo. Neapoli Inscriptio diphthongum interimit:
AD. EGYPTVM. ADLECTVS
Epigramma in Pescennium Nigrum: Terror Egyptiaci Niger astat militis ingens. At minus literati esse facit, vt credam, sequens hexametrus:
Hunc reges, hunc gentes amant --- Consule Salmasium.
Elaniticum, Artemidorus Aleniticum, Iuba Laeaniticum, inquit lib. 6. Plin. c. 28.
Adrianus, Aelius Verus, non Helius, aut Elius. Inscriprio ad cloacam D. Luciae in aedibus Podocatharorum adscita biuocali: P. AELIVS. PLOCAMVS. Ciceronis secundo de Oratore L. Aelius Lamia ex Vrsini opinione, non Heluius ex Lambini editionib. Heluius Cinna. non Aelius. Item Heluius, Pertinax, Heluius Mancia, non Helmius cum M, vti est meo Qiunctil. lib. 6. c. 3. Recte in Val. Maximo lib. 6. c. 2. Heluius Mancia Formianus. Aelia et Helia familiae Romae diuertunt.
cum primum, Tullius lib. ij. ad Atticum. Vetus Liber Victorij Emathiam Laudabilius absque diphthongo. Liuius lib. 40. In Emathiam, quae nunc dicitur, Vide Gell. li. 14. cap. 6. Plin. lib. 4. c. 10. Homerus:
D. M. D. AEMILIVS. P. F. FELIX FILIAE. SVAE. FECIT
Moscopulus Haemysus est suaniludius, seu impoctor per Y, et Haemitius: Aemi ius autem propium per. I. Eadem vi, aut via depulsa est de principante litera adspiratio, V. Plurarch. in P. Aemilio, et Numa. Sic Aemiliam gentem apud Pompeium, Aemylus, gratiosus, prudens, acute dicens, adulator impostor. Haemylus autem, ex quo et Haemylius, vulgo adspirate. Tum Aeoles adspirationem refugere ait. Aeolib. autem se maior Graecia contemperabat teste Fabio l. 1. et Dionysio Halicarnasseo. V. Etymologum in voce
Aenaria ipsa Homero Inarime dicta, Graecis Pithecussa. Item lib. 31. cap. 2. lib. 16. cap. 33. Quod si Seruium audies, persola E initialis erit. Seruius: Inarime, Enaria dicitur: quia in eam ad contumeliam simiae missae sunt, quas Graiorum lingua id est, Enarias dicunt. Pari modo Diomedes lib. 3. versus Ecaudes appellat Denasare.
cornicines dicuntur, id est cornis canentes. Festus. Tam hoc rectum (etsi Consuetudine vulgi scribatur etiam recte Aeneatores auctius vna sonora) quam Aenum, Ahenum, Acneum, Aheneum.
Proficiscuntur ab Thessalonica Aeniam, ad statum sacrificium, quod conditori Aeneae cum magna cerimonia quotannis faciunt. Sed neque prauum fuerit Aenea per vocalem secundam: cum enim Stephanus scribat: Aenea per E, a quo esse quit Aen. 3.
cum alibi Sit satis Aenide tel is impune Numanum.
Summa auctoritate praeditus Halesinus Aenias. Verrina 6. Ab Aenea fugiente a Troia. Aeneas primigenium est: serius, et Aenaeas, et Andrae as deterrima. Suidas: Exci nunc socios Aenea. Elymologus Andreas, Augeas,
Aeneicus ab Apuleio dictum notat Priscianus in lib. 5. Aen. In Epitomis historiarurm: Aeneica gens.
Tertia post illos successit aenea proles. Veteris illa fuere Graeciae Aheneis cum asperitate? Hanc certe scriptionem veterib. arrogat Gellius lib. 2. c. 3. vbi haec: Fidum, optatumque multi nominis Romae Grammaticum ostendisse mihi librum Aeneidos secundum mirae vetustatis emtum in Sigillarijs xx aureis, quem ipsius Virgilij suisse credebat, in quo isti duo versus cum ita scripti forent:
additam supra vidimus H literam, et ahena factum. Vellem diceret H Virgilij manu superimpositum. Non potuit: supicio fuit Maronis autographum fuisse, et sola scispicio, cui H potuit a quauis manu superindi. Fidius tamen testimonium deinceps dicit Gellius: Sic in illo quoque Virgilij versu in optimis Libris scriptum inttenimus.
Non igitur culpabitur, qui H voci huic inspirauerit, quod loco in posteriore facit Seruius, et in Commentario lib. 1. ex Aeno dissyllabo factum adfecit solutione trisyllabum. Aenus autem sic figurari videtur: Aes, aeris, aerinus, aenus, aeneus, aheneus, Adamantius asperitatem interpolat Anticyrae in suburbio: AHENEIS. PILIS. QVAE. SVNT. ROMAE Vide Aenobarbus.
Ahenobarbus, dicacitatem corroborante spiritu denso.
Id autem verum esse in Aeolopylis aereis licet adspicere. Male scribunt quidam Aeolipilae ad pilasrem, non ad portas referentes. Stant pro meliori scriptura Turnebus, Philander, Baldus.
Aepytus, hoc ab Aepitides.
aequo colendo, vt praece pimus in Silianis.
Fastor 3. Quitum Laurentes, bis quintum Aequicolus acer,
Silius in 8 --- Rastrisque domant Aequicola rura.
Maro in 7. --- Duris Aequicola glebis.
At in 9 a se diuertitur: Continuo Quercens, et pulcer Equicolus armis.
Namque hoc proprium indubitanter ex altero ortum habet. Sic Morinus militis vnius proprium est in Silio, quod ommum Morinorum commune, aliaque prope innumera. V. Aegesta, et intelliges non tam propudiosum esse Aequicoli, ac vilum Manutio, atque Giselino. Aequiculos cum V. rescribit in Plin. lib. 3. cap. 12. Gelenius, extruso Aequicolas: est enim diminutiuum, inquit, quod non adsequor.
Aequiperant. Cyrilli Lexicum: Adaequo, Aequipero. Item Gloissae H. Stephani. Hoc aeuo scribunt in Piudentij Hymno III. Laudib. aequiperare queat?
Aere, vt Leuipes, Volipes, Auipes. Primores vocales recte dissociantur. Aeripes sillabis omnino trib. Narrat et acripides Martis arasse bones. Vtrum Aen. 6. sit accommodatius, ambigunt. Diomedes Acripedem in vnum compulsis vocalib. ex Aeripes voluit.
Aere peruagatissima Codicum omnium facie. Vnus Isidorus lib. 16. Orig. c. 19. ita statuit: Haec [rubigo] et erugo ab erodendo. Nam erugo Vitium est ferri ab Erodendo dicta non ab Aeramento. Contra Aerugo proprie vitium est Aeris, ac post explicatius ad aliorum metallorum vitia tenditur. Plin. lib. 34. cap. 12. E lapide, ex quo coquitur aes deraditur [aerugo] et in aere candido persorato, atque in cadis super acetum fuspenso, aereo obturatis operculo. Quidam vasa, ipsa candidi aeris fictilib. condunt in aecto, raduntque x. die. Vide reliqua.
Amplectitur Manutius, nec obesse putat Charisij praeceptionem l. 1. Erumnam Ennius ait per E solum scribi posse, quod mentem eruat: vel per AE, quod moerorem minuat. Fl. Caper de Verbis dubijs, Aerumna, non Erumna. Beda in Orthogr. Aerumna, Aenulus, Aedituus diphthongo scribit. Andr. Brabantus: Equidem a Ruminando aes deducere malim. Mira dicta.
Alcumene. Cur primam biuocalis occupat, cum Graecis sit Asclepius Isidori lib. 1. Orig. c. 38. Extatque etiamnum Apuleij liber Asclepij nomenclatione, quae graecissat, apud eundem saepius. Bracaraugustae in Lusitania: ASCLEPIO
Asclepius in Eusebij Chronicis, ac D. Hieronymo. V. Aecate.
Lemnij, vt somniauit Brabantus) ex Graeca, et Latina Consuetudine, ex Nummo aureo Ful. Vrsini, in quo
M. MARCEL. M. F. M. N. AESERNINVS. EX. SC.
Item ex Lapidibus a Manutio exaggeratis. Graeci Marcelli Esernini libertus deiecta principe litera,
Hos Aesis, Sapisque lanant ---
Nomen reliquit fluuio rex cognominis, et a sese populos tum dixit Asilos. Vnde paret A in Asilis portionem diphthongi Aesis fuisse: vt in Agripa ab Aegro partu. Sic in Plinio lib. 3. c. 14. in Strabone lib. 5. 0
Aes, et Aestimo, ad dit malle scribere se Extimo, vt pura puta Graeciae vox sit: aut Extimo admutilatum esse ex Existimo. At praepositura Ex in Existimo non vociferatur ipsum coisse ex se, atque aliquo simplici? ex quo? ex ipso Aestimo. Deinde ipsum Extimo scribitur contra fidem omnium Auctorum, Librorum, Lapidum, Inscriptionum: contra Analogiam, Etymum, Consuetudinem: absque Ratione, sola fingendi libidine. Vallae coniecturam adiuuo ex l. 1. de Orat. Erat enim Athenis reo damnato, si fraus capitalis non esset, quasi poenae aectimatio: ex sententia cum iudicib. daretur, interrogabatur reus, quam quasi aestimationem commeruisse se maxime confiteretur. Sed patrocinij maioris eget causa mala.
Aerius: Asterius: Caucasius. Caucasiasque refert volucres --- et Caucasias arces Auienus. Sic in Romano, Mediceo, et antiquissimis aliquot Maronis C odicib. Ecloga sexta. Item in Georgicis Caucasio. Epicurius in Lapide vno. Huic tamen scriptioni aduersus est, si memini, Politianus, et qui E non respuunt proprer Analogiam Latinorum, Melleus, Felleus, Flammeus, Igneus. Addo veri vmbram. Cum enim Latio iam donata sint Aether, Aer, cur ex ijs Phineus ex Phinea cecidere manu --- Apud Etymologum Iule ceratis ope daedalea Nititur --- Eleus Horario lib. 4. Oda 2. Sine quos Elea domum reducit Palma coelestes --- Georgic. 3. Eleus campus. Verum haec omnia Graecis diphthongo scribuntur. Expressim Etymologus: Eleius, Elidis ciuis diphthongo scribitur.
Aethere est, et contra Originem veteris Latij more Spiritus deciduus est. Sempiternus non absimiliter, in quo cur secunda non tendatur quaestio est, sicut a Quaero, Inquiro, Laedo, Collido.
Ethna elisa diphthongo, idque perperam.
Aetholumque Athamanta premunt--- Thebaidos 7. Oritur quidem ex
Adfero. Vsus Affirmo, Affabilis, Affigo. V. Adfigo. Tam Affero, quam Adfero Brabantus probat. Priscianus tamen lib. 15. Affero dicas. Item Cledonius in Arte: Sane iuxta Ortographiam Affero scribitur, non adfero. Inscriptio in Lufitania Brabanto fauet:
CORON. ET. SCEPTRVM EX. APG MVNVS ADTVLIT
Adfinis. In Ausonij Codice, qui fuit Vineto, semper integra praepositura, et inuariata, item in Festo. Olyssipone Inscriptio:
Q. SERTORIVS. CALVVS. ADFINIS
A foris, cui tecto sextum hunc adsignant casum?
Exsiccata fatiscet
Probemne? Non Statius tersior?
Aphrica, Libri, Lapides Capitolini, Inscriptiones XII. Nummus aureus Laurentij Massae, Analogia. Nonnulli Horrore igitur, aut ab Horrifico frigore Africa, cum Icorripiat: nisi parenti soboles aduersatur, quod amat fieri. Certe Africam, quod sit sine horrore frigoris quidam dictam putant auctore Isidoro infra. Cur ergo dictat hanc Brabantus regulam. F literam tantum scribi, cum Latina dictio scribitur vt Felix, etc. Nam si peregrina fuerit, P, et H scribendum, vt Phaebus, Phaeton, etc. Superest de illius mente Africam dictionem Latinam censeri. Verum et Latini vereres scripsere in his P H, Phuga, Phama, Philius ex Graecis Africa, fictam dicerem, vt America, Maiorica: sic Africa quasi Aferica ab Aferendo quid noui: nec enim veteres consonas adduphicabant. Et sub fuit ratio vel prouerbio iactata, vel immensi prouentus ex ingenio soli Afrjcani benignissime aucti. Addam superioribus momentis Consuetudinis pondus: quando incerta est
Aprico ducit in verbis Apricus, Afica. Sed et Apricus a Africam ab Afro, Afrum ab A Surim Assyriam denominatam, et ab Afra, et Iapher et ciuitatem Afram, et regionem Africam. Item Solin us, et Isidorus insinuat lib. 14. Orig. c. 5. quod est de Libya. --- Fricas etiam ipso nomine signant. Fusilium esse notas --- Siculi teste Seucro in Aetna. Sed diuinationum satis. Quod Boucherius Doctor ff geminat in Appobatione Africae illustrarae, nouum est, et non imitabile scriptum.
Agamemno deciso N Latini more suorum dixere. Vide tractatum de Variantia.
Pugna erat equestris Agathocli regis. Sic in eius Libris. Hotomano id non placet, neque Verrina 7. De Apollonio Diocli filio Panormitano, a Dioclus. Certe altera forma Diocles Romae scribitur in via Appia, Aemilij Probi Agisela, Plin. l. 21. c. 1. Plutar. in Romulo, Iustini lib. 2.
Androclus, Ephesi conditor. Similiter Diodorus lib. 5. Androlus alius Strabonis lib. 14. nomen eadem scriptione. Pausaniae lib. 7. Nota Androclem male scribi Androdem in plerisque Gelij Libris. Varie l. 1. de Archontib. c. 2. apud Meursium virum vndiquaque eruditissimum. In Epigrammate Androcles: in capitis corpore Androclus. Vtrumque ad normam Eugrammatiae.
ANTROCLVS. VERNA,
nec probare quirent, visum ijs est potius Antrocles, vbialij Antrocius malo exemplo, et Variantiae ignari.
Cogebat agmen Chariclus.
Coniux longaena Dorycli.
Val. Flacci lib. 2. --- Magni proles praeclara Dorycli.
Hippocle, et Megasthene ducibus. Strabo lib. 5.
Diabolus Nicocli filius. Vbi Duzica editio Glauci reponit, quod nauci est.
Patrocles, Polis, Posidonius. Arnobij lib. 4. Patrocles Thurius. Suidas in Patrocles Ateneus, et Pantacles suppeditabant. Iliados a: Die Patrocles. Iliad. Patrocles exsulta promte. Theocritus Idyll. 15.
tantisque extenditur --- Statius in Achilleide. Romae Inscriptio:
L. PATROCLVS. FABER. OCVLARIARIVS
Homerus sexcentis versibus, Plutarchus in Alexandro. Suidas.
Phereclus Homero vocanti eum
Proclus ex 2. de Diuinatione Procla, Procula veteres habent Inscriptiones, et
Themistoclipro Themistoclis credo Victorio, et rectum est.
Theoclius, Casaubonus reponit Theocles, Theoclytus, vel Theocius. Infausta foecunditas! Reponendum fuerat Theoclus.
Augarus Epiphanio lib. 2. haeresi 36.
Sic et in Nummis Lipsio repertum, in cuius Taciti Annali 12. Abbarus geminante B scribtur.
Ecbathana.
Ag solitum scribi, non per An indicat Mar. Victorinus: suis tamen per N scribendum praecipit Euphoniam Vsu corroborante.
Agyia scribas, vt Harpyia?
Gellij saepicule meminere. Iidem familiae, gentisq. Gelliae apud Romanos, vanum vt sit A. Gellij suapte natura disiuncta copulare. Gellium habes Romanum Cos. apud Plutarchum tom. 2. Gellij nomen fuit historico nobilissimo apud Sosipatrum lib. 1. vice saepissima, Priscianum lib. 6. et 7. sic: Vnde A. Gellius Noctium inscripsit. D. Augustin. lib. 1. qq. in Genesim: Quale Aulus Gellius commemoratur in libris Noctitum Atticarum. Iterumq. inibi, et lib. 9. de Ciuit. cap. 4. Gellius ipse lib. 3. c. 15. Romanum se indicat locisque denfissimis. Est et Casauboni manus ad Vopisci Probum: Liber regius hoc principium ita exhiber: Certum est, quod Sallustius Crispus, M. Cato, Agelliius quoque sententiae modo in literas retulerunt. Continenter: Exstatque etiam in vno Puteani nomen Agellius, quod vix probo tamen. Barthius lib. 35. cap. 7. Aduers. eonsuli potest, qui nobiscum sentit, et pro a uersa opinione ampliter quoque disserit. Haut multo dissimilis altercatio de Consulis Aternij scriptione. Liuius, Pliniusque li. 7. cap. 28. A. Aeternium volunt: Dionvsius A. Ternium, vel Termenium: Solinus cap. 6. A. Thermum, Cassiodorus Atenium, et Gellio lib. 11. principio, vbi legem ab ipso sancitam Aterniam appellat. Mendose Exemplaria, quibus est Aretinam, vel Paterinam. Sigonio placuit Aterius, Vt nomen notius. At Liuij, Plinij, Cassiodori Exemplaria videntur correctiora, quibus est Aeternius.
Agema sunt delecti equites, ideoque Agema dicuntr.
Arger. Curiose nimis Victorinus Auger. Pro Augur, olim Auger.
Aglaspides. Verba Liuij: Frontem aduersus clypeatos habebat, Aglaspides appellabantur. Ita Similitudo postuat
Aggrettus, ac subeuntia.
Agnetis in secundo casu rectius scribas. Constantinae Constantini F. versus est in apside huius virginis:
SACRAVIT. TEMPLVM. VICTRICIS. VIRGINIS. AGNES
Prudentius: Agnes sepulcrum est Romulea in domo
Vide Hagnes. Gregorij Tur. lib. 9. Sororem nostram Agnetem.
Purus, Castus, aspere scribit Pontanus. Quid si dicam Latinos spiritum elisisse, fidemq. ex Prudentij Libris petam? Quid si oriatur Agnes ex
Agnotus scriptum volunt per O in Bruti epistolis. Sallust. in 2. Histor. Neque inermes ex proelio viros quemquam agnoturum. Pacuuius: In turba Oresti cognita agnota est soror.
Siciliae opidum. Graece Acragas vt Polybio Caiorum, Cneiorumque nomenclatio profluxit, Deinde Agrigentum dici patitur, quod Plinius Agragantinum bitumen scripserit. Porro idem l. 31. c. 7. Agrigetinus sal ignium patiens ex aqua exsilit. Lucret. item l. 1. Quorum Agrigentinus cumprimis Empedocles est. Sic Gifanius monito quibusdam Libris esse Agragantinus, quibufdam Agragent. cum A in secunda sede, E in tertia. Optime omnium Agrigentinus e Plinij disciplina lib. 3. c. 8. Opidum Acragas, quod Agrigentum noctri dixere. Cicero Verrina 4. Agrigenti nomim ciusdem P. Scipionis monumentum. Ibidem: Cum ipsis Agrigentinis viuunt. Latini denique non parce K Graecorum in G vertunt Sagunthus, Gobius. At de superis vocib. docta est Pontaci nota ad Eusebij Chronica. Ouidius 4. Fastorum in figurando hoc nomine graecissat, in scribendo Latinos sequitur:
Contra naturam est in pedes procedere nascentes: quapropter velut aegre parti Agripae appeltantur. Superstitio fuit tales improspere vitam acturos, qua opinione Solinus imbutus, Pliniusq. Ego sic natus haec edo ann. LXV. maior Dei munere et --- Agripae appellati vocabulo ab aegritudine, et pedib. Quibusdam Agrippa: cur ergo tollunt in Iupiter Etymum secuti Iuuans pater? Non par Originis, ac scriptionis in vtrouis momentum? Hippias, Leucippus, Xanthippe cur eam duplicent literam, aperit compositi pars altera. Eadem autem est in Agrippa ratio compositionis Dijs Agrippa secundis duplici P. Item Ouidij Fast. 4. Iam tamen Agrippam natum ---
Horatio lib. 1. Oda. 6. Nos Agrippa neque haec dicere, nec grauem.
Quid vero licentius, quam quod hominum etiam nomina contrahebant, quo essent aptiora? Nam vt duellum bellum, et Duis bis: sic Duellium eum, qui Poenos classe deuicit, Bellium nominauerunt, cum superiores appellati essent semper Duellij: Quinetiam verba saepe contrahuntur, non vsus causa, sed aurium. Quomodo enim vecter Axilla Alafactus est, nisi fuga literae vastioris? Quam literam etiam e Maxillis, e Taxillis, et Vexillo, et Paxillo consuetudo elegans Latini Jermonis euellit. Superiorilla scribendi ratio nata ex more geminandi vocalem longulam Ala Aala, tum intermisso flatu Ahala, vt Vehemens, Prehendo, Ahentus. Sic enim censuit M. Tullius, inquit Iul. Scaliger c. 31. de Causis LL. Veho, Vexi, Vexum, Vexulum, Vexillum, et Velum: Ago, Axo, Axa, Axula, Axilla Ala: Masso, Maxo, Maxula, Maxula, Maxilla, Mala, Pango, Paxo, Paxus, Paxilus, Palus. Axo autem, et alia sic sunt dicta, vt Faxo, Graxo, Fragmenta marmorum, quae in Capitolio saepius AHALA. Plutarchus in Bruto: Ala absque vllo prorsus Flatu. V. Vinandum Pighium in Aequipeta.
Alesa extra diphthongum. Pleraque Ciceronis loca in Verrinis obijciunt H principi vocali. Sic asperatur Halesus fluuius apud Columellam, ac Aen. 7.
Halaricus.
Halat veteribus est Glossis Antiqui Latij more. tunc probo.
Alueolus. Cicero de Finib. Albeolum poscere, aut quempiam ludum. Itidem Albeus, pro Alueus. Vetus Lapis: CVRATOR. ALBEI. TIBERIS Legas similiter Bulbas, Vuluas pusillo discrimine, aut nullo. Rectius Alueus ex Adamantij Martyrij praeceptione, Consuetudine paene omnium. Et dubitabilis istane sit Tullij manus in Albeolo.
Albicasco cum Passeratio. C. Matius in Mimiambis:
Alciomiorum aura delinitus, similiter non adspirat, nec editio Prisciani nouissima. Leniter apud Lucianum Talia enim cum perfecta sunt, adspirantur: cum concisa, leuantur, vt: Hololampos, Harmozomenos, Halomenos. Leuantur ergo Olympus, Almenos, Armenos: sunt enim concisa. Igitur Halcedo, Halcyon. Item apud Theophrastum l. 1. c. 8 Halcyones, Halcyonides, Ouid, in 11. Metam.
Obserua Hal cedo, Halcyon, Halcyone, Halcyones difformiter, recteq. scribi in recto. Silius Italicus l. 14.
Cum sonat Halcyones cantu --- Apud Herodianum
Al enim Arabum articulo (sicut in Almanah) et Alchymista. Si modo notam et animaduersionem merencur.
Campis errabat Aleis. Quosdam adspirasse primori sillabae damnat Etymologus.
Ditior exuulij --- Sid. Apoll. Carm. 7.
Auson. Gratiarum Actione 1. Voca Germnnicum deditione gentium: Alemannicum traductione captorum. Ea re Eustathius in Dionvsium Alemannos vocat Germaniae partem per E scribens. Sic Vopiscus, Spartian. Victor, Niceph. Per A Notitia imperij, Orosius, Eutropius, Suidas, Hieronymius in vita S. Hilarij, Cassiodorus lib. 12. Alamannorum nuper fugata surreptio. Nonnulli liquidam ideo duplicant, quod ad Lemanum lacum incolentes olim dicti Alleusanni, post ampliata vox. Vt hoc sit, N non magis hac in voce gemina bitur, quam in Lemano. Insciptiones in Thesauro Gruteri modo Alamannus N N duplici, modo solitaria.
Alexanter, vt Cassandra, Cassantra; Intus: a Pede petiolus, non pediolus. Scribitur et Alexandrus rectissime. Vide vltimantium Vanantiam. Alexsander, vti Vixsit, taliaque aeui
Nicea, Nicia: Antiochea, Antiochia, Priscian. l. 2. Vrsinos Ciacconios in Alexandrea, et Antiochea secundam propugnantes vocalem nihil moror. Nec eorum fultura placet, quamuis argentea. Ignorantia peperit apud Horatium Alexandreia cum veterum biuocali, extra quam numeros perisse rati sunt. Cur non pariter scribunt Dareius, Elegeia? Recte quoque Alexandria pro Cassij filia. pro qua Casaubono scribitur. Alexanstra
Quas Aliae clades --- Aldus in Orthographia. Post accessisse alrerum L docet Seruius. Ita est Virgilio --- Interluit Alli. nomen, Liuio, Orosio; non Plutarcho quod volunt.
Alius. Cicero de Natura D. Quib. bectijs erat is cibus, vt alij generis bestij vesceretur.
Alendo leniter, Charisius l. 1. Verrius, Festus, alij. Alicula etiam flatu remisso. Velium Longum adi in Orthogr. Etiam Flauius Caper: Alica, non Halica. Aspere edunt in Sat. 15. Lucillij. Hotomanus in Lexico vda geminante scribit Alliculae.
Nam periniurium siet, cum mihi ob eos mores, quos prius habui, honos detur: vbi datus est, tum vti eos mutem, atque alij modisim Ita legit Priscian. lib. 6 C. Licinius in 2 Peruersum esse alij modi postulare.
Allegere, non Adlegere, Vel. Longus in Orthog. V. Adlabi.
Adlectus, praefert Manutius Aurium iudicum secutus. Saxa varia sunt.
Allambo, non Adlambo: Alloquor, nono Adloquor: Allicio, sexcenta simlia.
Acneid. 1. Non alligat ancora morsu. In 5. Nec plura alludens ---
In 8. Et mare, quod supra, teneant, quodque alluit infra.
Cassiodorus: In his non solum propter lenitatem consonantes mutant: sed et quod nullo modo sonare D litera potest: Rationem posteriorem perpendant alij.
Monimentum, Optimus.
Halimetus, Cinciae gentis cognomen, Libri veteres.
Alioquin, et Atquin dici vetat Caper: Passeratius Alioquin amplexus est: nec solus.
Aliquammultis diebus: iunctim.
Aliquo, et Vnde, hoc est, ex aliquo loco. Sed certe N, non M erit: quia Vnde per N scribitur. Et Aliquobi aeque: ex Aliquo enim, et Vbi est, hoc est, in aliquo loco. Sed hae sillabae, quae literis. Q, V, O constant, non exaudiuntur, praescribi tamen debent. Haec Cesellius. Prisci scripsere Alicis: pro Aliquis: ex qua veterrima scriptione Alicunde, et Alicubi ad nos vsque peruenerunt, possuntque
Alius in desitis censeri potest. Item Alid pro Aliud.
Lucret. l. 1. Quando alid ex alio reficit natura ---
Sic alid ex alio --- Namque alid ex alio clarescet ---
Huic scriptioni Gifanius intercedit vererum Librorum suffragijs. Verum id accommodatius mensui, estque magis simile nominant casui Alis, quem apud Sallustium testatur Sosipater l. 2.
Alis alibi stantes: Omnes tamen aduersis vulneribus conciderunt. Item Catullus: Coniugium, quod non fortior ausit alis. Plautum Ali rei scripsisse testis est Festus. Ita nascitur ex Alis Aliter, Alibi, Aliquis. Item Alimodi pro Aliusmodi apud Festum.
Elis. Plautus Capt. Vendidit in Alide. Ibidem crebriuscule. Tamque Alius, quam Elius. Idem: Belligerant Aetoli cum Alijs. Iure: nam Alis: priscum autem Latium dorissat pleruraque. V. Damocles, Demaratus.
Altus? Apud Festum Romulus Altellus, quod a lupa Altus, non Alitellus, ipse tenor verborum discrimen inuehit, si modo inuehendum.
Aliter scripsit Antiquum Latium. Numaelex:
SIQVIS. ALIVTA. FAXIT. IPSOS. IOVI. SACER. ESTO
Plautus Rudente; Is mos per gentes alium aliuta disparat.
Alienus, cognomen familiae Romanae, Manutius e Libris, et lapidibus Ex diuinatione Tulliana videtur posci L vnicum. Nam Asconius ait dubitatum, propriumne fuerit nomen, an appellatiuum eo loci: Habet Alienum.
Allisis in Samnio.
MAGILIVS. L. L. PHILOM AVG. ALLIFIS. MAGIST
Vide nostra Siliana ibi: --- Allifanus Iaccho Haud inaratus ager --- Sic Libri veteres, et Saxa quaterua, non Aliffe, inquit Giselinus. Sic Liuius, Plinius, aliJ. Inscriptio allia: ORDO. ET. POPVLVS. ALLIFANORVM
Allienus in vetere Vrsini denario, quo monimento vsus in Ciceronis ad Q. Fratrem epist. 1. reponit Allienus.
Allobryges gens potentissima Gallicana, vt Apollodorus. Polybius per I eos vocat Allobrigas. Charax autem per opusillum Allobrogas: plerique per I. Artigraphus: Abbrox, gens Gallicana. Certe per O. M. Tull. 3. in Catilinam. Per I Plutarchus in Cicerone.
Alpes, sed Alpis.
Iuuenalis Sat. 4. --- Opposuit natura Alpemque, niuemque.
Lucan. in 1. Tunc inter Rhenum populos, Alpemque iacentes.
In 3. Agmine nubiferam rapto supereuolat Alpem.
Claudianus: --- Frondosa fertur ab Alpe.
Ouid. 3. de Arte: Nec quot apes Hyblae, nec quot in Alpe ferae.
Dionysius Penegesi
Liuius lib. 25. Ipsi per Taurinos, saltuque Iuliae Alpis conscenderent. Eustathij in Dionysium nota: Vocabantur et neutro genere Alpia, et Albia cum B. Est enim Adriaticum apud litus, vbi instabilis prosusa nix. Falkemburgius
Alphaeum biuocali principe exaudi notant Notae in Melam, ac recte notant.
Hunc potum bibendum alsiosis, saepiusque, et apud Varronem de RR. et Philoxenum. Origo ab Alsius voce Ciceroni bene cognita. At Glossis Graecolatinis cum G quasi ab Algeo: Algiosus. Hoc vt Originem magis redolet: ita alterum Vsu testatius est. Aliae Glossae cum C, Alciosus. Prisco scilicet more, quo litera C erat: G nulla erat,
Altrorsus, sicut Altrinsecus apud Solinum, et Plinium.
Alteriusutrius scribas recte cum Tullio in Protagora, et Epistolis, Cum Catone Orat. de Ambitu. V. Priscianum lib. 5. Festus: Vtroque mors propinqua alterius vtrius captari putabatur. Plura Volumine 1.
luce aberrare: nec eo propius quisquam veritatem vidit. Nam cum Ocellas, et Lucinos Plinius cognomen iniuriae memoret habuisse, videntur cum eis Lucini numerari, qui aliquo oculorum vitio laborant, ex quo Oblucinasse Festo, et indubitanter ex eiusdemmodi compositione Alucinare. Gloatius ex
Aluaria destituatur vocali secunda.
Agathyrnum, Tindaris colonia, opidum Mylae, Plin. l. 3. c. 8. Cicero in Verrinis Aluntini. Alij per O Alontium..
quia non marcescat scribit Plinius l. 21. C. 8. Nomenclatio igitur clamat eos errare, qui adspirant huic nomini. Apud Etymologum
Catullus: Quae curis dulcem miscet amaritiem.
Vitruuius l. 2. c. 9. Non solum ob succi vehementem amaritatem. Amaritudo Plinij est.
Amase regnante. Lucan. l. 9. Non mihi pyramidum tumulis euulsus Amasis. Euseb. Chronicis. Minus recte Amessias, aut Amesias. contraque veritatem. Hebraicae veritatis, et Chaldaicae, cuius est Amasa.
Amestra, Siciliae vrbs, Vsus. Silius lib. 14.
Ambu autem pro Am dixisse veteres, vt Indu pro In. Inde fortasse inquit Ambarualis, Ambedo, Ambarualia igitur cum Arua lustratione obeuntur. Insinuat Maro Ecloga 5 et. Georg. 1. Teque nouas circum felix eat hostia fruges: hae namque in aruo. Strabo l. 5. Fruges lustramus et agros,
Vrbs, et Pomoerium lustrabantur: vnde Amburbiales hoctiae Feste.
Lucan. l. 1. Mox inbet et totam pauidis a ciuibus vebem
Aruum, et Vrbs. Et vero nonnunquam succedebant haec inuicem festa. Vopiscus in Aureliano: Lustrata Vrbs, cantata carmina, Amburbium celebratum, Ambarualia promissa. V. Macrob. lib. 3. Ausimne fide Codicis cuiusdam Ambaruaria scribere per R? Nonne aequo iure Iupiter Latialis, Latiaris? Fuluum, Furuum, Squarror (vnde Squarosae manus) Squallor? Vide Vrbum, Vruum Varronem apud, et Festum.
Ambiegna bos Varroni, circum quam aliae hostiae constituuntur, agnae scilicet: Fulgentio Ambignae ones. Sed editio nouior (eone melior?) Ambegnae. I ad Vertranium in lib. 6. Varr. de LL.
Am, et Baiae inserto B, vt in Amburo, Ambio, Ambedo. Ita Turneb. l. 11. c. 23. et mulieres vult Syras fuisse circa Baias, et locos voluptuarios, aedilemque metuentes, quae se capturas facerent, et organis in Latium comportatis. Sed vox est Syriaco flexu figurata Ambubaiarum collegia pharmacopolae.
Amecus olim: Amicus cum I serioris aeui, ae tersioris, quo Amicabundus non similiter. Laberius autem in lacu auerno mulierem fuisse amecabundam scripsit. Amecus cum E iure olim peroptimo pro Animaequus: est enim animae dimidium. I ad Festum. Neque tamen eam ob rem probauerim Iani Guilielmij correctionem in Casina reponentis: Ameci prodeunt, vbi praesuit: A me prodeunt. Nam proxime de Chalino dicitur. Inimico nostro miseram adiungerem. Sunt et Chalini vicissim de ijs, qui prodierant verba: Illorum me alter cruciat, alter macerat. Non ergo Ameci prodeunt.
Ammentum, Ammentum lanceat copula Lorum est. Repono siquidem
Anfractus.
Ammenophis, Ammenophes, Menophis pro variantia Exemplarium Eusebij notat Pontacus. Interponit N Iosephus l. 1. contra Appionem
Ammi geminante muta Dioseorides, alijq. rectius. Galen. l. 6. de Simplicib. Medic. Amis. Aeque variat Sinapi, Sinapis.
Aminea M, et N non duplicatis, ac biuocali eximia facta. Macrob. l. 3. c. 20. Serenus: Vmbra necat teneras amineas. Proccleusmatico versus clauditur. Multitudo breuium audaciam fecit Maroni vt Georg. l. 2. protraheret. Sunt etiam Amineae vites firmissima vina, Vbi Vaticanae bibliothecae Codex, ac Mediceus Amminae duobus M, extritaque vocali penultima. Maronem aemulatus est Ausonius: Solus qui Chium miscet, et Aminenm.
M. Magonius Augustalib. testamento legauit vineam Amineam. Romae exstat in domo Cassij Dioscorides lib. 1. c. 88. vbi de Myrrha: Aminea, reproba. Vetus Inscriptio: VINEAM. VOBIS. AVGVSTALES. IDCIRCO. DARI. VOLO. QVAE. EST. AMINEA. Plin. lib. 28. c. 11. In Amineo vino.
Vna nondum prae maturitate nigrescente, aut aminea. Nec desunt Virgilij Codices, quibus
Plin. Gelenij lib. 14. c. 2. Principatus datur Aminaeis propter firmitatem, senioque proficientem vini eius vbiqve vitam. Item cap. 3. Galenus in quinto De salubribus: Tales sunt Bithyniae Aminaei. Hesychius: Aminacum vnico N vinum dicit: nam Peucetia Aminaea dicitur. Certe geminum N non fero in Catone de RR. Ab operis Gommelianis. Serenus Sammonicus.
Idem: Aut in Aminaeo cochleas haurire Lyaeo.
Cur ergo. Gelenius medicus Aminae at vsum negat in re medica? Vopiscus in Floriano Imp. Vitis, quae vuas Aminaeas albas ferebat, eo anno, quo ille imperium meruit, purpurascere plurima purpura coepit.
Resistitur vuae taminiae succo, aut veratri cum oleo perunctis corporibus. Taminia quidem in aceto decocta etiam vestes eo taedio liberat. Idem lib. 28. cap. 10. Maculam putat hoc scribendi genuis Pienus: ego ipsius. sensum. Nam Festo quid agas? Taminia vua silucctris generis videtur Verrio dicta. quae tam mira sit, quam minium. Plin. lib. 23. cap. 1. Labruscam putat esse, quam vulgus vnam Taminiam vocat. Celsus lib. 3. cap. 21. Vua tyminia quam Graeci nominant. Sic editio Lugdunensis, Etsi vero etymum repudietur Festi, nihilo secius de cius mente non licet dubitare. Seruius a minij vacuitate. Putat enim vitis albidae genus fuisse, Neque negantibus assentio: nam Aminearum genus non vnum fuit. Macrobio supra fatendum est vuam Amineam esse nigram, cum statuat Amineam eandem Falernat. Et Plinio lib. 14. c. 3. Est et nigra Aminaea, cui Syriacae nomen imponunt. Vbi indicat alio etiam esse colore, quod. disertim exprimit in Floriano Vopiscus: Vitis quae vuas Amineas albas ferebat, etc. Sic editio a sapiente Salmasio. Iri potest ad Gorrhacum super hoc cruditissime senbentem.
Amistides, peccatur.
Vt eius consilio potius vigilium amminicularem nostrum: Sic praescribit Cassiodorus, sicut Ammonet. Aliter Cyrilli Lexico: Adminiculo.
Ammirans, Ammonita genitrice, Ammonet, Ammota terga. Apud Bedam Ammittit, et Admittit inuenias. Ammoneo etiam est Adamantij Martyrij, et Bedae Ammonitrix. Plauti in Truculento.
Admirationem inconstantia pache solenni.
Hammodytes.
Neque male Ammodites per I Latiare. Sero enim Latium admisit Y. Vide Lacrimae.
Ammodytes enim non adspiratur. Ab Arenis autem Ammonem dictum volunt Diodorus, ac Pausanias. Indicat Plin. lib. 12. c. 23. Africa Ammoniaci lacrymam stillat in arenis suis: inde et nomine etiam ab Ammonis oraculo. Ita scribitur Macrobij l. 1. c. 21. Curtij lib. 4. Arnobij Codices variant. Quod si esset a Iudaica voce Diuitiae ps. 36. spiritus ferri postet. Nam ex Laconicis, Eliacis, alijsq. Pausantae locis anathemata crebra, ac preciosa varijs ex gentib. ad Ammonem sunt comportata. Eutychi Hammon et Homo pari scriptionis sorte. Afflantur et Libri Val. Flacci restimonio Garrionis, et aliquot Eusebij MSS. Pontaci fide, quos ipse sequitur vocans in partes Herodotum. At Spiritus Ionismo inimicus est. qua ex suspicione consultus Herodotus oculis obijcit l. 1. Ammoniorum appellatio ex eo mihi videtur ipsis inhaesisse: quod Aegyptij Iouem dicant Ammoun. Diodorum etiam a se vult esse. Diodorus lib. 17. reclmat
Cham, sine Ham filio Noe dictum Hammonem: sed non ego credulus illis. Et vt sit haec vera Originatio: quid si ea vel ignorata, vel dissimulata, vt in plerisque talibus, Graeci afflatum neglexerint? Addam supernumerarium documentum aduersus sciolos, pauperrimum diu fuisse templum Iouis in Libya. Taciti Exemplaria, et aliorum insincera reor. Certe Plutarchus in Alexandro absque H.
A moenio. Quippe scimus intra moenia Amoenos esse locos, eosque amoenos in vrbe locos scimus bene moenitos. Idem Seruio scribit Becmanus in Originibus, Rhotiusque. At conuiuantium vox fuit, et notatis oculo, manu, gustuque struicibus patinarijs, Euge, ingeminabant, belle: Iniucunda mensae conuia vino non praesente. Nec receptus Spiritus Aeolum, veterisque Latij de more. Post diffusa vox: vnde in Lexico Cyrillum inscripto: Amoenus. Item Amoenus. In Glossis H. Stephani generatim: Amoenus,
Amoenus. Vbi vero suaues compotatiunculae, nisi in vmbroso? Ibidem: Amenum.
Parum pespicuam interpretationem facit Amphibolia. Strabolib. 14. Amphibolia. Ita VV. CC. et ita a Charisio nominatur rectius, quam a Diomede, et Donato Amphibologia. Nam cum verbum, aut sermo varia respiciat, sitq. Amphiboliae species innumerabiles dicit Quintilianus lib. 7. c. 9. eaque scripto committi potest.
Amphilogia laxius sumta. Hesiodus Theogonia: Contentiones, mendaces sermones, amphilogiasque.
Tragicocomoedia, et Oligogonia rectum, quam Polygonia: rem enim sequuntur nomina. Certe in Amphibologia dici potest Sambucinae dicuntur, non Sambucicine; quamuis a Sambuco, et Cano.
Amphicteon, Amphicthon, Amphieton, Amphiteon.
Amphisibaena. Lucan. lib. 9. Et grauis in geminum vergens caput Amphisbaena. Theriaca Voluitur ore duplex tractu medio Aphisbaena. Nicandrus: id beluae vocat Anticeps (Teste contre teste) pulcerrime.
Antissa, Epissa, Larissa. Quaedam exemplaria destituuntur altero. Antissa Lesbi ciuitas. Suidas, cui et Issa, quae postmodum Lerbos Eustathio. V. Larissa, Cephissus, Gnossos.
Amphitryo, ex quo Amphitryoniades.
Amfora, vt a Phemius,
Pholoe, Pholus, Pharus. Integre
Amulus. Nam apud priscos Albanos priscae fuerunt Orthographiae Romulus, Amulus, Proculus: serioris Romulius, Amulius, Proculius Horatio. Sylburgius ad Dion. Halicarnasseum notat ex vetere MS. Amullius geminante liquida. Haut probo tutus Auctoritare Liuij, Zonarae, Dionysij, Iustini plurimorum. Plutarchus roto Romulo quatuor sillabis extulit.
Amulum ex oryza: quare Amolum scribendum contendit Scaurus, non Amulum, quod sine mola sit. Amylum passim, et recto rectius. Mola. Vox autem confit textura Graeca, non Latia. Quod autem O pro V crebriter scribatur, priorem scriptionem reddit excusabilem.
Amurga. Examurcatus per C.
Hamus.
Amintas reperit. Adde Vsum; nec abnuam.
Nam si capitula [de catapultis sermo est] altiora, quam erit latitudo, facta fuerint (quae Anatona dicuntur) de brachijs demetur, vt quo mollior est tonus propter altitudinem capituli, brachij breuitas plagam faciat vehementiorem. Notat hic vir egregius Baldus quibusdam Codicibus esse Anotonae, cuiusiudicio germana est lectio. Catotonae: est enim Infra. Neutrum mihi placet: vtrumque per A in secunda sede placet. Notandum Graecis Adscendo. Plinio, alijsque Venus Sursum emergens in concha ex mari. Hesychio Equus anabata est admissarius. Eidem Anagnosis, de loco superiore lectio. Vbi pulcerrima est doctrinae accessio: Quae nomina habent Ana, Ano siue supra significant, velut Anatole est surfum solis exortus, Anagraphe superior, aut superiorum scriptio, et quae generis eiusdem. Ibidem: Anaphorum, lignum, ex quo humeris imposita pendent onera. Ita solenne aquatoribus Parisinis, et in Flandria lactis gerulis vti Anaphoro. Hesychio Anadedromenest Surfum cucurrit, et in sublime redijt. Rursus Etymologus: Praepositio Ana in composito spectantem sursum habitudinem significat. Iteratque in voce Anatona, Catatona scribenda sunt per A in secunda sillaba ita cunctis meis Vitruuij Exemplaribus commonstrantibus bene.
Ancipes veteres cum ratione dixerunt, negenitiuo Ancipitis duabus videretur sillabis crescere. Plautus Rudente:
radix in vsu est digitali crassitudine, Plin. lib. 22. cap. 20. recte A primorem ordiente sillabam. Ibidem: A quibusdam vero Enchusa. Sed Plinius ipse Enchusam putat esse Pleudanchusam. Verum Etymologici Auctor ad Atticos scriptionem per E trahit: Enchusa herbaegenus. Aut per A dicitur Anchusa: Attici vero per E. Dioscorides lib. 4. tribus capitibus pertinaciter Anchusa.
Ancisu de Varronis disciplina lib. 6. de LL. Scaliger Coniectaneis Varronianis figurat ab Anculi, et Anculae dij, deaeque ancillarum: quibus similes feruntur genij, qui feriata ancilla pauimenta nitidant, remque omnem domesticam sede sua componunt. Ex eo et Ancillarum appellatio. Quippe frequenti ministerio, siquae sunt strennuae, fere curuescunt iuxta illud:
Qua recepta Origine Y partim abit in V Latij, partim in I longum, alias in breuiusculum Angulus a curuitate coeuntium laterum. Item Anguis: quia plerumque tortus. Certe per I Latinorum Ancilia scribuntur in antiquis MSS. Virgilij Libris, et in vetustis Antonini Pij Nummis, in quibus scuta tria oblonga, ouo dimidiato non absimilia, et Inscriptio, ANCILIA. Apud Plutarchum in Numa: Ancylia vocant sigarae causa. Item: Curuam figuram faciunt. Vide restantia. Eustathius in Catalogum
Anchora? Seruius fatetur adspirationem receptam contra regulam. Victorinus bene ominalis auctor a nobis est. Adde Maiorem Graeciam Aeolum ritu paene Spiritum auersatam. Et vero genuinum est
Andraeas rurestrium, et stipitum. Athenaeus lib. 7. Andreas in libro falso creditorum. Dioscorides in limine: Andreas medicus. Nonnus in Paraphrasi:
Plin. lib. 22. c. 23. Andreas spondet. Medicus erat. Legas et
Andremones. Metamorph. l. 13.
Apollodorus lib. 1 Gorgan, quam duxit Andraemon.
Anas, Antiquae Glossae. Passiua scriptio, rectaque Anas.
Ancisus, Ancisa, Anquiro. Ita Gisanius, et Iul. Scaliger lib. 1. de Causis LL. cap. 15. F patitur, inquit, ante se N, ita vt ipsum M inse mutet Anfractus: erat enim Am ab Anhelo: etsi ex Am, et Halo, Quia F affine est Amfractus per M, et los. Scaligero in lib. 6. de LL. ab Ambitu, et Frangendo. Item duo Claudians Exemplaria Plantini, et Gentij lib. 2. de Raptu: Iamque per amfractus Iterumque de vl. Consulatu Honorij. Dictum fuit, et Amfractum, vnde ex Hectore: --- Terrarum amfracta renisam profert Varro lib. 6. de LL. Quos versus Nonius Accio tribuit in Eurysace.
Angeronia Macrobio sillabis quinque l. 1. c. 10. Duodecimo vero feriae sunt diuae Angeroniae, cui Pontifices in sacello Volupiae sacrum faciunt, quam Verrius Flaccus Angeroniam dici ait, quod angores, ac animorum solicitudines propitiata depellat. In eodem tamen Macrobio lib. 3. cap. 9. Angerona vna sillaba minus. Glossarium Angenora, quia cohibet os:
Angulus. Rhemmius Palaemon:
Anitius, familia nobilis. Lapides septem apud Manutium. Inscriptiones binae a Vineto in Ausonium productae. Forte a Anicius a nobilitate, et libertate generis dicitur, inquit. In Fastis Panuinij:
ANICIAE. FALTONIAE INLVSTRISSIMAE
ANNAEVS PLACIDVS HERCVLI DONVM DEDI
in tuo scripsit Tullius. rescripsit D. August. l. 2. c. 6. de Ciuit. H[?]ut mirum
Et nos Tornaci veteri de more Canonicos Annales dicimus, qui annum solidum in possessionem missi sunt.
Berenices: --- Anne parentum
Silius Ital. --- Anne Pendeat inst ablis tellus ---
Cicero de Finib. An partus ancillae sitne in fructu habendus?
Gratiam significat, sicut Anna quoque Didonis germana. Nisi quod Annibal est Gratia Beli, seu Gratiosus Baal, siue Dominus. Vide Plauti Poetiulum, ac Siliana nostra. Diodorus lib. 3. Annibal prouenire ex M autumat. Becmano in Originib. placet spiritus ex antiquissimis Libris Latinis: placet Adamantio, et Eutychi, Antonio Augustino Dialogo x. Antiquit. Drusio. Consuetudo Graecorurm, qua nihil robustius, nos diuertit. Latini autem Dicit enim Abba Graeco vocabulo. Non ignorabat ortum ex Hebraico, vel Syriaco, Meliora Drusi!
Anulus. M. Varro lib. 5. de LL. Quod vt paruuli circuli Annuli: sic magni dicebantur circites anni. Diomedes item lib. 1. Annus, annulus. Item Eutyches, ac Isidorus lib. 5. Orig. c. 36. Ex Sulpitio Luperco examina:
Ouid. 4. Falt. --- Nec digitis annulus villus inest.
Annum autem genuisse videtur Atticorum Annellus castigatius, et carmini aptius: licet in 6. Lucretij edente Gifanio legatur vnico N. Annulus gemino N veteribus adscribit Vel. Longus. quo more veterum consonae non congeminabant. Sed et vetustas variat.
Anulus, Anellus, Anularius: in quo Lexico plusculum ruris est.
In his non solum propter leuitatem consonantes mutant: sed etiam quod nullo modo sonare D litera potest. Posterior ista ratio non aequearridet. Vide subeuntia Adnatus, Adno. Duplicat et Caecilius Vindex vdam eandem, et Romanus Virgilij Codex Pierio probatus, qui Adnuerent librariorum familiare vocat erratum.
Ancile, Anfractus: Itaque scribit cum Anquiro, et Antes c. 44. Iul. Scaliger, Seruius in 7. Aen. Amsanctus a. prisco Am, et Sanctus, quod fit locus ab omni parte Sanctus. Primore in sillaba M. dominetur.
Andabatae per D, quibus visum est T post N in sonum D transire, aut in proximum. Nec prorsum fugit eos ratio. Iul. Scaliger lib. 1. de Gausis LL. c. 111. Quem sonum apud Graecos receptum est variare, cum sequitur N, vt ANTONINOC. Emollitur enim, atque accedit ad D nostrum. Eius rei causa est, quia suspenditur pronunciatio in ipso N ad palatum, vt lingua non ita cito demittatur ad dentes: ita potius D, quam T exprimitur. Sic a Mentior Mendax: veterum vnus Eutyches Mentax cum T lib. 1. scribit. Andabata per D multis in veterum Libris annotauit H. Stephanus, scribit Erasmus, legitur in Nonio Marcello in Lusciosi, Praestinguere, pluries. Origo T flagitat Contra te enim Xanthum vorticosum apud Etymologum, iterumque in verbo Contra veniens, gradiens, aduersarius. Cuius praepositurae ignoratione Alciatusilli substituit Anabata lib. 1. Parergon, atque etiam audacius Val. Brabantus Antanabata. Lipsius Satur. l. 2. c. 12. non animaduertit Graecae vocis partem primorem. Romanorum Consuetudinem D. intercalarium immittendi admitto in Prodigus, Seditio,
Redambulo, Redhostio. Verum eam valuisse quoque in voculis Graec anicis persuaderi velim, V. Turnebum l. 19. c. 8. Erasmum, Victorium.
Hoc loco Antaeum memorant. Antaeus, proprium nomen. Etymologus exponit: Antaeus duab. Tros Aeneae comes Aen. 1. Antea, Sergestumque ---
Antichuntes.
Postmeridiem, Pridie, Postridie.
Dionysius l. 1. Antemnae, quod ante amnem, qui influit in Tiberim. Eadem Latij vrbs Straboni lib. 5. Interamnae, et Antemnae dictae sunt, quod inter amnes sunt positae, vel ante se habeant.
Antenna duobus N N scribit. Alij ab An, et tenendo Antena, vt Antilena, Postilena, Apud Caprum Antennae duplicato NN, vtin Transenna. Negitat porro
Antemonens semper Deus ---
Cicero pro Rabirio: Quae causa ante mortua est, quam tu natus esses. Vtrumque Diomedes agnoscit. 1. Antequam modo finitiuis, modo subiunctiuis iungitur. Iunctum subiunctiuis sic: Antequam venisses: disiunctum finitiuis, vt apud Virgilium: Ante pudor, quam te violo ---
Discrimen hoc friuolum agnoscimus exillo 1. Georg. Et vero in quarta. Aeneide Exemplaria omnia mihi reliqua Violem habent. Praeceptionem Diomedi inimicam concipit Valer. Brabantus.
Antistites, Antistitas scribes. Antesto dispungit Muretus. Cur hirsutior compositio haec, quam Antestor? an quod Catonis, Lucretij; ac veterrimorum esse annotuit? Cato cap. 156. de RR. Brasica est, quae omnibus antistat eleribus.
Anthropomorphitae.
Antiboraeo recte Baldus rescripsit Vitruuij lib. 9. c. 9. Affirmo ex 4. Trist. Vita procul patria peragenda sub axe Borco est,
Antechristus. Suadet hoc primum Origo notissima. Deinde Competentiae lex Antichthones, Antilibanus, Antiscij apud Cleomedem. Auctoritas Graecorum omnium, et D. Augustini Tractatu 3. in Ioannem. Latine enim Antichristus, contrarius est christo. Non quomodo nonnulli intelligunt Antichristum ideo dictum quod ante Christum venturus sit, id est si post eum venturus sit Christus. Non sic dicitur, non sic scribitur: sed Antichristus, id est, Contrarius Christo. Etymologus:
Antehac, D etiam non adoptato. V. Diana.
Antinoe Ptolomaeo, vt Clerumenoe Plauto, Fascinoe Festo, Golgoe, Hippoe, Paxoe Plinio, et in Saliari carmine Pilumnoe poploe. Dictum quasi Antinoea in Iouinianum D. Hieronymus, quod figuratur ex Antinoia I tenta. Vide sis Dionemin Adriano, Pausaniam in Arcadicis.
Antepagmenta Neapoli in aedib. Adriani Guilielmij:
FACITO. ANTEPAGMENTA. ABIEGNEA
Catonis Libri variant.
Anticus, vt Posticus. Et vero Romae apud Amodeios:
SILVANVM. ANTICVM. VEXATVM. DE. SVO. FECIT
Ita Secutus, Sequutus, Pedisequus, Aquus pro Acus Aquifolia. Viden Consuetudinis vim? Posticus per C, nec aliter: Antiquus per Q, nec fere aliter. At Nisus veterum diphthongo scripsit Anteiquus, capto indicio ex Antiquei, quod Velio Longo, mihique frigidum videtur, et frigidius, quod E illei quoque apud illum sillaba in vtraque per E, et I scriptum. Nam in Anteiquus Originis imago paret. Redi ad Ortographica antiqui Latij, et ad id, quod agitur modo: In Lexico Graecol. Cyrillum inscripto: Antico. Item: Anticus, Pristinus, Vetustus. Ibidem: Ex longinco.
Antonio. Nostrae memoriae Antonij nimis ambitiose floridi esse volunt, cum inuita Origine, Etymo, Consuetudine adspirant huic voci. Consectarium est vt paribus seribatur elementis Antoninus; nec aliter Oppianus. Sic Graecia omnis, omne Latium. Generis auctor Anto Herculis F. Anthonius ab ignorantia est, quae refellitur Inscriptione columnari, relata est a Philippo Winghio Hieronymi nostri germano, quorum in pectoribus certant Antiquitatis cognitio, et sincera amicitiae obseruatio:
ANTONIVS. TIRA SIBI. ET ANTONIAE. ARETAE CONTVBERNALI. SVAE NVTRICII M. ANTONI. FLORI
Diores eliso spiritu, absque C in medio de castiorum Librorum exemplo.
Annulus.
Axur.
Alexandria, Chiragra.
Dioscorides l. 3. celsum est. Acoles Mole niuali.
Ex Aeneid. 12. --- Pater Appenninus ad auras.
Ita Silij lib. 4. Apenninicolae fugere ad litora Fauni.
Apesas Nemeae mons, vt Pindarus, et Callimachus in tertia, ab heroe Apesante. Pausanias Corinthiacis:
Papinius: Mons erat audaci seductus in aethera dorso
Plerisque omnibus Plinij Codicibus Apesantus, quod furcillis eijciunt. scelerate! Cur non aequo iure, ac Elephas, Elephantus? Plutarchus in Inacho: Mycenae, Apesantus, Coccygia. Aphesas quoque. Etymologus: Aphesas, et Apsas. V. Arelats, Trophaeum.
Paesus et fluuij, et ciuitatis est nomen Geographo. In Homeri Catalogo legas
Thebae.
Appij, Appicios fluxisse autumo. Laudat is vetus Saxum, cui sit: C. APPICIVS. Cognomen etiam Appiani ductum ab Appio. Humelbergius cum L. Athenaeum non voco in partes: quia Graecis sollemne est talia sillabis
Amplustria. Idque non ideo, quod Poetae primam breuiant (quam licenter voces truncant?) neque quia erant amplius, quam essent necessaria vsu, vt Festus nauigationi non apta. Eaque ex causa difflato spiritu: non enim ab Aplustra, Caesari Aplustria, in Arateis: vtrumque Prisciano. Recte autem ( Aplustra, Aplustra, nauigij ornatus, decus. Reponere autem Aplustre neutrum dici potest. Quibus consignatis lego Iul. Scaligeri coniecturam ad lib. 9. Aristot. de Animal. c. 21. Amplustria vox nautica: amplum vas ad nauigandum Aplustre vas ad nauigandum, seu nauigium, sed nauigij ornamentum, quod Graecis Aplustrum.
Rex Apollo reis noce, eosque vt perdis, perde. Ex Euripidis Phaethonte, ex illo Plauti: Apollo confige sagittis fures the saurarios: ex Iliade prima. Seu Nam et Latinitas cum, quia tantam claritatem solus obtinuit, Solem vocauit, inquit Macrob. l. 1. Satur. c. 17. Seu ex Speusippi sententia, Quod ipsius ignis ex multis constet substantijs. Seu ex Cleanthis opinamento, Quod ex alijs, alijsque locis oriatur. Ista Originum cougerie duplex LL poscitur: licet vnicum sit in Viennensi Inscriptione:
APOLINI SACRVM. EX. VOTO
Scribitur et Graecanico more in aereo Numismate: APOLLONI. SANCTO. Item in Martyrologijs nonnullis. Veteres per E scriptitasse credo Festo, cui scriptioni patrocinatur eorum coniectura, qui Pellionis olim nomen fuisse pro Pollionis suspicatur Gulielmius. Sic ex Bonus scriptum Bene: Propero.
Apollo scribendum Actor. 18. docet Petrus Lintrensis
Appaeius quatuor sillabis integrandum retur Onuphrius, lib. de Antiq. Nominib.
quam simili venerandus in Hercule Caesar, Martialis l. 9. Epig. 104. Horat. --- Via ducat an appi? Suidas vnico P
Apporto, Appello, Appingo, de mente Prisciani lib. 15. Quandoque Appodo. V. Plaustrum. Priscianum sequi malim, quam de H. Stephani Glossis exemplum capere, vbi: Adprobat, Adpropinquare, Adpectora, Adpetentes, Adplicatus, Adpulit, Adplicitum. Velle suum cuique est. Cassiodorus Prisciani haerens institutis: Apparat.
Apricula. Vetus Inscriptio
CAESONIA. APRICLA. SOROR
Catonis Censoris orationes aprugnum exprobrant callum. Plaut. in Persa: Aprugnum callum callet. Habe verba Sosipatri lib. 1. Caprina,
et Aprugna cur dissimiliter deriuetur quaeri solet. Quibus respondebimus vtrumque per I proferre debere: sed in alio, Vsum V literam celebrasse, quamuis Lucilius VISCVS APRINVM, non Aprugnum dixerit. Idem apud Apicium lib. 8. c. 1. Condimentum Aprinum, mel, liquamen, caraenum, et passum. Plin. a Gelenio l. 8. c. 13. Cinerem aprini, aut suilli fimi inueterati. At c. 11. praecessit: Adipe aprugno cum rosaceo. c. 15. Vesica aprina, saepicule. V. Callidus. At supra in Persa editio a Plantino Aprinum callum exhibet, et in Poenulo difformiter Aprugnum. Verum lectum Sosipatro Plautum scio. Cl. Salmasius literarum decus in Spartianum; Aprunam frequentius in Libris scriptum reperit, quam Aprugnam cum G. V. c. 8. l. 1.
APSENS pro Absens in Marij honoribus.
III. CONSVL. APSENS. CREATVS. EST
Diuersitatem procreauit elementorum cognatio B, P.
Absinthium.
Circulus, Hemicyclus, Fornix, Flexura rotae. In Pausaniae Lexico dicitur Aptus Semicirculiun. ex nebula, in quo Christum sessitantem maiestatis causa pingunt, Nunquid corporaliter omnes coelos, et vniuer sas sublimitates, et coelorum circulos, quos philosophi sphaeras vocant, transiens, atque descendens stetit in summo coeli fornice, et vt ipso verbo vtar, apside? Plinius Secundus lib. 2. epistola 17. Cubiculum in apsida curuatum. Apud Plinium lib. 2. c. 15. cum B scribitur eorum ex haeresi, quibus Scribtum, Nubiumque praeplacuit. Locum insignem adtegrabo: raro namque priscos apud Auctores inuenias: Prima circulorum, quos Graeci absidas in stellis vocant: etenim Graecis vtendum erit vocabulis. Post pauca. Ergo ab alio cuique centro absides suae exsurgunt: ideoque diuersos habent orbes, motusque dissimiles: quoniam interiores absidas necesse est breuiores esse. In talib circulis, seu absidibus quia fixae imagines honorariar, Dio lib. 58. Absida, vt Hebdomada.
Apsens, Supsignet. Romae in sepulcro Cestij:
OPVS. APSOLVTVM. EX. TESTAMENTO
Minusplacet.
Apstulerit ex paribus Inscriptionibus enotauit Val. Pierius, vt Opstitit pro Obstitit Scaurus praecepit. In alijs Opsequentissimo. Trita feror orbita.
Dei agni apso, id est, vellere, in superiorbus dictum est. Origo postulabat aliter
Stellis ardentib. aptum Aen. 4. adspiratione spreta. Nam qui Haptum scribunt, et inflammatum, aut fulgens interpretantur, frigent in tenebris, Vsuque doctiorum, et Librorum destituuntur.
Apuam nostri, Aphyiam Graeci vocant, quoniam pisciculus e pluuia nascitur. Festus: Apua, genus minimi pisciculi. Apua. Apua absque H. Sic Latini ex Poenus: Paenula: Purpura: Pelis. V. Etymologum in
Apud per D tritissimum est Saxis, Consuetudine, Auctoritate Velij Longi in Orthographia: Non dubitatur, inquit, quin Apud per D scribi debeat: quoniam nulla praepositio T litera finitur. Aput per T Victorius in Faerni Terentio agnoscit. Inscriptio in aedibus Capranicorum:
D. M P. AELIVS. AVG. LIB LYCVS. PAEDA GOG PVERORVM. AC. APVT AFRICAS
In muro Tergestinorum:
APVT. IPSVM. IMPERATOREM
In tabula zenea in Hispania:
HONORE. QVI. EST. APVT. NOS POTISSIMVS
Item sub Capitolio in Basi statuae. Sic amat Faernus.
Apuliae saltus. Mutinae Inscriptio quartum APVLIAE.
DE. APVLEIS
Horatius lib. 3. Altricis extra limen Apuliae.
Claudianus in Panegyr. de 3. Coosulatu Honorij:
Metamorph. 14. Apulus has illa pastor regione fugutas.
Qui locus Manutio pugnat. Plin. l. 3. c. 11. edente Gelenio P desolatum est, item in Seneca Lipsij: inque hanc scripturam Epigrammata quatuor congerit Manutius. Appulos gemino P producit Delrius ex Libro vetere in 14. Liuij Epitomam. Sic forte melius apud Poetas, certior vt sit, atque euidentior productio. Silius Italicus lib. 11.
Horatius: Me fabulosae Vulture in Appulo.
Lucan. in 5. Appulus Adriacas exit Garganus in vndas.
Persius Satyra 1. Atqui in his omnibus tam aspera est repetitio, quam si dicas Apulia celerius, quam alibi arbores defolientur. Ita Pighio visum in Aequicola. Vrsinus profecto scribens in Ciceronem apud Horatium simplex agnoscit P: duplex plerumque, inquit.
Acua, et Aequa Isidorus lib. 13. Orig. c. 12. Aqua dicta, quod superficies eius aequalis sit. Hinc et Aequor appellatum: quia aequaliter sursum est. Ex quo Bedam, aut Typographum in Ortographia eius emendes sic: Aequor per diphthongum scribendum, quia ab Aequa est nomen factum. Praefuit Aquae luxatis elementis. Aqua procul fugiendum.
potius Aquarium dici debeat, quaerit Plinius secundus, et post eum Charisius, et putat vt Laterale, Laterarium, Scutale Scutarium, et Manuale saxum Manuarium vas proin Aqualis Aquarium dici.
Vtilior te Tuscus aquilex. Riccobono Aquam colligens. Seneca lib. 3. c. 15. qq. Nat. Sudorem aquileges vocant. Plin. lib. 26. c. 6. Subesse aquas credunt, et hoc signum habent aquileges. Plinius Secundus lib. 10. epist. 46. Vel aquilegem vel architectum. Cassiodorus lib. 5. scribit Aquilegum Romam venisse de partib. Africanis... qui aridis locis aquas possit dare vernatiles.
Aquilicium in siccitatib. Tertullian. Aquilicia Ioni immolatis. Glossarium Aquilices, Nec statim aquilicem, et agricolamse Deus repromisit dicens: Ponam flumina in regione sitienti. Hoc discrimen non vsque ratum. Festus: Aquaelicium dicitur, cum aqua pluuialis remedijs quibusdam elicitur. Hic diphthongo scribitur.
Aquilius vnico L (Origini congruenter ab Aquilo colore) Aquillius gemino, item Acilius, Acilius, quo rediri potest. Plutar. in Poplicola Petilo Petilius, a Rutilo Rutilius: sic ab Aquilo Aquilius.
Asae, V. in Accentib. et Ansae.
Arabes, Arabum. Refutat Etymologia Arabus. Vide tractatum de Variantia nouissimae sillabae, Maro:
Arachuen, ex
Aracoti legi, nec locum annotaui.
Arbutus? scitatur Passeratius. Nequaquam. Inibinamque vox ista loco quinto subijcitur: Arbutus, Arboses, posteri Arbores: vetustissimi Arbotes, Arbetes. Non dissimillima sunt Arquites, Velites, Coelites, Caerites.
Arcanum dicitur secretum, vel absconditum: quod quae in arcis sunt, celata sunt, et abscondita. Iuuenalis:
Pariter vitiosa sunt Chalpe, Amphycides. Scribunt apud Prudentium:
Aliquanto spatio post membranae, ni fallor, ruperunt extispicium. Editur enim:
--- Arcano naturae tectus operto absque H.
Arcela. Becmanus in Originibus gemino RR Acerra a Carro. Nonius scribit esse plaustrum rectum vndique quasi Arcam. Digitum in fontem.
est Accusare: Accersere autem Vocare. Haec duo verba sunt tertij ordinis. Non vulgi vox haec, sed Sosipatri pag. 227. sed Diomedis lib. 1. mens, addito: Etenim alium accusare amaleficijs arcere est. At disseparantib. haecerrorem opprobrat Vel. Longus in Orthographia: Arcesso enim pro eo, quod est Arceo, nunquam positum est, inquit. Tum ex Antiquitate confert Aruorsus, Aruorsarius, Audiculas ab audiendo pro Auricislis Meridiem pro Medio die, vt D in R verti persuadeat. Aruenire pro Aduenire est Diomedis. Copiosior illa Prisciani symbola lib. 1. Aruentores, Arfines, Aruolare, Arfari. Adde Aruocati, Aruena, Argrego, Arger. Aruectum apud Catonem, et Aruehor apud eundem de Re R. c. 135. Sic Arcio pro Accio, seu Adcio, ex quo Arcesso scribi volunt Scaurus de Orthogr. p. 2260. Priscian. l. 1. et 8. cuius vox: Vnde ostenditur recte Arcesso dici ab Arcio verbo, quod nunc Accio dicimus, quod est ex Ad, et Cio compositum. Hotomanus in Verrin. 1. probat ex Asconio: Arcessit alter Consul. Pierius in 10. Aeneide: Adueniet iustumpugnae, ne arcessite tempus. testatus Romanum, Mediceum, Porcium, Virgilij Codices; item variose MSS. Terentij locos. Etiam in Petronio per R scribit Steuuechius:
Reponit etiam in epist. 23. lib. 10. Epistol. Ciceronis: Lepidum in Italiam arcessistis. Idem tribuit vetustioribus Ciceronis Libris, qui a Venetis prodiere: licet recentiores aliter praeferant. Apud Lucanum ex MSS. reponit l. 3. Nouarum Lect. c. 2. Cant.
Casaubonus ad Sueton. Tiberium: Ad arcessendam classem. Melius ita membranae, inquit, quam vt vulgo Accersendam. Glossae vereres: Arcessere Arcesso, vt Accerso despuat. Ea namque Vetustas a seculi subeuntis Consuetudine eorroborata est: sicut Arferia aqua ab Adferendo, et Arferium pro Adferio apud Festum, nec aliter. Sicut Argentum pro Adgenitum. Aere namque, ac ferro effossis, atque in vsum mortalium egurgitatis, coepit aliud erui metallum, et velut agnatione noua nomen hoc ex eo inuenit, ex quo ipsa Vbicunque vna inuenta vena est, non procul inuenitur alia: hoc quidem et in omni fere materia. Vnde Graeci videntur dixisse. Nec ignoro quid super Argenti nomine, atque Origine scripserint alij. Quos inter, qui Argentum ex Argennon, argentum candidum. Repertor argenti Indus rex Scythiae, Cassiodorus lib. 4. Verum cum Accio, et Accitus dicantur, non Arcio tantum: cur non etiam Accesso, aut Accerso, tanta, tamque insigni in omni Ortographiae parte nata Variantia? Obstat Consuetudinis tyrannis doctiorum satellitio stipata. Nihilominus Faernus Adcerso cum D, et R scribendum censebat. Sic Arcedo Turpilius scripsit: Qui verba mea venatur pestis? Arcedat et sermonem hunc sublegat. In XII. Tabulis Arduito pro Addito. Catonis cap. 138. de RR. Aruehant ligna. Item c. 135. Trapetum vbi aruectum erit. Diomedes lib. 2. Aruenire.
Contra Consuetudinem Graecorum, omnium, Latinorum omnium. Maro: Arcades ambo absque H.
Archelaüs Varroni l. 2. de RR. c. 3.
Archesilas, Archesilaüs, more compofitorum ex Esse quod Archesias, aerumnosique catones. Plin. l. 35. c. 11. Cicero lib. 1. Academ. et 3. de Orat. Archesilam nominat, et 1. de Legib. Item in Lucullo. Pindarus Pythiorum Oda. 4. Euseb. Chronieis, antiquis D. August. Libris de Ciuit. l. 19. c. 1. et tom. 2. epist. 56. ad Dioscorum. At Libri vulgarij August. Quod philosophiae genus ab Archesilao coepit. Calaber l. 8. Arcesilas, Arcesilaüs absque H. Nam et nomen hoc Arcesilas ver, et Arcesilaus adspiratione carent. Cicero in Academicis. Sidonius: Arcesilas, Chrysippus Anaxagorasque dederunt. Suidas: Arcesilaus Plinio saepius. Archessilaus sigmate geminato deprauatum est in varijs Chronicorum Eusebij Libris. I ad Pontacum.
Pherecydes, Hellamicus, Acusilas.
Anaxilaus Larissaeus Pythagoricus. Plin. l. 18. c. 1. lib. 25. cap. 13. Plutarch. in Alcibiade, Dionysius Halicarnasseus Prooemio.
Ductore populi.
Charilam, et Nymphius principes ciuitatis.
Critolaüs in quarto Phaenomenon.
Dorylas: Conantis Dorylae iunctis iam cornibus arcus. In Metamorphos. Ouid. l. 12. Additur his Dorylas ---
Item in 5. Theb. 2. Et Chromis, et Dorylas, et nostris ---
Here quos mihi dostus Iolas. Ecloga item 3. Curtius lib. 10. Filium Antipatri inter ministros, Iolam nomine. Hinc Plinij l. 3. C. 7. quidam Libri Iolenses: Iolaenses alij. vtrique recte, in quo caespitauit Hermolaus, nec ipse male scribendus Hermolas: fuit enim quidam vulgi doctrinae Mercurius, ac vere Hermolaus. Idem Plin. l. 20. c. 17. Iolas. Plut. in Hyperide:
Silius Italic. l. 10. --- Terris Iolae dedisti.
Apud D. Epiphan.
Et Menelas, et Abas praedator aprorum.
Etymologicon: ---
Pterelas, Apollodoro l. 2.
Rex nouus Stenelas, sine Stenelus: Stenelaus, sine Stenelus: varie quippe in diuersis auctoribus inuenitur. Homerus sexcentis locis incredibili varietate efferri. Tu ad eum i, Lector curiose.
Nicolas? Ionum, et Doriensium more admittit Caninius in Alphabeto Critolaus est in Gellio, in Achaicis Pausaniae non semel: Perilaus Calabri lib. 8. Curtij 10. in Pausaniae Corinthiacis: Peucolaus Curtij lib. 6. cur Competentia non scribantur etiam Critolas, Perilas, Peucolas, vt Pterelas? Certe si non sic, saltem in Amphitruone Plautina legitur aliquoties Pterela, nisi forte legendum est Pterelas. At haec correctio minime necessaria: veterum namque sunt Proca. Marsya, Tysia, absolutiora, quam Procas, caeteraque consimiliter.
Architecton scribitur. Solinus: Dinocrates, Architecton. V. Gell. l. 1. c. 13.
Arcu, Arcarius ab Arca.
Arcatus ne in versu quidem, in quo tam esse potest Arcuatus, quam Aqua disyllabum, Prisci Arquum scripsere, ex quo Festo Arquites, arcu proeliantes, qui nunc dicuntur sagit tarij, et apud Nonium Arquatus morbus, quo de Varro Eumenidibus: Vt arquatis et lutea, quae non sunt, et quae sunt lutea videntur: sic insanis sani, et furiosi videntur esse insani. Similiter in Accij Erigona: Quod vtinam me suis arquitenens telis mactasset Dea. Nunc Arcus, siue militaris sit vsus, siue fornix, siue iris, siue morbus: et in quacunque significantia, Arquus olim. Arcutus alij, vt Verutus a Veru, Cinctutus a Cinctu, Acutus Acu Astu Astutus, Cornu Cornutus. Ita Glossae ab H. Stephano: Arcutus, Arcutes, Arcuatus in Vsum venit ex veteri more, quo scriptum Arquatus. Volunt enim magistri cum Q sociari V: quod Q versum in C, a vocalis quintae societate non recessit. V. Sterculinium. Plinij epist. 46. Arcuato opere. Liuij l. 1. Arcuato curru.
Ardia per I, Illyricis scriptum Straboni credo. Est et Libris vett. Ardia, Ardiola.
Arelate primo casu apud Melam, Plinium, Sueton. in Tiberio, sed pro Arelatae: sic enim apud Strabonem. Ptolemaeus autem Arelatus illic ciuitas attollitur.
Prudentius Hymno VII. Teque praepollens Arelas habebit.
Vide Apesas.
ariditate Varronem scripsisse testis est Seruius. Isidorus suffragatur l. 16. c. 3. Arena ab Ariditate dicta, non ab Adhaerendo in fabricis, vt volunt quidam. Huius probatio, si manu impressa stridat: aut si in vestem candidam sparsa, nihil fordis relinquat. Arena probatissima, quae minime adhaeret: non igitur ab Adhaerendo. Asperat Phocas lib. de Aspiratione, et Vel. Longus, quoniam haereat, siue quod aquam hauriat. Alijs, inquit Longus, sine adspiratione videtur enuncianda. Addit: Nos non tam per illas causas, quam propter Originem vocis: siquidem vt testis est Varro a Sabinis Fasena: et sicut S familiariter in R transit: ita F in vicinam adspirationem mutatur. Sic Foedi, Hoedi apud antiquos: Firci, Hirci. Ita scilicet Farena. Harena. Asperat Eutyches, Victorinus, Cassiodorus, Charisius, et Pandectae Flor. quib. etiam est Harenarij, quod contra receptam scribendi Consuetudinem fieri clamat Brissonius l. 5. Parergon, et placet. Vt olim S in medio Hasena pro Arena, post mutauit in R: sic F, et Spiritus euanuere, vt marinae salsedo percolata. Manutius Spiritum elidit.
Arefacio c. 69. de RR. Amurcam eximito, et arfacito, Vbi arebit, cuminum pridie in aquam indito.
Barbarus parum iusta ratione eximit eam liquidam. Sic pro rege, sic pro monte. Stephanus:
Arginus indito Aeolum digammo elemento. Hor. l. 4. Od.
Tibur Argeo positum colono.
Diphthongo scripta peccatur. Argius scribi posse pene manifesta fides ex Argia, quo proptio Statius vtitur.
Argilla,
A viro argutam meo. Similiter Abnuiturus in eodem: cum ex simplici sit Nutus, Renutus.
Geminat ipse Stephanus talium perquam curiosus. Licentius Maro lib. 11.
Item Silius lib. 4. Allius Argyripa ---
Qui libro 13. legis metuentior deuitato nomine
Suidas: Argyrippam intellexir.
Aritia, neque Arritia. Libri mihi auctores, ac Manutius. Aretia, aut Ariti? Vsus diuertitur. Dionys. Halicar. Inter Aricinos, Albanaque tempora --- Solin. c. 8. ab Archilocho nomen ducit.
Aremorici cum E sillaba secunda. Ptolemaeo Arecomij absque C et S.
Tolle: sequitur enim merces. Glossarium apprime iuuat: Arilator. Arilator, Cocio, quae duo iungunt Gellius, et Festus. Ara mensam signant, in qua merces sitae, de qua mensa, qui aliquid effert, Arilator. Iosephus Scaliger malit scribi duobus R ab Arra: est enim illi emturiens, qui data arra postulat sibi credi. At qui emturit tantum, non emit, neque aufert. Deinde si, vti vocat Scaliger, Barguineur dumtaxat est, licitator est, non est Lator. Quare aliam quercum. Sia Graeco duci placeret, ariolari miris, multisque modis queam. Sed haec satis.
Hellespontus, Pontus Helles: Sacrauia (vnde Sacrauienses) Via sacra: talia passim offert Series Voluminis II. Attamen vocibus dilatis scripsere Laertius lib. 1. Maximus in Dionysium Ariopagitam, Pausanias, alij. Nota e Seruio: Locus, vbi iudices sederunt, Arios pagos: iudices Atheniensium, Ariopagitae. Etymologus:
Qua visis fluctibus Arris. Et Arin scribitur Prisciano.
Arido. Phocas sine spiritu lib. de Adspiratione. Semen foetum lactea res, euanida res. Adoleuit? messis in herba est: maturuit? fructus optima res: spica ergo Arista, aut potius spicae summum,
Aruisia vina malim in Ecloga quinta Maronis legere. Sic Plin. l. 14. c. 7. a Gelenio correctior. Sic Strabo
At ne sim longior, i ad P. Victorium lib. 15. Variarum cap. 24. et Ariusia combibes affatim
optimae substantiae vinum, recte ita scribitur: sin a loco nomenclatura est, vt caetera inibi vini genera, locus non notior est mihi
Harmamaxae.
Armametres. Scribunt alij aspere Armamithres, aut Armamithra, nota varietate. Armanitres cum N corrupte legi apud Iornandem notat Pontacus.
Aumarium scribit Placiades pro loco secreto publico, sicut in theatris, aut circo. Petronius Arbiter: In aumarium memetipsum conieci. At hodie inibi scribitur per T a Aumatium. Notanda quae Maximus scribit ad 9. cap. S. Dionysij Ariopagitae de diuinis nominibus, atque ex eo Etymologus apertius. Armarium scribi per A, cum Origine posceretur E. Dicto apud nos Armaria, Hermaria dici debeant. Graect namque velut simulacra quaedam factitabant pedes, manusque trunca: Hermas nominabant, cuius deminutina vox Hermarium. Ea vero simulacra factitabant cum vacuis fenestellis, instar turricularum, quae in muris. Intus igitur deorum, quos colerent, simulacra ponebant: exterius vero Hermas concludebant. Sic Etymologus:
Armias, Armillas praeoptarunt.
Armilustrium armorum ipsa lustratio, diesque I ad Varr. l. 5. de LL. Hoc discrimine haut facile stetero. Ecce tibi Plutarchum in Romolo quinque illud sillabarum pro loco statuit:
Abnoba Ptolemaeo, Arbona Tacito.
Armites celebri Variantia, Glossaria.
Ratio Orthographiae. Cuiatis linguae, Gallicae, et si Musis placet Brabanticae. Et cum Manutius aeque vaga vsus esset Inscriptione, tamen absque hiatu Ortbographiae ratio, scribere maluit. Multo sane concinnius. Redeamus in viam, et cum melius initiatis scribamus Graece Aresta, non Arresta. Sunt Placita. Vide PeKium de Iure sistendi.
GALLVS. DOMO. ARRETIO
Stephanus:
Silius: --- Arreti ducat ad vrbem.
Adrideo, Cassiodorus. Sic Euphonia postulat. V. Adfigo.
Fuit spiritosi oris homo. Nota de Festo: Antiqui nec mutas, nec semiuocales literas geminabant, vt fit Ennio, Annio, Arrio, Sic Arria Romana virago nobilis, qua de Martialis:
Tacit. l. 16. Dio. lib. 40. Arriano geminam scribendam docet Pontacus, Suidas:
Arrius, Arriani. Suidas:
Aruntius edente Gelenio.
Ergo Arterium: vulgo Arteria. Eandem sententiam reperies apud Plutarchum lib. de Valetudine.
Artus teste Scauro apud Lucretium. Gifanius exosculatur. Scaurum
Nemo autem vnquam tamen insulse per V Artub. dixerit. Curtius Valerianus veteres quosdam indifferenter vsurpasse Partibus, Artib. Arcib et Partub. Artub. Arcub. testis est.
Articulis, et membris pecudum ritu reptent. Ea Graecis Arthresis in Prudentij S. Romano.
Artus adiectiuum, ac pro membris flexura sola distinguit Probus, non scripti ratione. Manutius antiquissimis ita esse libris memorat, ac Virgilio Carpensi. Idem Pierius testatur Aen. 2. ibi:
Priscian. lib. 6. Artus ab Arto, artas, artatus, ac syncopa Artus fieri opinatur, vt a Poto, potas, potatus, potus. Denique antiqua scribendi forma fuit, et antiquata vt C scriberetur Arctus, vt Frugmentum, et Frucmentum, Ferctus Fortis. Olim Farctum post Fartum, Sarctum post Sartum. V. Mercerium in Commentario de Pallio Tertull.
Abrumpo persolo R scriptitauit Antiquitas. Eadem Aruo teste Varrone. V. Adsto.
Ariditate dicta: Harundo telum e canna. Sic Agroetius, quod vnum, idemque est, agresti iudicio discriminare molitur. Notat Brissonius Harundo, et Harundinetum varie modo addita, modo demta adspiratione Pandectis esse Florentinis. In Kalendario peruetere:
HARVNDINES. INCENDVNT
Arae spectione difflato spiritu. Glossar. Aruspex, Omnia quae post A vocalem in principio nominis locatam R vnam consonantem habentia fuerint, R eam adspirant, vt Harena, Haruspex. An ergo Areo, Aridus, Arare litus cum H? Velio Longo in Orthogr. placet I Arispex ab Ariuga, quae esset hostia. Alijs Haruga. Inscriptiones perplurimae adspirantur, adspirat et Pontanus Haruspex, Haruspicina, Hariolus, Hariolor. Adspirat Donatus in Phormionem Terentij.
Assula, et in elisione Ascla.
HASDRVBAL. IVMMO. IADER. IVMMON HASDRVBA. HANNONIS
Asellus, Semproniorum cognomen Appianil. 1. Ciuil. Valerij l. 9. c. 7.
Sic Attici per [?] vocem proferunt: vulgus minori accuratione per P dicunt. V. Trophaeum. Ex Athenaeo Suidas hausit l. 2. Varro quoque absque A principe scripsit Virgula diuina: In spragos totum legitume vertamus. Simili modo Graecis
Aspratus Scrupeus asprata latrare crepidine pumex.
Pariter Aspris pro Asperis descripsit Fannius:
--- Lilybaei cautib. aspris. Aeneid. 2.
Adscisco inante, Adsto, Arumpo. Dimmissum mihi optabilius.
Abs, Priscian. lib. 2.
Pallas.
Adsiduus, non Atsiduus: licet in agro Patauino sit: ADSIDVVS. CVSTOS. RVRIS. ET. ESSE. VELIS. Licet Neapoli in tabula de marmore:
ADSIDVE. BIGAS. STATVI. POSTVLASSET
Licet Virgilij chirographis Codicib. sit Atsidue veniebat ---
Licet Caper ab Adsideo, Adsiduus, vel etiam Adseduus.
Licet Priscian. lib. 4. Ab Assideo, vel ab Asse, vt quibusdam placet.
Aeque dubitanter Festus: Priscianus lib. 2. disertim Assiduus.
Cicero in Topicis: Locuples enim assiduus, vt ait, Aelius, appellatus ab Aere dando. Fl. Sosipater l. 1. Adsiduus quidam per D scribunt, quasi sit a Sedendo figuratum; sed errant. Nam cum a Seruio Tullio populus in quinque classes esset diuisus, vt tributum, prout quisque possideret, inferret, diticres, qui asses dabant, Assidui dicti sunt. Et Quoniam soli negotijs publicis frequentes aderant, eos qui frequentes ad sunt, Assiduos ab assibus dixerunt. Gell. l. 16. cap. 10. Assiduus in XII. tabulis et pro Locuplete, et promunus facile faciente. Dictus ab Assibus, id est aere dando, cum id tempora reip. postularent: aut a muneris pro familiari copia faciendi assiduitate. At haec ipsa vox Assiduitas Tullio bene nota in dubium non vocatur, Fabius lib. 5. cap. 10. Assiduum ab aere dando. Cassiodorus quoque in Orthogr. sibilum geminat. In XII. Tabulis Antiquitatis more vnico S recte scriptum fuit. Papirianus duplicat.
Assaratum, quod Passeratio tribuunt. Festus: Assiratum, apud antiquos dicebatur genus quoddam potionis ex vino, et sanguine temperatum, quod prisci Latini sanguinem Assir vocarent. Fors etiam Asseratum per E: namque Antiquis Glossis est: Asser,
Ardeo, Arsum, Arso, Asso ilterarum vicissitare.
Asos, in Creta, inquit Stephanus.
Ioue indicat aequo.
Adsum.
Astego. Lib. 16. ad Articum epist. 11. Ast ab ea aegre me tenui, rectum puto. An peraeque lib. 6. ad Atticum epist. 5. et lib. 15. epist. 4. Ast condoleo secuta sonora?
Staphis Plinij lib. 23. c. 2. corrigente Barbaro: Dioscoride, Galeno, alijsque adstrepentibus Graecanico more. Sic Astacus proxime.
Adsto, Arumpo, Aruo.
Asium cum Gifanio) postulat Origo, et compositionis pars. Item distinctus ab Asilo animante, de quo Maronis Georgica.
coniunctionem: Ad vero paepositionem scribunt: tamen est, vt haec per D scribatur, ne subsequens T litera duriorem, suique similem sonum literae amplexa dictum faciat, immitius, inquit Charisius lib. 2. Aliud Vsus flagitat. V. Atque. Quintilian. lib. 1. cap. 7. Illa quoque seruata est multis differentia, vt Ad cum esset Praepositio D literam: cum autem coniunctio T acciperet. Eadem Velius Longus tradit apud Cassiodorum. Ibidem Ad ex Apud deterius factum est.
Atargatis, I ad Pithoeum lib. 1. Subsec. c. 4. Athenaeo Atargate, Atargatis, cujus Exemplaria alia secundam vocali secunda praeferunt. V Casaub. in lib. 8. cap. 8. An eadem Astarte?
Attauus.
dij minora negligunt, Tull. lib. 2. de Nat. deorum vnica sillabarum comprehenfione. Verr. 4. Atenim istum soli Siculi persequuntur. Itaque Aldino, omnibusque alijs est Codicibus neque absque eo cohaeret oratio. Tacit. l. 2. Atenim nona nobis in fratrum filios coniugia.
Plut. in Mario vocat Atisim I secundam perficiente sillabam.
Thebae.
Athribis, sine vIla diphthongo, quae hodie in eo est Athribes, Aegypti ciuitas: Scribitur etiam Athlibes. Nicanor per R.
Paruus Atis, genus vnde Atij duxere Latini. Idque confirmat Atilius nomen Romanae gentis sic ab Atio deductum vt Lucicius Lucio, Acilius ab Acio. At Victorinus in Orthographia duplici TT scribendum praecipit, cui praeceptioni quadrat Inscriptio ad busta Gallica Romae in D. Mariae fano:
D. M ATTIAE. T. F. QVINTILIAE ATTIVS. PHEGON. PATER. ATTIA QVINTA. MATER. ATTIVS.
Graeci item, ac Seruius reponunt T. V. Sigon. in 1. Liuij.
Athlans. Deme spiritum. N autem interuenit ex prisco more moro. Vide Infans, Praegnants.
Adque illi dixere [veteres] nos Atque. Sane melior, inquit, priscorum ratio: nam et mollior sonus est, et Origo seruatur. Praepositionis enim vis adhuc manet, vt dicamus: Tu, adque ego: et sit. Tu, et ad te ego. Virgilij (quem amantissimum vetustatis dicit Quintilianus l. 1. c. 7.) locis aliquot eandem scripturam agnoscunt Pierius, ac Politianus:
IN. AETERNAM SECVRITATEM. ADQVE GLORIAM
Vbi impolitum id visum, coepit, et inualuit scribi Atque per T, idem Scaliger c. 42. Fornerius vir impense doctus l. 1. Rerum quotidianarum c. 10. e Pandectis profert Adquin, Ed, Inquid. Duobus posterioribus nondum subscribo: etsi ita Fornerio lectum credo.
At Pol quin clixti rectius. Passim ex Tertulliano. V. Alioqui.
Atracinus, gentis Semproniae cognomen, Libri veteres, Lapides Capitolini. Apud Festum in Nauti consulatu: A. Sempronius Atratinus. Dionysius Hal. lib. 6. Atratinus, non Atracinus. At ex veterib. Monumentis Atracinus producit Vinetus in lib. Sueton. de claris Orat. Atracinus recte. sed praenomen est Quintil. lib. 10. cap. 1. Atracinus Varro in ijs, per quae nomen est adsecutus. De hoc Sidonius Apollinaris in epistola quadam: Cui Varrones vel Atracinus, vel Terentius: Plinij vel auunculus, vel secundus compositi in praesentiarum rusticabuntur.
Atrebatum, Atrebati vbi? Quod genus hoc hominum? Finge Atrebatum: cur non et Parisium? Quia nusquam. Neque Atrebatum apud veteres. Parisium autem cum in Ptolemaei Codices correpsisset, Pithoeus exturbauit lib. 2. Subsec. c. 1. Atrabatae cum A secunda sede plerique Libri veteres exhibent, et Atrabatica saga. Apud Suidam Aruernos dici, non Aruesnam pulere probat Sirmondus ad l. 3. Sidonij. Alij legunt etiam, Atrabapticas ab Atra tinctura.
I precor, Atrei siquid tibi sanguinis vnquam. Ore poetico:
Attam pro reuerentia seni cuilibet dicimus, quasi eum aui nomine appellemus, Suidas.
Attamen, Priscian. l. 1. Iustinus lib. 21. Tacitus, Festus.
quia Atta est aui, id est, Pater: vt pueri vsurpare solent Festus, quem sequitur Turnebus Aduersar. lib. 14. c. 12. Certe Atta in praemonstratis sonoras combinat. Alij e multis vnico T scribunt Atauus, et iure. Est. enim Atauus, Ad auum additus, quasi Adauus, mutatione literae antistoechae, vt in Atque Adque Caput, Capud. V. Brabantum.
Quocirca Acten aiunt olim dictam, et Acticen, quae nunc Attica cognomiuatur. Ex hoc corrigendus Eusebius in Chronico: His temporib. in Atta, quae nunc Attica nuncupatur. Scribo: In Acta, vel Actica. Plin. l. 4. c. 7. In ea prima Attica antiquitus Acta vocata. Adde, Vel Attica.
ATTINET, non Adtinet. Vel, Longus in Orthogr. et Terentius Scaurus collatis Attulit, Attigit. Atque adeo recte apud Plaurum: Ne iam attigas. Cornuti etiam, et Cassiodori est Attulit, Librorum priscorum, ac Scriptorum aliorum.
Attinet. Scribitur et Attigo (vnde Attiguus Apuleio Plauto supra, et Pacunij in Medo: Custodite hunc vos, nequis eum abstollat, neue attigat.
Atys, Cybeles sacerdos. Lapides. Graecis Atys Tyrrheni parens Strabonis lib. 5. Sed et in Catulli toto versu Atys vnico T, Arnobij lib. 1. ac aliubi. Prauissimum postremum: Graecis Attys scribas, seu Attes, seu Attis, seu Attin, de quibus singulatim. Attis Arnobij lib. 5. scribitur densissime. Romae ad D. Martini:
C. CAMERIVS CRESCENS ARCHIGALLVS. MATRIS DEVM. MAGNAE. IDEAE. ET ATTIS
Hoc loco Attis non est Cybeles sacerdos, quod oggarriebat iste: sed quod norunt omnes, qui fabellam norunt. Legi et in Berchemij Harpocratione Attis, cuius casus causatiuus est Attin etiam: ne vbique necesse sit Attinem. aut Attina rescribi. Romae in domo Caesia:
QVI. COLITIS. CYBELEN. ET QVI. PHRYGA. PLANGITIS ATTIN.
Prud. contra Sym. l. 2. --- Cum pulcrum poesis, castrauerit Attin. Stephanus in voco Gallum, et Attin truncatis genitalib. Dio lib. 61. Cithara lusit Attin quendam, aut Bacchus. Pro eo Macrobij lib. 1. Saturnal. c. 21. Attinem. Hunc casum genuit Attin, vt Delphis, ac Delphin scribitur. Persij Satyra 1. Nero Claudere sic didicit versum: Berecythius Attin, et Nerea Delphin. Est et veteri saxo:
ATTHIN. DE. S. P.
Rursum in quarto casu ab Attis Attida scripsit Antiquitas. Sic Varro Ardine agat, vbi praefuerat Attida agat. Est et idem casus foemineus altera forma. Orpheus ad Musaeum:
Nisi metaplasmo admiserit Simul haec comitib Atys cecinit noua mulier, Atys iam eiuratus. Est et apud Suidam Enhoe Saboe, et insultans Hues Attes, Attes Hues. Hesychius: Mancipes. Dionysius Hai. Herminius. Idem Cominius. Silius lib. 12. Petilia et Maro 3. at Strabo lib. 9. Parisij. Frustra occlamat Inl. Scaliger lib. 1. c. 2. de Causis LL. Nunquam autem H in I transit, vt barbari in inuertere in Paracletus, Eleemosyna, Eleeson, Iordanes. Neque quod possent suspicari, Vestis ab sed ab Vae et Graeca origine, Latina terminatione. Quaerelam hanc inanem probant superiora. Neque male in Suetonio Casaubonus scripsit Theodoritus.
Etisiae, et Etesiae. Neque culpare ausim Paraclitus, Eleison, Eleimosyna, Iordanis: dum in his omnib. pax cum eadem quantitate seruetur, Neque tamen ista scribi per E nescio: et quidem rectius.
Attinet. In eandem scripturam Scaurum laudat, et Euphoniam Manutius.
Atubus, Scribo, Nubo. Ausonius necessitati metri obsecutus bis ponit primam consonam:
Lib. 21. II. tit. 1. §. 10. Quaesitum est an Valuus, et blesus, et atypus, isque qui tardius loquitur. Expressim ita per P ad exemplum Pandectarum Flor. Origini conformiter. an etiam Vsui?
Aduatici ex Goropio Andreas Brabantus: ex Cuiacio Aduatici Graecos testatus, quib. sit
Atyr. Apud Lucanum in l. 1. 59. praefigitur, et Satyrus pro eo scribitur:
Ita Libri formis excusi: MSS. Saturus per V. Hoccine iudicio fuerit olim Haturus, et Spiritus in S transierit? Ita certe in plerisque.
Auctor siquidem propterea dicitur, quod augeret, et generaret: et Auctricem dicemus, quod pariter augere possit. Cum vero ad auctoritatem refertur, pro communi accipiendum. Isid. l. 10. Orig. l. 1. Auctor ab augendo dictus. Primum igitur Auctor ab Augeo est Amplificator: tum qui in Auctione contra licitando precium auget: tum Auctor is dicitur, a quo quis auctoritatem, id est, ius dominij in rem quampiam accepit. Ita humanissimus Hotomanus in Orat. pro Caecina: Verrina 7. Tum illi intellexerunt se id, quod a malo auctore accepissent, diutius obtinere non posse, id est ab eo, qui vendendi auctoritatem nullam habebat. Apuleius Apol. 1. Auctor mulieris Cassius Longnus. Quaere Maxime, cuius anctionis emtor fuerit, quantulo precio mulier locuples agellum suum praestinauit. Nostrates Guarend appellitant. Auctoritas quoque ius ex auctione ei quaesitum, cui res addicitur. Vnde sensim Auctores vt dicerentur, quorum sententiam, et consilium sequimur, quasiius quoddam ita sentiendi certum, et constitutum haberent, consuetudine sermonis factum est. Sic per Historiam Romanam, cum Patres auctores decreti cuiuspiam sunt, aut desiderantur. Praeter Originem ipsius vocis nota apud Probum AVC, qua Antiquitas vsa, idem comprobat. Luculente Dio. l. 55. Consultabant, et haec conscribebatur sententia: neque tamen vt confirmata exitum vllum sortiebatur, sed auctoritas erat, vt quid vellent, patesceret satis. Tale enim vocabuli huius vis indicat. Graeco namque verbo exprimere difficillinium sit. Sic Auctor poscitur in hisce Paronomasijs D. Aug. l. 2. de Ciuit. c. 14. Qua ratione rectum est, vt poeticorum figmentorum, et ignominiosorum deorum infamentur actores, honorentur auctores. Item Cornelij Nepotis in Attico: Hunc enim in omni procuratione reip. actorem, auctoremque habebant. Ramiresius in Martialem Authoritate scripserat cum spiritu sine C, in quem Musambertius animaduertit rescripto Auctoritate, Hot omanum opinor secutus, Pierium, Sigonium in Liuium. At Cruciger, vt somnia sua mundo inuulget perperam cum C scribi clamitat, ducitque ab
EX. AVCTORITATE. IMP. CAES. DIVI. NERVAE.
In Tiberis ripa:
EX. AVCTORITATE. IMP. CAES. VESPASIANI
Auctor Festo collocatur Auctarium inter, et Auctum. Sic Auctorare Apuleij lib. 4. et apud Paterculum.
Nec ad Deum primum natiuitatis eorum referatur autoritas. Silio Italico lib. 15. --- Generis vobis vnde editus autor.
Ouidio: Nec pater est Aegeus, nec tu Pittheidos Aethrae
Huic scriptioni multos annos adhaesi: sed torrentis more, ac impulsu violento me mihi eripiunt proxime iam disputata. Nec Auctor Scaliger respuit: quin potius propriam ab Augeo significantiam agnoscit. Eandem distinctionem amplexus est Agricola. Alij Autor ab Aueo; Auctor vt sit, aliquid qui cupit enixius. Alij ab Audeo consimili scriptura.
Autor, quando significat, commune est: quando , Auctrix facit foemineum, sicut omnia verbalia in Or. Opinamentum parum Authenticus? Asperitas ei certe quadrat. Cyprian. epist. 4. Ne quid ex vero vel subtractum sit, vel immutatum: eandem ad vos epistolam authenticam remisi. Sin in Iure Tabulae authenticae, Rationes, Testamentum authenticum.
mortalium opes augeantur maxime, Festo auctore, cui posita vox ea C destituta. Ios. Scaliger in Varronianis C cum reddidisset Origini, tempore tamen deciduum factum retur, qui in Festum Autumnus absque C Antiquitati arrogat. Lambinus etiam M in N tempore transmigrasse autumat. Sic scilicet in uidiosa Vetustas omnia destruit. Ego veteris rei veterem nomenclationem ab ortus sui nobilitate deijciendam non putaui, quando praesertim huius vocis sic scribendae Consuerudo inueterauit. Nimis delicate fastidiosi, quibus putet Auctumnus cum C. Quid facient Auctissimus? Quid Auctumnitate Catonis apud Curium Fortunatianum lib. 3. et Varronem Quinquatribus? Quid verbo Auctumnare apud Plin. lib. 2. cap. 40.? Nec omiserim veteres Auctumnum scripsisse casu primore. Sic Varro Ephemeride nauali: Auctumnum ventosum fuerat. Sic D. Cyprianus ad Demetr. Nec sic arboreis foetibus auctumna foecunda sunt. Cuius memoria facit, vt apud Festum etsi hoc non pappis grauius alicui videatur) retineam Coactis terrae fructibus. (hoc enim laxius, fusiusque) non Frugibus cum scriptore in Horatium: hoc enim rei impar, ac deterius. Etsi Horatius lib. 4. Oda. 7.
Aue occupanda, vti volunt, aut ab Aue capienda: Familiari A in V transitu factum sit, vt Salsus, Insulsus. At non minus frequenter in I migrat. Amicus, Inimicus. Quare Vel. Longus in Orthogr. primulum mauult per I: quia pinguissimus est sonus literae V. Idem tamen post pauca: Tamen in hac voce sic V literam occupauit Consuetudo, vt non facile possit auelli. Idem Aucipis per I praefert Aucupi. Eius ratio: Quia scio sermonem et decori seruire, et aurium voluptati: vnde fit, vt saepe aliud scribamus, aliud enunciemus.
Multa scelerate, multa audaciter, multa improbe fecisti. Flauium Caprum: Audacter Latinum est: sed Audaciter melius. Probat ex Competentia, Atrociter, Ferociter, Velociter. Capri verba, senlumque vtitur, sequiturque Beda. Titinius Setina: Accede ad sponsum audaciter. At in aduersis partibus primus stetit Fabius, cui adstituo Fl. Sosipatrum l. 2. Sed meminerimus Audacter eruditorum Consuetudine sine I litera elatum, non vt Procaciter, aut Loquaciter. Priscianum lib. 15. Audax, audaci, audaciter. Post: Sallustius tamen Histor. 1. Audaciter protulit secundum Analogiam.
Odomarus, Othomarus, Hadumarus in varijs MSS. Placet etiam viro doctissimo. Grutero Omarus: hinc nostratib. Omer.
Alijs etiam Outomarus non displicet. Out, vetus: Mar, farma: Paleologo vt aequiualeat.
Haue.
nuces, non Abellinae, inquit Flauius Caper. Posteriorem scripturam in obsoletis Plinius censet lib. 15. cap. 22. Vt in Auellanis quas antea Abellinas patrio nomine vocabant. Addo Maronis, Silijque libris varianter esse Abella, Auella, Bella, Vide, quae nobis in Silium Italicum olim scripta.
Aornus.
Abfero Priscian. l. 1. post Ciceronem.
Olla, non Aulla. Vetustati non placuit consonas duplicare. Docet hoc Festus in Oloes, et Isidorus. Ab ea Vetustate est Plauti Aulularia, item Aulicoqua exta, quae
Ausculari scripsisse veteres pro Osculari idem Festus auctor est. Paria sunt: Caudex, Caudex, Codex: Plaustrum. Plostrum.
Cum post anlaeam, qua lectos obduxerat, rex staret. Maro Georg. 3.
Scribitur etiam Dicuntur et tapetia scenica Aulaesae, vt apud Theologum.
Aelius cum Cuspiniano) scribit Pighius in Aequicola.
Orichalcum.
Aurufex: scabrum hoc. Vel. Longus in Orthogr. Aurifex melius per I sonat, quam per V. At Gislenus in quodam Libro reperit Aurufex: alij Saxa notata notant. Etiam Optimus, Maximus, vt mediam I literam, quae veterib. V fuerat, acciperent frimum Caesaris inscriptione traditur factum, inquit Fabius lib. 1. cap. 7. Nec tamen nefas emutasse. Capuae ad D. Benedicti.
PHILODAMI. BASSI AVRIFICIS OSSA. HIC. SITA. SVNT
Alibi: D. SEGVLIVS ALEXA. AVRVPEX
Aromatarius; vel Automatarius? vt Automata.
Auruncaeque manus Rutuli, veteresque Sicani. Sic lib. 10. et 11. Quorundam opinamento: Aurunci Suessani: Suessa enim Aurunca: Arunci, Sicani, Pelasgi, qui Italiam primi creduntur coluisse.
Ammiamus: Nonempopulos Ausci commendant, et Elusatae. Plin. l. 4. c. 19. Tornates, Consorant, Ausci, Elusates.
Staphylus thetor ciuis Auscius. Strabo l. 4. Bona Ausciorum terra. Ibidem: Auscijs, et conuenis. Sic Auscia in Antonini Itinere. Auscenses, et Auscitani Melae. Hinc origo gentis nostrae, ab ijs Auscijs, qui ex Aquitania in Morinos secessionem fecere, multumque soli occupauere diuersi fratres, a quibus nominata sola Dausque, Sudausque, Nortdansque. Nam C, in Q literam perfamiliaris est mutatio, vt Cis Quis, Cui; Pecunia, Pequnia: Aqua, Acua. A Taphris per continentem introrsus tenent Auchetae, apud quos Hypanis oritur. Hoc obiter.
Auster insignite noxius. Hinc in Sueton. Tempestatibus Austrinis tentari. Apud Maronem: Floribus Austrum immisi. Nulla mente figurarunt ab Haurio: Auster namque fundit aquas, non haurit. Quare Humectus Gellio scribitur lib. 2. cap. 22.
Ostrogothi, Au, et O vicario dominatu.
Autolales: Audolates per D, et Aex Lucani quarto dispungit. Dispungit ex eodem loco Pulmanus Audolopes, et Autolopes, quod quidam Codices legenti obiecerant.
Antronius, Lapides Capitolini, Manutius. Per V, non per N primore sillaba.
Auus, ac Bedae auctoritas. Vti autem priscis Auos scriptum; sic Auoncolus. AO pro Auo legas apud aedem SS. IV. Coronatorum Romae.
D. M. L IVLIVS. SECVNDI NVS AO. SVO. ET VALERIA. SECVNDA PATRI. SVO. B. M. FECER.
Ausilius, quod est quibusdam Ausonij Libris
Epigr. 28. Auxilium te nempe vocas, inscite magister:
Auxsilium. V. Orthographica veteris Latij.
imberbem, qui ibi colebatur. In fiummo argenteo Pausae:
IOVIS. AXVR. VIBIVS. C. F. C. N.
Quisquis ad Ortelianas Deorum imagines Notas edidit, sic habet: Non est dubium quin Axurus legendum sit, cum apud Virgilium, et Horatium, tum apud eorum interpretes Seruium, et Porphyrionem. Idem censuit Fuluius Vrsinus: quam recte, videamus. Consuetudo rebellis, et contumax adsciuit N, aut potius, quod inerat, retentauit. Itaque est Virgilij, Liuij, Horatij, Silij Exemplaribus, quotquot viderim. Anxurus Anxuri nummus a Goltzio publicatus venuste monstrat, in quo exaratum: [?]. I ad nostra in Silium lib. 8. ibi:
et Aleandrum vise in tabulam Heliacam. Non vni in huius nominis scriptione fraudi fuit Ios. Scaligeri nomen. Liuius lib. 4. extremo: Anxur fruit, qua nunc Tarracinae sunt. Lib. 5. Anxur in Volscis breui receptum est. Castissima quaeque Exemplaria sic habent. Nec illa Lacerdae viri termaximi admitto in 7. Aeneidem: Non dubium autem, quin scriptio corrupta sit, et dicendus sit Iupiter Axurus. Nulla enim ratio petit literam illam interpositam. Rationem vt afferam Quorundam opinione praepositio priuationem alicubi declarat. Vt inibi Indotatam. Sic Anxuris nomen est a loue: igitur ab Ioue Anxuro, non ab Axuro. Igitur apud Virgilium, Horatium, Seruium, Porphyrionem, Silium scribendum Anxur, Anxurus N liquida principem absoluente sillabam. In sola ista Inscriptione absque N ferri paene potest. Sed Cluuerio Seruius, Palaephatus, Eustathius sunt nugatorij Grammatici. Quorsum igitur eorum nominibus, et citationibus replet Italiam? Ijs, vbi commodum visum, vtitur: eosdem cum praeceptis suis opinionibus aduersari videt; repudiat. Ita Vertumnus. A
Anxuris --- At mihi rectissimum est
Arces superbae, vti Maroni in 3.
Adspiciam --- In 12. pro eo dixit: Summas deserit arces.
Alibi Celsa arce pro Superba. Cluuerius retur hic Anxur esse foemineum, et pag. 1002. rescribit:
Superbi Anxuris. Quaeres: Cur igitur quaedam Inscriptio Axur, vti praenotatum? Repono veteribus summam inesse Variantiam, atque vt Coiux, Coniux, Vnxor, Vxor; sic Anxur, Axur, quod Diodoro Siculo Coniux N interesse vi componentis particulae, in Vnxor vi Originis. Videlicet vis haec gemina est in Anxur. Erat namque in Formiae ex Graecorum Tarracina, et Terracina, eaque Volscorum est. Neque cum Volscorum vocem Plinius adserit, Graecam repudiat Originem.
NON inuidendis auctus honoribus, nec impar, nec immerens: cur nostris quoque chartis non memoretur? Literarum opes, Strati Decane, his te gradibus admouere, ac virtutis solida res. Hoc Principale fuit, et Curiae iudicium: quid trepidem sequi? Quasi absque vanitatis suspicione tam publicum, tamque rectum iudicium quisquam priuato suo postferre possit? Atque adeo vt animi mei mentem patefaciam, Voluminis mei secundi Tabulam, a prima sequitur quae proxima, Dignitati tuae appendo. Introspicies, librabis, pensiculabis, atque animi tui agitationi obijcient sese Bistones, Byzares, Brachmanae, Bigerri, Bessi, alia parium barbarorum effigianda nomina, quorum insolentiam absterget aut Baetis, aut Bagrada, aut Balineum. Sed ecce iterum tam miscella est Tabula haec, iterum vt se prope modum impudenter ingerant Bassarides, Bambalio, Bacche, Basternae, Bellua, Belial, nescio quo in barathro cusa nomina. Melius ominata Baca, Baccaris; Baetica, Benedicta, Benefacta, Beneuentum, Beronice, Bybliotheca, Beniuolus, Beniuolenties: quo in nomine conquiesco iudicium tuum aliquando super his, alijsque intersitis praestolatus.
Morus arbor, Pyrus. Item Cyrilli Lexicon: Baca. Vsus paene caeterorum omnium C ad duplicat. Alterae Glossae: Bacca. Vnde Vnibaccus,
Aeneid. 3. Victum infelicem baccas ---Inibi Baccatum monile. Metamorphosis: Aure leues baccae, redimicula pectore pendent. Columella l. 5. c. 7. Bacca iucundissima est pausiae. Plinius sex centis locis.
Spiritu. Hesychius. . Baccaris, vnguenti genus ab herba cognomine. At Dioscordes l. 3. Baccharis herba est beneolens, et coronaria. Baccar qui scribant, classicos negat Lacerda. Ergo exclassicorum ordine relegat Plinium lib. 21. c. 19. Baccar in medicinae vsu. Inibi c. 6. Baccar quoque radicis tantum odoratae. Idem l. 12. c. 12. Baccaris vocatur nardum rusticum. V. Capparis. Pugillar, et Pugillaris, vnde Pugillares. Specular Tertull. l. de Anima, et lapis Specularis in Suetonio. Arar Silio, Araris Prisciano lib. 5.
Capparis, Cappar. Columella: Capparis, et tristes inulae
Palladius: --- Thymum, et origanum, et cappar.
Bacche. Ouid. Eleg. 1. l. 4. Trist.
Sic vulgo Ariadne, Catullo Ariadna:
Sic Antiopa, Calliopa etiam per E. Item Auge Auga. Graece
D. M. AEQVVM. ERAT. VT. TV.... BAQVLVM: VITAE. NOSTRAE
Badizare, vt Betisso, Lachanisse, Sueton. in Augusto c. 87. vt Atticisso, Sicilisso apud eundem Plautum, vt Comissare passim, et Comissatio, aliaque id genus plurima. Notat ad Terent. Pytisando veteri in Codice vnico sigmate, et alib. Comisatum. Fuit ea temporis scribendi ratio. V. Patrisso, Malacizo Isidorus l. 1. c. 4. de Y, et Z: Apud Romanos vsque ad Augusti tempus non scribebautur: sed pro Z ponebant ss, vt Hilarissat. Et addo nunc ex Etymologo Aeolas
Proconsulem Veticae per V, absque biuocali legas D. lib. 48. ad L. Corneliam. Ibidem legas: Seruo sine iudice ad Vestias dato. Plut. in Sertorio:
Baeticae praefectum circa Baetin fugauit.
Heresis, Enigmata, alijsque supra in Aegesta. Sereni tamen est: Lac niueum sumes, Beticum quod nomine dicunt. Paulini: Qua Betis oceanum, Tyrrhenumque auget Iberus. Inscriptionum facies non vna. Vna in Hispania:
PROVINC. BETIC. Plures: PROV. BAETIC
Vltima per I Latinis vsitatior. Martialis:
Statius in Lucani Genethliaco:
Vides et locis superis. Sic Lucani l. 9. Proxima Leptis erat ---
Item Silij Italici lib. 3. At Polybij lib. 1.
Cordubae pluribus Inscriptionibus: BAETE, BAETEM. Nusquam autem lego Adspirate cum Y Bethys, Bethyca, quae vana est Iouiani prae ceptio lib. 2. de Adspiratione.
Vox earum non Me, sed Bee sonare videtur. Oues beelare vocem efferentes, a quo Belare dicunt extrita litera, vt in multis. Confugies ad Dorica castra? Statio malefida. Superas namque voces dedit onomatopoeia, quae in omni lingua eadem est. Non igitur vt Belatus, et Balatus. Sed tandem confugiendum est ad Consuetudinis tyrannidem, Balatum vt Salus ipsa feruet.
Videbo iam vos, inquit, balatrones. Item Festo Balatrones. Nonnulli
Palatium scribebat Antiquitas, Ter. Scaurus.
Nouus, Saeuus, Curuus, Baluus, Toruus. Ex quibus Albus discretionis causa per B, ne videatur Aluus, scribi praecipit. Polysyllaba vero per B Superbus, Acerbus: ex quorum tamen numero Proteruus excipiatur. At cur non aeque de bissillaborum numero Balbus excipiatur.? Haec tamen in Transsiluania visitur Inscriptio: ALBAN. BALVI. T. Item in Cyrilli Lexico difformiter Valuus, Baluucio. Quo in Lexico verbalia in Tio constantissime omnia per C scribuntur: quo more Baluucio verbum. Sic ibidem: Graciae. Perperam. Ibidem: Valbio, Valbucio.
Feruida bella gerens Balearis, et alite plumbo, et Georg. 1. Balearis funda. Ducit eo nos Analogia deriuatorum, Balearica funda Metamor. 2. Balearicae cochleac Plin. l. 8. c. 39.
Balneum, neque dictu, aut scriptu deterius. Sosipater l. 1. veteres vtroque modo pronunciasse auctor est, et ex antiquis Saxis Manutius colligit. Balineum sillabis quatuor scribit Adamantius Martyrius. Hermolaüs in lib. 9. Plin. c. 54. Scribitur quidem modo Balneas: sed antiqui Balineas, et in Lapidib. veterum monumentorum fere non aliter. Haec ille, quae vera comperiere lectis a Grutero Inscriptionibus. Inscriptio Brabiae, Gallorum Insubribus aliter:
LAVATIONEM. BALNEORVM. OPTATISS.
Romae ad aquam virginem:
BALNEA. VINA. VENVS. CORRVMPVNT. CORPORA. NOSTRA
Varro l. 8. de LL. Balineae, Balineum, Balinea absque caede vocalis. D. Augustin. Lib. 9. Confess: 0. 12. tribus sillabis coartauit Etymo collato, quod respuit auctor Etymologici. Vtrumque videsis, Parietes Balinearum legas Plin. l. 13. c. 3. edente Gelenio, qui in librum 24. Balneas destruit,
Balineas vult. D. lib. 25. tit. 4. de ventre inspiciendo: SIVE IN BALINEVM IBIT. In meo Plinio perpetuo tenore Baline arum, et Balineas.
Ballistrarius, Ballistrarius cum R Pandectae Pisanae Brissionij fide in libro singulari de iure immunitatis. Et vero Lexicon producit is B. Germani, cui sit Ballistarius absque R, quam cum illo Ballistrarius ballista fit more Macedonum, vnde Ballistarius, et a ballistratrius, quod Leo Imp. lib. de bellico apparatu saepicule scribit. Ballista proprium rectius, quam Balista.
Balteus. In Marone varietatem exemplarium secuta est scriptio varia. Tuscum vocabulum aiunt. Baltheus quoque scriptione non incongrua: Variantia cognitissima.
Balbus, Balteus, Adam. Martyrius. Vulgo Valuae, vulgo recte.
Bambalo, Bombalio prima per O a Bombo vult esse Becmanus. Eustathius in Iliadem decimam ibi: --- Qui propter haesitantiam linguae, stuporemque cordis cognomen ex contumelia traxerit, quid Bambalio sit, explicat: non explicat autem esse a Bombo. Certe Adamantius addit se Eustathio socium scripto: Bambalo vero nominatus est
Etymologia. Adde aliud esse Barrabbas geminantibus insonis, et semisonis, de quo D. Hieron. Iste Barrabbas... filius magistri eorum interpretatur. Vide Drusium.
Barathrum cum H male scribi retur: ego eum male opinarl reor, et librorum quamuisalio qui meliorum mendum non bonum. Origo Spiritum depostulat, vniuersa Graecia, inque ea dominator Demosthenes hibernare in barathro. Prudentius: In hoc barathrum conijcit. Quam lectionem praeserunt omnes mei Codices Aeneidos 8. Immane barathrum, Catulli ad Manlium, Lucretij l. 6. Festi vox: Barathrum Graeci appellant locum praecipitem, vnde emergi non possit. Dictum ab eo, quod est
Barbaralexis cum A Donatus, ac Diomedes. V. Hierapolis, Olbiapolis.
Aeoles Barmitum per M dicunt.
Varo Persio Sat. 5. Vbi Casaubonus notat Persij Exemplarib. omnibus esse vnicum R: Tullij, et aliorum duplex. Quod quid sit, consule Pithoeum lib. 1. Aduersar. cap. 8.
Bar, quod Hebraeis Filium sonat, et Tholmai, quod in sacris folijs non infrequens est. Brabantus contexit eam vocem ex Bar, Serpentes auibus geminentur, tigribus vrsi.
Suidas: Bartholomaeus, nomen proprium. Et Matthaeus c. 10. Quiqui interpreteris, aberit P, quod apud Ismaelitas redundare solet. Interpretatur Hesychius:
BASS ARIDES, BASSARICA primam sillabam instruente prima vocali. Etymologus: Bassara proprie bacchen significat. Ita per A, et geminum sigma Persius Sat. 1. Hesychius, Etymologus, Eustathius in Iliad. [?], vbi Bassaras Bacchi vocat altrices. Nonni Bassarica vocat Suidas, quae in editione Plantiniana Dionysiaca inscribuntur. Scribes similiter Bassareu Horat. l. 1. Oda 18.
Batarnae. Val. Flaccus lib. 6. Illine iuratos in se trabit Aea Batarnas. Ita legit Hermolaus Barbarus in Plin. l. 4. Quo tamen loco scribi queat nulla religione Bastarnae, cum S. Sic Homerus in simili:
Similiter Nonnus: Hexabatarnas. At quam recte? Legas etiam per V in primore sillaba: Quadi, Sarmatae, Vasternae, Carpi. sic in MS. Vrsinus quoque minus cognito Graecorum more non admittit Notis ad Dionem Basternat cum S in exitu Heroici versus.
quae vulgo Battalia dicuntur, quae B mutam habere cognouimus: exercitationes autem militum, vel gladiatorum significant. Inde etiam battuatores dici puto, inquit ex Adamantio Martyrio Cassiodorus. In Suetonio vero Batuere T persolo, et in Plauti Casina: Quibus batuatur tibi os senex nequissime.
Betriacum. Sic Plutar. in Othone: Bedriacum notissima harum commutatione literarum. Apud Iosephum Bebriacensis, et Betriacensis victoria consimili variantia. Praeter haec vide accurati Pontificis Pontacinotam in Eusebij Chronica.
Beelzebul, inquit Beda. Vulgo etiam peccatur scripto D in posteritate Beelzebud, aut Belzebud. Primus est Dominus muscarum: secundus Deus stercoris. Primum D. Hieronymo est acceptius.
Helena prisci Latij decus obsoletum,
Beliar, inquit Beda. D. Hieronymus: Licet plurimi pro Belial corrupte in Apostolo Beliar legant. 2. ad Corinthios c. 15. Annibal, Hasdrubal. Et de Corona. Tertullianus: Quae communio Christi, et Beliae?
Specus, et apud Catonem Speca, Vrsus, et Vrsa, pariaque: sic Beluus, Belua: vnde Belbus pro Hyaena apud recentiores historicos. Glossae Lea, Pardus, Velua, ex quo Belua. Similiter Beluata tapetia, quam Belluata malim apud M. Tullium, nisi peruinceret imperiosa Consuetudo. At Bellum a Belluis Festus figurat. Ea vero scriptio Poetis commoda.
Horatius: Bellua multorumes capitum---
Duellum. M. Tullius in Oratore. Vt Duellum, Bellum, et Duis Bis: sic Duellium eum, qui Poenos classe deuicit, Bellium nominauerunt, cum superiores appellati essent semper Duellij. Apud Plautum in Captiuis: Domi, bellique duellatores optimi pro Bellatores,
Horatius: Graecia barbariae lento collisa duello, pro Bello. Ratio: Semper duos inter minimum bella geruntur, inter duo capita, et singulare est inter duos exercitus, et duellum est (vti docemur ab Horatio) et bellum generale. V. Duellum.
Patre Venaco. minus probo.
In Rudente: Bene equidem tibi dico.
Dispescit et Tullius semper: nisi quod Priscianus in 18. promit ex ea, quae pro Deiotaro, Benedico Maledico coalitis vocibus. Eius enim nomine viri optimi, nec tibi ignoti maledicebant: tibi benedico, tibi parco, tempero. Nihilominus in Aulularia iunctim: Bono animoes, et benedic.
In Casina: Benedice, dijs sum fretus.
Nec iunxisse Horatius videtur:
Philosophia mater omnium bene dictorum, beneque factorum. Lib. 1. D. tit. 2. Cascelij scripta non exstant, nisi vnus liber Bene dictorum. Nexim Plautus Curculione: Indignis si male dicitur, maledictum est: si dignis, benedictum. Terentius: Benedictis si certasset, audisset bene.
Benedictum in Curculione:
Benefacis: sed nunc quid subiti mihi febris exciuit mali?
Tusculan. 4. Omnia enim benefacta in luce se collocari volunt.
Videntur nihilosecius et Benefacta sectim.
HEREDES BENEMERENTI. FECERVNT
Beneuentus scripturus fuisse videtur Ausonius ex Epigr. 68. --- Campana in Beneuento. Dices Beneuento in vrbe Campana. Referam inueniri Ilium, Ilios, aliaque id genus permulta.
Beniuolus? Beneuolentia, an Beniuolentia? Diu mihi improbatum haec a Lipsio per I picta. Eo enim sunt ingenio mortales plerique omnes, vt quae rudibus annis nullo iudicio imbiberunt, nolint postmodum dedidicisse, aut melioribus obtemperare praeceptis. Veteres tamen Libri, Pandectae Florentinae, Priscian. l. 5. Beniuolus per I, vt Pinnirapus. Eutyches l. 1. Beniuolus, Maliuolus, Veliuolus. Sic Adamantius Martyrius, sic apud Cassiodorum, et Fortunatianum legimus. Isidori vox illa l. 10. Origin: Beniuolus: quia bene vult. Non tamen dicimus Beneuolus, sicut nec Maleuolus. Saepe enim ex duabus partibus compositum nomen aut priorem, aut sequentem literam corrumpit. Nam beneuolentia, inquit, absurdumsonat. Respicit Graecorum
BENIVOLENTIBVS. SVIS. POSVIT
Beniuolentia. Ab his diuersus abit Velius Longus in Orthographia: Niso etiam placit, inquit, vt Benificus per I scribatur, quomodo Malificus, quod vides Consuetudinem repudiasse. Non enim si hae duae literae E, et I prius affinitatis recipiunt immutationem, ideo necesse est illas vbique semper immutari. Beda recenseri vult in prioribus: Beniuolus, et Maliuolus, et Malificus, sicut apace Pacificus. Ira viri doctiss. Lipsius, atque Onufrius per I scriptitant. In Plauto a Duza Malificus in Pseudolo per I.
vtraque sillaba a B incipit, inquit Beda, et sic Antiquae Glossae. Liuij, Terentijque Codices Verbena,
Veruex, idque recte.
Mater Deum a monte Phrygiae Berecynto, cuius vltima sillaba caret adspiratione, quam addimus quotiescunque montem Deli Cynthum dicimus. Ex quo Cynthius Apollo. Vide Hesychium.
Verna maluit Memnonius, et homo quidam Romanus Memnonij corrector, item Adamantius Martyrius petito distinctu a Vernus, verna, vernum. Eandem ob causam eadem est Bedaemens, et praeceptio. Verum id genus distinctiones propudiosae sunt. Verna in Romana Inscriptione:
SATVRNINAE. VENERIAE. VERNAE. SVAE
Mecum Pithoeus contra Cassiodorum l. 1. Subsec. c. 6.
Beronice sic exosculatur Casaubonus, vt ab eo repudij libellum accipiat Berenice lib. 8. Suetonij. Beronice probat inuocata fide MSS. et Graecorum consensu, Dionis, Iosephi, aliorum. Approbo addito ex Elegia vetere;
Ex Theocriti Idyllio 15. --- Beronicen, vti mox.
A Berenice matre tutela dignus habitus. Ibidem: Ipsam ex aere, et Berenicen.
Beronica idem est, vt Veronica. Sic Circe Circa, Dirce Dirca. Vide Variantis Orthographiae Viridaria. Idem nomen est Pherenice (ex quo Berenice recte quoque statuitur) Sic amant Siculi, et Macedones Bernice Balaena scribitur, ex Nebula surgit, Vmbilicus euadit, Ambo. Quare inani coniectura Hermolaus Barbarus Plinij lib. 7. c. 44. iterum Berenice repudiata (reginae causam ago, Lector) Pherenice substituit ex Pausaniae Eliacis, et Aeliani Varia Hist. l. 10. Idem in secundis Castigationibus sibi constat, et ex Valerio Maximo Beronicen (audiant Casauboni manes) expungit line numine. Parcat mihi tantum Italiae lumen. Aduersus eum testimonium inuersibile dicit Plutarchus in qq. Graecis tom. 1. et proletarij Grammaticorum pulli adstrepunt. Pherenice Beronicen, seu Berenice, seu Bernice. Veronica vero, et Veronice, vt Aeneide quinta Beroe, quae Libris quibusdam est Veroe. Sic Inscriptionibus Velisarius, qui passiua scriptione Belisarius.
Berutus. Nam Victorinus, quae Graeci per Y scribunt, per Y potius, quam per V scribenda praecipit, vt Hylas non Hulas, Hymnus, Hyacinthus. Ita Plinius l. 5. c. 20. Priscianus, Dionylius: --- Beryti terram amabilem. Aliter Vsus inuasit in Cumino, Cupresso, Guberno.
Vensica.
Bessis vnciae octo sunt. Bes, Des, Varro lib. 5. de L L. vt Bellatores Duellatores.
Bissi per I in prima fronte apud Stephanum.
Qui ad Vestias, aut in metallum damnantur. Ex hoc scribendi genere Vestini Italiae populi, Bestini. V. Vestiarium.
Beta vno, eodemque sono apud Graecos literae, apud Latinos oleris nomen est.
Verum licet ita repraesentet hasce Gruterus Inscriptiones: tamen Lips I cap. 6. de Bibliothecis habetur I Latinorum. Certe haut confidenter Y Graecorum repudiauerim: licet alterum nitidius putem. Etymologicum vide duobus locis. Plutarchus in Aemilio: Pluribus in libris Posidonius. vt edidere Wecheliani. Suidas: Byblia ab vrbe est, Lucianus in dea Syria. Sic apud Etymologum
Bigerricus ager Sidonio l. 8. epist. 12. consimiliter. At in epistolis Paulini ad Ausonium Begerri inuenias, et Begorri. Ausonius etiam in epistolis patriae Begerritanae meminit.
Bipartito, Tripartito, Quadripartito. Columella l. 5. c. 1. de RR. Tripartito diuisi. Apud Marium Victorinum Bipartita disciplina. At sibi non constat huius auctoris editio nouissima: nam alibi scribitur Quadripartitus, et Quadripertito. Apud eundem in lib. 1. Rhet. Ciceronis: Quinquepartiti syllogismi, sine tripartiti. Ibidem: Vtrum tripartita, an quadripartita, an quinquepartita sit argumentatio. Andreas Brabantus ab negat scribi posse Bipartitus. quo indicio? quo iudicio? Ego Partio immutatum agnosco in priscorum compositis: mutatum Adspargo, Impertio.
Bystonia, Oppiani 2. Cyneg.
Vbique scribendo I pusillo.
Betere vsu promiscuo in Plauto. Vide Nonium. Vulcanius etiam Baetere cum biuocali admittit, nec annuo, nec abnuo. V. Aegesta, Baetis.
Bituitus per I, et N apud Orosium. In vetustiore Eutropij Breuiario Vituitus. In Latinis Eusebij Chronicis Vetuitus primam sillabam E perficiente. Betultum scribit ex fragmine triumphorum eruto Romae CIC CLXIII.
Q. FABIVS. Q. AEMILIANI. F. Q. N. MAXIMVS. PRO. COS. DE. ALLOBRO ET. REGE. ARVERNORVM. BETVLTO
Addit etiam Val. Maximi melioris notae Codices sic appellare.
Idem l. 13. Fr. Siluius obseruat veterib. Libris esse Blaptas, ac si a
Blattero, non Blactero. Lucillius lib. 30.
Horat. lib. 2. Sat. 7. --- Magno blateras clamore, furisque.
Quibus ex Iocis enotescit non geminandum T, vt correctioribus est Apuleij exemplarib. edente Vulcanio et antiquioribus Libris inesse testatur Steuuechius ad Apuleium. Neque per C scribendum, est, Blactero, et Blatero Cruciger adserat lib. de Harmonia 4. Linguarum, aut Blactero placere doctioribus pronunciet Andreas Brabantus. Quamuis id Festus insinuet: Deblacterare est stulte loqui, nam Graeci appellant. Saepe namque elementa decidua fiunt ab Origine sua. Nonius a Balatu figurat, multisque locis Blaterare, et Blatis vnica scribit insona. Idem Andreas Brabantus in Gluttio scribi adserit Blattero duobus TT. Veteris hae ille immemor est prouerbij. Terentianus vnico contentus ostendit hon tam despicatum esse vocabulum, ac plerique rentur: Vt quiuero versu deblaterabo Sotadeo, inquit. Quare a foedo vocabulo
Olympiodorus:
Lucani lib. 7. Ire per Ossaeam rapidus Boebeida---
Sic in Catalogo Boebias Hesiodo. Sexcenta talia finguntur stylo Poetarum.
Boeotia quatuor priscorum more omnium Latinorum, et Graecorum. Nec opus monito, ni Baptista Guarinus a Politiano quaesisset per literas cur non
Boetia scriberet. Scitum illud e Metam. 3.
Simore Graeciae, vel amore: cur edunt --- Stigio caput exerit antro? illis enim
Boethus sophus alius apud Philonem sib. de Mundi Immortalitate: Boetius approbatione communi, et corum, qui illum sibi habuere familiarem.
Bambylius sua in serie ordinasset, et D. Basilium laudasset. Verum in D. Basilij hom. 8. in Hexaem. est: E
Boadica. Xiphilino in Nerone
Borusthenes vetus Inscriptio ad pontem Lucanum:
QVAE. EST. VLTRA. BORVSTHENEM
Altera: VLTRA. BORVSTHENEM. SVMMOTO
Indigenae Bosphorion ipsum appellitant perperam scribentes. Cur vero Circa Bosphorum. Quam scribendi rationem complectitur Ciofanus in 7. Metamorph. Vide Asparagus, Trophacum.
Bohillae, ambigit Ortelius: Casaubonus in Persium negat H. Raderus in Martialem a Boum multitudine, quasi Boum villam Boum turmae, vt Consuetudo accuderitalteram liquidam. Ab Hilis Pontano, aqua voce Boillas vicum dictum putant, quod eo bos intestina trahens aduenerit. Quod si est; inquit, hoc quoque nomen adspitatione eget in media sillaba. Infirma consecutionis ratio: nam ex Hilis fieri poterant Bonillae.
Brauium paene aspernabile. Tu Consuetudini mecum pare.
Anaxyrisin, quasilli Bracas. Etymologus: Anaxyridas tamen, quas Bracas dicere sollemne est, ex Rhacia, Acolum more redundante B. I ad Diodorum lib. V. Hesvchius: Bracas. Medos bracatos Persius Sat. 3. scripsisse fidem faciunt Codices multi: nouissima licet editio a Casaubono geminet. vti Hesy chius Bracca, inquit, aut potius Braca, male vero Bracha. Certe Indicas bracas habes in Priapeo. Lucan. l. 1. Vangiones bracas induit: Sarmatas Val. Flacc. l. 5. Argonaut. vbi C vnicum noto. Volunt alij ex
Produxit etiam Lucillius Satyr. l. 11.
Ex qua productione color oblatus geminare affectantibus. Fl, Caper: Brachas, non Bracas.
An haecilli mens, aut manus?
Bracata tribuit vnico C, et Rutulli per duplex LL. Foeminis Bracas induit Theocritus Idyll.
Brachia cum Ch et vnico C. Scio tabulis esse iudiciarijs:
Bracchium? quo auctore veteri? Recentesinter id Salmasio placuit.
Brachmanae.
Brattea gemino T in Maronis Libris Romano, ac Longobardico.
Basilica, Vmbilicus. At cum
Sammonicus similiter:
Festusa Praesecando, non inuitis elementis: eaque Origine S poscitur vnicum.
Brencos. Graeci adaeque varij.
Briareos, qua formatura Androgeos, penelcor.
Britania solo N, vt Lusitania, Turdetania, Aquitania, Mauritania. Vnicum est in cunctis Graecis et antiquis Inscriptionib. Poetae Latini quandoque geminant. Lucret. in 6.
Geminat et Stephanus In Oceano sunt Brettanides insulae, quarum gentile Brettani. Dionysius ansert alterum T dicens, Oceani funditur fluxus frigidus, vbi Bretani. Alyque sic per P Pretanides insulae, vt Marcianus, et Ptolemaeus. Apollonius lib. 4. Argonaut. Nam cunctis Britaniae insulis par est. Nota ex opinione Stephani T duplicandum cum Lucretio. Abeunt a Stephano cuncti Latini vnico T contenti. Heluius Cinna:
Maro: Et penitus toto diuisos orbe Britannos.
Lucan. Pharsaliae l. 6. Vnda Caledonios fallit turbata Britannos.
Quibus in locis, alijsque aliorum auctorum Latinorum plurimis cum gemina sit liquida, et nusquam Britani apud Latinos vnico N scripti, sic opinor recte scribatur. Arcus Septimij cum gemina geminatione BRITTANNICI. MAXIMI. Dicimus tandem correcte Latinis per I in prima scribi, per E Graecis: Latinis duobus NN, Graecis vnico: Latinis, Graecisque quandoque duobus TT, quandoque vnico, modo proxime dicto. Ena ad Camdeni Angliam. Apud Chrysost. in 2. ad Corinth. sic ediderunt: Brettalia. insula Oceani.
Britamarus. Videtur esse Plutarchi
Brucus quibusdam est editionibus.
Venit locusta, et bruchus, culus non erat numerus. Quem locum explicans Macarius Chrysocephalus: bruchus est locusta minime alata. Ioelis 2. Bruchum Erucam autumant. Suidas, ac Etymologus adspirant. Inadspiratione Hesychius:
Fruges prima scripsere secula.
AD. REMPVBLICAM. BRVNDISINORVM
Appiano, et Graecis Brentesium perferendis, et quas Brentesio emturus esset. Neque perperam per V. Euariant Libri Latinorum: Graecorum etiam modo Nec non Brundusinin, quo desinit Itala tellus. Addo Festum: Brundisium, quidam poetae brenitatis causa Brendam dixerint. Corrigunt Brundam. cur ex Brenda concidi non poest?
Lucani, Brettiique coloni. nisi praeplacet Bretti duabus sillabis. sicut est libris chalcotypis. Praciuerat Dion. Brutates tamen vnico T legi, et Brutianos apud Gel. l. 10. c. 3. Item Brutianas parmas apud Festum, inquem los. Scaligeri nota non praetereunda visa. Lego Brutiates, non Brutates, Apud Porphyrionem tamen veterem Horatij interpretem legitur Brutaces. Ennius, et Lucillius Brutaces bilingues dixerunt. Per I legas Romae peruetusto in Epigrammate:
MAIORI. CORRECTORI LVCANIAE. ET. BRITTIORVM COMITI. ORDINIS. TERTI
An Nicandrum in Theriacis ita canentem intelligit? Vitis alba, quam alij Bryoniam, alij Ophiostphylon dicunt. Plin. lib. 24. cap. 9. Corinthus, et quae circa est regio, Bryoniam vocat.
Bubrestis siue. herba sit Plinio l. 22. c. 22. Buprestim magna inconstantia Graeci... boum certe venenum esse, quos dissilire gustata fatentur: siue animal eidem Plinio l. 30. C. 4. Buprestis animal est rarum in Italia. Dioscorides in 6. Etymo! ogus, Hesychius.
Bubus, non Bouibus. Ex quo plurima deformantur. Bubile, Bubulcus, Bubulcitor, Busequa. Vulgatius est Bobus, Vsiuque tritius.
Bucephalas. Ptolemaeus Bucephalon, Curtius l. 9. Gel lius l. 5. c. 2.
Bucephalus, equus habens coxis inscriptum bouis caput. Item Alexandri equus, cuius ex nomine Bucephaliam in India condidisse fertur.
Bucerius quatuor. Gelliusex Varrone l. 11. c. 1. Buceraque in ea terragigni, pascique solita sunt complura. Festius de bubus. Bucerum pecus. Ouid, Metamorphosi 6.
Lucret. in 6. --- Pecudes, et bucera secla.
Quod autem scripserit l. 2. --- Equorum duellica proles,
substantiuum estralioqui scriptum oportuir: Bucerijque gr. Nonius etiam exponit Buearias, bouth greges.
Exobygitae apud eundem Ptolemacum. Val. Flac cus l. 6.
Carrion edidit more suo Bicen I Latiari.
Greges tintinnabuldtos per depasta buceta reboantes.
Canistrum ex Adbucinam: licet apud cundem lib. 5. de LL. Bucomator teperiatur. Bucinus canor solo C. Sic apud Adamantium. et Cassiodorum. Idem insinuat Dionysius Halicar. lib. 2. Antiquie Cornibus bubulis bucinantes in conclonem conciebant. Apud quem lib. 5. Bucina quasi Vocina interpretetur cum Isidoro, non ad stomachum Dionysij: huic namque Originationi sillabae mediae modulus pugnat. Fauent Inseriptiones priscae, et Leo Constir. 3. §. 51. Buccina gemino C Festo: Priscianusista lib. 2. accumulat: Bacca, Bucca, Saccus: vnde nonnemini visum oriri Buccinam. At Festus a Bucca non ducit Buccinam, quod Festo nequiter impingit Andreas Brabancus. Bis C scribit in hac voce Stephanus, Guicardinus in Harmonia.
Bos, vt a Sus Sucula. Buccula gemino C a Bucca, aliud. Vinetum vide in Ausonij Epigramma 57.
Et Martialis l. 9. Epigr. 33.
Bubsequa. Sidonius ad Eutropium: Si relinquare inter busequas rusticanos. Sic in Plauto Bucedae, non Bubcedae. Apuleij Codices in Apologia, et lib. 8. de Asino A. secum non concinunt: hic Bubsequas, illic Busequas exhibent. Vide Analogia.
adscendimus arcem recte scribitur Aen. 3. afflata fecunda consona: est enim Origo de bone laesa. Stephanus. Etymologus etiam leniter seribit: Butrotus, aut Buthrotus Epiri opidum. Inibi appellationis causae aperiuntur. Neque mirum hoc ambigue scribi
Pyrrhia. Fateor cum illis fieri ex Burrum dicebant antiqui, quod nunc dicimus Rusum. Vnde rustici Burram appellabant Buculam, quae rostrum habet rusum. Sic Latini Buxum ex Boblicola pro Poplicola scriptitabant teste Scauro. V. Poplicola.
Illi Busiris: Fies Iouis hostia primus. In Georgiris Busiridis aras, Diodorus, Apollodorus, omnes. Vnus, aut alter MS. feruntur cum Y. perperam.
Butyrus scribere auctore Galeno Latinarum vocum sciente iuxta, atque Graecarum. Is lib. de medicamentis Sequitur haec deinceps butyrum, quod vocant: aut, si tibi amicum est, mascule appellare, Butyrus. Dioscorides lib. 2. trita fertur orbita: Butyrum probum paratur.
Byzantes, Byzacij. Videripossunt, quae notauimus ad l. 9. Silij Italici. Byzacium Strabo. Vnde Byzacenus ager apud Solinum. Byzacitis regio Ptolemaeo. Byzacium vetusti Varronis Codices l. 1. c. 44. de RR. Plin. l. 5. c. 4 lib. 17. c. 5. l. 18. c. 10. S. Augustino in ps. 36. concione 2.
Sunt etiam africani Byzantes, et ciuitas inibi Byzantium: nonnulli Gyzantas eos vocitant. Vnde Gyzantiam, Zygantas scribit.
Codex alius Byzeres. Adminiculatior erit a Stephano: Byzeros scribunt. Hinc ab hominum moribus abhorrentes Byzars nominitant. Auienus Dionysium expressit:
Quibus consignatis lego in Dionysio Ceporini per I, et H Buzeres primi, quos iuxta terra vechirum.
Omnia recte. Nam Y, et V, A, et E commutantur inuicem.
EXpingis Meteora penicillo nouo, et comtulo repente nonus Apelles exortus De Apelle Plinius: Pinxit et quae pingi non possunt, Tonitrua, Bronten, Astrapen. Tu haec: ac praeter haec, Ventos, Maria, Terras Fontes, Flumina, Iridem, Cometas. Hac ratione iacentem, illuuie squallidam, exsanguem, aecolorem Sapientiam animas, enornas, atque ab infantiae crepundijs ad oris Latiaris pulcitudinem reuocas. Profecto talia tecum, qui non gustat, nae ille nesapus est. Nunc vero descende coelo, terrasque velis inuisere, quas stabilitum is. Abstrusiora sapientiae arcana reuetasti penna metuente tingi obliuionis aquis. Ne semper andias Grande . ad pumila, et attenuatae tractationis attegias te voco, ne grauare. Stella quoque coelo labitur,
Quae si non cecidit, ineruit cecidisse videri.
Labere: ecce tibi occurrent quasi in Cimmerio Antiquitatis caelo Cabiri Diuipotes, Cadamitas non metuenda, Calbaria (capiliata, anglabra?) Casmilla immutilata, Coesna integra, si volentia erit, in Capetolio, Cathmus Phoenix, Cassantra Phrygia, Contimax Contimelia, Conuiuialis Qoqus, Cauitio, Comire, Cume, Cynamyia. Quor haec tam abhorrida? Si quaeris: en recentiora, nec minus nubila: Calatica, Camara, Canabum, Caruceum, Causa, Coeleps, Coelum, Cheragra bis odiosa, Chrestianus irrisus, Cistartium coenae instruendae, Cluacina, Collimare, et ad Collimandum Collyria, Conubium Corona licet non Chorusca, Coryti decertati. Cultiusne haec reni deant recemiora, an exoleta ista auro squaleant: an omnia simul euiluere, indicij tui facio, Sophiae corculum. Nobilissima fuit Caesaris stella Plinio, et historiae Romanae tabulis bene cognita, quae Augusti ludis praeluxiti: nos hunc ludum literarium ludimus, mi Fromonde: et tu ludo praefulge.
Potissimum vero quia Origo ex Hebraeo videtur esse, quibus potens est Cabiri sunt Diuipotes, vt Varro et Tertull. interpretantur. De ijs quamuis multa Pausanias in Booticis, Himerius, Damascius apud Photium, Apollonij Scholiastes. Strabo lib. 10. Nonnus Bassaricon l. 3. Plutarch. in Marcello, Etymologus.
Cacabulam leges deminutionis figura, et Cacabum vnico C. Huic autem in talibus plurimum tribui par est, vtpote rei, et supellectilis culinariae scriptori ad vnguem. Graecos sequitur Sidonius lib. 4.
Etymologus Caccabe scribit adiecto: Caccabus, vocabulum omnino improbum. Phrynichi Ecloga: Per Eta Caccaben dic: nam per 0 inscitum est, Vide hic Nunnesium.
Ch, vtpote Graecum, inquit Andr. Brabantus. Quasi vero omnia Graeca cum Ch, scribantur, et non innumerabilia per C leuatum, etiam primum huius nominis elementum. Atque ipse adeo in Graecis hospes sum, vt hodie nesciam hanc vocem e Graecia ortam, sed
Cacoethes, aduersus metri rationem, et Graecotum morem nonnulli. Perperam Merula Cacethes pulsa vocali tertia, quo nomine cum criminatur Politianus l. 11. Epist.
Calamitas. Victorin. lib. de Orthogr. Ter. Scaurus, Isidor. lib. 7. Orig. cap. 6.
Cathmus.
Caductor sillabis omnino tribus.
Caruceo. Sic ille in lib. 1. Horatij ad Odam 10. Hanc virgam Caduceum, seu Caruceum potius, vt docti quidam malunt.
Ae, Libri, Lapides Capitolini, alij plurimi. Comprobat Festus in Caeculus. Caecilium scribendum censeam. Etiam pro serpente. Quare amplector Pintiani correctionem Plinij lib. 9. cap. 51. A partu coalescit vulnus, quod et in caecilijs serpentibus tradunt.
Caecus. Libri veteres, Lapides, Inscriptiones. Neapoli fragmen marmoreum: C. CAECINA. LARGVS
Romae inscriptio: C. CAECINA. QUVINTILIANVS intercedit Plutarchus in Othone, et Appianus Ciuilium l. 5. creberrime scripto Caecinna Cecina, Cecinna, vt Corinna Ouidio, ac Pausaniac. Verum postremum hoc ad effigiem deminutiui est ex
Aegesta.
Caeculus per Ae Aen. 7. cuius scriptura controuersiosa non est. In tragmentis Capitolinis CEN. AP. CLAVDIVS. C. F. A. N. CAECVS. saepius. Plutarchus in Coriolano: Nec solum Syllas, et Nigros, sed et Caecos et Clodioseognomina ponunt. Caecus,
Ruta caesa in Iure.
HERCVLI. IOVI GENIO IVLIANO CAELIO CAELIMONTIS ANNA SACRVM.
Haec sunt verba Pighij in Tyrannifugio. V. subiectius Coelos, Caelum.
Ae integratur, Libri veteres, et Saxa. Ouidius:
Maro: --- Caelatum insigne ferebat.
Ae: est enim a Caedo Caedimentum, post Caementum. Scripsere et numero priore Caementa. Ennsus: Labat, labuntur saxa, caementae cadunt. I ad veterum Orthographica. Sic olim Paimenia pro Pauimenta, Canta pro Cantata, R. procus. pro Reciprocus, aliaque. mulcata placuere. Vitruuitis lip. 1. c. 5. Sed vbi sunt saxa quadrata, sine silex, sine caementum.
Caput, Aldus l. 4. Gram. Quo more Cepina Columellae, Cepullae Palladio.
Capio, et quandoque Faecit inuenias, vt A praesentium a praeteritis non depellatur. Absque ea sonora Cepi, Feci rectius, vsitatius.
Ae, Seruiliae gentis cognomen Plutarch. in Pompeio, Caesare Libri, Lapides Capirolini, alij. Nummus argenteus Andr. Lauretain: Q CAPIO. BRVTVS.
PAEDAGOGO. PVERORVM. CAERETANORVM
Stephanus: Caere, cinitas Etruriae, gentile Caeretanus. Est enim Caere appellatum ex Caeretani, et thermae Cacretanae.
Caerimoniam causam alij ab opido Caere dictam existimant, alij a Caritate dictam indicant. Isidorus lib. 6. c. 19. Proprie autem visum est doctoribus a Carendo
appellari Cermonias, eo quod quae in sacris diuinis offerutitur, in ipso vsu carerent homines. Idem sensit Massurius Sabinus apud Gell. l. 4. c. 9. Macrob. l. 2. c. 3. et l. 3, c. 3. Val. Max. l. 1. c. 1. Inde enim institutum est sacra caerimonias vocari, quia Caeretani ea in fracto reip. statu perinde, ac florente coluerunt. Vide Liuium lib. 5. Strabonem l. 5. Sunt qui a Coelo trahant appellationem, quod Caerimoniae ad coelestium honorem pertineant. Alij nuda E scribunt a Cerus, quod prisca Lingua Sanctus est. Alij a Cerere Cerimonias: est que in veteri Glossario: Cerinonia, Caeritib. facto Caerimoniae. Adstruo Proportione Alimonia, Mercimonia. Manutius editione primula per E scripsit prisca in affirmationem Inscriptione producta: post de sententia decedit. Neque veto pro Cereris Sacris dubitem ab sque biuocali scribere, vt in Glossario.
Caesarea Augusta.
Caedendo, Ac si in crinibus locum habeat:
Perdiu intonsi fuere Romani. An per metaphoram ad crines. referas a tela? habet enim tela in ora summa capillitij instar fila propendula, cui caesaries non vfque absimilis: Homerus
Ae, familia Romana, Libri, Saxa, Consuetudo Graeca.
Caesidenus malim cum Vrsino in 3. l. de Orat.
Caelo venire volunt.
Caesus pes e solo, a Caedendo. Cesposus extra diphthongum lego in nouissima Columellae editionel. 10. ac in Heruagiana. Similiter inibi Cespes, atque in Libris plurimum vulgo tritis auctorum aliorum. Festus etiam post Cerritus, Corrones, Ceruus ait ordine seruato: Cespes est terra in modum lateris caesa, consessus Originem, diphthongi partem deterens. Alij ab antiquato Cepio, vt sit terra cepta, seu Capta.
vocantur et ij, quibus pugiles dimicant, et genus quoddam muliebris ornatus. Festi vox non secantis haec, et Caestus collocantis Caesones inter, et Calasim. Qui fit, vt de eius mente diphthongus pareat in priore sillaba. Qui Festus Cesticillum scribit E simplici. Probi vox alia l. 2. Hic cestus tunica Veneris huius cesti: hic caestus pugilum, buius Caestus. Virgilius:
Et orthographia distant, inquit, et declinatinne. Distinctus hic placuit Vineto in Ausonij Epigramma 91. et Andreae Brabanto. Praeplacet Festus; nihil distinguens: Caestus vocantur et ij, quibus pugiles dimicant: et genus quoddam muliebris ornatus. Verum a Festo discedo primae scriptione. Explicatius. Cestum absque diphthongo Veneri tribuit Horaerus Iliad E,
Homeri Interpres: Baltheum sic vocatum a multiplicibus suturis suis. Nonnus lib. 40. Homero similiter:
Iterum lib. 33.
Addit his Etymologicum: Aut a Cazo, quod est Orno, verbale nomen oritur, quod est Castos, et Cestos. Cestus runica Veneris. Sic Etymol. Cestus Veneris vestis: abusu autem omne vestimentum mulierum imaginationi seruiens. Noto etiam Homerum, aliosque oratione pleniori dixisse Cestum. Sic pugilum Cestus Pausaniae in Eliacis, et alibi pluribusque auctorib. Lora. Iterum nota Cestum Veneris Cestus transfertur: sic a muliebri ad virile: vt quod in Venere varium, et laudabile: sic in pugile congestus plurium lororum fabra intertextorum arte Cestus diceretur Aen. 5.
Moxitem: --- Ipsa
Erant enim hi pugitum cestus multa ex bubulo corio cingula inter se conuoluta, suta, et in extima facie ad ornatum varie interpuncta, quib. pugiles ornabantur, et armabantur. Vtrumque ansim E simplici notare securus Festi, quem certum est errare, dum Cestum Veneris diphthongo pingir. Meliora quaeq. Martialis monimenta vocalem persolam oggerunt: Cestum de Veneris sinu calentem. Item: Ate luno petat Ceston, et ipsa Venus. Eadem contidentia Seruium in 5. Aen. et Probum improbem, qui rebus differentibus diuersas indunt figuras. Quasi vox vna diuersas non designet res. Arque vt Homero Cestus crudus Graeciae Georg. 3. Caestum pro vtioque habui: ic ego Cestum. Et vt tolera bilis hac in voce sit diphthongus, memento notae nostrae in Aegeria, Aegesta, alijsque subiectis, et Vae vistis Dicat pugilis spectator is. [praefuit complexe Spectatoris ] qui miserum putatis vinci, quaero a vobis, si aduersarius supercilia mi cestis descobinarit, numquh vestrum sua mihi est daturus? Viden' Cestus pugilum eodem cum Veneris Cesto inclinamento? Deinde Cestillus, Cestillus, quid aliud, quam lororum, rerumque similium congeries? Quae tamen biuocali nusquam scripta. Attexo ex Varronis lib. 1. c. 8. Funiculo, aut vinctu: quod antiqui vocabant Cestum. Nec Hermolaüs Barbarus in 35. Plin. c. 11. differitarem agnoscit vllam. Qui supra apud Festum pro Cesticillo reposuit Circitellum, aut Circitillum, temere fecit.
Cheterus) sed vt Thraeces. Diphthongi partem deteric Manutius, cui adstipulatur Inscriptio, quae Lugduni:
INTER. CETEROS. CONVETERANOS
Irem XII. Tabulae: LIBEROC. CETEROC. CEMEL
SI. VENVM. DVVIT. SVI. IVRIG. CONTO
Cetarum Cato de RR. cap. 114.
Iudas, Iula. Prius Matthaei est: Syrorum alterum.
Gaius Caius, a terra ob antiquitatem. Caeterum C scribitur, G pronunciatur. Terentianus: Asperum quia vox sonorem leuiore interpolat, Vel priores G Latini nondum ab apice finxerant. Caius praenomen proinde C notatur, G sonat. Idem Fabius. alij. Neq. ignuro, quod Cains, Caia sit Dominus, Domina interdum, vt in illo Vbi tu Caius, ibi ego Caia. Hoc eo fit, quia Nobilem esse, item apud Hesychium.
Calminae Calaenon, aiij Calaemon, alij Calbin vocant. Vide Parrhasium in lib. 2. Claudiani de R. Pros.
Nicalamistra quidem adhibebuntur. Ita scripsit et Varro teste Sosipatro. Plautus Curculione: Pecten, speculum, calamistrum meum.
Calautica per V. At in vetere Glossiario Cacautica per C. In Seruij Commentarijs super decima Aeneide Calatica pulso N, siue V.
Caralitani. Deleta item apud Plinium Calart, Caralim Pincianus restituit. Et Molani viri non aduersis Musi nati, sed Theologiae paulo magis lib. 1. de Fide Haeret. seruanda c. 10. peccatur scripto, Ianuarius Episcopus Calaritanus. Huius Molani scrinia compilarunt duumuiri illi, qui nouiter eandem incudem tutuderunt, Scribit et Priscianus lib. 2. A Caralis Caralitanus. Consentius in Arte: Vicus Caralis, vrbs Caralis. Cinus scriptor ex antiquissimis: Munitus vicus Catalis. Claudian. de bello Gildonico: Tenditur in longum Caralis --- Apud Stephanum geminatur vda: Caralitani, siue Calaritani: hoc enim ambigentis est. Strabo lib. 5. Vrbium antiquissimae Caralis, et Sulchi. Liuij lib. 23. Caralis est numeri pluratiui: Caralis pernenturus erat, saepius. Similiter Melae. Ortelius Calaris, vt plinias, et Mela. Caralis Hirtio: vel Carallis, vt Ptolemaeus habet. Carnalis habet corrupte Pausanias in Phocicis. Haec ille, quem in
Osiris, quod rectius.
Troezenium Calauria quingentos passus distans. Pomponius: Litori proxima Troezenio Calauria. Idem ex Strab. Pausan. Regio autem Italiae Calabria per B, non per V: id peperit distinctionis gratia, vt notat Eustathius, et Stephanus: Calabria Italiae vicina. Calauria insula pumila prope Creten. De hac prouerbium; Delum, et Calauriam incolere, diuinamque pytho, ac ventosam Taenarum par est. V. et H. Stephan. lib. de Abusu L. Graecae, Plutar. in Demosthene: Terrefactus in Calabriam transijt. Qua in re
Excalciatur, quod Excalciat Varro substituit in Pseudapolline. Martialis: lib. 12. Epigr. 45.
Quod in plurimos hodie Conuenit. Per E in Maiij Titulis: CALCEEIS. PVNICEEIS Variantia in vsum recepta.
Calx nominandi casu prae ferunt Isidori Lihri cap. 1. lib. 11. Lancis similiter lib. 20. cap. 24. Neutrum scribi probat Grialus: nec eum ego. I ad tractatum de Variantia. Vtrumque recte: bisyllabae voces licet insolentiores sunt.
Calcor scriptum veteribus, Priscian. l. 8. et Caper. Inde est Plauto Caletur in Trucnlento.
Augustus quoque in Epistolis ad C. Caesarem scriptis emendat, qaod is Calidum dicere, quam Caldum malit: not quia iliud non sit Latinum, sed quia sit odiosum, et vt ipse Graeco verbo significanit, multum literatum agnoscir, cui scriptum Calefacere Sillabis quinque, ac mox subindicat Calfacere mollius esse, ac tritius. Ergo Laberius apud Varronem dixit in Aquis caldis. Varro l. 3. de RR. c. 2. Sole caldo. Idem l. 7. de LL. Caldius, caldissimun a caldo. Idem Cadis pedibus. Iterum l. 4. de LL. Calixa caldo, quod in ea calda puls apponebatur, et caldum eo bibebant. Quae Origo non optima; nos in eam, non inquirimus. Sinuque amicam recipere frigidam caldo. Cato c. 6. In agro caldo.
Serenus: Adiecto piperis medicatur puluere calda.
Horat. Sat. 4. Caldior est.
Calda etiam pro Calida 1. 19. §. Istud nobis, D. Locati.
Martialis: Iam defecisset portantes calda ministros.
Lucillius Satyr. l. 7. Primum fulgit, vti caldum est fornaciu' ferrum.
Ratio vt a Cruor, Crudus, Crudus: sic a Calor Calidus, Caldus. Inde est Caldatus apud Pedianum in Milonianam: inde Caldaria. 1. Reg. 2. c. quae alijs Caldarium. Inde Caldor ignis Apul. l. 2. Apud Varronem ex vetere Libro: Qui caldor e coelo. Vide Gellium 1. 19. c. 4. Iterum Varro ipse l. 1. de RR. c. 41. Ideo sequitur caldorem. Inde Calfacto, Calfio, Concalfacio, Rjcalfacio, Calfacio, quod postremum modo quatuor, modo quinque sillabis a Charisio lib. 3. scribitur. In Ibin:
Capitolinus in Pertinace scribit Vasa Samnitica calfastandae resinae. Cicero lib. 2. de Orat. Brachium concalfecerit.
Ouid. Metam. 8. Caede recalfecit ferrum. ---
Idem l. 2. de Arte: --- Tepidamque reealface mentem.
Calidum vt exspuam.
is est, cuius animus
vsu, manus opera concalluit: versutus, cuius mens celeriter versetur. Idem 3. de Off. de segni illo, ac frigente ad sese Annibali reddendum: Veterator, et callidus. Accius infra insinuat. Lucretius lib. 6. Callida Musa, experta, exercitata. Terentianus:
Horat. lib. 3. Oda. 11. Tuque testudo resonare septem Callida neruis.
Scio callidos ingenio plerumque calidos: Plautus Asinaria:
idcirco vocum confusione vtemur in scribendo? Scio in Tullij Libris veterib. vnicum L hac in voce Victorio occurisse: at non Mercurio, opinor, dextro: Scio dicta Liuio calida consilia, et Plauto:
At consilia calida, sunt eadem teste Tullio lib. 1. de Rep. periculosa, sunt praexipitantia. Calleo consimiliter. Pomponius Pictorib. Mirum ni haec Marsaest: in colubras collet cauticulum. Plautus cogit in Persa: Plus calleo, quam aprinum callum callet.
In poenullo: Quid opus verbis? Callum aprugnum callere aeque non sinam. Accius Decio: Quod periti sumus in vita, atque vsu callemus magis. Manifesto indicio D. Aug. lib. 16. de Ciuit. cap. 2. Haereticorum genus calidum, et callidum.
Chalpen esse testetur Carrion Not. ad lib. 1. Val. Flacci. Id mihi durius est faba, et lapillo.
Calpo Numae F. Plutarchus in Numa: Vt domus a Calpo nomen Calpurnia ducat. Festus. Appianus Libycis
SEX. CALPVRNIVS.
Contra in Appiani fragmento:
L. SCRVTARIVS. L. CALPHVRN. Q.
Est et Pandectis Florentinis Calphurnius vulgario more, vt refert Brissonius Libro singulari
mons in sacris, alibiq. recte. Lexicum Cyrilli per B. Haec Calbaria. Idem saepissima vice B pro V subijcit, et V pro B. Sic Columuarium scribit, Valuus, Baluucio.
Iterumq. in vndeeimo. Ouid. Metam. 8. alibiq. Lucanus. Poscit Competentia Calycadnus, Calydna. Andreae Brabanto scribenti Strabonem I Latinorum scripsisse frons nulla fuit. Nam l. 5. vna facies inscripta est Y Graiorum plus vice triplici. Caledon cum E alio sub coelo est: vnde Caledonios Britannos legas Lucani l. 6. quo loco Libris calamo exaratis olim est Calidonios Vineti fide. Eodem modo Carrion in lib. 3. Val. Flacci scribit Calidone satus.
Camaladunum. Ptolemaeus Camum Ludonum appellat, Tacit. 1. 14. Camulodunum.
Camurus, lib. de verbis dubijs Fl. Caper. Verum in cunctis Virgilij Codd. mihi visis Georg. 3. --- Camuris hirtae sub cornibus aures.
Vbi neque per A, neque per V, sed per E Cameris alij legunt.
Camarum piscis etiam est scriptus vnico M, veteri opinor Consuetudine. Festus: Bonam naritam, et comarum, et tagenia. Etiam apud Hesychium Cammarus l. 31. c. 8. Columellae l. 8. c. 15. Aquatilib. autem cibis, si sit sacultas, datur cammarus, Martial. l. 2. Epigr. 43. Iuuenalis Satyra 5. Gaza, Scaliger P. alij G litera nomen hoc ordiuntur: sic edidit in Iuuenale Stephanus.
Fabricatis repente nanibus, quas Cameras vocant. Sueton. in Neron. c. 34. Camerae ruina. Propert. Nec camera auratas inter eburna trabes. Cicero ad Q. Fratrem, Sallust. in Catil. Nonius, Manutius, alij. Vnus Verrius Flaecus Camaram scribendum per A Latinos inter est opinatus. Fl. Sosipater lib. 1. Camara dicuntur, vt Verrius Flaccus affarmat, non Camera per E. Sed Lucretius Cameraeque caminis ex cratibus dicendo etiam Cameram dici posse ostendit. Graecis Pateram tornauere. Nec
Graeci vocant Camaras. Vnde Contubernales, aut familiares vsu hodie receptissimo Camarades, Esaías.
Cambyses. Certe linguae Graecae ignoratione saepius literae Pythagoricae cornu alterum defractum est. Sic etiam Eustathius.
Habet et Seruij Exemplar
Casmilla mater. Aen. 11. --- Matrisque vocauit
Sic Pesnas, Coesnas scripsit Antiquitas teste Festo, Pennas, Coenas, et Casmoinas pro Camoenas. Similiter quem admnistrum in mysterijs Varro l. 6. de LL. Casmillum nominat, Strabo lib. 10.
Casmoina, Varro, Festus. O de biuocali deterit Vinetus, quod in epistola semigraeca ad Axium Paulum Proilium, et Proelium. Scriptum fuit etiam Casmoena.
Docendo dictos insinuant ista Lampridij in Alexandro: Certe campidoctores vestri hanc vos docuerunt contra Sarmatas, et Germanos, et Persat emittere. Ij erant quasi campestris artis, et meditationis bellicae, quae in campo fiebat, doctores. Idem et Armidoctores. Glossae Campidoctorem, Armidoctorem, Campiductorem, per V, multaque congerit, vt Ducendi, ductandi, Ducatus verba militi aptet. Nemo negat. sed inualide probant eius scribendi rationem, vel ex pluribus Vegetij locis repudiandani. Vnum nobis officiat fortasse. Graecis scilicet Ouicula.
Chamus deprauatis inest editionibus Codicis sacri. Pollucem videl. 1. c. 10. Suidam in Cemus, Hesychius.
adspiratum idolum est, quod alio nomine Beelpegor, inquit S. Hieronymus.
si locum significat per vnum N: sigermen, per duo Canna. Venerabilis Bedae vox est in Orthographia. Addo ex Aristot. l. 6. de Histor. Animal. cap. 12 Channam asperato C piscis esse vocamen. At Canna Originis est Hebraicae [?] Exod. c. 25. c. 32. Isidorus l. 17. Orig. c. 7. Sane sciendum, quod Latinum Canna de lingua Hebraca sumtum est: apud eos enim Calamus Canna est.
Canabis praecipit Fl. Caper lib. de Verbis dubijs. Canabum lib. 19. c. 27. Isidor. Similiter per VM scripsere Columella, Gellius. Varro lib. 25. Rerum H. Graeci magis tanabo, et stuppa, cacterisque satiuis rebus. Duplicaueris Vdam ritu maiorum, praesertim Graecorum. Dioscorid. lib. 3. Cancabus lino res similis. Hesychius: ad cannabim exsudare. Persius: Vbi torta cannabe fulto Coena sit in transtro? ---
Item Catoni Canceres.
Canna, in quo ineptit veterum quis: sed e Graeco Cana dicunt Graeci [inter eos Homerus] nos Canistra, et per demintutionem canistella.
ostio Nili, a Canopo Menelai gubernatore, vt serunt, dicta, Plin. l. 5. cap. 31.
Silius lib. II. Memphis Amyclaeo passim lasciua Canopo.
Sic Latini cum P. vt Fabius tandem mirari desinat Tullium cum Pdixisse Canopitarum exercitum: ipsi Canobon vocant, inquit, Recte: nam ipsi Graece sic vocant. Graeci autem, Strabo lib. 17. (vbi eadem Plinio tradit) Dionysius A fer, alij per Canopus dicendum, non Canobus: vt
prominentes ad extremam suggrudationem, Vitruuius l. 4. c. 2. Cannius adspirat, returque ortum ex Vsus tamen obtinuit, vt apud meliores sine Spiritu scribatur, quod fecit hoc loco Philander. Ei fauet Hippocrates lib. de Articulis scripto
Caphereus per E in medio, itaque esse Plinio testatur Salmasius. Graecum, inquit,
Cappar. l. II. tit. II. Thymum, origanum, et cappar. Sic Baccharis, Bacchar, Saccarum, Saccar. Prius P ex M prouenisse Etymologus ariolatur, quo indicio duplicandum est P.
Dicti sunt autem primitus Cappellani, a Cappa B. Martini, quam reges Fraucorum ob adiutorium victoriae in proelijs solebant secum habere, quam ferentes, et custodientes cum caeteris sanctorum reliquijs clerici, Cappellani coeperunt vocari. Vsus deterior patibularem literam vnam depulit, et signirficatum protulit.
Capya, vel Capye Y Pythagorico vix tolerari potest, et si Doctor Bartius de eo, quod certo loco. Capyam per Y Graecum, non per V. scribendum putet fultus Pandectis Florentinis, et legat. Aeneid. 6.
cohtra fidem omnium Codicum, contra Varronem, qui Campanam vrbem, probat: Capyanam, aut Capuanam repudiat. Neque ignoro plurimas ab ducibus, auctoribusue vrbes in Italia denominari. Sed et illud scio Capuam a Capite, et Campuam a Campo, Campanosque verius opinatos veteres scriptorum. Plin. l. 3. c. 3. Capua a XII. campodicta. Sic in Silianis Plinium ereximus. Strabo lib. 5. Capuam nomen habere scribit. quod duodecim Etruriae vrbium Caput: : Duodecim conditarum vrbium, quasi Caput Capuam nominarunt. Flor. l. 1. c. 16. A Campo et planicie. Liuius. lib. 4. Vnlturnum Etruscorum vrbem, quae nunc Capua est. i. Samnitibus captam: Capuamque duce eorum Capye, vel (quod propius vero est) a campestri agro appellatam. Tullius contra Rullum fauet: Capuam --- horreum Campani agri esse voluerunt. Sex. Pompeius: Alij a planicie regionis, quae minime montosa. Certe a Campo mollius fingitur Campanum nomen amicum Varroni. etsi quaedam Inscriptio aliter.
Capus enim est Spiritus, adstruxit haec: Cephale apud Romanos Caput dicitur, quod caetero corpore celsius cum sit, ab aura plusculum affletur. Veterum Monimenta Capud per D, vti Vol. 1. demonstratum.
Cataratacus cum A quartum repetito: Zonarae Caratacus, alijs Catacratus, vna sillaba minus.
Calaritani.
Tu post carecta latebas. Haut probo Glossas, quib. est: Sepes, Carrecta, Carrectum. Et nota Variantiam singularij numeri.
Careo. Firmauit Cato, cui dictum Careo pecuniam. Item Lugduni Inscriprio in coemererio S. Pauli:
PLENA. DOLORIS. QVAE. FILIOS. DVOS. CARVIT
Plautus Curculione: Id, quod amo, careo. Ouidius in Epistolis:
Carmentis? Veteri certe Latio bene cognita vox. Mentis primore casu, postilla Mens, vnde Nicostrata nominata Plutar. in qq. Romanis: Carens mente, vnde nomen. Neque Carmentam respuo.
Carnuuites. Item in vetusto Gallicarum prouinciarum Catalogo Carnotes per O. Apud Ptolemaeum Carnutae. Sic Druides, Druidae: Satrapes, Satrapae.
Cartaginensis Ferro qui feriet, mihi erit Cartaginiensis. Priscianus lib. 4. Si sunt tertias declinationis, abijciunt extremum S, et adsumunt Ensis, vt Pistor, Pistoris, Pistoriensis: Cartago, Cartaginis, Cartaginiensis. Ciceronem, et Sallustium vbique hoc nomen sex constituisse sillabis idserit Pamelius in S. Cyprianum. Totidem scribit, ac praescribit Politianus epistola ad Barthol. Scalam, et Sigonius in Epitomen lib. 14. Exstat in antiquo Marmore Epigramma in Transtiberina regione eadem verbi facie. Aliter Carthagenae in Hispania:
CARTAGINENSIS. E II. SICELITANVS
Iosepho Scaligero acceptius est Cartaginensis sillabis quinque. Vide Kartago. Similiter in causa dissimili ex Monumento antiquissimo Intercatenses, quam sex sillabis Intercatienses, potius est Pinciano in Plinium. Romae in hortis Carpensibus:
PROC. TRACTVS CARTHAGINIENSIS
Carbilius. Plutarchi tom. 1. in Rom. qq. legas
Carnicula in Cyrilli Lexico scribitur pro Carnis in recto fuit. Et vt non fuerit, ab obliquis Caro potuit oriri.
Charus non abnegat. Eo ducebat Origo a Caritas, Gratia, et si inter alios super hoc velitabatur olim doctor Lagopolitanus. Verti autem sillabarum modulos haut nouum. Ipsi Tullio aut idem sunt Gratia, et Caritas, aut paene idem his in locis lib. 1. de Natura D. Epicurus vero ex animis hominum extraxit radicitus religionem, cum dijs immortalibus et opem, et gratiam sustulit. Cum enim optiman, et praestantissimans naturam Dei dicat esse, negat idem in Deo esse gratiam, tollit id, quod maxime proprium est optimae, praestantissimaeque naturae. Quid enim melius, aut quid praestantius bonitate, et beneficentia? qua cum tarere Deum vult, neminem Deo, nec Deum, nec hominem carum, neminem ab eo amari, neminem diligi vult is. In pede libri, Deinde si maxime talis est Deus, vt nulla gratia, nulla hominum caritate tentatur, valeat. Vtramque scriptionem admittere petito a diuersa sigjficantia distinctu fribblarium duco: Monumenta a Grutero cum K, quae scriptio detritum Hindicat. Pontanus a Caput cara, et sacra res, quo iuramenta quoque concipiuntur: Per caput hoc iuro, per quod pater ante solebat. Alij carae namque rei possessio laetitiam affert. Omnes refragante quantitate.
Cassabundum supernumerario sigmate.
Et nardum et casias, et amoma, et cinnamarara.
Martialis: Et myrrbam, et casiam flebilis vxor emit.
Maro item: Et casia liquidi corrumpitur vsus diui. Diodor, lib. 3.
Casia; Etymologus Cassia, et
Psalmo 44. et Basilij Seleuciae in Orat. De Passione
Cesperia per E, Aen. 7.
Cassandra. Sic Alessanter pro Alexander, Fabius lib. 1.
Festus: Cassila ex Vsu veterum.
Alibi: --- Nebulosi rura Casini.
Sic legi in Plinianis Codd. testis los Scaliger in lib. 6. Varr. de LL. non aeque probato Cassiuum Liuius lib. 26. Sub Casinum biduo statina havita. Philippica secunda vides fundum Casinatem. Flagitium sit omisisse Gregorium M. Dial. l. 2. cap. 8. Castrum, quod Casinum dicitur in excelsi montis latere situm est, qui videlicet mons distenjo sinu hoc idem castrum recipit. Sed per tria millia in altum se subrigens, velut ad aera cacumen tendit, vbi vetustissimum fanum fuit, in quo ex antiquorum moregentilium, a stultoram rusticorum populo Apollo colebatur. Illiuc vir Dei S. Benedictus perueniens contritnit idolum, subuertit aram, atque in ipso templo Apollinis oraculum S. Martini; vbi vero ara tinsdem Apollinis fuit, oraculum S. Ioannis contruxit. Haec nomini tuo scribimus, magne Praesul Benedictine. Verum saepenumero in Auctoribus geminis sigmatibus Cassinum legas.
Circasaltus cum vtrimque ad hostem iniqua Via esset, cunctati, castrametatieque sunt. Nec prorlus vrget: illud enim Que secundae, tertiaeque voci consueuit annecti. Verrina 4. De proincinciaque decessit. Tamque durum videtur nonnullis Castrametor, quam Vastadabo.
vt ludunt, in Sticho Plautina est veteri Libro, eamque scriptionem Passeratius amplexus est: reiecit Duza, scripsitq. Catuli.
In Verrinis Catinenses plurium cum approbatione, ipsius etiam Hotomani. Antipoli in arce:
DOMO. CATINAE. EXORTVS
Consule politissimum Pontacum in Eusebij Chronica. Sic Numidae per I ex Nomadibus nati Iustini lib. 4. Catinienses geminis locis I posito. Alia vero est in Cartaginienses ratio.
Cataphryges, Deterius quod offerunt proletaria Lexica, Cataphrygae, et nonnulla S. Cypriani monimenta. Firmilianus S. Cypriano: Secundum quod etiam illi, qui appellantur, et nouas prophetias vsurpare conantur. Tertull. lib. de Praescript. Secumdum Phrygas. vbi Pamelius consuli potest. Baron. tom. 2 scripsit: Quae iuxta Phrygas nominatur, Nam et iuxta idem sunt, inquit. Ratio nihili est. Neque enim in proprijs interpretamenta ista, aut permutationes arbitrariae sunt. Vsus in his magister est: ne quid amplius. Complexe in Eusebij Chronicis: Pseudoprophetia, quae Cataphrygas nominntur. Cuius Eusebij
Cataphrigas: nec omnino praue. Apud Epiphan. l. 2. contra Haeres. Phrygastac, Phryges, et Cataphryges,
Saxis. Apud Liuium lib. 27. p. 734. Prorta cataracta clausa erat: eam partim vectibus leuant; partim funibus subductis in tantum altitudinis, vt subire recti possent. Vixdum satis patebat iter, cum persugae certatim ruunt perportam, et cum sexcenti ferme intrassent, remisso fune, quo suspenso erat, Cataracta magno sonitu ceidit. Super coeli catarractis, vide Geneseos interpretes, Eustathium in Dionysium, et Hesychium.
Catharrus.
sulgere: honora namque ex auro fulgido confit. Alij pro Catina ex Graeco intestinorum volumina; sic catenarum, Alij aliter nugantur. Vndeunde ortum habeat, Flatum ademit Consuetudo, cui pugnat illudl. 1. contra Symmachum: Traxerunt longam corda inconsulta cathenam.
Martyrium S. Aecaterinac.
Catmus non displiceat seculis quibusdam. Similitudine comprobetur: Atriaticum mare pro Adriatico. Plin. lib. 3. cap. 16. Apud Artemidorum Itus prod Idibus fide Varronis lib. 5. de LL. At Spiritus Deum. Cur non ex veterrimo Prometheus, Orno, Cadmo rescindit omnem dubitationem: nisi quod Atticos noto
Pusillus. Plinij verba: Gerania, vbi Pygmacorum gens fuissi proditur, quos Catizos barbari vocant, creduntque a gruibus fulgatos. At magnis saepe diuortijs ab Origine voces abeunt.
Chatti.
DIS MANIB. OCTAVIAE. P. F. CATVLLAE, GELADI. DIVAE. AVGVST. L. VXORI
Catto: tunc enim duplex muta perscribatur. Catus inde est, vnde Cato, ex veterum Catus, Callidus, Doctus, ardess vnde Cato dictus. Ingeniorum etenim igneus vigor esse videtur. Iuxta illud: Igneus est oliis vigor et coestis origo. Ignis vero pyramidali forma in acutum exit: quare Catum, non Doctum, vt Alcuinus, sed Acutum recte exposuerat Varro, D. Augustinus. Vatro lib. 6. de LL. Cata, acuta: hoc enim verbo Sabini diunt. Quare Catus Acliu Sextus, non vt aiunt, Sapiens, sed Acutus: et quod est, tunc coepit memorari, Simul Cata dicta accipienda Acuta dicta. D. August in. lib. 4. de Ciuit. cap. 21. Quid opus erat Deo Catio, qui Catos, id est, Acutos faceret: cum hoc posset conferre Feclicitas.
Coda. Eaedem. Clodus, Claudo, vti Plostrum,
Planstrum. Copo, Caupo
Cancasum montem Graucasum, hoc est, niue candidum Scythae vocant.
Cauiae. Romae in palatio Crepanicensi.
INTRA. CAVIA. S. PROXIME.
Canlum. Item Canlonia recte contra Originem, cui Origini C indebitum est. Similiter
Caupo, Copo. V. proxime Caurus, et Cauda.
Plaustum, Plostrum: Claudius, Clodius. Chaurum, et Canrum in Virgilianis Exemplaribus se quoque reperrisse Pierius testatur, quae adspiratio iure delebilis.
Causam quasi Cauissam a Cauendo, et cautionibus ducit: ipse interim eorum addictus haersi, qui simplo S scribunt. Quia, vt ait, S litera non soleat geminari, nisi praecedente vocali correpta quam rationem falsam multa comprobant: sententiam tamen amplectimur. Praeterea quoties productam vocalem V sequatur, in id solere desiriere sotium vt in Plausu, et Lusu. Ita cum hac vtique litera eiusimodi sillabarum finiri sonits debeat: nunquam autem agemina litera sillaba vlla incipiat, [Latinis] apparet Causam geminatam S non recipere: quoniam neque in fine praecedentis sillabae alterum potest poni, neque a gemino sequens incipere. Haecille. Cornutus, siue Cassiodorus: Nec quenquam moue at antiqua scriptura. nam et Accussare per duo SS scripserunt, sicut fuisse, D iuisisse, Esse, et Caussasse. In qua enunciatione quomodo duarum consonantium sonus exaudiatur, non inuenio. Nota digna Etymologi verba: Nunquam autem ante duosigmata repertur diphthongus. Ex toto Graeciac oceano duo excipua facit verba. Atqui eadem est Euphohiae ratio in Causa, et Caussa: nam Au Latinis aeque, ac Griecis diphthongus est. Antiquitati duplicatum SS Marius Victoririus arrogat. Sic fragmenta Capitolij: CLAVI. FIGENDI. CAVSSA. In ijsdem, densiffime. Sic Paussa habet Vrna marmorea in Vaticano:
Vitai pausa vnico S et Pausam fieri in Plauti Rudente. Quintilianus autem l. 1. c. 7. Scauro obstrepit: Quid quod Ciceronis temporibus, inquit, paulumque infra, fere quoties S litera media vocalium longarum, vel subiecta longis esset, geminabatur? vt, Caussae, Cassus, Diuissiones? Quo modo, et ipsum, et Virgilium quoque scripsisse manus eorum docent. Attente Quintilianus notat tempora ipsius Ciceronis, et paulum infra. Quo ex iudicio paulo ante Cicero? nera Causa vnico S scriptum conficitur, item aliquanto tempore post Ciceronem. Indicant hoc et illa expressius ab eodem subiecta: Atqui paulum superiores etiam illud, quod nos gemina SS dicimus Iussi vnica ditxere Iusi. Particula Etiam complectitur Causa, Casus, Diuisio. Quare maiore iudicio, quam veteres (in antiquitate enim, et antiquarijs iudicium subinde quaerimus) hu manissinius Erythraeus in Indiculo Virgiliano de Cansae causa sit perorat: Sed vici tConsuetudo et Rationem, et Auctoritatem, vt per simplum S notetur. Sic literatissimus Faeinus. At quam produeunt rationem literati aduersac partis? Quia Caussa quasi Cauissa, a Cauendo, a Cautionibus. Quasi a Cautionibus forenlibus ad vniuersam rerum omnium tractationem Causarum traducenda sit appellatio. Quasi res aliae perplurimae, ac paene omrses post forum, forique, ac rerum forensium tractationem fuerint. Quae res cum suis Cansis starent, Causarum res, et nomea foro longe est antiquius. Normulli igitur a Ouum, , Ouis Causam esse volunt. Ita Cardinalis, Maranta, Cokierus. Hi Causam marerialem complexi videntur, vt primigemam tempore. Quid Efficiens? Non illa maiore vi agendi prouehit se? Quid finis? Non illa impetum, aut secum coniunctum habet, aut agenti indit? Ad Finem pertinet id Senecae: Vrit miserum gloria pectus. Ad Effectricem: Ardor agit. Calidum idud, atque igneum ita in omni susum esse natura, vt in eo insit procercandi vis, et causa gignendi, a quo et animantia omnia, et ea quorum stirpes terra continentur, et nasci sit necese, et augescere. Post pauca: Eo mundi ardore motus omnis oritur. Macrobius lib. 7. cap. 7. Cum calor semper generationis causas situ Huc facit Isidorus lib. 20. Orig. cap. 10. Ex igni inxta Philosophos quosdam cuncta proenantur. Quos? Secundum Heraclitum, et Hippasum Metapontinum. Ita Plutarchus libro primo de Piacitis Philosophorum, et Lacrtius
Igni omnia fiunt. inquit Aristoteles libro de Respiratione. Galenus quoque lib. 14, de membrorum officijs Caliditatem vocat. Primum naturae instrumentum. Seneca l. 2.. qq. Natur c. 10. Sterile est frigidum: calor autem gignit. Basilius M. hom, 3. Hexaenmeron: Calidi vim in ortu, exitioque in omnia se potenter exsertantem videas. Et reuera sine calore nihil nascitur: adeo vt de Septemtrione:
--- Sterili non quidquam frigore gigni dictum sit.
Trismegistus ipse igni arrogat elementorum omnium procreationem. Alij quoque Ardore. Sic Formum antiqui cum dixerint Calidum (vnde est Formosus auctorr Papiriano) Latini Formam dicunt causarum facile principem causam. Forma quoque Calida Festus interpretatur: vnde Exta de forma. Meminit et Cato cuiusdam aedificij aestate frigidi, hyeme formidi, hoc est, Calidi. Et veterum nonnulli Aquam rerum omnium elementum, Ignem vero Formam putabant. Qua causa vtrumque in limine positum a sponso, et sponlatangebatur. Quate mihi non improbetur Causam figurari ex Pausa ex medicamentum causam faciens, seu Causia, quae est apud Antipatrum Tegmen sub coelo ningnido galea in proelio. His itaque animaduer sis Cansam neq. Ratione; neq. ex Origine grauamus additamento alterius S. Saxoru, Inscriptionumque. norae sunt ambiguae: modo simplum S, modo duplum continent. Quid? De ortis ex Causa liticulam hodie mouet nemo. Cuncti in vnum S conspirant in his: Cansula, Causidius, Excasso, Accuso, Incusito, Cansidicina lib. 30. Ammiani. Tandem clandat hanc disceptatiunculam Beda in Ortographia: Casa per vnicum S scribatur. Caussa certe Paussa obseruante, ac monente lib. 3. Prisciano. Ob eas res Olla veterib. Aula scnpta: cui Aulla? Inde et Plauti Aulularia, non Aullularia. Tullius ita scripsit, Esto. M. Varro multorum Origines, Etymologias que ignorauit. vt ex Notis plurium apparet non potuit vel Tullius, vel Gelius verbuli alicuius Originem ignorasse? V. Paulus in sua serie..
Cautim, et paulatim dabis.
Cauitio, Festus: Cantionem, quam modo Cantionem. Sic Fautor, olim Fauitor, Psautus Amphitruone. Nec in manifestarijs istis, ac pusillis opus pluribus.
Gebennas imputat. Ergo scribit!
Hoc veteris Latij more. cum G nondum vsitata. Quare admiferim et Gebenas cum G, vt Gortynius, et Cortynius, Cygns et Cycnus, pariaque Cebenna, et Iura, Plin. l. 33. c. 4.
Cedrus ingenio facilis. I ad Eustathium in id Odyss Cedri facile sectilis. Libris vetustissimis, quibus est Caedrus cum prima biuocali Manuritismet auctoritatem derogat.
Calaenae Vereribus Caaenis. Strabo:
Celendiritis. Celendiris Apollodoro lib. 2. Iosepho vna item sillaba minus lib. 17. Celendris.
CELERANTER, CELERATIM, CELERE, CELERITER.
Accius: Matutinum cursum huc celeranter rapit.
Sisenna: Quo magis celeratim poterat, in insidijs suos disponit.
Plautus Curculione: Celere obiectum negotium.
Caesar lib. 5. de Bello G. Illi imperata celeriter fecerunt.
Celerissimus. Manlius in Iliade:
Ennius Annal. Exin per terras post quam celerissimu rumor.
CELEVMA absque S. Martial. l. 3. Epig 66.
Sidonij lib. 2. epist. Ad Christum leuat amnicum celeuma. Cum S Paulinus de reditu Nicerae Nauitae laeti solitum celensma. Sic amat H. Stephanus priore exploso: Radero neutrum displi cet, nec mihi, nec Budaeo in Pandectas.
Caella, quod ea caeletur, quae volumus esse occulta. Sequitur Torrentius ad Horatium. In diuersum eunt Nonius, Isidorus, Libri. Lapides. V. Celo, occtulto.
Celti, Centae dialecti est. Vt enim quod apud nos dicitur Philtaton, Phintaton, et Delta Denta, sic Celtac Centae.
--- Cephalo ab Ariopagitis in exilium acto. Apud Liuium 1. 38. scribitur. M. Fuluius perdomitis Aetolis cum traiecisset in Cephaleniam. Hesychius:
Cephaloedias ora. Opidum est Sicli Cephaloedium, cephalis tumens grauidum.
Cephissus correctius. V. Gnossos, Antiissa Parnasus.
Cercina ex Strabone, Ptolemaeo, Dionysio, Plinio scriptae, et Romanae lectionis; itemque Cornelio Tacitol. 1. Dionysius:
Meninx et Cercinna Libycum portum habent.Vbi duplex v.
DATIANO. ET. CEREALE. CONS
Neapoli in aede Gueuarae: KOPNHAIO[?]. KEPE[?]I[?]
In hortis Perottinis Romae: NERATIO. CEREALI
Ioseph. l. 6. Belli Iud.
CERIALIS. ET. GALLVS
Inque LipsI Tacito per I semper.
Cerealibus jacris. Georg. 1. Cereale papauer. Aen. 1. Cercalia arma.
Fastor. 4. --- Genus hoc Ceridibus ardet.
Ouid. l. 7. Cercyonis lethum vidit Ceretlis Eleusis.
Passim: Cereales Aediles, Coenae, Ludi.
Viuite concordes. Seruius: Sciendum est iudice Enphonia dici Cerealia, vel Cerialia, Typhoea, vel Tiphoia, Caestreanus, vel Caesarianus. Ad de ex superiorib. Aetherius, vel Aethereus.
Cereritus (Cerritos enim Cerritus reliquum fieri. Nec referre vult Brabantus simplici, an duplici RR scribas. At qui hoc admisso in caeteris iaceat vniuersa propemodum Cerritum saepe horrendi medicantur odores.
Caeso, Caesonellius, Caesellius magis concisa voce?
Caestus.
Cethegus putat abusum temporis Ciceroniani: At Plutarchus, Appianus adspirant, Sallustius in Coniuratione, Cicero 4. Philippica.
Caetra cum Ae, modo Scetra cum Sc principalib. elementis. Neutrum placet.
anecti, pastinacae lib. 11. c. 3. Columella de Re R. Non Chaerophylli. neque Choeropylli.
Alybas olim dictos rencur Eustathius Iliados ss, et Stephanus. qui terminationem finalem ab ordinaria variantem ponit Vna cum Chalybis ad Austrum habent Armenjj. Prudentium apud hodie sic:
Vmbrosa Notarum silent oracula: MSS, non producunt, rationem noui consilij nullam proferunt.
Chamaelaea, olea pumila. At namque Fruticem vero thymelaeam, alij chamelacam, alij pyrosachnen. Sic Pissellaeum Plin. l. 25.
Chamaetaerae, vt Chamelaea. Vtrumque Proportione chametaras circa eam. Pedissequas interpretor honorarias. quasi comites humi sessitantes, vt hodie more inter nobiles obtinet. Alioqui
Carasenis.
Caenites
Cherronesus semper scribit in lib. 4. Plinij Pintianus eodem iure, quo Graeci, varius. Vnico N Caninius scriberidum praecipit, itaque praeferunt Demosthenis Exemplaria. V. Halonnesus.
dicitur a magnitudine labiorum. Cilosine adsiratione, cui frons est eminentior, ae dextra, finistraque velut recisa, videntur, Festus. Hinc in vetere Onomastico rectius sit: Cilo, Silo. Recte autem in altero Glossario: Silo, Chilones a breurioribus labijs appellitatos aucumat. non recte, si non mendose. Quid si A prauiorib; labijs? Quae scilicet in prauum eruperunt. In antiquissimo denario: L. FLAMIN. CHILO
In alijs: L FLAMIN. CILO
Ex his Pighius Annalium p. 391. lib. 5. Grammaticos conspuit, qui distinxerint. Ego in distinctu permaneo, aioque Cilo Latinorum vetustissimis absque H seculi more perscripsise: nepotes Chilo. Et quis alteram Inscriptionem ab errote liberam praester?
Chimera scribi recte queat. Vide tamen Aegesta.
Cheragra. Vsus Illabefactus. Vnus Her. Stephanus in Paralipomenis linguae Graecae, ac duobüs tom. 4. loeis veteres apud Poetas reponit cheragra. Non animaduertit Niphates vbique non obuium prima correpta, esto
Iunius, ac siquis alius inerti molimine reseribunt Cheragra, nescij tam E, quam I deciduum ex biuocali in sexcentis alijs, et in proximo Chiron. Nonnulli veteres Libri malo exemplo Cyragra; ex eorum praua opinione, quibus ita sedit: Graeca vox: Graecanico igitur Y perscribenda.
M. AVRELIVS. CHI RISOFVS. MEM MIAE. PRIMAE. COIV GI. SANCTISSIMAE
Chyron pro eodem incolera bili errore: licet praeferant veteres Flacci Codices, quibus Cainon adhaerendum censet. Consuetudo catholica illi aduersatur, et Origo.
Choraula doctissimus..
incultis qui versib. et male natis, Rettulit acceptos regale numisma Philippos, apud Horatium cum Ch, et Oe. Vide Turnebum l. 26. c. 26; Ioseph. Lib. 1. contra Appionem, Laert. l. 1. Clementem lib. 1. Strom. Raderus in Mirtialis lib. 1. bis hoc nomen cum Y pingit, quae scriptio mihi opinanti olim placuit, vt ex Scropha, aut Suilliu aut Porcius. Sed reclamant omnes editiones Aristotelis octauo Topirorum, Eustathij in fecundam Iliada, Horat. l. 2; epist. 1; et in Arte, Curtij l. 8. Ausonij epist. 16. Eusebij lib. 9. historiae, aliorum, in quibus disertim media per I exprimitur, neque aduersum torrentem niti ausim.
Cordas antem dictas a corde: quia sicut pulsus est cordis in pectore: ita pulus cordae in cithara. Hoc si est. non male leuet. Aliter statuit Eustathus in Odyss. 4. Corrupte Cordam vugo scribunt. Antigonus ex Veteri quo Poeta:
Ex quo Heptachordum, Decachordum aspera.
Gerunt partum diebus CL. postea concepti inualidi. Chordos vocabant antiqui post id temporis natos. Item Foenum chordum cum H edente literatissimo Meursio apud Catonem c. 5. de RR. Item apud Columellam. Eadem ratio nominis proprij.
Chrestianus. Tertullunus in Apologetico: Christianus vero quantum interpretatio est, de vnctione deducitur. Sed et cum perperam Chrestianus pronuntutur a vobis de suauitate, vel benignitate compositum est. Sic Iustinus M. Apologia II. pro Christianis Chrestiani accusamar: at quod suaue, aut benignum est, odisse par non est. Tranquillus in Claudio perperam quoque et ignoranter scripsit Impulsore Chresto pro Christo: si modo ita. scripsit: ita scripsisse e superis testibus videtur: sic enim gentiles seu errore, seu voluntate, seu contemtu.
Vicinosque premens subinde chunos. Sic Ptolemaeus, et Ammianus. Hunni Prudentio, quae Ortographia peruagatior est, lib. 2. contra Symmachum: Denique Romanis Daha, Sarmata Vandalus, Hunnus. Dionysio Geographo sunt Vnni absque Spiritu. Alibi quoque legas vnico N.
It Chromis, Hippodamusque ---
Tribus vero sillabis agnoscit Etymologus
In decimotertio, ac decimoquato opinor Chronicorum. Iterumque. Addo Stephanum: Apollonius quarto Chronicorum. Athenaeus lib. 4. Andronem in Chronicis. Iuuat Competentia. Ctesiae Persica, Idiea, Assyriaca. Aristotelis Topica Politica Ethica. Oeconomica, Analytica, Meteorologica, Myrsili Lesbiaca, Nonni Bassarica, Xenophontis Hellenica, Pausaniae Attica, Corinthiaca, Laconica, Eliaca, Achaica, Arcadica Boeotica Phocica: Leonis et, Aeliani Tactica, Apolodori Conica, Archimedis Sphaerica, Marsyae, et Duris Maedonica, Elxiae Colophoniaca, Ephesiaca,
Lyciaca, Polycratis Thessalica, Laconica, Polyzeli Rhodiaca, Posis Magnetica, Echemenis, Pyrgionis, Sosicratis Cretica, Timomachi Cypriaca, Xanthi Lydiaca, Caecli, Numeaijj, Pancratijj, Posidonij, Oppiani, Seleuci, Leonidae, Halieutica, Chephalionis Troica, Hellanici Aegyptiaca, Macarei Coaca, et Hippocratis, Megasthenis Indica, Hyperochi Cymaica, Istri Argolica, Attica, Mnaseae Europica, Mochi Phoenica, Myronis Messeniaca, et Pausaniae, Moschi Mechanica, Nicandri Aetolica, Cobphoniaca, Oetaica, Theriaca, Niciae Arcadica, Phaniae Philippica, Philocratis Thessalica, Sabini Tironis Cepurica, aliaque scribimus, praequam Histortam. Item epist. 16. Prognostica mea cum oratiunculis propediem exspecta. Epist. 21. quae constitueram. magum opus est. Lib. 2. epist. 6. sunt res difficiles. Plutarch. tom. 1. Aristoc lis Italica. Pari filo ORTOGRAPHICA scribimus non paucis obstirepentibus. Chronica, Chronicae non despuenda. S. Cyprian. p. 577. editionis Stelsianae: Chronicam Marcellini principis legat. Oratione absolutiori D. Augustinus lib. 4. de Ciuit. c. 6. Qui Chronicam historiam scripserunt. Sic D. Hieronymus, Isidorus Hispalensis, alij. apud Gregorium Turonensem legas: Chronicae: Eusebij. Vide Halieutica.
Plutarchus lib. de Iside, ac Osiride. Didymus apud Athenaeum libro vndecimoe Ciboria, minores scyphi, quod ima in angustum cogantur Aegyptiorum ciboriorum instar. Quem vide incipio lib. 3. Igitur sacrosanctum corporis Christi conditorium iure sic appellatura Zonara tom. 3. Sic S. Germanus in Theoria rerum Ecclesiast. Sic D. Chrysost. hom. 42. in Acta Apostolorum. Sic in Libro Pontificum. et Vitis Pontificum. Alibi legimus Symmachum primum argenteum fecisse ciborium librarum cxx. et Gregorium I. ad B. Petrum alterum super altare posuisse ciborium columnis quatuor ex argento puro in sacramenti conseruationem. At quia his in ciborijs res insunt conditae, non incongruenter etiam
Scriniola, Arculae. Chrysost. in 2. Matth. c. Non in scriniolis dumtaxat, verum etiam in terra recondentes, diuitias. Plutarch. de Alexandro Cibotia scripsit nonnemo. Super vtraque scriptione vide Coel. Rhodigin. l. 9. c. 12. Hesychius: Ciborium Aegypti vox pro poterio. Cibotus cistsa lignea, aut sepulcralis. Etymologicum: Cibotus, quod ibi iaceat bosis, sine cibus collocetur. Orus optime: Cibotus a quod est Cibus. Nota Cibum Graecam esse vocem. Pollux inter vestium conditoria ponit Melius autem, existimo, Cibotum ex Hebraico nomine dicitur, alind quippiam significare. Faba Aegyptiaca notauit Dioscorides l. 2. Isidorus lib. 20. cap. 9. Cibutum Graecum nomem est, quod nos Arcam dicimus pro Cibutium, siue Cibotium.
non interduim duobus CC in Plautinis Codicih. Item in Hesychio, et Isidoro Hispalensi. Apud Varronem lib. 6. de LL. vnico: Cicum dicebant membranam tenuem, quae in malo Punico discrimen. Vnico item Glossae: Cicum, Cicum,
Vt Praenestinis Conia est Ciconia, Plautus in Truculento, Antiquis Glossis Ciconea per E.
Persae regium capitis vocabant insigne. Hoc coerulea fascia albo distincta circuibat. Curtij vox est lib. 3. Per D scribit et Pollux l. 7. Philo Iud. lib. 3. de Vita Mosis. Arrian lib. 4. Eustath. in Iliad. Quidam per T Citarin.
Cilnius varijs Liuij locis secutus Exemplar Vesontionense. Qua in correctione approbatorem habuit Gisl. Victorem, et me ad 7. Silij librum ibi:
Ful. Vrsinus ad T. Liuij lib. 10. quatuor sillabis legendum contendit Ciliniae gentis. Neque displicet. Paene simile. Cyllenius, Cyllius. Cilinius, Cilnius poetarum ascia.
Cimmerij B coniugato. Plutarch. in Mario: Olim Cimmeriorum, tunc Cimbrorum. Quandoque Cymbros offendas non sine offensione.
Cicinnus. Telesilla namque Poetria dixit de crispis cicinnis. Apud Pollucem l. 2. c. 3. Eupolis, atque Cratinus, Aristophanesque Poetae. Aristophanis versum reperias et in Suida duobus NN, in voce Multorum cincinnos iuuenum. At Theocritum apud Idyll, 11. vnicc Amabat non rosis, non malis, non cincinnis. In scholijs similiter hic, et in Idyll. 14. inibi: Squalidi cincinni. Verum Latinis priori sillabae accessio vnius facta est: vnde Cincinnati appellatio.
Cyneas more male morato cum Y Graiorum saepicule oggetunt interpretes, aut librarij. Notauit pridem doctiss. Cruserius.
Cinnamum. et Cinnamomum scribi lib. 12. c. 19. Hebraeis est Cinnamomi plura sunt genera. Geminationis huiuSce praefi dio prima Poetis tenditur, Nestor tamen priscus Grammaticus vnica N scribendum phaecipit hoc nominis, quod inimicum est fidei exemplarium Hippoeratis.
Cinyps fluuius. V. Cinypr.
Cinyps scribit Priscianus in 6. Sacris tamen Libris Exodi c. 8. et alibi Cinyphes. Item apud D. August. 3. de Trinit. c. 7. Cyniphes musculae sunt breuissimae, qua tertia plaga superbus populus Aegyptiorum caedebatur. A Graecis Cyniphes Y Graiorum sede praepostera, vbi scribit tam exigua, Vt visum fugiant, esse animalia. Item apud Cassiodorum Cynips Cyhipis, apud quem Papirianus: Cynips, Cyniphis. Ex quo finxere omnes Cinyphius, nemo Cinypius. Silius in 2. Ciniphiumque Macen. Seneca Oetaco Fontem Cinyphium. Apud Arbitrum legas: Scyniphes ore tangebat. Maro Georg. 3, Cinyphij tondent hirci ---
Tio seculi sui forte more Lexici scriptor CyriIlus, nescio quis, vbique in his, similibusque posuit: Enicio, Mercacio, Comparacio, Nuncupacio, Lucubracio Conlaudacio, Gestacio Iaculacio, sine Cunctacione, Dubitacione, Dilacione, Nundinacione, Oracio, Quaescio, Postulacio. Omma improbabiliter, et Latij degeneris.
Circe. Tibull. Eleg. 3. l. 1.
Horat. Circam semper, nunquam Circen scripsisse testificatur Caper Grammaticus. Legit et Gifanius. Sirenum voces, et Circae pocula nosti, non Circes. Idque aliquanto etiam est Latinius: etsi per E crebrius.
Cercium per E scribit Cato in Libris Originum, et per Econsonantius iudicat Gellius l. 2. c. 22. Ventus Cercius cum loquare, buccam implet, inquit. Haec scriptio impingitur Origini, a Circo Circius, seu a Turbine; ac vertigine Gellio interprete.
Arnob. lib. 3. Terrenorum corporum circumcaesura finitis deos. Circumcisura scribunt alij ad Plinium l. 16. c. 40. Stantesque a circumcisura siccatae fideliores. Iuuat eos mitioris compositionis ratio, et Incisura.
Qui sinum circumcolunt maris.
Ne satis habeas semel circumire. In Varrone a Gryphio: Circumit, ambit. Sic Proportio. Circumaro, Circumequito. Vel consona subsecuta Circumlino, Circumlatio, Circumuenio. Nihilominus Beda M tollit, et Proportio sobolis, Circuitus, Circuitio, Cireuitores. Heluius Cinna: Flexibus obliquis circumeundus erat. Ciofa ni manus in 8. Metam. Ouidij: Circumiere. In lib. Statij, alijsque veterib. Circuicre sine M. Verum M necessario requiritur. In libris Tristium: More lupi clatisas circumeuntis oues. Iuuenalis: Frigida circumeunt pigri sarraca Bootae. Arbiter; Omnes circumeo porticus. Circustus vbi non? In Augustini Libris de Doctrina Christ. Circumitus.
Si mulier circum in hoc venta est.
Cyrrha, Cyrrhaeus scripto? Cur alij, nec pauci?
Cista enim, Panis. Recte ergo lib. 1. Reg. Panis defecit in cistartijs nostris: et sportulam non habemus, vt demus homini Dei, nec quidquam aliud. Iuuat nos Plutarchus in Themistocle: Cistartio. Misit ei Themistocles in cista panes, et carnes prandio. Cista et viatores panem circumfer ebant, et sacrorum ministri. Eadem Arcas non habent locupletius instrutas. Pherecrates Arculas, quae in mea potestate. Quare rectissime Menandrus in Dyscolo apud Athenaeum lib. 4.
Vt sacrificant parietum perfossores Coetas portantes, serias non Deorum causa; sed sui. Hoc est, aduersantibus Dalescampio. et Casaubono, Vt sacrificant parietum perfossores cistas ferentes, et vini serias. Non Lectos, vt Dalescampio sedit: non Coetis Attice pusilla cistula nam cistam Coetam dicunt. quandoque vasa, vbi dormientes mulieres reculas deponunt. Hesychius: Cistas aurum quoque iniectum. M Varro lib. 4. Rerum D. L Scipio cum aurum haberet in cista viminea, fulmine ita est ictus, vt ictus esset integra, aurum colliquisset. Verum lib. 2. de AA. Apuleius altero genere vtitur, aliterque scribit. Sed rem contentam ponit, Pocum, gallinulas, vini cadum, et haec Sitarciam vocat, seu Annonam: Hac enim sitarcia nauigium Veneris indiget sola. Similiter Competentem sitarciam dicit Augustinus, vbi de Cantico nouo. Haec vero sola vox Sitarcia complectitur Annonam competentem, seu potius sillabatim exprimendo Annonam sufficientem. Est aurem longe aliud, tamque. haec a Cistartio diuertitur, quam Vinum, et Phiala. Annonae praefectura. Quid facias illo Isidori lib. 20. c. 9. titulo de vasis repositorijs. Sitareiae nautarum sunt, ab eo, quod sutae sunt? An Sitas arcas intelligit in quadam aluei parte, et scribendum Sitae sunt? Legat haec, cui digna visa est. Quaestin coelitibus, cur tintinnabula bubus. Heribertus Rosueydus
Aegesta.
Tius in deriuatis a supinis, aut nominib. A supinis, vt Ficticius, Editicius, Translaticius, Impositicius, Insiticius, Dediticius Repticius, Nouicius. A nominib. Patricius, Tribunicius, Aedilicius, Latericius, Compitalicius. In quo Librorum et Saxorum maxime Capitolinorum, qui apud eum plurimi, auctoritatem Manutius sequitur. In Nummo Rinaldi Odorti: AVGVST. TRIBVNIC. POTEST
Item in sexcentis alijs apud Occonem. V. Patricius, Propitius.
artib. omnia illa peregit, Arnobij l. 1. editionis a fatis Steuuechij non, rectum opinor. Proportio Indutiae, Indo, Indico, Indoctus poscit N. Notat et Velius Longus in Orthographia Clandestinus per N scribendum licet Clam per M.
Orantibus Florentinis. ne Clanis solito aluneo demotus in annem Arnum transferretur. Plin. lib. 3. cap. 5. Liri amne diuisa Clani quoque appelato, non Glanico. Silius: Et Clanis, et Rubico ---
Strabo lib. 5. Clanius Sillabis tribus. Maro Georg. 2.
Silius lib. 8. --- Clanio contemtae semper Acerrae.
Alij litera G Glanius, Glanis. V. Gnossos.
Clausi. Maro lib. 7.
Liuius lib. 10. Seu Appium Clausum, seu App. Claudium mauultis. Vide Siliana nostra lib. 17.
Claua, et mutatione peruagatissima, Clauola, et vlterius Clabula. Varro de RR. l. 1. Quas aij Clabulas alij taleas appellant.
Cloacinae simulacrum in cloaca repertum Tatius consecrauit, et quia cuius esset effiigies ignorabat, ex loco illi nomen imposuit. Vide Liuium in tertio. Vide Cloaca.
Quippe ita traditur: myrtea verbena Romanos, Sabinosque cum propter raptas virgines dimicare voluissent, depiitis armis purgatos in eo loco, qui nunc signa Veneris Cluacinae habet. Cluere enim antiqui purgare dicebant.
Claustrum. Cato de RR. c. 13. Claues cum clostris. Quo more Plostrum, Clodius, Codex, Coda teste Varrone, scripta, et elata sunt. Item ex Baudet nostrates. Baldus apud Vitruaium reposuit Clostrata pro Claustrata. Claustrum Vsu receptius. Maro in 7.
Inuenias et apud Hesychium
Non est Cloaca, vt putatis; sed Cluaca, quasi Conluaca. Sic antiqui Lapides perplurimi. Vide Cloacina. Vulgo tamen Cloaca, quod rectum est Proportione Cloacale, Cloacare. Et vero Festus, quod ex serie literarum manifestum est, scribit Cloacas per O, licet a Conluendo dictas fateatur.
Claudo vero, et Clausum quis tam improbi oris, vt damnet?
Aspis, vt in Silianis ostendimus Merulae, ac Ptolemaci diuersarum vrbium nomenclationes esse opinantium vanitate reiecta) per V apud Ennium, et Strabonem l. 6. Aspidis Cartaginiensis cinutatis, quam Clupeam vocant. Sic apud Lucan. l. 4.
Sic vbique apud Plinium, Melam, Caesarem. Nec Clypeam respuerim nonnullis affirmantibus Libris. Nusquam tamen per I Latinorum Clipeam noraui, vt Clipem paucies.
Clipeus sit armorum genus, seu Scutum pugnatorum: Clupeus imago. Distinctum hunc iure Charisius improbat l. 1. cui similia sunt Maximus Maxumus, Optimus, Optumus. Labienus hoc Clypeum facit imaginem, hunc Clypeum arma, quodidem respuit Charisius. In Pierij Libris est Clupeus: cui tamen praeplacet Clipeus l Latinorum. Fabricius Cipeus, et Liber Fastorum Langij. Ego quaecumq. fuat Erymologia, quaecunq. significantia, quod cunq. genus primorem sillabam tribus pro dictis modis variasse autumo. Clypeus originem propius respicit siue a non vt peruersa Grammaticorum subtilitas voluit a Cliuendo, Plinij vox est lib. 35. c. 3. non a Clependo, quod improbatum Velio Longo in Orthographia. Clupeus veteris Latij fuit: calami nitidioris Clipeus. Neque referre masculo, aut neutro vtaris genere clare patescit ex
Illi Clypeus aureus, vel (vt Grammatici loquuntur) clypeum aurem Senatus totius iudicio in Romana curia collocatum. Superiora quoque discrimina futilia arguit vrbs Clypea, seu Clupea, de qua proxime. Arguit et piuribus Charisius supra: Caper licet aliter sentiat. I ad Lips I Excursum ad lib. 2. Taciti. Testimonio Ciofani in lib. 3. Metamor. omnes MSS Ouidij Libri habent I Latinorum:
Aegesta. Abique diphthongo, etiam cum O Etymologus:
Gnaeus ob insigne naeui appellatus est, quod vnum pracnomen varia scriptura notatur. Alij enim Naeum, alij Gnacum scribunt. Qui G litera in hoc praenonine vtuntur, Antiquitatem sequi videntur, quae multum ea litera vsa est. Olim enim dicebant Frugmentum, nunc Frumentum profertur; et Gnatura, modo Natura, Igitur etiam qui in corporibus Naeuus gignisolet, Gnaeus appellabatur. Qui C ponunt corruptione stilabae delectari videntur: qui Naeus, lenitatem velle indicantur. Pandectis Florentinis est Naeus: vnde Naeuiorum gens digammo internato. Gnaeos, quasi Cnaeus cum C, et diphthongo affirmat Graeca Consuetudine, et Monimentis veteribus, quibus Monimentis Diomedem, ac Priscianum reijcit. Terentianum sequar: Scribimus prienomen vnum, et C quidem praeponimus: G tamen sonabit illic, quando Cnaeum enuncio. Paris scripturam per G Antiquitat imputat. Nos in veteris Latij Ortographicis Antiquitat ignotum fuissie G praemonstrauimus. Neque Naeuum, qui in corpore, Gnaeum dictum reor: sed Guaenum. Neque C praescripto sillaba corrumpitur, si, vt par est, Terentiano credinius, et si Vsum obseruamus optimum, fereque solum scribendi magistrum.
Cnecium Plinio lib. 15. cap. 7. Lib. autem. 21. cap. 15. et 32. Cnicus per I. Pollux lib. 1. cap. 12.
Gnossus, et Cobares.
Coamento, non Coangmento. Consuctudini do manum.
Gobares per G. Idem notat in Curtium Modius.
Coelibis. Nam scripta per Ps patrio in casu primigenium P quasi haereditario iure sibi vindicant Principis, Aucupis, Aucipis vetuste. Curtius tamen Valerianus nominibus in Ps procurrentib. Coeleps apponit, scribitque per Ps, et paulo subiectius apertissime: In casibus nominum P litera in B commutatur, vt est Coeleps Coelibis. Idem praecipit Papirianus. His duumutris aduersantem Priscianum adhaereo. Inclinat in Curtij opinionem, qui Coelebs ducit ex Coelum. Tabula Cremonae reperta:
SIQVI. CAELIBES. ESSENT
Tabula altera:
COELIBES
Vide Coelius, Coelum.
Syriacoele. Philo ad Caium: Coelosyria iunctim, ac per O in secunda.
Coelo, a quo oritur, non degenerare. Vt ex Ponto Pontius fit. ex Albo Albius: sic ex Coelo Coelius. Coelus autem diphthongo Oe scribitur. Saturni pater. Fabius lib. 1. cap. 6. Nec ei cedit Modestus inuentione: nam quia Coelo genitalia Saturnus absciderit: hoc nomine appellatos, qui vxore careant. Coelibes igitur dictos puta quasi
COELIA; CLAVDIANA... COELIA. NERVIANA
sua scilicet diffusa cauitate. Item Claud. Marius l. 1. Geneseos:
Haec scriptio totis Libris spargitur, et vtcunque adstruitur ex Coelo Saturni patre. Vide Coelus. Vt Graeci, sic prisci Latini Coilum. Ennius:
Fauent illa Tertull lib. de Spect. c. 25. De coelo, quod aiunt in coenum. Vsitata patonomasia, qua Florus vtitur, ac D. Augustinus saepius. Andiomeda Nocti apud Ennium:
Vide Priscianum in Troia. Varro lib. 1. de LL. a Chao, seu Cauo, eoque confert haec: Agamemnon: In altisono caeli clypeo: Cauum enim clypenum, inquit. Et Ennius item ad cauationem: Coili ingentes fornices. V. inibi plura. Nonnulli per E simplex a Celando, seu Tegendo, quos Beda repellit in Ortographia, ipse interim Varronem sequitur scribentem diphthongo principe. Eundem Varronem sequitur Plin. l. 2. c. 4 Isidor. lib. 3. c. 4. alijque. Sic Libris vetenbus esse testatur Manutius, ac Pandectis Florentinis, qua re Brissonio minus probae sunt libro Lucius Caelius, vel Coelius. Magis etiam dubites ex illo Hesychij: Coel. Subindicat D. Ambrosius lib. 2. Hexa em. cap. 3. Caelum dicitur Latine, quia impressa stellarum lumina, velut signa habeat, tanquam caclatum: sictut argentum, quod signis eminentibus refulget, caelatum dicimus. Sic Foenus alij, Faenus prima diphthongo alij. Mouit olim hoc mihi problema Michael Esnius Reuerendissimus Antistes Neruiorum, qui literaris viris exhedras nostras complebat. Vere Nunc placida compostus pace quescit.
Poterium, Plinius Cauterium: sic Coemeterium. Indocti Cimiterium per 1 in primorc fillaba. Notat Nebrissensis c. 12. Quinquagenae. Esto, ita sit Martyrologijs vetustissimis: sepulcri situm redolet.
Coena vocatur a communione vescentium: quippe Graeci Comumne dicunt. Ideo Coesna vereribus, Festus. Lapis ad Clitumnum:
IN. PVBLICO. COENARENT
Bernardinus Baldus in Vitruuium. et Cruciger ex Coenam natam ariolatur. laeue. Caena per Ae, praue. Cena Libris, et Lapidibus addictus mauult Manutius: itaque Tullianis Libris esse Victorio credunt alij. Romae in domo Caroli Astalli:
POPVLVS. CENET
Notanda mihi visa Manutij mens, quae an laeua sit, examinemus. Dissentientibus Libris, in: quit, vtram ad partem lapides inclinant. eam sequor. Ideo Cena extra diphthongum scribit. At hic dissentiunt lapides, dic, o bone, quid agendum, censeas. 2. Cur non Piutarchum suspicias, aut Ifidorum prae Lapidibus? 3. Cur Lapidibus plubfidei, quam Libris tribuas? Vtrique publicoseruiunt. Et Libri plerique cum literatura, aut saltem literatione sunt exarati: Lapides plerique omnes a stolida manu, aut ignauia operae, aut rudi ingenio impolite politi. Certe Plutarchus vnus, non sex Lapidibus quos iurat, et adorat Manutius, sed millenis mihi grauior, ac potior. Per Oe Coena aliquoties apud Plinium lib. 9. cap. 35. Apud Hesychium Epulum publicum. Idem persuadent Coenitare, Coenipeta, Coenaculum, super quib, liticula nulla.
Coena Origine per Oe: communia namque de facili sordescunt: vnde in Actis Apostolorum Commune pro Impurato. Quibus locis Caenum est principali diphthongo, coeno collutulati sunt. Manutius veteres Libros sonat, et Virgilium Carpensem.
Coepit per Oe diphthongum. ab antiquo Coepio. Agroetius idem, et Beda. Catoni Coepiam, maiorib. Coepere Festus arrogat, Caprum Gell. adiuuat l. 4. c. 17. Vide Incoepi. Plautus. ni fallor, Menaechmis: Neque lites coepio.
Coercitio, qua integritate laudantur Pandectae Florentinae.
Gellij: Ex coetu, motibusque siderum.
Lucret, lib. 3. --- Qui coetu, coniugioque
Caeus, Iapeti germanus.
Familijs berciscundis. Asperatae sunt etiam Inscriptiones paueulae, Glossae veteres: Crucio, Punio, Coherceo. Consuctudo dissua det, recepitque Coerceo. Sic in Lucret. l. 4. sic in Marone:
Sic in Ouidio: Sola gerat miles, quibus arma coerceat, arma.
Ad Antiquitatis cultum Prudentium reuocant lib. 1. contra Symmachum:
Quasi Prudentij seculum mortales lateat. Vetus Inscriptio Florentiae apud P. Victorium de Fabio Max.
ANNIBALEM. COMPLVRIBVS. VICTORIIS. FEROCEM SVBSEQVENDO. COERCVIT
Choors Membranis praemonstrantib. Vox ab Horto quibusdam videtur orta. Nam cum Hortum vicum dixerint veteres, bello vicatim militem legebant, et cum vicus vico, seu hortus horto iturorum in bella iungeretur, id Cohortem dixere. Proxime ad altilium saepta explicauere. Melius Velius Longus a Coercendo, qui Consuetudine Hinsertum censet. Fastorum 4. Ouid. de vulpe:
Vnde Aues cohortales in Columellae Praefatione. quas lib. 8. cap. 2. describit, quae vulgo per omnes fere villas conspiciuntur. Apud Nonium Marcellum, aliolque qui scribunt Chors, mihi haut probantur. Iuuari tamen eorum queat opinio, siquis detritam vocem diuinet ex Graeco Locus, Spatium, aut ex Chors. Chortes, magnitudinesque earum ad pecorum numerum. Recipit Bernardinus Baldus.
Collicus scribere, est absque stipendio ineptire.
Lacryma.
Nupsi. Columna cum B:
VIAM. CASSIAM. VETVSTATE. COLLABSAM
Altera in Latio Inscriptio:
OPVS. PONTIS VETVSTATE. COLLABS
Albae Iuliae aliter:
TEMPLVM VETVSTATE CONLAPSVM A. SOLO RESTITVIT
Conlatia opidum fuit prope Romam, eo quod ibi opes aliarum ciutatum fuerint conlatae: a qua porta Conlatina dicta est Quare non displicet, Collatus, Collaticia stips: quia in his nouior Vsus N depossessione deturbauit. An idem Vsus valuerit in Conlatia, iure dicto ambigimus.
Conlectaneus scribi praecipit. Ego Collectaneus prineipem locum dedero, et alterum in regni partem admisero.
Conlega aurium indicio scribit Manutius. sequor.
In vsu est et Collicas interponere si ita locus poscat, ampliore sulco, quae in fossas aquam deducant. Vitruuius l. 5. c. 3. Tuscantia sunt in quibus trabes in atrij latitudine traiectae habeant interpensiua, et colliquias ab angulis parietum ad angulos tignorum interecurrentes. Columella lib. 2. c. 7. de Re R. Omneque humorem in colliquias
atque inde extra in segetes deriuemus. Legas apud Catonem Conliciares scriptum, Antiquitatis eo more, quo praeposituras nexabant cum verbo immutatas. Sic Conligere, Conliquefacta apud Varronem, Conlatiuum apud Festum.
Collineare, etsi blandius videtur huius aeui scriptoribus; etsi Salmasius Collimare per M errore scribi adserat: tamen ex eo est quod. qui limis adspicit Terentij verbo rem aliquam, in vnam aliquam destinato fertur. Donatus in Eunuchum: Limis, si nominatiuus singularis est, Transuersus signisicat: si septimus, pluralis, deest Oculis. Nam Limis est transuersus: vnde Limen Cum Limi dicantur obliqui gener aliter; hoc tamen proprie de oculis dicitur. Collineare vero est cum linea visuali aciem contendere. De vtriusque scriptura consuli potest literatissimus Budaeus lib. 5. de Asse.
Collus quoque masculine dixerunt, inquit Festus. Collos pro Colla vellicat in Caluo Fabius l. 1. c. 6.
Th, cum O sit apud Dioscoridem lib. 2. sapius, et apud Iustinum M. Dial. contra Tryphonem.
Colos exsauguit. V. Fabium l. 1.
Columa. Columnella tamen Prisciano sustinetur. Donatus in Phormionem absque N.
a fluxionib inhibendis, quidam dictum opinantur: quo semel admisso, vnicaliquida scribendum videtur. Collyria de medicis pharmacis dicuntur. Collyrae in Plauti Persa, et sus collyricum etsi aliud sunt: tamen eandem sortem scriptionis obtinent. Iterum Etymologici Auctor in verbo Vnde et in medicina Collyrium, a Colobo, siue Curto.
Conuro. Euphonia visa est nasci iniunctione B, Vt Graecis Conburo per N repellitur a Libro de Orthogr. qui Bedae vulgo tribuitur. In veteri inscriptione duobus MM Commuro.
Commemorat, Comuincit. Idem Imfert, Imficit, vt Imbilit, Immemor, Impotens. Sequatur, cuilibido.
Comissatio a vicis, inquit, quos Graeci dicunt, appellatur. In his enim habitabant prius, quam opida conderentur. Quibus in locis alij alios conuictus causa inuitabant. Comissatio est in Terentio Bembi. Ita scribendum censet Victorius, Faernus in Eunuchum. Caetera. etiam a Graecis tracta (vt Cloatius loquitur) scribi postulant. Comissatio geminis SS. Ita Sicilisso, Atticisso, Patrisse, Pitisso. Massa Prisciani calculo. Repugnat Cornutus, et Longus. quid postea? Quod autem Torrentius in Suetonium, et Horatium pertendit a Comesum Comessari recte scribi, scribit hoc ignoratione linguae Graceae, cuius ignorationem in Zabulo satis prodit, alijsque ex indicijs certo certius constat Atticam illi Mineruam inuisam. Et quam longe haec eunt a Vaticano, et Basilicano Terentij Codice, vbi est, Commissatio M duplicato. Abest certe ratio. Qui scribunt Comesor, aut Comessor, Etymo ludificantur. Qui Commassor Comessatio per simpli cem consonantem scribitur, inquit Baccius, quod de tertia consonante accipiendum, aut de siginate singulario, vti in Cyrilli Lexico: Comisatum, Comisatio Subtel a Talo, Eculeus pro Aculeo in Giossis, Priepus in Epigrammatis? Quare lubet Dusam in Plauti editione sequi, passim Comessare scribentem per E. In Mostellaria: Comessatum ibo ad Philolachen. Ibidem: Domum eo comessatum.
Commeatus ne militi defiat.
Maneo, vt Immineo duplici MM: siue a Cum, et Manus: nam quod cum manu, seu ad manum, prope est: quod e manu missum est, abest longiuscule, et Eminus esse. aut isse dicitur. Comminus,
Commiles.
Cosmittere, Festus. Sic Dusmosum olim pro Dumoso. V. Camoena.
Chommoda enuncians a Catullo ridetur:
An scribentem ferret?
Compecto praefert, et scribit Plauti Captiueis: Sciui extemplo de compecto rem geri. Pari Competentia scribit. Compeciscor, Depeciscor, Defetiscor, Exsercio. In id mem branas Colonienses allegat. Potuit et Festum: Exercirent, sarcirent. Sic et Depectionem pro Pacto Cuia cius lib. 2. Obser. agnoscit cap. 15. Palmerium sequitur Acidalius in Curtij lib. 4. Haec angusta via videtur alijs, et scrupea. A rusticioris seculi: sed Consuetudine poscitur; E eius aeui, quo compositio partibus mutatis na scebatur.
Comperce me attrectare. vt ex Parco, Peperci nascitur. At in Terentio Comparsit miser cum A legunt plures neoteri, priscos inter Festus.
Concipilauisti, Festus.
Competum per E, quo viae plures competebant. Itaque esse antiquissimis Prudentij Libris testatur Salmasius.
Comprendo. Vnde Maroni:
Ouidius 13. Metamorph. Tot premor aduersis, quae si comprendere coner.
Vbi et vereres Libri Compresa. Sed idem efficitur Sicilico. V. Pierium, et Tractatum 2. Volum. 1.
sicut Conaugustatum dicitur, inquit Festus.
Concident. vett. Glossae. Eaedem: Concadit, Concado, Concido. . Concido ex V su rectius est.
Conchilium. Y Graecanico Cyrilli Lexicum offert.
Conchita,
Ducta vox esta Concha: non a Conchylio. Hesychius: Conchiter, Lapilli Genus.
Concinnis. Apul. l. 5. de Asino A. Lucernamque concinnem completam oleo.
Conciendo. Insinuant illa Festi: Concio conuentus dicta, quasi conuocatio. Deprauata sunt vetera Monimenta T praeferentia, et ea exosculans Andreas Brabantus est perunctus saecibus ora. Neque fieri potest ex Coitio: nisi si quidlibet ex quolibet. Vetus tabula aenea. cui Conctio cum CT in medio,
non Concaesum, et quod quidam percaesum etiam volunt. Ciceronis in Oratore vox.
Contempno: vnde Contempius doctioribus etiam imposuit.
Amatio, Lectio, Dictio, Latio, alia quibus vrgetur Competentia. Origo sic imperat Conditus, Coditor, Conditrix, Conditio. Cottditi sumus bo[?] conditione, inquit Senecal. 5. de Consol. Quilibros veteres, aut Epigram mata in contrarium iurant, scripti crimen iurant. Pandectae Flor. cum C, vti Lapis Ancyranus per C scripto: QVOCIESCVNQVE. Arnobius: Glacili conditione tuceta: etsi nonnemini productior secunda videri possit a Condiendo. Condictio longe aliud, quod nec sine C, nec sine. T scribitur.
Chone cum H, Italia. Hesychius: Conen Italiam. Item Antiochus. Chone etiam Oenotriae ciuit as apud Scephanum, et Strabonem.
Collocare, vt Colluuaris apud Festum, Collinunt apud Plautum, et Collutu ati. Ea siquidem scribendi ratio illius temporis fuit, quo praepositurae integrae, ac inuariatae verbis praefigebantur. estque Antiquitati relinquenda, ac pro tali suspicieada. V. Conlegium.
Conitor scribit Carrion in Val. Facco. Vide Conubium. Nec mirificissima res. Nam haec ita dissecantur; Con, Co, Cum, Com. A secundo ista esse possant. Mihi tamen id sequi non stat. Esto, Inscriptiones antiquae obijciant Coseruus. Costitit. Qui crimen serunt ex crimine, non idcirco non nefarij.
Confrages Isidorus. Notissima est harum liquidarum alternatio. Confluges per V. Liuio in Andromeda:
Libri pauci Confliges per I: Sed Antiquitati V reddendum.
Gerras vna comportant. An qui simul Gerunt, Congerones vnico R? Certe Geronum alibi mentio ad Atticum.
Conibriga, aut Conimbriga. Sic Iuliobriga, Segobriga, Medobriga. Vide Itinerarium Antonini. Alijs C praeplacet. V. Abobriga. Segobriga per G constamissime scribitur viro termaximo Marianae lib. 13. can. 12. Nisi quod lib. 6. cap. 16. scribitur inconstanter, Segobrica, Conimbrica, Mirobriga. lib. 15. cap. 10 Nertobriga. Melae lib. 3. cap. 1. Lacobria. Polybius in Legationibus Flauiobriga. Nonij cap. 79. V. Antiquitatum Antonij Augustini Dialog. et cap. 55. Augustobriga. pag. 99.
Coire, Faibio ludibrium debent lib. 1. c. 6. Caesellio in Orthogr. Con praepositio si ad verba a vocalibus incipientia accedat, N consonantem perdit, vt Conaequo, Coeo, Coortus. Similiter scribit Mar. Victorinus. Becmanus: Comire est integrum. Com certe reman sit in Comitio de quo Plutarchus in Romulo: Vsque nunc Comitium dicitur: Comire namque Romani Congredi dicunt.
Volunt esse cornu petere. At non ita est. Est proprie Conisso similium Proportione. Placet prae Gifanij Corussant. Nec nescio, quid
Sunt qui scribant Coiux citra vllum omnino N a Coeno: alijs vnum addere placet, et Coniux dicunt: sunt qui duplex, vt sit Coninunx ex opinationis varietate in verbi deductione. Coniunx Priscianus lib. 5. praescribit, et lib. 6. vbi expositione Coniunx vult N deciduam esse in Conugis, et superstitiosam rationem confert, vt differat a Coniungis, coniungit.. Quam cramben recoquit lib. 8. lib. de Accentibus. Coniunx etiam lib. de Grammatica
Mihi videtur, inquit, non euellendam hanc N literam ex Coniunx, et Seiunx. Nam quamuis idem ait [Nisus] non esse onerandam suporuacuis literis scriptionem: rursus non frandandum sonum exrstimo, cum et linion ad aures, et pleuior voniat. Si ergolicet Coniugis genitiuo casu, et Seiugis: Coniux tamen, et Seiux sub racta N litera et difficilius enunciabitur, et aspirus auribus accidet. A Longo facit Cassiodorus. Quo dicto querelam Nisi, qua futurum dicebat, vt in declinationibus litera pereat, quae sit in primis positionibus, vanam ostendit ex his Fingo, Fictus, Pingo, pictus. Addo nominandi casum fuisse quondam Coniunges, seu Coniunis, post Coniunx. Sic Niguis, Niuis, Nix. Phocas vero in Arte Coniux absque N inprima sillaba, cum N in summa. Tran seunt ad eius subsellia Scaurus, Beda, Nisus, et Sosipater, qui Coniux inter ea recenset nomina quae in V x finiunt, vt Nux, Polux. Scaurus cum speciosas vtroque ratiunculas librasset, ita rem conficit: Melius tamen videtur sin: N litera dicere, et scribere. Hu ic scriptioni quod ai unt fauere Catullum:
vaumest. Altero id vident oculo, nec vident altero Coniungi vsu multo densiore apud omne genus scriptores in re dici coniugali. Nec etiam iuuat Apuleij locus lib. 6. de Asino A. Magni Inonis germana, et coniuga: non enim patrius casus Coniugis eos iuuat. Coiux porro etsi placere porest tamquam a Coniugo (sic enim Coniugo, et Coniungo, vt Accubo, et Accumbo) tamen ortum putare a Coeo, merae sunt ineptiae. Sic olim
Collapsus. V Conlocare.
Collibertus varie varijs. est Inscriptionibus.
Con, non a Cum fiant. Priscis haec non denegem: purgatio auris respuat, praeferatque Collutibilis, Corrugo.
Conitor eximia facta altera in veteribus Virgilij Libris. Vide Conecto. Carrion in lib. 3. Val. Flacci MS. vidisse se testatur, in quo Conisus viribus. Quod cum primum trepidaret admittere, Exemplis post adminiculatior recipit. Est enim in nono Virgilij Conisus corpore, et in tertia Aencide Conisi humeris, et: in Prudentij Psy chomachia Conisa in plagam.
Ae; quanta, quanta fuerit ea sillaba. Scio correptam Horatio in Epodis: at prima non potest absque flagitio, quod dum Monceius facit, priscorum illudit auctoritati. Ecloga tertia sacra:
Foedaque Tarpeio conopea tendere saxo.
Coinquinat, inquit Marius Victorinus. Neutrum respuo. Prius semel compositum est a Cunis, quae fere sordidulae: alterum ex Inquino, et Co, vt Coeo, Coaequo.
Connubium videas in altera Tabula: Duplicant liquidam Lucani quatuor Exemplaria Pulmani testimonio. Sic pene omnes, Quis sequi trepidet, cum sit Orthographia versicolor?
Conregione pro Eregione. Quid mirum vocem antiquam fui seculi facie agnosci? Sunto licet scribendu Vsu receptissima Corriualis, Corriuare, Correpere, Corripere.
sub vndis scuta viruns ---. 1. scribi veterum aliquot testimonio Codicum concoquere non potest Priscianus lib. 15. qui Cum sequente L, vel R conuertere ait M in sequentes consonantes, vt Colligo, Corripio. Quo dicto apponit haec: Quamuis raro L, et R sequentibus soleant hoc scribentes seruare. Sed cum Graecorum auctoritatem in omnibus pene sequi soleamus in hoc quoque imitari debemus, vt Conripio, cuius hic est canon: Quoties ergo a liquida litera sequens coeperit, vertitur in eam, cui liquida praeposita fuerit, missa nouissima sui parte, sequentis verbi primam literam gemniandam, vt Rapio,
Arripio, Corripio, Surripio. Sic Marius Victorinus: Corradit, Corripit, Corrodit, Corumpit, vt Irrepit Irrogat, Irruit. Iterat superiora Priscianus apud Cassiodorum.
Correpta. Fuisse N antiquitati acceptius mecum fatetur Manutius in epist. 4. lib. 3. ad Atticum, vt Conrectum. At politiori seculo Corrugo, et Correctum Visum rectius V. Conlutibilis.
Consanesco trepidem scribere, quod in epistolis Ciceronis ex MSS, rescribit Victorius pro Conseuisse. Ex Seneo voce Catullo bene cognita fit Senui: ergo prius demon strandum illi fuerat non Sanesco tantum; sed et Saneo veteres vsurpasse, quod priusquam pareat Consenuisse in Tullio praetulerim, et peruulgatorum Exemplarium fidem.
Conscribello in Plauto.
Consacraneus,
Rursus resacrare sunt coacti contra Analogiam Consecrare, Desecrare. Eugrammatia res prorsus varia. Item in Papinij Thebaide Desacrauerat rectius visum pluribus.
Desidero. Vtrumque a Sido. Cum enim considitur, maturius res agitat animus. Et cum rei cuiuspiam desiderio mouemur, animus quodammodo de quieta sede depellitur. Inde Horat. Desiderijs icta fidelib. Alij a Sidus. Ineptiunt igitur, qui Y Graecorum scriptitant, quasi
Consules quandoque repertum. Romae in Tabula aenea apud Capranicos: CONSOLIBVS. QVEI. SVPRA. SCRIPTEI
Item in Goltzij quadam Inscriptione. Vide Exulium. CONSOL in L. Scipionis Inscriptione apud Hier. Al eandrum.
Conspergito. Pritus Cato c. 76. de R eR. c. 91. 109. 129. et c. 89. Consparsa, Conspargunt, Varro l. 1. de RR. c. 57. Vbi Victorius monet Adspargit scriptum. Pacuuius:
Priscis compositio nil mutabat. Quoties dicimus? Multi frustillatim nostra legent, non continuo tenore, quorum causa, idem saepius reprehendi necessum est.
Bacillus, Scabellum. Minus resse sillabis quinque, si modo recte, Conspicillium.
Consuo. Consuere, vt Feruere, Fl. Caper lib. de verbis dubijs. Ex eo Consuesco, Consuetus.
Senatus consultum reste Mario Victorino.
Consulto Isidorus l. 2. Origin. c. 5. Cum et peccasse sese, et consultu peccasse reus fatetur. Item Senatusconsultu. Plauto Inconsultu in Trinummo:
Contabra dicerentur a Conto.
Contemnendo: tametsi Nisus, inquit, Contumax per V posse dici putat a Tumore, Sic per I Contimelia dicit, scribitque Cornutus apud Cassiodorum, Caesarem, secutus, vt sibi videtur. Niso adsentior. Saepissime Latini cum iram, superbiam, rebellionem repraesentant, Tumendi, ac Tumidi vocib. Vtuntur eloquentiae Romanae antesignani.
Maro Georg. 1. --- Et operta tumescere bella.
In sexto: --- Tumida ex ira tum corda residunt.
Tulluis a Caesaris caede. Atticolib. 14 ep. 4. Tument negotia. Epist. 5. Ne deserere viderer hunc rerum tumorem.
Ouid. Fastor. 2. Iupiter intumuit: quaque est non vsa modeste,
Contimax autem a Contemnendo, ipse ne contemnere videar, Canonistae iure suspiciant, praesertim vbi Contumaciam in ferendis Censuris requirunt.
Contumeliam per V scribamus.
Cotinusa scribeo,
Percontari, diligenter inquirere. Et est proprietas verbi ab eo tracta, quod vada in fluminibus contis exquirunt. Verrina 5, in Hotomani Editione: Percontamini. Idem Cicero ad Atticum: Ex eo de me contaretur. Superiora hausit Nonius ex Verrio apud Festum verbo Percunctatio. Plautus Sticho:
Ibidem: Alius alium percontamur: Cuia est nauis? quid vehit?
cuncta noscitare, aut factitare dant opetam. Inde Cunctator, Cunctanter, Cunctabundus. Ita Festus a Verrio diuertens, Antiqui Libri, Virgilius Carpensis? Idem Festus: Coctiones dicti videntur a Cunctatione, quod in emendis, vendendisque mercibus tarde perueniant ad iusti pretij finem. Itaque apud antiquos prima sillaba per V literam scibebatur. Nonnemo Cuncta velut Coniuncta dici autumabat. Veteres etiam Cuncto pulso R scripsere. Accius Alphesiboea: Ita territa membra animo aegroto cunctant sufferre laborem. Ennius flectoris Lytris: Qui cupiunt dare arma Achilli, vt ipsi cunctent. V. Percontor. Donatus in Hecyram: Percunctatum, et Percontatum scribitur: sed Percontatum a Conto dicitur, quo nautae vtuntur ad loca nanibus opportuna. Si vero Percunctatum, ab eo quod a Cunctis perquiratur, dicitur.
CONTVVERNIVM SCENE STRATIOTI, ET EROTES.
Conuicium autem diciturvela Concitatione. vela conuentu, hoc est, a collatione vocum, quasi Conuocium. Festus: Connicium a Vicis. Huc propendebat, cui dictum, Septem Conuiuium. Nonem conuicium. Namq. hic Conuicium est Comis, seu Vicis Metamorphos. lib. 14.
Valla nugatur. Conuitium autem cu T est, cum simul aedificia plura vitium faciunt. In Epig. Veronae:
CONVITIVM. REFECERVNT, VALVAS, LIMEN DESVA PECVNIA LARIB. DANT.
Haec proprietas loquendi trallariciam manifestat: sic enim nominis, honoris, famac labes dicitur, vt Conuitium. At distingui haec satius.
Conuiua rectum esse constat, Conuiuialis sillaba auctius rectum quoq. a Conuiuium. Prudent. Hamartig.
Curt. l. 6. Quam inter conuiuales ludos deberet ostendi. Quam scripturam MSS. Codicid. Modius arrogat, addito vnlgatum videri bonis Auctoribus Conuiuales. Sic Macrob. l. 2. Satur. c. 3 Sermones conuiuales, et Conuiuales fabulas Taciti 5. legimus. Val. Max. l. 6. c. 9. Oris conuiualis hilaritatem. Mortierius affiniratis nostrae pars. Hanc conuiuali lucem celebremus honore. Apud Spartianum in Vero Torum conuiualem legas. Liuij 49. sillaba auctius: Conuiuialia luduionum oblectamenta. Nec ab vtroq. abhorret Analogia Coniugium Coniugialis, Coniugis Coniugalis. Metam. 5.
Lib. 6. Nec mea virginitas, nec coniugialia iura.
Vbi Plantinus excuso Coniugalia versum lacerauit. Seneca Medea: Dij coniugales, tuque genialis tort. Colum. l. 8. de RR. c. 2. Protegere coniugalem gregem. Princeps Principatis, vbiuis obuium; Principium Principialis
Lucret. lib. 2. Haut sine principiali aliquo laeuore creata est.
Lib. 3. Terraeque fuisse.
Principiale aliquod tempus --- Belletus turpirer in I. Volumine, nobisque inuitis Principalia exeudit pro Principialia. Altero fonte occoecato vniusmodi nomen prouenit. Thebaid. 3. Connubialia vincula: Quae vis Connubalia quinque; sillabis extundat? A Prodigium Prodigiale nemus Theb. 2. Sic Prodigialiter Arnob. l. 1. et Hor. in Arte. A Pernicies pernicij, sine perniciali discidio scriptum est Lucret. l. 1. Sic Exitium Exitialis: Taberna Contubernalis: Contubernium licet dicatur. Paricidalis, an Paricidialis, vide sua in serie. A Municipium Municipialis non scribitur, sed Municipalita Municeps teste Prisciano l. 4. Vide Praesidalis. Vniusinodi connumerat Priscianus l. 4. Curialis, Mercurialis, Fluualis. Adde e Seneca Genialis. Item Neutralis, Liberalis, Theatralis, Fatalis, Genitalis, Capitalis, Virginalis, Cardinalis, Hospitalis, Nanalis, Dotalis, Floralis, Corporalis, Coelibalis,
Mortalis, luuenalis, Crinalis, Vocalis. Tamen Coelibaris hasta tritius est.
et Reuoly[?]: Victorinus Comuulsus per M literamscribi iubet, qui Vdigammon eandem habere vim censeat, quam habeat B muta: parique ratione, si praecedat N. ex aliqua compositione in M mutari. Verum penitius introspicienti, Vdigammon accedit ad B, non eius vim totum refert: quare transmutandae totius N in M vim ei non arrogabo: quod enim prope est, metam nondum tangit: meque simile idem erit, aut eadem praeditum vi. Nullo igitur modo per M scripserim cum Victorino. Conuolsus autem per O vetustatis imagine scriptum est, vt Probaueront, talia, quae hodie profbat nemo: sua licet Virgilio non ademerim, quippe omni aeuno
Copia veterum licentiae tribuit Charisius l. I. V. Beniuoletia, Beniaolenties.
QVOQVOS, QOQVVS, QOQVS, COCVSCoquus ex his politius primorem sillabam ordiente C. Olim Arquus (vnde Arquites) et Oquulus consona Qscripta fuisse testatur Priscianus lib. I. Sic apud Lucretium Arqui. Post amoeniora visa sunt Arcus, Oculus, Vide Praccocem. Cocus, idcirco vtrobiq. C scripto Nisus amauit, quo Velio Longo nimis exile videtur: Nam sicut non est pri ma sillaba oneranda, inquit: sic sequens videtur explenda, scriptq. Coquus, Sic Cassiodurus, Gratus artigraphus, Beda, et Papirianus: Non enim dicimus, inquit, Cocere, sed Coquere, vt Virgilius
Nihilo secius Cocula Culinam, siue Colinam veteres dixisse, non Coquinam Nonius enotat. Etsi alij aliter. Arnob. L. 4. Per humani generis coquinas currit. Ammianus l. 14. Huic atratum coquinae adiungitur ministcrium.
Corallium, lapillus marinus, rubeus. Ausonius in Mosella:
Est enim Corallium, quo luminibus adsilit. Videtur hanc et scriptionem corroborare, et Originationem insinuare Claudian. de Nuptijs Honorij:
Ouidius Dorum more primorem extendit sillabam (dicunt enim illi Incoram, ob oculos, et
Arrianus in Periplo Corallium, Corallum, Vocem autem Curalium, vbi a Tonsu, et putatione Acri ferra mento praecili, inquit, Hac de causa Curalium vocitatum inter pretantur. Apud Theophrastum
Arriani varia sunt Exemplaria. Orpheo Poematium, KOYOATION inscribitur, in quo:
Et:
Tribus absoluit sillabis Sidonius Carmine II. Lactea puniceo sinuantur colla corallo.
Praeiuerat Plinius. V. Hesichium.
Cornus, corni auctore Prisciano: vnde conflata vox Cornificius, non cornuficius, neque Cornyficius. Monstrum videtur cornutum, si Pythagoricae literae cornua in voce, Latinam hanc induas. Quid quod peierat Brabantus in partib. Suis stare Appianum? Libro vltimo
Peditatum ommem Cornificio cum tradidisset Caesar. Pag. 383. Ipsos incursantes Cornificius innadit. Eadem facie inibi plus quinies occurrit, et folijs insequentibus. Dubites merito professa an ili impudentia vocet in partes Strabonem, vt Calidon I Latino scribat, et hic Appianum, an interatos, illiteratosque omnes ludificari propositum habuerit. Brabantus Appianum nominat, sed a Ful. Vrsino virum antiquitatis curiosum: sed eius in verba non iurauimus. Et ille, et scriptor quiuis cum iudicio ligi amat, non imperare.
Vicit stadium Coroebus Eleus, quae ipsissima verba habes Strabonis l. 8. Eadem Elia I. Apud Pausaniam. Item in Phocicis:
Corona cum videatur a chorodici, caret tamen adspiratione: siue coronae dicuntur, quod cohonorefnt eos, quibus imponuntur. Ita Libb. Veteres, Saxa, Virgilius Carpensis. E Graeciae meditullio promta vox. Iliad.
Et quidem Coronae significatu, si Eustathio credimus, atque. Hesychio: Corona, genus coronae. Item Hesychius: Coroniaes, corollae ex violis plexae. Superiori certe Homeri loco est corona dimdiata, semicirculus. Alius nescio quis de praeputio: Coronam olim Choronum appellatam, ex eo quod saltantes in theatris vterentur. A Choro igitur Origo Spiritum postulat, quem valentior deuicit Consuetudo. I ad Tractatum de veteris Lat I Orthographia. V. Fabium lib. I.
corium regens. Varro Flexabulis: Pedes corrigijs compedio. Idem in Manio: Cum corrigias diruptas tenet. Lib. 2. de Diuinatione Victorio edente: Corrigiae abruptio. Alij a Corio R vnico contentisunt, agnoscuntque in Monachis Corigias pro Cingulis: vnde nostratibus Coroye.
Cortix, Fistula, Tullus, Imbrix, pro Imbrex.
superbi Tarchontis domus - Silio Italico. Eidem Croton. Iustino lib. 20. Crotona.
Gortynius.
Coruncanus. Libri veteres, Lapides Capitolini, alij, Graeca Consuetudo, Similitudo talium apud Romanos nominum.
Choruscus, Notis ab Lib. I. Val. Flacci. Origo haec: Coruscus. Ardens, fulgensque galea ex Poetis nota, tum rebus alijs additur.
Coruo contra Gallum. Sic rectius visum Onuphrio, et Pighio, quibus Coruus. Sic in priscis Monimentis Vineto aditis. Amicissimum mihi caput olim fuit Ludonicus Corbean Montibus Hannoniae oriundus ex nobili sanguine. Vir integerrimus, a quo procul fraus, dolus, impostura: ideoque anterna dignus est memoria. Tribus fillabis scribi Coruinus magis e Consuetudine est; a qua vix, aegreque secessionem facio.
Corubantes: alij Coribantes.
Enotauit Pontacus vir omni memoria dignissimus. Strabo lib. 10 Lustrabit Corybas--- Ingeminant Corybantes aera. Sic apud Horat. Lucianum, Suidam, Vide Plin. L. II. C. 37. Cyrbantes nota ex Hesychio:
In oblongo Codice in Georgicis: Neme inter vites corulum sere. Prisca olim Consuetudine Romani peregrinas literas non admittebant. At Priscianus Corylum, et Nympham accepisse nos a Graecis tradit, quae per Y scriberemus. Veterem igitur Consuetudinem deuicit noua robustior.
Coryti interea studunt [dum educuntur sagittae] Ductisque sagittis.
Aldo Matutio, et Gifanio placet Coritus, Goruthum, Coryton, theca arcus solius, sicut pharetra sagittarum, et sagmascuti. Forte: Theca arcus soluti. Tunc enim conditur. Neque ista Adr. Lunij concoquo: Errore enim imbuti suns Grammatici non pauci, qui sigitarum thecam, quae pharetra est, sic appellari autum int. Ambigua Hesychijmanus: Arcum, quam Sagittam denotat. Et possit arcui, vti iagitci, seruisse Corytus: crebrius tamen sagittis, ideoque Poetae Humeris aptant. Negare vero Corytum esse sagittarum, diuersissimi erroris est, ac deuij ab Vsu, et ratione. Etymologis: Corytus sagittarum theca. Minus etiam ad illa Papinij videtur attentus fuisse lib. 9.
Vide Gortynius. Ciofanus quoque hic praefert C.
Commito veterum fuit Orthographiae apud Festum.
Osroes, et Osroeni pro Cosdroenis. Sic apud Silium Cudone pro Vdone, vide nostra in eum scripta, si libentia. V. Esdras.
TARRACON VRBS COSITAN
Cossyraque parua. Appianol. I. Ciuilium. Prolemaeo Cossura Ouidio vnico S
Et Plinio. Apud Strabonem vacillante editione modo
Horat. In Arte: --- Mignumque loqui, nitique cothurno.
Nescio quid in mentem fuerit Andreae Valerio scribenti: Coturnus sine adspiratione.
At cotylas, quas, si placeat. Per V apud Martialem lib. 8.
Per V. Budaeus lib. 5. de Asse. Scribitur et Paiaemoni Cotyle vltima per E. Sic et Gorrhaeus
Cothus per Y. Graeci Spiritum demunt
Cocytia scribendum Od. 17. Epodon Horatij docuit Politianus Miscellan. Cap. 10.
Gragus.. Graeci perpetim
Coramble,
Suidas:
Crassinius sillabis quatuor Plutar. In Caesare, apud eundem in Pompeio auctioribus sillabis Crassinianus: sed hac accessione sillabae fit nomen aliud, vt in adoptione amat fieri.
Crathys per Y: Cratis leuatum, Africae fluuius, qui Ouidio de Ponto Crates scribitur.
Item lib. 3. Oda 18. Vina craterae, quam lectionem pro germana Pulmannus, et Lambinus agnoscunt.
Crateram auream fieri placuit, quae donum Apollini Delphos portaretur. Pighiol. 3. Annal. Placitum fuit in Liuio rescribi Creterra vtrobique per, ac duplex R. At Nonij non est ista scriptio ex lege. Naeuius Lycurgo:
Nonius Situlam vertit. recte. Non tamen idcirco quaeras aliud a Cratera, siue Cretera nomen. Vtrumque aeque admisero. Crateram, aut Creteram, nisi potoriam. Errore non pusillo. Vide mi Herodotum l. 4. ter vsum aliter. Profero Idyll. V. Theocriti, vbi Crater, seu Cratera situla est.
Mox addit Crateram suanis olei.. Ingentes fuere Craterae, multoque pateris patulis vastiores. Quare Argon quinto legas: --- Aesoniden mogno cratere lacessit. Maro Crateras magnos appellitat. At 2. de Natura D. scribo R persola: --- Fulgens cretera relucet.
Originem aliam Creterrae aperiant, et cur geminetur R, consilescam, ipsisque accedam, et Pighio, et Passeratio, et si Musis placet, Nonio.
propiora tulisset, Metamorph. lib. 9. Varietate vulgaria.
Praepar. c. 3. Criasis, Creasus, Creausus. deteriora sunt: Cariasus tolerabile.
Crinisus: quam recte, viderint alij. Apud Lycophronem, et Tzetzem cum M, duplicique sigmate, quod rectissimum videtur. Rectius enim, atque integrius Lyruessus, Parnassus, Edessa geminato sibilo, quam vnico. Quoddam Seruij Exemplar: Hesiona ad Siciliam delata a Crimniso fluuio, quem Crimisum Virgilius Poetica licentia vocat. In Aemilio Probo Crinissus. Apud Diodorum lib. 18.
Crecydilus? Noto ex Etymologo Crecydilus ex Crocodilus elementorum mutatione. Noto iterum ex es fieri, reddique vnicum I.
velut ex cane, lupoque conceptos, Plin. lib. 8. c. 21. Per O, duplexque Thesychius: Corocottis testimoninum fert.
Quodque suam securus amet Cromyona colonus.
A Cromyonia Calydonij apri matre. Stephanus per E Cremyon a Cremo Neptuni F. Ite Plin. l. 4. c. 7. Opida Sidus, Cremyon, Scironia saxa. Similiter apud Graecos nomen simile:
Crotophus vbiubi, deprauatum est. Vide nihilominus Trophaeum.
Crustomeria Dionysio l. 2. Plutarcho in Romulo, Stephano de Vrbib. Crustuminiu Liuij l. I. Crustumeri Aen. 7. Crustumium Silij l. 8. et Seruio agnoscenti quoque. Crustumerium. Crustuminatribus Ciceroni pro Plancio, et Balbo. Antiquae Inscriptiones nonnullae Clustumina varietate notissima, aut linguae haesitantia.
Sed a cubiclo, lectuloque, iactatam. Cubiculus in Marmore Romae:
HIC. CVBICVLVS. CVM SVO. SOLARIO.
Cucullus. Cato Meursi c. 2. vnico l: Cuculiones familiam oportuisse sibi sarcire.
Culcitae vocatae, quod calcentur, Festo: Culerta, quod tomento inculcatur, appellata. Varro lib. 4. Vulgus male Culcitras scribit.
Culleus LL geminatis. Olim Coleus. Propius Graecitatem, Homerus Culeus, seu Corium vulgo: alias ex ebore vaginas legimus laboratas.
Culignavas potorium. Cato. Culignam, inquit, in foeno Graeeo ponito, vt bent oleat. Et ex eo, quod Graeci
vocatur locus, in quo epulae in funere comburuntur, idem Festus. Vide Coquus.
Frustra ille, frustra Caper, alijque Grammatici discrimen moliti sunt: Cum, Com, Quun, Quom eadem est vocula significatione, literatura non eadem. Et iam Quum nemo scribet: contra e Plautinis versibus tollet nemo. Cum, et Quum tritissima variantia, vt Cocus, Coquus, Arcus, Arquus. Vide Quotidie Certe discrimen hoc frigidis accenset Quintilianus lib. I. cap. 7. Illa quoque seruata est a multis differentia: Cum si tempus significaret per Q: si comitem per C: si vero causam per Quedues sequentes VV scriberetur. Nec Victorinus discrimen agnoscit. Quid Calepinistac sentiant, floccifacteon: namque raro exactum habuit, quod scriberet Calepinus. Idem discrimen Priscian. reiicit lib. 15. et Terentius Scaurus addito priscis scriptum Cume, vt Numae in Saliari carmine:
CVME. PONAS. LEVCESIAE PRAETEXERE. MONTI. QVOTLIBET CVNEI. DE. HIS. CVM. TONAREM
Vide Cur.
Primus plura generat eiusmodi aduerbia composita, vt apud Virgilium Flos apprima tenax ---
Gellius l. 17. c. 2. Apprime crebius est, Cumprime rarius, traductumque. ex eo est, quod cum primis dicebant pro eo quod est In primis. Sic igitur Cumprimis iungendum videtur Iul. Scaligero. Non offendor eo iudicio: tamen cum plures indicantur, malim diuidi, Lucretij lib. 5.
Georg. 2. --- Penitus terrae defigitur arbos
Esculus in primis--- Inter primas. Aen. I. Iterum in Georg, in Mediceo Virgilij Codice, et plerisque alijs vererib. Area cum primis ingenti acquanda cylindro. Priscian. lib. 15. Loco eius [Cum] in compositione semper Con ponatur, vt Concurro, Coniugo, Contraho, Conspiro. Sic ante P. Com. vt Comprimo, Compello, Compages. Comperior, Compita. Ducta hinc Analogia Comprimis per O seribatur.
Cymae, Priscian. lib. I. Ex eo Ecloga 5. Cumacum carmen. Aen. 6. Cumaea sibylla. Aen. 3. Cum team vrbem. Testatur nihilominus Carrion omnib. Val. Flacci Codivib. MSS. esse Cymaeae vatis l. 1. atque vni Cimaeae Latihol. Vide Cymatilis.
Cuba, dixit. Adelinus: Martyres in cubas mittuntur. Inde Galli nostrates Cunas. Cuppa vero cum duplici. op scyphum, pateramue significar, estque. de Gracco Cuppa, vne couppe. Hesychius:
Cuppedinarij... coqui. Glossae: Cuppes, fastidious, superbus, cupidus. Hinc Cuppedo Cupido, sicut Amecus, Amicus. Lucrer. l. 5.
Cicero, Tuscul. 4. Teruicacia, liguritio, vinolentta, cuppedia.
Quur ex Quare. Vel. Longus in Orthographia: Est enim Cuirei, quod significat ob Quam rem. Ex hoc retinuit Consuetudo hodierna, vt diceremus Quare, quod vna sillaba castigatius fit Cur, quod nos contenti sumus per C scribere. Idem Cassiodorus. V. Quur, pro quo veteres olim recte Quor: idque haesit in Quorsum.
Coeratores. V. Vol. I. Cicero lib. III de legibus SVNTOQ. AEDILES. COERATORES. VRBIS
Curculionem scripsit, in cuius argumenta Fabulac Literae capitales versuum Curculionem exprimunt:
Riualem --- Eidem liticulae obnoxia secundae sillabae scriptio.
Curatis. Membranae calamo exaratae primae Liuianae decadis Curatij obtulere Vineto. Similiter apud Dionysium. Halicar. l. 3. edente Rob. Stephano
si velimus a Cursor Curstrix facere foemininum, sicut a Victor Victrix, iaconsonum, inquit Alcuinus in Grammatica. Imo vero consonum rationi similium. Assestrix ab Assessor: nam vix est sonabile Assessrix Afranij: neque Curscrix, sed Curstrix. Sic Possestrix a Tossidendo apud Nonium, et Afranium in Liberto: Tui monilis possestricem. Ita Tonstrix, Impulstrix, Curatrix, Plaustrix, Assestrix, V. Tonstrix.
Curru, Vsu praescribente, vnico R. Sic a Mamma mamilla. Ita sentit et Vinetus in Ausonij Burdigalam: Ita scribit Festus eadem Origine probata: ita Pand. Florentinae, Silius lib. 12. --- Fortasse curulibus altis.
Cocturnices, Fl. Caper. Existimo C in medio surrepticium esse pro Coturnices. Festus: Coturnix appellatur a sono vocis: postulatque vocum feries O in prima. Primam tetendit Lucretius: At capris adipes, et coturnicibus auget.
Quem porro vocis sonum Festus intellexit? Cotornices, seu Cotumices. seu Cuturnices. his vocalib. inuice cedentib
Cygnus. Adstrepit Analogia pari ductu a Graecis tractorum Tecmessa, Procnae. Veteres tamen Libri Gygnus per G, et Pyragmon habent fide Carrionis Notis in lib. I. Flacci. Antiquissimis scriptum reor Cycuus, ante Sp. Carbilius, quam literam G inuenerit. Ex quo Ausonij manu:
Quod liquens est ex Duilliana columna perpetuo tehore:
Effugiunt. I ad veterum Ort hographica. I ad Gnossus, Curculio.
Haud ista sillabarum caedes mira videbitur non ignoranti Cyllenium dictum, quod omnem rem sermosine manib. conficiat, quib. partibus corporis, qui carent
Cuminum, Cyminum. Columelia lib. 10.
Sic Cyma. Columelia l. II. Coliculum facit, et cymam de brasica. Lib. 12. Repomi oportebit cymam, caulem, capparim.
Cumba. Editio Prudentij postrema sequitur lib. 2. contra Symmachum:
Aeneid. 6. Cymba magis ex vsu, et consuetudine:
Festus: Cymbam Graeci appellant
Collegae tui cymbala. Item Cymbalissare Cassio Heminael. 3. Lucret. l. 2. Cymbalacircum, Concaua ---
Aegeria, Aegesta, Aequicoli. In Plutarchi Catone Maiore legitur
Harpyia. Adde ex Beda: In Exodo, et Psalterio translatum esse arbitramur [Coenomyia] vt omni generis musca significaretur: sed similitudine soni per incuriam contigisse, vt Cynomyia pro Coenomyia diceretur. Videtur ex D. Hieronymo mutuatus. Sic enim ille ad Suniam, et Fretellam: Coenomyia, non vi Latini interpretati sunt, musca canina dicitur per Y Graecam literam: sed inxta Hebraicam intelligentiam per Oe diphthongum debet scribi, vt sit omne genus muscarum. Aquila Cymomyia igitur eorum opinamento vox est deprauate scripta. At sic Cynomyian vere nomeclatores vocauerunt. Cati enim erant. Idque ex duobus impudentissimis animalibus musca, et cane nomen hoc composuerunt. Iterum post pauca: Cynomyia accepta ab vtroque audacia, mordax est anima, aptumque insidijs. Macarius Chrysocephalus: Quarta plaga per Cynomyiam: quae appellatio contumaciam signat. Ecquod Coenomyia?
Quam per A scriptionem Eustathius recipit, et postumam retur, alteram per O antiquiorem, Iul. Scaliger in lib. 4. Aristotelis de Animantibus vocem ab infestandis canibus ortam opinatur. Est et doctissimi viri nota ad Exod. c. 8. vitiose. Sed quia Bedae praesidio nonnemo ferocior est, pilum etiam ab Etymologo mutuemur: Cynomyia, hoc est Impudens. Figuratum est enim nomen ex duobus insignite impudentibus, ex cane, et musca, quod impudentia incissumma: hic enim impudens, illa temeraria. Eadein apud Hesychium legas, qui per O, et per A scribit. D. quoque Hieronymus seipso attentior, aut doctior, vt amat fieri, in psalm. 105. Cynomyiam caninam muscam rectius interpretatur. Et seipso doctior Etymologus in Cynomyia Plinij lib. 25. cap. 11. Fuit et Nicij scortilli agnomen non ignobile
Cupressus ternione, et V Latiari. Ouid. Metam. 10. Gratus erat Cyparist tibi---
Sic Graeci Cyparissinum herbam lege a Plinio l. 26. c. 8 Maroni Coniferae cyparissi, et Teneracupressus.
Ciperus, Hermolaus Barbarus in Corollario.
Quirinus, et Dio. lib. 53. vulgaria C, et Qtransitione.
Cytissus, frutex est totus albus. Post pauca inconstater cum vnico S. Sic Maro carminis iugo subiecit:
est enim apium trahax, vel delenificum.
PRopinquis honori, praesidioque nomen, ac memoriam Archimedis fuisse historiae Romanae parem Liuus auctor est: Gerardo Corselio honori, praefidoque est Warnesij nomen blandum, dulcisque recordatio. Nam
Et mihi vicissim Corselij dignitatem hunc Tractatum cudenti velim esse praefidio: philograecum philograeco. Neque enim pars vlla literarum tractari periculofius, potest, quam Orthographica. Scribunt omnes, et suo iure omnes, ac sub iugum mitti iure libertatis merito recusant. Recta mens illis, agnosco. At aequo iure mihi libertatem non inuideant, neque calamum meum incidant: nulli sponsam suam eripio: Spartam meam, qua posum, exorno, cuius ne ornamenta tagax vlla manus abstrabat, cautio tua esto, Florentissime Corseli: sub tuum clipeum velut alter pufilius Aiax secedo tutelae causa. Tu potes vnus, cui multiplici eruditione pectus incoctum. Id vero cum vbique praestabis, tum in hoc potissimum Tractatu. Abiunctissimam quidem meditaris Iberiam, quo te Regis summi fata vocant: an reuocare ausim? Velim, si possim.
Serio tibi obijcio Dahas gentem indomitam. Netrepida: vmbrae sunt solis figuratae liniamentis. Dalmatas deinde, Delicuit, Destra, Deana, Dicis causa, Diequarti, Diequarte, Dissidium, Discidium, Domnus. Has vbi lustraueris gentes, et locos: I pede fausto, quo cogitas: euola.
Daci. item quibus Dacae. In Romano Virgilij Libro Dahae: vnde perperam figurarunt Dachae, qui Nichil, et Michi ad Latinitatis ludibrium vsurparunt. Daas recipi video ab erudiris. Hermolaus Byzantius: Daae Scythicagens. Sunt autem Nomades. Dicuntur et Dacac cum C, non dicit X. Et quos Attic Dauos appellat Comoedia Latinorum. In Stephano sic: Daci, Dacos. Baptista Mantuanus diuertit eos.
Idaea.
Caesar Dictator sex dactyliothecas in aede Veneris genitricis consecrauit. Aeterna Dactyliotheca orbem literarium opulentauit Abrahamus Gorlaeus vir hobilis.
Dalmion. Dalmatiac ciuitas, Illiriam inter, et Italiam. Appinus ciuitatem Delminium vocat, Quadratus Dalmium: Dalmatas quoque eos vocant. Altera: Delmatia Italiae regio, cum incolae Dalmatienses, et Dalmatae.
Horat. l. 2. Od. I. Dalmatico peperit triumpho,
Sic Porphyrio, sic Serutus. Strabo lib. 7. per A. Sic Procopius Gotthicorum Placet vt Delmatiam, non Dalmatiam pronunciemus: quoniam a Delminio maxima ciuitate tractum nomen existimetur. Delmatici fluctus Lucahi l. 2. per E opinione Sabellici. Pintianus in lib. Plin. 2. c. 45. veterem lectionem iudicat aptiorem: Qualis in Delmatiae ora per E, airque Graecos teste Stephano Delmatiam dicere, non Dalmatiata. Illius ergo Stephani verba praenotaui. Idem Pintianus in lib. 3. C. 22. scripturam eandem per E arrogat Plinij Exemplaribus Salmanticensi, ac Toletano. Patauij vetus Inscriptio:
BELLO. DELMATICO Iuxta fontem Timaui: DELMATARVM Salonae: SVNT. IN. DELMATIA SVB. Q. PONPONIO
Ita Gracci Placet etiam Dalmatiam scribamus: quoniam a Dalmana in extima eiusdem prouinciac ciuitate tractum nomen. Quantos viros Orthographiae campus exercet!
Dammae, sic Virgilius Plantini, Horatius Hunaei, libri Metamorphoses, et Fastorum Langiani.
Damoetas, Damon, aliaque a Democles, quibus haut pushauero: nam ita apud Hippocratem est l. 5. de Morbis vulgarib. Fama non ex, sed ex Demaratus, et Alis, et Dalmatia. Hippocrates autem, et Aretaeus Choragium ex Dresus, Drasus Etymologici Auctori, qui in verbo Nam Euphranor, et Nicanor Dorum sunt: a buerat enint esse Enpinenor, et Nicenor.
Danuuius, et Danibius. Ausonius:
Aut vasum aheneum aliquod, aut lectus dapsilis. At Passeratius legit: Laptilis. De Libro opinor suo. Simile Dacrumae, Lacrume. Alacris. Sed et Daptilis per T legit vndeunde. Sic Tertus, Tersus:
Dauus vt recte scribatur, Danos scribendum est: quia nulla litira vocalis geminata vnam facit sillabam. Sed quid ambiguitas vitanda est nominatiui singalaris, et accusatiui pluralis, necessario pro hat regula digamnia vtimur, Da Fus, Ser Fulgus, Cor Fus. Tribus ergo modis scribi licet. Verum haec periodus falsum coutinet: nec enim necessario ambiguitas vitanda scriptione. Altera vanitas cognoscitur ex Aequus, Antiquus, et veterura Postiquus.
Cererem decanamus. Abscedit ab aliorum Comperentia: Accino, Concino, Incino, Occino.
Adspargo.
Decibalus, rectius. Adi Pontacum ad Eusebij Chronica.
Decim per lin Romano Virgilij Codice, et in antiquissimo Aspri Grammatici. Item in veteri Liuiano.
Decemuiratus Hermogeniano de Muneribus, et Honoribus.
Decemuiri Verrina 4. Euocat ad se Centuripinum magistratum, et Decemprimos. Iterum pro Rolcio Amerino.
Septemdecim scripsse Liuium testis est Priscianus lib. 18.
Decimae vnde per I. Item Ouidio Fluctu decimo. Ipsi Ciceroni Decuma V media, et A finiente votem. Verrina 5. Affirmante se plus decuma non daturum. Sic Victorius: sic Hotomanus. Pierius in nonam Aeneidem antiquissimum Codicem VerrinarumTullij subsidio aduocat, in quo sit agri Veientani decumas votas, aliasque semper cum V, et ita passim apud Liuium in vetere Libro, Exstatitem:
QVARTIONIS. DECVMI
Augusti liberti Monumentum. Antiqui Maronis Codices in vndecimo:
Vide Fabium l. 1. et Edecimata.
CIPPVS. DECMVS. A. CIPPO DECMO. AD. PRIMVM. PED LXXXXVII
Sic Appianus vbique Decium Bruti praenomen in Philippinis Tullij Decimus. Plutar. 1. in Rom. qq. integrauit
Decola, cognomen Tulliorum, Libri, et Lapides Capitolini.
Decimanus. Vopiscus in Probo: Decimanos forissimos exercittis sui.
Decuriones, Festus.
Cutis, seu lanugo filorum portatu, trituque excidit. Mauult Lipsius per V l. 1. Elector. c. 14. Nugantur maxime, qui mediam tend[?]. volunt. Cruciger: Decotes, tanquam cotibus detritae tunicae. Saxa loquitur hic homo, et insaniam obsoletas vestes indutis obijcit, tunicis cotes vt affricent. Glossae Philoxeni etiam per O, et per V Discote, Discute.
Et sic, et aliter Graeci. Etymol. Daedaleum, constructione varium: estque a Daedaleius I reiecto. Vide Astherins. Iteratque Etymologus in voce Daedaleam repetit pennam ---
Curstrix, Tonstrix. Defenstrix e Ciceronis Timaeo profert Priscianus.
Deferbuerit scripsit Cato de RR. c. 96. Vbi lupinus deferuerit, et faecem de vino bono. Idem: Vbi feruerit, in catinum indito.
Defessus per E, licet a Fatiscor, Priscian. lib. 8. et Palmerius in Spicilegijs. Iidem ambo Depeciscor. Terent. Phormione:
Derumpo, Dirumpo: Demoueo, Dimoueo: Designo, Dissigno: Designator, Dissignator: Demitto, Dimitto: Deripio, Diripio: Deriuo, Diriuo. Maiori paulo discrimine Deminuere est delibare, ac detrahere; vnde et Capitis deminutio: Diminuere, dissipare, differre, disijcere. Fuit et veteribus Dimminuo teste Prisciano ex Dis vltimam in M vertente. Degero Catoni de RR. c. 37. passim Digero. Delargior l. 8. Priscian. ex C. Graccho, Dilargior quoque.
Diffinitio, finium, aut rerum finitarum disseparatio. Inconsulte repudiatur a Manutio.
In defrudo apicem secundae sillabae imponere debwtis: nam a deferuendo, et decoquendo fit tale quod defrudetur, id est, frudetur coctura, et minuatur. Sicapud Plautum in Asinaria referente Nonio:
In Phormiore Terentiani: Meum defrudans genium comparsi miser. Veteribus inscriptum Defrando teste Brissonio Segetem ne defrudet.
Degredi enime superiore loco descendere: Digredi ex aliquo loco discedere, Mar. Victorinus. H. Steph. Gl. Degreditur,
Dehaurio, vt Exhaurio, perua gatissima varietate.
Derepente.
Quas fecisset de integro comoedias.
DELECTVS scribit Manutius repugnante Librorum vetustate, et Festo, cui Dilectus militum. Quae per I scriptio Libros pene omnes occupauit, eam nusquam reijcit, magis sequitur Valtrinus l. 2. et Lipsius l. 1. de Militia R. Vide Definio. Sic etiam in Pandectis Florentinis tit. De Re Militari c. 4. Sic Aeneid. 3.
Vmbra tamen inest discriminis Delectum inter, et Dilectum. Diligit proprie, qui ab altero legit, separatue: quod qui agit, sibi alteriue legit, siue Deligit. Deitgit autem, qui suo prius commodo consulst animo, quam ab altero separet, aut, diligat.
Delenificum capi potest. Codd. alij, Delinimentum.
Delicio. Competentiae ius hoc est. Delicior, Elicius Iupiter, Illicium, Illices. Per T scribi nullatenus deber, non magis, quam Delicatus. Est autem apud Phocam in Arte mendose Delitiae. Hodie noant Prudentium contra Symmachum l. 1. scripta prima per I:
Delicia est tignum, quod a culmine ad tegulas angulares infimas versus fastigatum collocatur: vnde tectun deliciatum, et tegulae deliciares. At scribitur quoque per Q. Deliquiae Vitruuij lib. 6. c. 3. Displuuiata autem sunt, in quibus deliquiae arcam sustinentes, stillicidia reijciunt. V. Turnebum lib. 10. c. 17. et supra Colliciae.
Deliquesco, quo Columella vtitur l. 12. c. 41. Etiquatum est. Ouid. lib. 3. Trist. Eleg. 10. Ergo vbi delicuit nond vm prior, altera v. nit, nix.
Sic Elicuit pro Liquidus fuit, apud Isidor. Hispalensem in Chronico: Iulius Africanus sub Imp. M. Aurelio Antonino simplici hictoriae filo elicuit. Abeadem origine Colliquisset cum litera Q reperio. Varro Rerum dininarum l. 3. L. Scipio, quam aurum factum haberet in cista viminea, fulmine ita est ictus, vt cicta esset integra, aurum colliquisset. Idem dep[?] oprietate scriptorum: Quod aes, aut quid eius generis feruefactum colliquisset, et forma esset insusum. Licebit.
Delicido, seu Deliquido, declaro, vt patet ex subiectis, scripnimque inuenio litera C, non Q. Accius Achille. Quare alia ex crimine inimicorum effugere possis, delica. Titinnius in Quinto: Quid ictuc est? aut ictic sibi vult sermo? mater delica.
Deliramentum, non Deleramentum: quia a verbo Liro. id est, Sulco, originem trahit. Et sicut boues cum a recto sulcandi actu declinant, delirare dicuntur: sic et homines, qui de bonis ad mala corda diuertunt. Per I Varro quoque. At Fl. Caper Delirare, et Delerare
Deletum, quod deleuerit, Caper de Verbis Dubijs. Vide Verrina 5. Dixisset Delitum a Delino, Deletum a Deleo.
Delphinos Venereos esse, et amasios.
luctor dumtaxat. Plautus Trinumino: Cum hisce acrumnis deluctaui. Vidularia: Quid multa verba? Plurimum luctanimus.
Terent. Hecyra: Dicitque illi annulum sese, dum luctat, detraxisse.
Demea, Plautus Curculione Demarchus, alij Demochares, Nico lemus, Demophoon, Charidemus, Democoon, Democratia. Vide caput de Variantia. et supra Damocles. Nec per A Damaratus respuerim: ne mihi cum Saxis Capitolin s, et Manutio sit depugnandum. Dionysius lib. 3. Demarato locuplete negotiatore. Sic Demoteles Plin. lib. 36. c. 13. Vide Originem in Vol. 1. Inturia Demaratum exstinxit Manutius. V. Alis.
Demolior non detrita sit Orthographia. Sic ex Iure refert Brissonius Demolior
Denselatae. Ptolemaeus per Th Dentheletas. Nomina licet barbatica, qua tamen potest accuratione, scribenda Latinis vtentibus.
Depaciscor Consuetudo aliorum probat.
Derbios nominat. Alijs sunt Derbicae. Apollonio duobus KK
licenter vsurpasse Terentium in Hecyra Victorinus affirmat. Nescio quam licenter quod vsurparunt Turpilius, Ennius Afranius, Accius, Nonius, Varro. Licenter sortasse: quia Latinis Aduerbijs praepositionem diuulsam praenotari cum Prisciano non patitur. Neque id nos patimur, ideoque eam coniungimus tum ratione iam prodicta, tum ex lege Competentiac Sic Desubito sexcentis apud Nonium auctoritatib. D improuiso Diomedil. 1. Desuper, Deinsuper Sallustio l. 1. Histor. Donatus in Hecyram: Derepente vna pars orationis est.
Est autem Derthona magni momenti opidum.
[?]esubulare.
Deinde funere locato ad forum descendidit. Laberius item in Catulario ita scripsit:
Discribere,
Competentiae iure Consecro, Exsecror, Obsecro. Quaedam Inscriptio CONSACRAVIT. vetuste. Glossae item Philoxeni: Consacraneus. Alias Consecrancus. Quapropter alij apud Statium Desacrauerat legunt. Reuocant nos Plinij Exemplaria lib. 28. cap. 8. Per singulamembra desecratum.
Desiuare, ineptire est. Moxipse Festus: Fodare, Fodere. Sic Pisare, Pinsere: Vannere, Euannare.
Considero.
Dispolio quoque recte. ac paene aliud.
Disponsata per I. Notat ad Iulium Casaubonus.
Dextra. Sic Inscriptio prisca, et Glossae Philoxeni. Vide Iusta, et luxta.
Districtae, Pandectae Flor.
Derepente, Desursum.
non sunt duae partes orationis, sed vna compositae. Sidinidas praepositio est, connexa aduerbium facit: ideo praciudicium non facit, quia vno accentu pronunciantur, tanquam singulae partes orationis, non tanquam diuisae. Cledonius in Arte iacit ambages.
Detortus Cato scripsit teste Prisciano l. 9. Is l. 2. Origin. Marsus hostem occidit priusquam Pelignus: propterea Marrucini vocantur, de Marso detorsum nomen. Silius Italicus:
Detrecto per E. Neque negari potest Detracto a Detractum enasci. Necaliter scripsero l. 4. Trist. Eleg. 4.
In Maronis Codicibus Mediceo, Romano, alijs antiquissimis, vno excepto scriptum inuenit Detractans per A Pierius, quod etiam obseruauit in oratorum aliquot Exemplaribus, praesertim Liuij.
Obtrecto, Contrecto.
lacrimis ita Pyrrham affatur obortis, Metam. I. l. LEVCARION etiam
Deultum, Plin. l. 4. c. II.
Diuersoria tamen non ausim aspernari. Claud. Salmasij fide Libris priscis est Deuersorium, Deuertere, Deuersari.
Diuerticulum. Neque vulgo male.
Eiana: vnde vetera Monumenta Deianam nobis exhibent. Olim etiam Iana. Macrob. l. 1. Satur. c. 9. Pronunciauit Nigidius Apollinem Ianum esse, Dianamque Ianam apposita D litera, quae saepe I literae causa decoris apponitur, vt Reditur, Redhib[?]tur, Redintegratur, et similia. Item ad D. Eustathij Romae Inscriptio vetus a Pierio repraesentatur, vbi DEANAE. D. D.
dico dicis diducit. Dices causa scribendum diuinat Hotomanus in sextam Verrinam, locutionemque ortam ex voce Dices causa, ritus tantum obseruandi causa, ac non reuera aliquid fieri dicatur. Vnde Instar Graeci vsurpant. Si sic; declinationem quid remoratur? Fl. autem Sosipater l. 1. Sunt quaedam, quae declinationem non admittunt, et in quibusdam casibus tantum inueniuntur, et dieuntur , vt Dicis causa, hic tantum genitiuus est, inquit. Minus satisfaciunt annotata Turnebo l. 11. c. 20. Aduers. Vide Varronem lib. 5. de LL. Hotomano praeiuerat Pithoeus Aduers. lib. 2. c. 8. scribens Dicae causa. Nam et in veteri Lexico sic redditur:
Dictamum absque N penitus despuit Hermolaus in Dioscoridis l. 3. vbi
Dindymaeus cum N Alexandro Neapolitano.
Diequinti Romae in Capitolio curabo tibi coenam coctam, quod ex M. Catone mutuatum volunt Macrob. l. 1. Satur. c. 4. Gell. lib. 10. cap. 24. Sic Pristini, pristine: Procliui, Procliue, atque alia multa id genus varie dixerunt. Sed et Die Pristico, et Pristino die. Simili figura Diecrastini. Sacerdotes quoque populi Romani cum dicunt in diem tertium, Dieperendini dicunt. M. Cato in Orat. contra Furium Dieproximi dixit. Denique Gellius haec: Hoc igitur intererit, vt diequarto quidem de practerito dicamus: Diequarti, aut quarte de futuro. Quem distinctum recipit et Macrobius; nos parum probamus.
Nudiusquartus dicit: Nuper diequarto, vt recordor, et certe aquarium vrceum vnicum domi fregi. Quarto die. Maro Aen. 3.
Claudamus haec Macrobij verbis: Nec Diecractini a doctissimo viro sine veterum auctoritate prolatum est: quibus mos erat modo Diequinti, modo Diequinte pro aduerbio copulate dic[?]re. Cuius indicium est, quod sillaba seunda corripitur, quae natura producitur, cum solum die dicitur. Post Praetoris verba depromit: Dienoni post Cal. Ianuarias Quiritibus Compitalia erunt.
Facillimus.
Digno. Pacuuius Hermiona:
Idem Iliona: Quis deos infernos, quis coelestis dignet decorare hostijs? Accius Melcagro: Remanes gloria apud me: exuuias dignaui Atalantae dare.
Delibuit, incertus auctor, vulgo Beda. Idem iterum Vsu publico aduersante: Deluit, purgat: Diluit, temperat.
Diluuies Horatio, et Lucretio. At Glossarium; Deluuium, De, et Dipromiscue in Vsum venisse. Lexicon Cyrilli: Dilubies, Dilubium.
At Ciceroni etiam Ita dimetita signa sunt, vt in tantis descriptionibus diuina solertia appareat. Vide Mensus.
Dimminuo a Dis, sibilo in proximam abeunte mutam. Priscianus lib. 1. Transit haec eadem [S] in M, vt Rursum pro Rursus, Dimminuo pro Disminuo. Terent. in Adelphis: Dimminuo tibi cerebrum. Deminutum autem est Pandectarum Florentinarum. Vide anterius Definic.
Dimiro apud Vitruuium lib. 1. c. 1. rectissime rescribit eruditissimus Baldus Abbas,
Lingua, Mar. Victorinus l. 1.
Dinoscitur in Apuleij Asclepio. Tritiore Vsu Dignosco. Angelus Caninius detritum opinatur, Dignosco, vt Differo. Quaero ex eo Cognosco Gnosco, Nosco promiscue scribitur. Sic supera composita.
Dioecesis. nec aliter Poesi ratio: nam in hoc verbo Graeci quoque Poetae subiunctam vocalem detriuisse videntur. Can. 99. Eccl. Africanae: Alius cuiusdam Episcopi dioecesin. Plutarch. in Cicerone: Suam Cypri, Bizantijque administrationem. Manutius mecum.
Dionyxus scriptum. Etymol.
Dyota rectius. Sic
Duplomatibus, vt in Pandectis, praecipit ad Capitolini Pertinacem Casaubonus. Meminit Florentinarum Brissonius Diptychis primore si laba. Dices cum Gifanio Duplum Duplionem dici, quamuis sint ex Diploma, non Duploma, aut Duplomum. Budaeus in Pandectasin cap. Eos, et in cap. Continuus de verbor. obligat. Nemo qui bonarum literarum, inquit, monimenta attigerit, ignorat Diploma legendum esse, non Duploma. Sic apud Ciceronem, Macrobium, Tranquillum, Lampridium.
Sic in omnibus Virgilianis Codicibus reperisse se affirmat Pierius. Haec verbatimab Andrea Brabanto mendaciter scribuntur. Nam tantum in Aliquot antiquis codicibus id se reperisse restatur Pierius pag. 81. in tertium Aeneidos. Item de Düs testimonium fert, non vt illi affingit de suo Brabantus de recto ipso: etsi vtriusque sit propemodum eadem ratio. At Probus mauult Dijs per duas II vocales feribi, et in Virgiliano opere Ii ab Is non I dicitur. Imo Dei rectum est: Victorinus: Dei potius, quam Dij. Iutum venio ex Plauri Mostellaria:
Ne a societate nostra disciscerent.
coelesti aqua mauult Plinij lib. 22. c. 25. Gelenius, quam Decoquantur.
Corde, vt vusgo sentiunt. Alij a Chordis musicorum,
Decuesco non repudietur. Vide Discribo.
Describo. At qui exemplare sequitur, de eo describit: qui seorsim, ex aduersarijs verbi gratia, alio consert, Discribere videtur.
Post: Ille tetrametro datur ante disyllabus.
Lucillius l. 17. Satyrarum: Atque disillabon elige quoduis.
Hephaestio: Disspico.
Desprire Pandectae Florentinae.
Sua quisque brachia dissicant. Plaut, Curcul.
Cl. Puteanus, Lamb. Manut. Gifan. in Lucr. Carrion in Val. Flaccum, Pierius in Virgilium amp ctuntur. Ego vt Antiquitati sua non detraho symbola: sic Analogiam secutus Exseco. Deseco, Reseco (a qua longissime abit Andreas Brabantus scripto: Nam et in alijs compositis verbi Seco E mutatur in I) dissuauior, Disseco. At mihi vide, Lector, nefandam Antiquitatis ambitionem. Non deest, qui libro Ouidij vndecimo
dictet pro oraculo rescribendum Dissicit, quod sit Capillum discidere, idque inimicum facto Alcyones, cui cum minus esset otij con cinnandis capillis, hos ipsos disiecit, et obuolitare iussit: non Dissecuit.
Dispartio, Adspargo Neque Gruterum hic audio, cui sola per A placet scriptio.
Dispargo. Sisenna Histor. l. 3. Exercitum dispartiunt. Ibidem: Manualis lapides disparit. In Afranij Abducta apud Nonium: Dispartiatur patris bona pariter. Eodem loci ex Nouij Decuma nihilominus scribitur: Vt pariter dispertiam per E. Sic Varroni lib. 2. Rhetoric. Ea, quae ad mortales pertinent, quadrifariam dispertierim. Proportio Expers, Expertem dicimus. Vide Bipartito, Impertio.
scribi debet, et ita diuidi Dis, et Spicio, inquit Caeselltus, addito: Nonnulli vero Dispicio per vnum S scribendum putant, quod praepositio Dis interdum literam perdit, Vt est Diduco, Diuido, Diiudico. Tandem con cludit: Sed melius est, per duo S, scribo dispicio.
Disspicio per duo SS scribendum est, non per vnum. quoniam ex praepositione, et verbo constat esse compositum, quemadmodum est Conspicio, Aspicio, Despicio: ac per hoc per duo SS Disspicio scribi debet, et ita diuidi Dis, et Spicio. Nonnulli vero, Dispicio per vnum S scribendum putant, quod praepositio Dis interdum literam perdit, vt est Diduco, Diuido, Diiudico: sed melius est per duo SS scribi Disspicio. V. Disillabum. Ad quam effigiem recta sint Disscribo, Dissico, Disspargo, Distructus, Dissupo, Dissensor, Disensor. Quod si ad mittes Disspicio: cur non Adspicio?
Tinguo.
Dictare. Dissidere. Homer. Distarent, differrent, inter se distarent. Sic Fabius Deelam. 7. Quod aliquando. dissedimus. Cicero 1. de Finib. Cupiditates enim intus etiam animis inclusae inter se dissident, atque discordant. Suetonij in Tiberioc. 7. Cum Iulia primum concorditer, et amore mutuo vixit, mox dissedit, et aliquato grauius, vt etiam perpetuo secubaret. Sallust. 4. histor. Dissidere inter se coepere. Quibus in locis Manutius, Lambinus, alij nouatores si Discindere tentent reponere, iu dicij vanos clamabo. Pari ortu ac notione lib. 14. Metamorphose[?]s:
Quem in locum vide Ciofanum. Vox est profecto curialis, cum sententias per discessionem dicebant senatores, atque etiam Dissidebant: inde latius, ac latius pro quauis animi alienatione, atque amicitiae distractione. Ac rursus ex corporum. Animorumque dissiensione cum fieret dissidium. insociabiles inimicitias, dissensionesque significantius expressuri ad metaphoram confugere et a diffissis, disruptis, discissis Discidij nomen huc applicatum. quod propritim vsurpauit Terentianus: Dum ne discidium verbi quarto pede fiat, id est, sectio, diuisio. Arnob. l. 5. Cum discidio partium languis immensus fluit. Et hoc imitatu Graecorum, quibus Schismata. Vtrumque Competentiae lege fulcitur. Ab Obsideo Obsidium Tacito. Desideo Desidies Lucretio: Insideo Insidiae:
Dissideo Dissidium. Iterum vt ab Exscindo Exscidium: sic Disscindo Discidium. Homines curti iudicij, lectionis non maioris, neque exactioris delitigant super his, et seuero supercilio Dissidium ex orbe literarum exulare iubent. Quasi vocum similis nulla sit facies. Glossae ab H. Stephano: Discidium (ita illic) Discidium, Diuortium dicit,
quoque sine V litera et scribere, et dicere maluerunt adij cientes illam rationem, quod Distinguere est interposito puntto diuidere. atque didiecre. Haec interposito puncto diuidere: inde fieri Stingo, Distingo. Aliam subdit: Sine quod Tingat id, quod in scribitur. Tunc componatur ex Dis et Tingo. Quibus deinde reiectis sic concludit Longus: Tamen in hac voce sic V literam occupauit Consuetudo; vt non facile possit auelli, Haere Consuetudini.
Destructus:
A. NEFANDISSIMO. TOTILA. TYRANNO. DISTRVCTVM
Distructio, Destructus recte.
Dissipo posteritas elegit, vt Optimus, Maximus, Monimentum, Libens, quae per V prius, Fabius in 1. Silij Exemplaria omnia per 1 Dissipo.
Dines. Val. Flacc. l. 2.
Ex Diues ortum Diuito: vt Dito ex Dis, Dite.
Duiona putat Vinetus in Ausonium. Burdigalae fonsest.
Archium, Archiuum: Musium, Musiuum. In lapide rudi terminali oblong per E, vetuste:
DEVAS CORNISCAS SACRVM
Dolabra: cognomen est Corneliorum. Consentius in Arte: Sciendum est quaedam nomina esse et propria, et appellatiua, vt Scropha, Dolobella, Sura. Ita in eo per O, vti apud Columellam l. 12. c. 10. Pyra Dolobelliana. Item per O Gellius l. 15. c. 28. Iul. Obsequens, Cassiodorus, Florus, Plinius, Plutarch. in Sylla, Appian. in Ciuilib. Quorum opinionem qui tueri volet, quaerat, cur nominis Etymum esse non possit Dolabellae, qui Dolobellat,
per I, non per E, Beda. Inscriptionibus tamen complurib. Doleum, Dolearius cum E, itaque esse optimo Varronis Codici restatur P. Victorius.
Colendo veteres scripsere Domicolium?
Domna absque I in L. 38. §. Lucius D. de Leg. l. 2. D. Gregorius M. l. 1. epist. 6. Domnum Alexandrum, domnum Theodorum, domnara Ensiriam, domnam Eustochiam, et domnam Dominicam. Atque in multis monasteriorum membranis Abbatissae dicuntur Domnae. Quanti est semitarius versiculus: Coelestem Dominum. Terrestrem dicito Domnum? Ecce tibi in Breuiario Pij V. iussu correctiore: Iube Domne benedicere. In Litanijs item: Domnum Apostolicum. Oppianus:
Idem:
Plerique Dominus, et Domina Deo, Deique matri reseruari opinantur, quibus omnimodum dominium, vt hominibus mancum, ac temporarium. Ii voces superas Christianae religionis pomoerio concludunt: potius vero sunt (quas repertas vides in Oppiani saeptis) voces Latij deflorescentis. Inscriptio Techier in A sia:
ANHP. AOMNOG
Nonnulli tamen lib. 4, de Ponto Eleg. 7. legunt:
Domitis hostibus. Graeci cum Sulpicius. Nota e Valerij Probi Notis:
DOMIC. COS. XIII. LVD. SAEC. F. C.
Domicius Consul XIII. ludos saeculares faciundos curauit. Hinc Domnio, Domna, Domnina, Domninus, de quo Suidas. Et Palladius. Domni nomine. In Graecorum Epigrammatis:
Gregorij Turonensis editio postrema nobis exhibet l. 9. Domnam sororem, Damnum Clotharium. Numismata: IVLIA. DOMNA. AVG.
Item: IOYAIA. [?]OMNA. CEB.
Cassiodorus l. 7. Gloriosissimo Domno auo nostro, de auo suo Theodorico loquitur Athalaricus. Est et Domneditius Philoxeni Glossis. Ex eo Domnulus apud Sidonium l. 4. epist. 25. Et Domnula apud Saluianum epistola ad Hypatium. Non compilo quae super his doctissime obseruauit Nigronus Italiae literatae decus.
Donicum, Donicom, Doniquum, Doniquies fuere. Romae in domo Iacobi Alberini:
DONIQVIES. LOCVS. QVEM. EMERAM. AEDIFICARETVR
Liuius Andronicus: --- Ibi manens sedeto, donicum
Lucret. l. 5. Donicum eos vita priuarant vermina saeua. Et lib. 2.
Durica in Argonauticis Val. Flacci, contraquam Miscellan. l. 5. opinatus est Politianus, et Delacerda, Nam ea Dorica nox est, qua Dorica castra se Troianorum vrbi dominatores infudere mox victores futuros. Esto vero ab equo Durateo appellatio mihilosecius Dorica per O scribi potent Dorum, Aeo lumque de exem plo, quibus Polydamas Iuuenali producitur, et Polypus Horatio. Sic ex
Dermio Pellibus incubuit stratis, somnosque petiuit. V. Etymologum in
Dorsus, vel Dorsuo, vt passim Liuij, et Cassiodori habent Exemplaria. Dicitur enim Naso, Masso, Vulso: non Nasuo, Massuo, Vulsuo. Haec Pighius lib. 4. Annal. Claudicat haec Etymologia. Veteres enim Dorsu scripsere, vt Testu: vnde Dorsuo figurari potuit: non autem Nasu, Massu. Neque omnino prauum est Dorsuennus ob eam causam in proletarijs Horat. Exemplaribus. l. 2. epist. 1. quamuis melius Dorsennus. Dossenus alij volunt. V. Septennis.
Dragma, manipulus, quem manu messor complectitur. et vt scribit in primum Theocriti Idyllium Zacharias, Ab eadem origine Drachma, quae manum pecunia impet; Eadem verba reponit Etymologus.
Dracontem Antiquorum vtique flexura Dracon, Dracontis, Leon, Leontis. Post Draco, Leo casus absque T reliquerunt.
Drachma, nec Dragma, cum dicitur Dulcia cantica dramatis. Scenica vox. Sic Origenes in expositione Canticorum: Epithalamium Salomonis, quod in morem dramatis conpositumest.
Dromades cameli inter dona erant velocitatis eximiae. Isidoro teste 1. 12. c. 1. centum, et amplius milliaria die vno pergunt. Ex Liuio l. 7. Cameli. quos appellant Dromadas. Strabone l. 15. Dromeda gentus est camelorum, et vulgario Vsu Dromedarius. Quin et Dromida per I legas a Dromas, vt Numida a Nomas.
nostri vocant, Graeci vero Drypetas, Plin. l. 15. c. 1. Plin. iterum 1. 12. c. 27 Deterius ex druppa. Ita Origni con formius PP gemines. Athen. l. 2. c. 15. Eupolis:
Video sepucra dua duorum corporum. Scriptununt et apud Propertium lib. 2. Et qui mouistis dua litora --- dissentientibus Codicibus meis: quibus est Duo per O. Quintiliani lib. 1. c. 6. Quid quod quaemdam, quae singula dubio vitiosa sunt, iuncta sine reprehensione dicuntur. Nam et Dua, et Tre, et Pondo diuersorum generum sunt barbrismi: at Duapondo, et Trepondo ad nostratem dictum est, et recte disi Messala confirmat.
Trecenteni, Quadringemeni, Quingenteni, Sexeenteni, Septingenteni Octiugenteni, Nogenteni, quae omni ita concidi patiuutur, Duceni; Treceni, etc. Priscianus l. de Numeris. Similiter Ducentenarius, Ducenarius, etc.
Ducesimus, Priscian. lib. de Numeris.
Bellum Antiquitas amauit: ex quo l. 2. Lucretio Duellica proles, Perduelles Plauto. Horat. l. 2. Epist. 1. ad Augustum:
Plautus Epidico: --- Nempe quem in adole scentia
Duillius duplicatis literis liquidis correxit, Ciceronis auctoritate fretus in Oratore: Quia vero licentius, quam quod hominum etiam nomina veteres contrahebant. Quo essent aptiora? Nam vt Duellum bellum, et Duis Bis. sic Duellium eum, qui Poenos classe deuicit Bellium nominarunt: cum superiores essent semper appellati Duellij. Posteriori E in I migrante Duillius. A Duello scilicet figurato nomine. Ex Origine LL.
Dusmosus, Festus: Sic Casmoinas.
Dumtaxit per I in finalitate quam recte?
a duobus ponderibus. Varrol. 4. de LL. Et l. 8. Lib. 6. Duponditus, Dupomdium. Compositi pars esse potest altera Duo, aut Dis. In Plinio l. 33. c. 3 Dipondius assis scnbitur, item apud Bedam. Apud Columellam varianter nunc I, hunc V. Duopondium quibusdam Hygini MSS. est.
Durense proelium Ciceroni pro Cornelio Balbo. Eundem Turiam initiali litera T Sallustius indigetat loco non vno. Claudianus: Floribus et roseis formosus Turia ripis.
Toletano Archetypo Plinij Pintianus arrogat Tarius, et Salmanticensi Toris. Alius est Durias Straboni, qui multis Dorias: Silio, Duriusque, Taggusque.
Durocortum Quinque fillabis Graeci scriptores exprimunt. Ita esse Ful. Vrsinus in suis Emendationibus testatur libro sexcentos iam annos scripto, et quod excurrit, et in Vaticano Durocortorum. Ptolemaeus
NOBILISSI MVM Dei munus ingenium scientia perpolire praeclara res est, et consultae mentis industria quaedam: vt cum
Argentum, Pariusue lapis circumdatur auto. Sinere autem dona Dei siluescere, illuuies est, a qua tu, Vir Humanissime, deformitate tam maxime abes, quam proxime ad Papinianos, et Tribonianos accedis rara illa Iurisprudentia tua, qua controuer sorum iurium hir sutiem, et inturiarum pestem, legum catus late submoues. Nunquam vero tam alte in Legum penetrales recessus te immersisses, si non prius impigre literas meliores excoluisses, historiam veterem, monitiamque cognitam habuisses, et orbem ipsum disciplinarum curiosius pertractasses. Quibus adiumentis confido fore, vt pari diligentia, qua caetera, dispicias quae hoc in Tractatu V. magis videntur libranda: Ebenus, Ebor, Ecademia, Eitur, Emtum, Enipeus, Entelechia, Ephebus, Ephebeum, Ephialtes, Epistola, Etruria, Euhoe, Eulogium, Ex, Esquiliae, Exsul, Exsilium.
Vmquam. Eandem per N plurium est, quos sequor. V. Quanquam, Vmquam.
Hebenus.
Hebionitae ira prolerarijs exemplarijs praeferentibus Origines 4. Mente menaici Ebionitae, mentali mendicitati cognomines. Ebion namque apud Iudaeos mendicus dicitur.
Ebur comtius est Ab isto tamen figurauit Eboreus Quintilianus. Neque Eburarius habent veneres Inscriptiones, sed EBORARIVS. Sic Marmor Marmoreus, Marmorarius, non Marmurarius. Idem iudicium subeat Iecor, mirum vt sit in nouissima ex Germania Prudentij editione ista per O repraesentari, ac si Fauni aeuo Christianus iste Poeta floruisset. Eborata vehicula, et Eburata promisque legas. Sic Robur, Robor.
Eburnus, et Plauto Vehicula eborata. Ebor per O priscis: vnde Eboreus.
Hebrius simul ponit Passeratius. Posterius non placet. E brua qui bibit, Ebrius euadit, aiunt. Itaque legi in MSS. quodam Lexico.
Eburodunum Ptolemacus.
Academus, Ecademia, Academia. Illustrius, et Diogenes in Platone:
Horatius: --- In siluis Academi quaerere verum.
Stephanus, vbi de Academia: Nomen hahet ab Academo: scribitur autem Ecademia. Sic crebrior Vsus obtinet. Iterum Cum Echemus, et Marathus Tyndaridarum in commititio fuissent olim ex Arcadia profecti, a quo Echedemiam dictam accepimus, quae nunc Academia. Suidas: Ab Ecademo quodam heroe denominataprius Ecademia vocitabatur. Sunt et haec ipsissima Diogenis verba lib. 3. in Platone. Notat et Suidas:
Agbatana.
Neu mutires quidquam, neu mysteria ecferres forat. Sic Varro: Vt humorem ecfugerent, ecfatus, aut Exfatus scribunt antiquarij renitente Scauro.
Eclipsis.
per C scribendum in prima sillaba: quoniam Eu quid significat. Sunt Prisciani verba.
Edecumata per V, Glossae, et Macrob. l. 1. Satur. c. 5 Probanere omnes Q. Aurelij iudicium, quo edecumatos elegit fodales. Idem l. 2. c. 1. Iocos edecumatos. Sic Decimae, Decumae. V. Decimus.
Hedera.
Edoni, et metaplasmo Edones, ac Edotiae. Sic Herodotus. Horat. l. 2 Oda 7. Non ego sanius baccbabor Edonis: Patior quoque Edonias hyemes --- etsi Cydonius, ex Bistonius.
Edilis, per V, non per I. Sic Edulium, et Edulitas in Lampridij Seuero.
Idumaei.
Exfuti, vt Mertat, Pultat pro Mersat, Pulsat. Ita Festus.
Aegeria.
Aegesta.
Aegestuosis, quod Origine vetor probare. Saluianus lib. 2. In comparatione dudum sui egestuosus.
Exoquor Plauro scriptum a plerisque omnibus recipitur. Verum non ideo propudiosum est Egero ab E, vt Eloquor. Cur id in Originib. LL. damnat Becmanus? Hoc reiecto vnde erunt Egesta Festi?
Egretus, Festo teste. Attico more T pro S, et antiquo vnico T: quia olim non geminabant consonas.
In templis isdem probauit Ennius: at Eisdem erat verius: nec tamen Eisdem opimius: male sonabat Iisdem, Impetratum est a Consuetudine, vt peccare suanitatis cansa liceret. Terentianus de sillabis:
Ouidius: Isdem sub dominis adspiciare domus.
Ei. Terentianus:
Principali namque verbo nascitur, quod est Eo. Terentiano accedit Cledonius in Arte plus vice simplici. Aletrij Tabula de marmore perantiqua:
PORTICVM. QVA. IN. ARCEM. EITVR
Consuetudine detracta vocalis prior, estque receptissimum Itur. Vide de Vltimantium Variantia in quarto casu pluratiuo: hic enim eadem ratio vim obtinet.
Elegia nata. Eutyches Heiulo ab Hei, et Pontanus plus vice simplici. Vel etiam ab Heu, inquit Adamantius. Suo quisque indulget affectui.
Eliganter per I Caper de verbis dubijs. Item in nouissima Nonij editione Eligans, Eliganter perpetuo renore.
Quo super Priscianus lib. 1. Frequentius tamen Elegia per I. Vide Alexandrea.
Elephans, Caper de Verbis Dubijs. Per F Elefantos ostendunt Pandectae Florentinae. Scribitur et Elephantus. Venales elephanti.
Eleuit ) purgatio. Lucill lib. 27. Vt eleuiem facere per ventrem velis. Ita apud Nonium. At ordo verborum exscriptoribus imposuit Elenit, eleuies. Scribe Eluuies, vt Aen. 3. Foedissima ventris Proluuies --- Horatio Diluuiem meditatur agris.
Elentheriae. Cui scriptioni repugnat Hellas vniuersa. Testor te
Helias. Suidas.
Virgilius.
Dido, Aeneae amore correpta heroina, quam Elessar, seu Etissam vocatam tradunt Tyriorum lingna. V. Antissa, Larissa.
in veteri comoedia scriptum erat, non recte vos fecistis Illum: est enim En illum, inquit Mar. Victorinus.
Eipis Samius natione memoratur Plinio lib. 8. cap. 16.
Eulogium.
Innadit muros Elusae ---
Ita Ful. Vrsinus emendat in lib. 3. Caesaris, et Aldus Manutius. Caesar: Tarbelli, Bigerriones, Preciani, Vocates, Tarusates, Elusates. MSS, Claudianis est Elisa. Nec Plinio lib. 4. c. 19. Ammiano, Antonino in Itinerario sunt incogniti. Neque Scaligero in Ausonium scribenti displicet Elysa. Vetus prouinciarum nomenclator in recensendis Populoniae ciuitatib. Elosates scribit, et Elusanam plebem dixit Seuerus in Historia de Priseilliano haererico. Scribitur quoq. Eluso Elusonis a Paulino. Est et in Palaestina
Elyseus etsi ita sit Codicib. Maronis Mediceo, Longobardico, alijsque.
Is pro Eum; Festus vtrumque notat.
Emathione Iustini l. 7. aquo regio Macedoniae, Liuij l. 40. Gellij l. 13. c. 6. Plin. l. 4. c. 10. Eustath. in Dionysium. Homerus dicit in Catalogo
Vide l. 6. Epige. Graecorum. Aemathia scribunt alij errate puerili.
Emathus. Eustathio Emathion.
Eundem vetere, Festus.
Vtroque Damase no anterior Eusebius Emissnus. an Emesenus. Stephanus: Emissa, vt Larissa, et Emisaei gentise, vt Larissaei. Dionylius poeta contraxit 1. Alt enim: Respicit ortus Vrbs Emisorum --- Et videtur neutraliter inclinae Emissa, cum Vsus sit foeminei.
Libris in quibusdam Emesa inuenitur, vnde Enesenus. Iulianus Emisseni Christum defiderabant. Ex Stephano prope verbatim excerpsit Etymologici auctor. Simili varietate Eusebij Chronicorum Exemplaria quaedam Edisseni, quaedam Edesseni. Similiter Edessa Euseb. lib. 1. histor. Eccl. c. 14. Ptolemaei lib. 3. Edissa est Antonini Itierario. Vide lustinum l. 7. Chrysostomitom. 5. Bernicen ad Martyrium euolasse refert, sic et Suidas. Auienus, simodo emendate:
V. Larisa, Parnassus.
Demtum, Comtum, Promtum, Interemtum, Emturio, Coemtus, Ademtus, Comtus, Incomtus, Promtus, Impromtus, Promtuarium, Interemtus, Interemtor, Peremtum, Peremtus, explosa litera P. Ratio peroptima. Nulla litera est in supino, quae in praesenti vel reapse non reperiatur, vel virtute contincatur. P in superioribus verbis praesentibus non exprimitur, nec alterius elementi complexu continetur: ergo. Terentius Scaurus: Interdum et P litera superuacuo adijcitur, vt cum cribimus Sumptus, Demptus, Comptus: cum alioqui cacteris declinationibus verborum non adsit. Sumo enim, et Demo, et Emn detracta P, vt superuacua, scribuntur: quare participationibus adijciatur, ratio non est. Addit Ruptum P.
Rumpo rupi. Marius Victorinus: Nam Hyems, et Sumsit, et Insumsit, Demsit sine dubio per MS scribetis. Et quando in harum vocum mentionem incidimus, nec Consumptum, nec Emptum, nec Redemptum, nec Temptat, Attemptat, et sinilia istis per PT scribetis vitiose: sed, vt egoscripsi inxta M, T ponetis, et lucrifacietis literam, quae detracta nihil de significatu vocis deminuit, et scribitur expeditius. Veteribus adde nouicios scriptores Lambinum in Horatium, Carrionem in Val. Flacci lib. 3. Adstruit hoc ipsum pronunciatio, quae Pliteram despuit, vt enunciatu asperitatem inducentem. Adeo vt mirari subeat Priscianum, qui nonnullos addere P adserat supinis, ac praeteritis euphoniae causa. Qui Priscianus l. 9. et 10. cum superioribus verbis P intersitum doceat, male profecto ijs iungit Nuptum, Scalptum: horum enim P aequiualenter in Nubo, reapse est in Scalpo, parque ratio cum Ruptum. At Val. Probi lib. de Notis nota haec: EMP. EMPTOR. Vetum ita notat de exemplo Inscriptionum veterum, in quarum plerisque omnibus P inuenias. Quid accumulem? Gruterum vide, et scabritiem istam marmoribus impactam videbis. Granatae tamen refertur Inscriptio:
SVMTV. PVBLICO. POSVIT. Item aliubi: AB EMTORE. EIVS.
Pinfiticium Mureto nihilominus placet, et Anton. August. Dialogo X Antiq. Eadem labes pernasit in haec: Temptamentum, Hiemps, Dampuo, Sollempnis. Quibus consigoatis reperio literatissimum Ciofanum a nobis esse in lib. 13. Metam. vbi pro altera cum P scriptione producit Inscriptionem in aede Concordiae prope Capitolium, ea parte, qua forum Boarium, et Romanum spectatur.
SENATVS. POPVLVSQVE. ROMANVS INCENDIO. CONSVMTVM. RESTITVIT
In Comtum peculiaris est ratio. Origo namq. Damno, et Temno: quaea Graecis quoque tracta sunt. Enum namque Damnare dicor, qui mihi Contemnere, quem velut reiculutn a me separo, seu
Iniectio.
Castello coniunctam ad recipiendam aquam triplex emissarium. Ita Sipontinus, et Baldus. Sueton. in Claudio c. 20. Emissarium Fucini lacus. Cicero lib. 16. epist. ad Tironem. Philander, et Barbarus per I Immissarium vulgatos Vitruuij Codices secuti; minus recte.
Initium veteres scripsisse scimus e Festo.
Enico, vt Seco, Sico, vnde Sica.
Veneti. Tamen multitudinem Henetum legas in Liui propylaeo. Strabonis l. 5.
Flumuia Thessaliat Apidanus, Phoenix, Enipeus, Onochonus.
Lucan. l. 6. --- Gurgite rapto Apidanos numquamque celer, nisi mistus, Enipens.
Val. Flaccus. --- Apidani vires vbi sentit Enipeus. Apollodorus lib. 1. videtur de Enipeo Thessaliae fari:
Vbi Codices aliquot Pierius testatur habere cum Ph Enipheus. Hanc scriptionem Lucano attribuit Turneb. Aduers. l. 3. c. 2. moremque Latinis celebratum affirmat, vt plerumque P Graeco adspirationem adiungant. Propertius mens olim Basileae excusus fic habet:
Et, quod maxime turbat, Strabo lib. 8. Enipeo posito apud Salmonam in Pisatide cum P, subiungit: Qui in Thesselia est, Eniseum scribunt, qui ab Othry fluens Apidanum ex Pharsalo lapsum excipit. Sic per S Aldi Codex Casaubono lectus. Eustathius eadera Straboni ponit. In omnibus Ouidij Libris cum scriptum scribit Ciofanus in Metam. Itemque in septem Vaticanis Maronis, in Propertio, Lucano, Claudiano. Vibij Sequestri nota est: Enipheus ex monte Othry Thessaliae: vt sit Enipheus, Enipens, vt Trophaeum Tropaeum.
Henna. Absque Flatu Silius l. 14. Enna Deum lucis --- Claudianus. Cicero Verrina 5. et sexta saepissime. Strabo lib. 6. Eunus occupanerat Ennam. Diodorus Siculus similiter. Sic omnes Graeci, Latini, Poetae, Historici. Vanum obstrepit And. Brabantus futili de causa, quod Plin. l. 3. Ennenses numeret inter populos ab adspiratione H incipientes. At hoc fortuitum: non enim Plimus ex ordinata elemento rum serie sua composuit. Pariter fortuitum in Siho Ennacae orae, Isthmus, Ephyraci alumni, Arethusa, Aetua. Omnia hic leuantur: ergo Enna. Argumentum cassa nuce non licendum.
quasi quaedam continuata motio, et perinnis, vt explicatur I. Tusculanarum, ac inibi per Prinanit me Endelechia, Entelechiaa dicendum par esse ratus aduersantibus legibus ennctis. Plutarchus
At cum Aristoteles dixerit animam Sic sane curiose Entelechiam pro efficientia capere oportet. Pariter Hesychius Totosque infusa per artus. Hoc est Posse. Vt ipsa sit auctor omnium functionum, omnium motuum, etiam contrariorum in eodem corpore, cuius est potens. Eadem Exercit. commatio 39. ridet scribentes entelechia, inquit, quae ab istis fit Endelechia, vt sit agitatio, sub stantia erit accidens. Verum Endelechia, non est agitatio, sed continuata motio Endelechiam esse agitationem, sed cum anima aut forma dicitur Endelechia, tum recte interpretari per Agitationem negat, adiutus prodicta ratione. Politianus lib. 1. Miscellaneorum rem in medium relinquit. Hesychius: Assiduat flagella. Quam vocem habes apud Sophronium, vib de Ignatio Martyre. Entelechia, quod semper est, significat a summa perfectione. Idem
Cicero Verrina 3. Plin. l. 3. c. 8. Haut placet Passeratius vnica contentus.
Eandem, Quanquam, Vnquam.
Dies, Aurora, adspirari placet Iouiano Pontano. Iniquissimo iudicio! Sexcentis locis Homero
Poetis Latinis omnibus Eous leniter. Andr. Schottus retur apud Latinos primam breuem in Eous. Audiat Georg. 2
Eoasque domos Arabum --- Aeneid. I. Eoasque acies. ---
Recte autem Diem interpretatur Pontanus. Affirmo ex Hesychio: Vsque ad Ao. Hoc est. In vnam vsque diem. Neque Vesper, quod artirmat Lacerda, sed Dies
in medio, Vitruuius lib. 5. c. 11. Baldus: Vocabulum hoc a plerisque video. male scribi: Ephoebeum Philandro, Ephaebeum Hermolao, Ephebaeum Mercuriali, cum tamen germana scriptio, si a Graccis petaiur, sit Ephebium seu Ephebeum, vt videre est apud veterem Aristophanis interpretem in Auibus. Ephaebeum, ipsa pubes. Haec nos pro Grammaticis. Caeterum Ephebeum istud Vitruuianum, locus erat in pulaestra, in quo puberes exercebantur, et sic omnium rectssime scribitur. Ephebaeum longe, aliud. V. Etymol. in
Ephoebum a Phoebo scripsisset dici: si modo non scripsit Ephebus. Tullius Statium laudat 1. Tuscul. in Synephebis, vti Victorius edidit. Edunt hodie in Prudentio:
cum principe biuocali, non probante Phoebo.
Oeco, seu Domo; Epiales, qui Ephialtes, quem Aeoles Ephelen alij Epialen, et Epophelen vocitant. De Ephialte nomine proprio Etymologus Moestum procul adspiciens Ephialten.
Hephron Boucherius.
Rheda Latina vox est, seu peregrina, recte demetur adspiratio: solet enim ea R Graecorum afficere. labi, etiam cuin voces in Latium transseribuntur, vt Roma, Romulus. Iuuenalis: --- Tritoque trahunt epirhedia collo.
Ac penitius rimanti, vix tibi apud Graecos occurret. Quare Iuuenalis sequndus vnico R exaranti.
COLVMNAS. CVM. EPISTILIO
Alij Origini inhaerentes cum Y. Rectius meo iudicio, Strabonis l. 17.
Epistua. Hoc volunt Graeciae voces Latio quoque bene cognitae Diastole, Apostolus, Stola, ab eadem Origine omnes, tertiaque pictas vocali. Hoc Epistolium apud Catullum, inque Tiburtino Saxo apud Octauium Pantagathum:
MANNEIA. D. L EPISTOLIVM
Hoc Auctorum pene omnium Libri omnes. Epistua portatur in tergo Lapidum aliquot. Vide apud Gruterum. Sedet id Politiano ex Pandectis Florentinis, ac Gifanio, quos contrastant aequis frontibus duoviri termaximi literatorum lumina Iul. Scaliger, et Lipsius. Vmbrorum fuit Vpinguiore aures oblimare: at Romanorum Orotundiore mulcere. Politianus igitur Vmbrum se, non Romanum hac scriptione agnoscat. Vide Brissonium
Epulones scripsit Antiquitas, Festus. Eadem Epula: post Epulae.
Sequtus, Loqutus V persolo. Rectius, quod vsitatius Equus.
Equo: Eculeus cum C sibi vindicauit Antiquitas. Tullius in Hortensio: Domitores equorum non verbera solum, etc. Vt fame debilitetur eculearum nimis effraenata vis.
Ergo Insutum fuisse. ez Ouid. lib. 3. Metam.
Delirant admodum, qui
Erctum a Coercendo dictum, vnde et Erciscundae, et Ercisci. Nec adspirat Pontanus lib. de Adspiratione. At lurisconsultorum Libri ab ea se vindicarunt Antiquitate. Est etiam veterib. Glossis et cum H, et cum I prima coepta sillaba: Hirciscundae familiae. Cuiacius passim scribit difflato Spiritu.
Herebus.
Erechtheus, cuius Athenis et delubrum vidimus, et sacerdotem. Idem pro Sestio. Sic Pausanias, Iustinus. Sic Erechthidae in Eusebij Chronicis. Demta alterutra, vel vtraque adspirarione peccatur. Neq. scribi I in media potest: etsi correctissimae Metamorphosi Ouidij ita sit lib. 6.
Dicitis esse eregione nobis in contraria parte terrae, qui aduersis vestigijs stent ad nostra vestigia. Sic Lucretius. Sic Derepente, Deimprouiso.
Erembos, Erembaeos a subeunda Era, seu terra veriloquium multi adsignant.
Irichthonius, Merichthonius, Erithonius, Eristonius. Mostella
Herina, Berinua, aut Hetrinna. Herina tamen ad misso, secundum nequitur respui, vt Helena, Belena.
Herodius.
Vbi Eustathium consule. Spiritum iugulat felicior Etymologia: Ab Erote, et Idio fit Erotidios, tum exemtione T, et synaeresi Erodius Scriplere veteres Graeci vna sillaba minus,
seu, Ad tesqua iacui, Obdormiui. Neque Ardea asperatur, quod genere mutato secundum Caninium detrimento nominis Graeci venit in Latium.
Hesiodus:
Aristophanes in Lysistrata: Aeriuaga Erinnys.
Vnus Etymologus scriptionem in certat demta liquida altera: Erinyes, deae vltrices. Etymplogiae quatuor, quas ille congerit, sic efflagitant.
Erutus tribus, Priscianus in 6. Aeneidem.
Herus. Eutychetis praeceptio est. Sic Inscriptiones. Turpilius in Eterea demit Spiritum, quemadmodum et in ipso comoediae nomine. Erus stupidus adstat. Priscoruma Orthographia fuit Erus, ex quo Eristudo, seruitus Festo. Turpilius: Erum, si forte quas galiolas vini tango. Item: Vbi legis Aquiliae actio ero competit. Pontanus adspirat more noui Latij. Rectius, magisq. ex Vsu. Versa igitur quantitate Herus ab Herus.
Libica ex arce per I Latiare? Cur post paulo. Frigia ab Ida? O Phrygiae! Recta est Erycina, Erucina, Ericina.
Erythia ad Oceanum iusula: nunc Gadira dicitur.
Ascendere, Lipsius in Tacitum, Muretu Varijs, Turnebus Aduersarij.
Ezdras. Pontacus Ezras
Andreas. Athenaeo Coriandrum. Similiter Latini Tendo, Eo, Redeo, Prodest, Redintegro. Galli Iungo, Ioindre, Tenere Tendre, Cineres Cendre Minor Moindre. Sic in Esdras: etil D non sit ab Origine. Sic Cosdroes tam frequens occurrit, quam Cosroes, nec recte minus. Scribenti nihilominus per Z, D paene superfluens est. Vt enim in Ezras, et Esdras. V. Guichardum in Harmonia Etymologica, qui etiam D in originali contineri vult, vti in Graecis, quibus scribitur
Ex coire potest Scando. Quo more, Escriptum veteres quoque scripsere. At idem esse cum Adscendo apparet ex subiectis. Liuius: Licinio Consuli ad quadrigas mittendas escendenti. Varro: E vinea in arbores escendit vitis. Iterum: In carnarium escendit.
Esca. Eandem sequitur Eymologiam Isidor. l. 17. Orig. c. 7. qui cum Seruio conuenit: nisi quod Seruius eodem ortu deduci, et diphthongo scribi vult.
Georgic[?]n 2. Aesculus in primis ---
Horat. Carminum l. 3 Oda. 10. --- Nec rigida mollior aesculo.
Exemplaria varia sunt. Glossae: Aesculus,
Assedonas agnoscit: Issedones Scythica gens, Hecataeus Asia. Alemam vero vnus eos. Assedonas dicit per A.
Eloquor, Eradico, quae sic geminant: Exloquor, Exradico? Neque ita scribens respuit Extollo.
Quis, vt Et, sit parelcon mille locis. Virgil. Ecloga 10.
Ita vetus Liber. Rursus Aen. 3.
Phormione: Et quid spei sit relliquum. Prudent. Apotheosi
Horat. lib. 2. Sat. 7. --- Et quis
Ita veteres Codices. Nec tollimus Ecquis: valet enim Numquis. Sic Et cur ex Masurio apud Gellium l. 4. cap. vltimo: Et cur ita est, vt tu sis, quam equus curatior?
Euentilatum, Festus. Item Velabra pro Ventilabris.
Epidauri Romanorum legatos in templum Aesculapij perductos, Val. Maximus scripsit vniter. Apte.
Eugenei scribendi. V. Vol. 1. Tract. 1 c. 10. de Consuetudine scribendi.
Ahenum, Vehemens, Prehendo: vt Graecis Euhoe. Vberiora habes Volum. 1. Tractatu de Spiritu, inque nostris Silianis. Pontanus l. 2. de Adspiratione: Euoe, quae vox Graeta, et bacchantium, caret adspiratione, inquit. Sic et scribit I. Scaliger. lib. 2. de Causis LL. c. 49 Lexicon Cyrilli: Euoe. Mutuatus est ex Demosthene contra Ctesiphontem: Bacchica quaedam ista est exclamatio, Euoe. Dionysius. Euoe Bacche, dicentes. Horatij Codices, quotquot videre contigit:
Incorrecti. Quanto melius Sidonius lib. 8. Epist. 9. scripsit: Horatius Euhoe disyllabo? Literatur. Euoe. Ouid. 1. de Arte: Pars Hymenaea canunt. pars Euoe, Euoe clamant. Quod ad vltimantem sillabam attinet, paria sunt Demoe. Clerumenoe Plauto, Canephoro: Turpilio, et Verrina 6, Golgoe, Hippoe Plinio. Hinc
Euhoius, seu Euoius. Quare Euius, aut Euhyius, qui scribunt ac
Euhye, mihi non probantur, quod in Libris proletarijs inuenias. Plautus Menaechmis:
Sic apud Horatium Euias, non Euhyas. Nonnus Bassaricon lib.
Elogium quocunque significato, dequo Valla. l. 4. c. 66. Vtrumque est in Petri Danielis Onomastico: Elogia, et Eulogia. Caubonus in Suetonium Elogium plane nihil esse aliud: quam Ellogium duabus liquidis. Quintilianus in Coeco: Non est, Iudices, quod putetis ideo nullum adiectum ad exhaere dationem iuuenis elogium, quia de scelere constaret. Idem l. 7. c. 5. Si exhaeredatum a se filium pater testatus fuerit elogio: propterea quod is meretricem amauerit. Scaliger a praepositione Latina, Elogium, vt Antelogium. Marius Victorinus adiuuat prolata eorum sententia, qui Elogium? Elogium. Becmanum vidisse iuuerit: mihi non displicuit.
Eufrates tamen alibi legit Vinetus per F.
Eurus ad auroram, Nabathaeaque regna ponitur, et ab Eos nomen sortitur.
Orchestram quatit alter Eurypidis cum Y in secunda.
Eupolim, et alia huiusmodi quidam per Y literam putauerunt, eo quod Graeca esse dicerent: sed apud nos Y litera nunquam vocali coniungitur. Post pauca excipit, mentemque explicat Curtius Valerianus in Orthographia: Nunquam vocali praeiectae coniungitur: subiectae namque coniungitur, Harpyia.
Pontus Euxinus antea ab inhospitali feritate Axenos,
Ouid. Dictus ab antiquis Axenus ille fuit.
EX cum vocib. coeptis ab S qui componas? qui scribas? Tollas libilum? non enim necessarium est: namque in X sillaba potest tetminari. Sed soni suauitatem sequendam censeo. Itaque commodius dicemus Exequor, Graecorum exemplo, qui certis locis Exul scripsere, quanquam ab Ex, et Solo duecretur. Haec I. Scaliger de Causis Linguae Latinae c. 34. hausta ex Prisciano lib. 1. qui lib. 2. pag. 571. seipso consideratior praepositionem Ex integram manere posse fatetur sequente C, P, Q, S, T, Excurro, Expello, Exquiro, Exsicco, Exsequor, Exteudo. Tamen nequid dissimulem lib. 15. Exequor, et Expiro absque S scribi vult. Hisce satis liquet Priscianum, hac de requid scriberet, non habuisse satis exploratum. Isidorus l. 1. Orig. c. 26. Exultat melius sine S litera, scribitur X. Nam cum ipsa X ex C, et S constat, quomodo cum in ea sit S, additur altera? Verum bona horum pace, Latinis magnopere dissident Exspecto, Expecto: vnde manant Exspectare, Expectere, Exputare a Puto (vnde Inexputabilis numerus Columellae l. 9. c. 4. de RR) et Exsputare a Spuo, Caesellio apud Cassiodorum. Terentius: quod animaduersum est Fabio lib. 1. Instit. c. 7. Alioqui Expolio a Poliendo, et Expolio a Spoliando coincidant. Quare scribatur alterum cum S Exspolio, vt Despolio. Etiam Scaurus Orthographiae pag. 2258. ita praecipit: Scribendi ratio corrupta est, cum Expectatus, Exulet sine S litera scribitur: cum alioqui adiecta ea debeat scribi: quoniam similiter Solum, Spectatusque dicatur: et adiecta praepositione saluum esse illis initium debeat. Papirianus: Quaecumque verba primo loco ab S litera incipiunt, si composita sunt, Expraepositionem accipiant, seruata S litera seribantur. Caesellius idem verbis parum mutantibus, ae Velius Longus. Idem docet Manutius in Exspecto aduocata Virgilij Carpensis auctoritate. in 1. Georg. Exspectata seges vanis elusit aristis, cum XS. Est autem litera S pernecessaria ad
Emunxsti n Mostellaria Plauti, S non tollitor societate X. Nam esto, X aequiparetur CS, vel GS: non idcirco Specto. Spatio, et id genus capite multanda sunt: siquidem in mille alijs SS geminat. Neque Graecorum exemplo diuertimura proposito, cuma Graeciae Consuetudine sele saepissime Latium vindicet. Duriusculam huiusoe scriptionis pronunciationem clamitant. Euphonia quandoque muro aheneo impingitur. Scriptum igitur in Pandectis Florentinis est: Exstat, Exspectat, Exsoluo, Exsequor, Exstruo, Exspirat. Apud Bedam in Orthographia: Exstirpo, Exscindo, Exsculpo, Exstruo, Exsisto per XS. Caesellius: Exscreo, Exsculpo, Exsisto. Caere:
SOLO. EXSTRVI. AIRE. CONLATO
Tabula item marmorea in aede D. Catherinae de Tolentino: SCHOLA. EXSTRVCTA. In aedibus autem Coritianis in foro Traiani altera Tabula absque S: EXTRVCTO. TRIBVNALI. In S. Maria in Aquino similiter absque S:
HIC. IACET. ELPIDIVS. FATIS. EXTINCTVS. INIQVIS.
Rursus cum S. in hortis M. Vesseri Augustae EXSIGNIFERO. Exsoluo Tullij veteres Libri Victorio lecti. Plautus in Pseudolo Exstillo: Lucani in 4. Exemplaribus lib. 8. Exsiccata cutis. Exsulto vetus Pulmani Lucanus lib. 8. contra quam Isidoro visum. Cornuto apud Cassiodorum placent Exsilio, Exsultim. Exsors Codex Virgilij Romanus inquinto. Item Exsanguis in plerisque Codicibus Maronis antiquis. Exspes Prisciano lib. 1. qui addit: In quo videmur contra Graecorum facere Consuetudinem, cui responsum proxime. Ergo ex superiorum Competentia scribemus Exsatio, Exsaturo, Exsecror, Exsequiae, Exsurdo, Exsensus, Exsupero, Exsurgo, Exsorbe, Exsacrifico, Exspuo, Exsibilo, Exsplendeo, Exsomnis, Exstercoro, Exstimulo, Exsto. Caetera ad eundem modum. Quid quod veteres pene ad insaniam coniugium X, et S adamarunt? Eo scripta offendes Tibure in saxo Tiburtino: EXSEDRAM. ET. PRONAON. Sed hic S subire locum
Quae vt saequi nolim: ita neque priscas Inscriptiones emutare: sui namque seculi Consuetudinem nobis in memoriam redigunt. Licet haec Caesellij iudicio sint apud Cassiodorum reposita: Caetera, quae simplicia sunt, et non componuntur, sine vlla dubitatione X tantum habebunt, vt Vixi, Dixi, Vexaui, Faxi, Vxo, Auxilium, Examen, Axis, et. Exemplum. Serpebat forte Caesellij aeuo, aut iam inualuissie animaduertebat, vt literae X consociaretur S exemplo, moreq. male morato. Duriuscula videri possint Auxsilium, et Exemplum, quae suppeditant Epigrammata, et posterius videtur a Simplo exoriri: cum enim transscribitur fit duplum ex Simplo, Simplumq. esse desinit, vt Exconsul, Expraetor, talia.
dicunt, et Erepub, quod in altero vocalis excipiebat, in altero esset asperitas, nisi literam sustulisses: vt Exegit, Edixit, in Oratore Cicero.
Antare, haurire, a Graeco descendit. Seruius suis in Virgilium: Ante L numquam inuenimus T, nisi in paucis, vt Exantlauit, quod et in Plauto lectum est, hoc est, Exhausit. Et vero Graecis Antlia, vas quo nanigij aquam exhauriunt in mare. Nunc vocatur Cadiscus. Sic et Latini. Martialis l. 9. Epigr. 19.
Sic Pithoeus Aduers. lib. 2. cap, 16. et Lips. lib. 2. Elector. cap. 15. Raderus legit Curna, neque displicet: Vtitur et Suetonius in Tiberio: In antliam condemnato, quod Exantlare, ad Ausonium.
Anclare, et Exanclare, agnoscit ipse etiam Festus pro Ministrare, ex quo dij quoque inquit, ac deae feruntur coli, quious nomina sunt Anculi, et Anculae, quae nomina ex Graeco Curuum, efformant, a quo Angulus, et Ancylia. Sic volunt. legi Liuium Andronicum Turnebus, ac Ios. Scaliger: Florem anculabant liberi ex carehesijs. Turneb. l. 3. Aduers. c. 10. Quod si ab deducitur, vt Festo videtur, certe litera mutatur. Serius hacc illi scribenti non obuer salatur. Priscianus lib. 6. ex Odyssea Liuij Andronici: Carnis, ait, vinum, quoque quod libabant, anclabatur, Antlabatur. Mariange lus in Ausonium scribit Exanclare. Glossar. Anclat, Exanclare in Nonij editione nouissima. Hanc vocem Tullio etiam arrogat P. Victoruis. Sic censet Muretus in Varijs, Gifanius ad Lucretium, Lambinus, et Iouianus Pontanus, cuius verba maeandri, ac telae araneorum. Plautus Sticho:
Quare Anclare suus honos maneat Manutio vel inuito.
Hexametra, et, si tibi volenti, est Hexmetra Hesychio praescribente:
Exloquor. Tam enim verbi societatem amat Ex, quam E, Sic in Truculento: Suum nomne omne ex pectore exmouit meo. Sic Lexicon Cyrillo inscriptum: Emungo, Exmungo. Sic Expotus in Trinumrao.
Calcio.
Hexedra nugacium est, V. Dialog. X. Antiq. Anton. Augustini.
Egregiae Antiquitas. V. Exradicatus.
dare, et vestigia notitiai, Lucretius: non solum Exemplar scribitur. Adde Exemplarium ex legibus.
Eximprouiso Exordine, Extempore, vnde Martiali Extemporalis, et Suetonio Extemporalitas. In Etymologo,
Oe, non Ac. Ita poscunt Origo, et Auctores. Athenaeus in 8. Theophr. lib de Piscibus Plin. lib. 9. cap. 19. Miratur et Arcadia suum Exocoetum, ab eo, quod in siccum somni causa exeat extra vndas. Hesychius: extra cubet, dormiat, agaue.
Vide Synodus. Aspiratione neglecta. Dices, Est in primigenio verbo Exhodium in Nonio.
Valetudinis causa experiturus.
Exparsper A, Impartio Impertio, Antiquitatis est reuerentia. Exparta pro Effoeta Varronis lib. 2. cap. 5. Vt sint hae pecudes aetate potius ad fructus ferendos integrae, qaam iam expartae.
Expuere est extra pus mittere, id est, foras. Nam Pus est omuis humor corpori onerosus. At magis est, vt componatur ab Spuo: tunc scribatur Exspuo cum S, vti prodictum.
Cur exprobrat? Egone id exprobrem, qui mihimet cupio id opprobrarier?
mores muherum venis mihi, Plauti Sticho ex recensione Douzica Et paucis hinc versib. At ego ex te Exquiro.
Aesquiliae, Varro: Cato ab execubij regis. Malim ab Excolendo, vt in Amphitruone: Cul' est pro Quale est. Collem siquidem Exquilinum ex infrequenti excultum, et frequentem reddidit Hostilius. Sic Inquilinus ab Incolendo. Isidor. l. 9. Orig. c. 4. Inquilini vocati quasi incolentes aliena. Apud Halicarnasseum lib. 2. habes Exquilinum collem habent. Nec Pontaco displicet per S, affirmanti sic frequentius occorrere, quam scriptionem complectuntur Paulus Manutius, Sigonius, Vertranius: Libri offerunt. Apud Plutarchum, nequid dissimulare videar in Sylla: Montem Aesquilinum. Sic, per S veteri more ante X inuentum, recte.
Exquaero, vel agnoscente Prisciano, in Aulularia: I intro, exquaere, sitne ita, vt ego praedico. V. Exquaesitum.
Eradicatus dumtaxat. V. Exgraegiae.
Screo, non a Creo. Plautus Amphitruone, Tuum diminuam caput, vt linguam cum dentibus exscrees. Item: Pectoris vitia exsereabilia apud Plinium.
Exscindo, non ab Excido. Festi vox tamen: Exscidionem vrbis a Caedendo dictam manifestum est. Exscridium contraxit Prudent. l. 1. contta Sym. Vsque ad famae exscidium formae enituisse decore?
Exsecaneris Caton. c. 42. de RR.
vero habent S. Sequi enim est in simplici. At Exiguae non habent S, Verba Cassiodori ex Caesellio.
Indigus scripsit aetas politior: anterior Indignus duobus VV teste Cassiodoro lib. de Orthogr. Quid quod Promicus in quibusdam Taciti inuenias Exemplaribus? Imo Vacum pro Vacuo: vnde est Vacefacere Lucretio.
Exsugebo scripsir Epidico:
Exui. Festus: Ab exuendo.
Exta Exuta. Pulmanus ab Exstando scribit Exsta.
Cui scriptioni, et Origini res, et ratio pugnat. Nam quae maxime abstrusa, vt Exta fugiunt oculos, ea vero dicere Exstare, atque eminere perridiculum videtur. Festus tamen: Exta dicta, quod ea dijs prosecentur, quae maxime exstant, eminentque.
Exterraneus, Festus.
sine S: ex terra enim eiectum significat, Caesellius. At Isidorus Exterris per E, eiectus e terra. Torris appellatione continetur. Quare a vulgaria, receptaque Consuetudine minime abeun dum. Mecum Budaeus posterioribus in Pandectas Annotationibus.
Extransecus, aut Extrasecus. Monet id Terentius Scaurus aduersus eotum opinionem, qui proportione Extraneus illa per A scriptitabant.
Ellubiones, Elluniones. Item: Elubies, Eluuies.
Exuo. At Exsui habet S: Sui enim est, et Insui, quasi alicui rei immitti. Vnde Exsui, quasi iam emitti, et non dari. Inde Exsuuiae: vnde Exsuti, id est Spoliati, Caesellius apud Cassiodorum. Postremum amplectuntur pauci.
Exulo, Consulo V penultima in I conuersa Exilium, Conilium. Sic Pandectis Florentinis Taurellio visis. Eutychetis auctoritate pulsus Lipsius, et Librorum omnium mordicus eam scriptionem retinet. Postrema Cassiodori editio ex Caesellio: Exsilium quoque cum S scribi debet: ex solo enim iri est exulare, quasi exsolium, quod Graeci dicunt, et antiqui Exsoles dicebant, quos nos Exsules dicimus. Dubito tamen an haec Cassiodori manus: viciniora enim sunt Exsulium, Exsolium, quam Exilium. Huc facit Exilica causa apud Festum, ita deposcente verborum serie. Sic Cornutus, Beda. Eos iunge, qui ab Exsiliendo Exsilium denominatum volunt. Eos iuuat Praesul a praesiliendo: quo dicant exemplo Exsul ab exsiliendo. Hoc exigit et Consilij Proportio. Sequor non tam Auctorum numerum, quam quod seculo venustiore Maximus, Optimus V reiecta venerint in Consuetudinem.
Exsules dicantur solo patriae suae pulsi, vt Donatus loquitur super Exsul cum addito S scribendum est, Etymologiae causa, inquit Caper in Orthographia, a solo, quod vertit. Sic Nonius: Exsules dicuntur extra solum. Sic ab eadem Origine Consul. Dubijs namque in rebus ibant, non ad externum, sed fiducia maiore ad Consolem, ad eum, qui in eodem solo natus erat. Ex quo natum Consilium. Nec placet Scaligeri diuinatio in lib. 1. hist. de Animalibus a Considendo. Certe ideo Consol per O veteres pinxisse auctor est Velius Longus in Orthographia, atque ita est columnae rostratae Duillij. Veteribus item aliquot Maronis Codicib. Antiquis etiam Marmoribus teste Pierio in l. 5. et 7. Aeneid. (quem vide) Exsul. Sic Isidorus Hisp. l. 1. Orig. c. 26. Item in Lexico Cyrilli: Inconsulium.
Exsul ex Scauro, Libris, Lapidibus scribit Manutius, Lambinus duobus in locis, Pierius in 5. et 7. Aen. Ex Libris, Marmoribus, Grammaticis.
melius sine S litera scribitur, inquit Isidor. l. 1. c. 26. et Beda in Orthogr. Vterque secuti ratiunculae vmbram, quae supra euanuit. Scribe Exsultat, Exsultim, Exsilio. Cassiodorus: Necessario scribitur Exsilio, Exsicco, V. Ex.
Iezechiel, etiam auctorum aliorum, et nominatim in Commentario MS. Rabani. Quae certe lectio probatur, quod Hebraice appelletur
VEtera in precio sunt, in amore noua. Antiqui vini potores sapientes Platus putat: cantio, vt quaeque recentior est, commendatior Homero est. Tu, Vir Nobilis, ad colendas Musas natus dictasti iuuenalia carmina pridem, quae tibi nunc euiluerunt. Receptui Sapientia cecinit, audisti, simulque philosophari coepisti. Boethij monimenta in manum indidisti, explicuisti, tersum, purpureum, nitentem edidisti. Atque haec tua sunt munia, cum a reip. clauo missionem impetrasti. Haec propemondum iuuenis: cum vlterius vitae spatium emensus fueris, quid, quantumne abs te exspectari oporteat, et haec non obscuris vestigijs nos docent, et quae parens tuus fatiscente corpore, animo iuueniliter exsultante publici iuris fecit. Macte et virtute tua, et patrita velim haec te videre in Orthographicorum nostrorum Tractatu: Foenum, Fanum, Felix, Fenestra, Ferentinates, Fetiales, Foedus, Foecundus, Foetus, Formosus.
PLitera, et Ph veteres vsi videntur in Folus, Triumphator, Forcus. Tamen haec est Diomedis cautio l. 2. Hoc scire debemus, quod F litera tum scribitur, cum Latina dictio scribitur, vt Felix. Nam si peregrina fuerit, P et H scribimus, vt Phoebus, Paoethon. Idem Priscianus lib. 1. verbis tantum non ijsdem.
L. FABRICIO. Q. F.
Haba, Vel. Longus.
Fabalia, in lib. 1. Varr. de RR. Scaliger.
Fax scriptitauit Antiquitas teste Festo. Luces pro Lux, colligase Macrobio.
Difficillimus scripsere carminis integrandi? Ita nullo vsi iudicio a sua ipsi scribendi lege desciscunt. Sic tamen scribendum sentio Auctoritate Prisciani lib. 3. Facillimus, Difficillimus, Gracillimus, Humillimus, Simillimus, Dissimillimus, Agillimus: quorum cum in Is desinant positiui abiecta Is, et addita Limus faciunt superlatiuum. Altera scilicet L vti locum possidebat, possidente. Vide Simillimus. Sic poscit Exemplarium vetustas: sic Proportio. An rectum hoc e Cyrilli Lexico: Facilissimus? vbi continenter: Facilime vnica vda.
Facinerosus, ac si Antiqui Facineris, vt Iocineris, Pigneris scriptitauerint. Crebrioris Vsus Facinorosus per O, vt Cadauerosus apud Terentium.
Facile, faciliter scripsit Antiquitas Festo restata. Afranius: Haut facul foemina inuenietur bona.
Faenumne igitur Foetus. Sic apud Catonem. Varronem, Columellam, Pallaium, alios reirusticae scriptores inuiolato tenore. Sic Virgilio, Foenilia, et Ouidio, Foenisecae Persio. Iuuat Hesychius: purpureum, rubrum, Herba vt peraruit, rufescit. Fenum absque biuocali Festo, vti Festuca.
Silius Italicus: Affuit et sacris interpres fulminis alis
Nota numerum. Diphthongus et Saxis exprimitur, et Graecorum Consuetudine Scriptorum. Tamen in decreto Desiderij Italiae regis extra diphthongum: FESVLANIS. Item in Plinij l. 3. c. f. exeuntis a Gelenio, atque in Thesauri Orteliani serie. Bernardinus Baldus Fesulas absque diphthongo dici putat a Phasal, seu Pasal, quod Sculpere, ac dolare est, atque ex eo Fesul idolum sculptile.
Feci praeterito ariolantur, permaximas nugas agunt, Apuleius, et sectarij. In Iunij Nomenclatore biuocalis pars prior euersa est.
Phalarica, semiphalarica. Sic Liuij l. 21. in Marone, Silio, Lucano, Iuuenale. Festo succenturiatus est Isidor. l. 18. Origin. c. 7. addita simul Origine: Hoc autem telo pugnant de turribus, quas Phalasdici manifestum est.... A phalis igitur dicta Falarica. inquit. At ipsae etiam Falae in correctiore Plauti Mostellaria: Subeunt sub falas. Vnde ipsae Falae? Ab altitudine a falando, quod apud Etruscos significat coelum, inquit Festus. Scribe a Falo. Vnde Hesychius: albens dicitur, et veteris Poetae vox est:
Pareat Hesychius incorrectus, atque ex his lucem accipiat: Phalae.
Iuuenalis Sat. 4. --- Cum pulmo Falerno
Horat. lib. 2. Sat. 4. Plin. lib. 14. c. 6. Sillaba auget Athenaeus lib. 1. c. 21. ex Galeno: Phalerino similis.
Scribebant autem hoc nomen per F Romani, non more Graeco per PH. V. in Silium.
Fallaciam apud Nonium scripsit Poeta vetus.
Famulo. Antiquum Latium per V Famulia, vt apud Ennium
Fami per I in finalitate Charisio teste. At Plautus in Sticho Fami scripsit in tertio casu. Rectus Fames, et Varronil. 2. de RR. c. 5. Algor enim eas, et famis macrescere cogit.
Rhemmius Fannius de Ponderibus, et Mensuris scriptor.
Fando ducunt. Idem arguit Profanus, quod nemo Ph expingit. Siue a Fanno, vti Festus, etCornel. Fronto. inde namque Fanatici. Qui Phanum, ludij sunt. Ea tamen imagine nonnulli Ph scripsere, simul inducti Terentiani institutione: Quippe nos siquando Graecum [?] necesse est exprimi, P, et H simul solennis, non Latinam hanc ponere F minio. Martianus Capella a Fatuo, Fatuaque. Dixisset apertius a Fato, vel Fatando: hoc enim voluit. Sed certum est, vndeunde Origo adsignetur scribendum per F: siquidem prisci scripsere Hanula, pro Fanula: H vero loco F ponitur. Vide Haba pro Faba.
Farreare, Confarreare, Diffarreare: cur non hic Farreatam, vt Maroni:
Farre.
S: Gustum de cucurbitis farsilibus: apud Plinium lib. 10. c. 22. per T: Fartilibus in magnam amplitudinem crescit.
Facelina propter auctoritatem Seruij, et aliorum, quos fatis temere Cluuerius repudiat: propter sillabae modum: eaque fides est Exemplarium, et Origo comprobat. Cluuerius in Sicilia, vt rescribat Facelina
Diuae amolitur, reposito Dianae. L. Lollius Dianae Fascelinae nummum cudit. Fascelinam scribunt Antiquitatis duouiri scientissimi Pighius in Fastis, et Giraldus Syntagmate XII.
Phaselus.
Sic poscitur Competentiae vi Vaticinus, Vaticinium, Fidicinus in Rudente Plauti, Siticines apud Gellium, Psalmicines, et Cicuticines in Apollinare, Incino, Concino. Occanuerunt autem Sallustij l. 1. Faticanus, quo lib. 9. Ciofanus malit Vaticino, aut Fatidico ex Libris. Apuleij quoque lib. 2. Florid. Intellectu vtilis, et modo omni cana scribitur.
Fabia, et Fabiana.
antiqui dixerunt: at Fauitor nec Auctoritate, nec ratione dicitur, inquit Charisius. Verum apud Plautum hodie admittunt plerique omnes:
Iterumque Plautus: Virtute ambire decet, non fanitoribus.
Lucillius: Fauitorem me tibi amicum.
dicitur, quae ante Hebris dicebatur, Seruius.
Foedere.
Faeles: at non in editione nouissima. Felles, seu Fellis gemino L scriptum Lipsio l. 1. Epistolic. cap. 4. in Plauto, Martiale.
FELICLAE. ALVMNAE. SVAE
In altera: FELICLA. SIT. TIBI. TERRA. LEVIS
Felix, vt Hostia Fostia Festo, Horda Forda Ouidio, Helena, Felena veteribus. FAELIX Inscriptio Veronae. Feltriae altera cum Oe:
Irem in Suida ab Aldo: Bene fortunatum agnominari. Hoc enim Felix vult maxime de clarare. In duobus Nummis Fausti Syllae FEELIX. Longam sic videntur ostentasse. Suidas in verbo Felicissimo cum
Similiter Feminalia. Hesychius: Anaxyrides sunt feminalia, bracae barbaricae.
Clarum mane fenestras Intrat--- Antiquitatem Festram scripsisse Festus auctor est, Macrobius. Petronius.
Ferctum genus libi dictum, quod saepius ad sacra ferebatur. In eodem tamen Iegas Florifertum absque C, quod eo die spicae feruntur ad sacrarium.
Frentani. Hermolaus in lib. 3. c. 5. Plinij sic discriminat, vt sint in Thuscia Ferentini, in Latio Ferentinates. Eum vide, nec inuide. Nec optimo iure Melae libros, quibus est Frentanus carbone insignitos putat Orlandius. Frentum nihilominus intolerabile. Humilis Ferenti tribus sillabis apud Horatium certa memotia est. Ferentanos, et Frentanos agnoscit. Liuius lib. 28. Marucinum, Frentanum, Praetutianum.
Silius lib. 15. Socijs Frentanus in armis.
Fereae, Bedae monitu. Ferias antiquis Fesias vocabant, Festus.
Ferruginus expulso E Lucret. l. 4.
Sic Ahenus, Primigenus, Aheneus, Primigenius.
imponent montibus arces Aen. 7. Vtramque liquidam Libris firmare est quamplurimis. Vnicam vero Festus agnoscit, cum Fesceninos versus a Fescenina vrbe, quia Fascinum putabantur arcere, dictos opinatur. Cui fauet Dionysius lib. 1. Antiq. Rom. scripto
Fistuca, Budaeus, Baldus. Barbarus.
Fetiales a Faciendo dicti: apud hos enim belli, pacisque faciendae ius est. Verborum collocatio Fetiales postulat: Originatio Feciales: quare per C seribunt Sigonius. Becmanus, Cruserius, quibus accedo ob Auctoritatem Plutarchi in Numa, etsi in eo per T scribatur: a Faciendo nomen sortiti, Festus supra, Varro, Fenestella. Diphthongus iam fere explosa est: nisi sic dicti, quod Foederum iudices esse iubentur lege a Tullio commemorata.
Infibulati.
non Fibrae, Fl. Caper de verbis dubijs. Contra Fibrae, non Fibres hodie videtur praescribendum. Nec alibi Antiquitatis istius mihi memoria superest.
Fixus antiquissimi scripsere. Diomedes l. 1. Figor ambigue declinatur apud veteres tempore perfecto: reperimus enim Fictus, et Fixus. Scaurus de vita sua: Sagitta confictus. Varro lib. de RR. tertio: Intus ternorum palmorum ex omnibus partibus sub ordines singulos tabulae fictae. Ibidem: Omnia saepta afficta villae. Cyrilli Lexicum: Fictor. Dixerat: Fictio.
Fide iubeo. Vlpian. tr. de Fideiussor. Fide tua ese iubes. Vsurpateadem verba Paulus L. Vbi autem. ff. de verb. oblig. Scaeuola D. l. 17. Tit. Mandati, L. 60. Id me mea fide esse iussisse saluum te habiturum.
Fidenam primus irrupisset. Vide Thebae, Mylae.
Figlinis in l. 6. D. de seruitut. rust.
Flamen. Inscriptio Emeritac Augustae:
D. AVGVSTO ALBINVS. ALB. F. FILAMEN D. AVGVSTAE
Inqua scriptione expressius Originis vestigium cernitur, de qua Plutarchus in Numa: Flamen passim recte disyllabum. Vocabant autem seniores Flaminas a circumpositis capiti pileis, quasi Pilamines quosdam.
Phileror. Inscriptionis antiquae frustum est ad D. Pauli:
C. FLVILIVS. C. L. FILEROS. SIBI. ET. SVIS
Sic Filius ex Frater.
Filictis, alijsque frutectis impeditus. Sic Dumectum ex Dumiceto, quod ex obsoleto Dumice conciditur.
TIB. CLAVDIVS. FLAMMA
Graece Flamma. Flama vnico M Tullij prisci Codices Victorio tractari, quod antiquo Latio adscribi potest. V. Pellex. Neque refert scribi vnico M Flamen, aut Flaminica: est enim a Filo teste Plutarcho, quasi Filamen.
Flaminis vxor Flaminica vteretur. Flamen autem persolo M scribitur. Ex quo Flamearij, infectores flamei coloris, Festus.
Flamma, Flammeus, Flammatus gemino M. Ita inquam Flameus color, nisi hanc scriptionem Antiquitati imputas. Nam et ante Flaminicas fuit color Flameus, et cognitus fuit. Quare magis probem Etymum a Flamma, nec difformiter scripserim.
Flaminius, vt in multis Libris, Quintiorum cognomen. Ita Lapides Capitolini.
Prudentius. Quorum Flaminia tegitur cinis, atque Latina.
Plutarch. in Marcello: Giselinus in Flaminio imaginem prisci seculi, quo insonas non geminabant, considerauit, contraquam in Flamma, vnde oriri censet.
Flegmina scribunt alij. Flauius Caper: Flemina sunt, vbi abundant crura sanguine. Plemina cum in manibus vel in pedibus callosi sulci sunt. Quid si obtinuerit aliquando G in medio, vt apud veteres Frugmentum, et Aprugna? Quid si quia ex caldore immodico Flegmina proueniunt,
Quanti, Tanti, Magni, quae Facio apponuntur, non cum eo componuntur? Diuisit Tullius lib. 4. ad Atticum: Totam denique rempub. flocci non facere. Idque Plauti aemulatione in Rudente: Minacias ego istas flocci non facio tuas. Idem nihilominus in Mostellaria: Caue tu vllam flocci facias mulierem. Tullius item iunctim floccifacteon extulit. De Floccipendo apud Plautum, Terentium par iudicium, hoc est varium pro Vsus ratione, ac Floccifecerim in Eunucho est.
Fluidus vnico V in prima Vsu receptius est.
Focilat? Sic Glossarium: Focilat
Apud Suetonium, et Varronem Vda congeminat.
Fodiri. Plautus item, Lucretius, Cato c. 2. bortum fodiri. Festus: Fodare, fodere.
Foidus. Apud Mauricium I. Strateg. c. 2. Foede caesa in feriendo Foedere dicit Isidorus lib. 18. c. I. Origin. Hinc Foedus pro Foeditate, Brissonius lib. singulari Foedus, seu Foeditas. Idem Isidorus lib. 10. Orig. Foedus nomen habet ab hirco, et hoedo Flitera addita. Goropius Seruium ridet, qui Foedus a porco faede caeso crediderit nominari. Quasi vero, inquit, nulla conuentio, nulla pactio citra victimam iniri posset. Quasi vero, Goropi, vox nulla explicatiorem Origine sua sensum complectatur. Quasi vero Adam proprietatis angustijs coaretatum nomen non in cuiusuis etiam hominis significantiam se fuderit. Quasi Assidui soli sint ditiores, qui asses dabant. Vna, eademque opera Romanos claude Tiberi, vt olim. Discrimen Bedae, et aliorum Faedus deformis: Foedus pactum ex dictis euanuit. Neque praetereundus Fenestella c. 9. Cum vero pug nare desitum est, foedere fides pacis constituebatur, quae Foedera aliunde Fidera appellata ab Ennio, quod fidei faciundae causa, traducta sunt, Marcus Varro testis est. Similiter Foedifragus, quod Naeuius sillaba anctius reliquit notante Gellio lib. 19. c. 7. Foederifragus. Ea scriptio placita Victori Giselino. Fidus etiam pro Foidus in quibusdam Varronis l. 4. de LL. Foedus vero adiectiuum cur ea vocali?
Item: --- Foedatique ora Galesi.
Atcerte melius, quia in Foedere sanciendo Hoedus feriebatur, qui priscis Foedus scribebatur auctore etiam Scauro, vt Fordeum Hordeum, Fora Hora. Statuitur ea quoque scriptio ex Suidae nota: Foederati: ita vocant seytharum eos, qui in foedera coierunt.
Oe, sic Vsu vulganre Pierio in Virgilium, I. Scaligero l. 4. de Causis LL. Erythraeo, Gellio praecipientibus aut scribentibus. Foemina, inquit Scaliger a Foetis. Foetus autem Depellere foetus. In Oblongo Codice Foetus cum Oe diphthongo scribitur: in reliquis Fetus absque diphthongo. Sed enim Numismata Foetus per Oe scribendum monent, dum quae inde vocabula deducuntur. Foecundus, Foecunditas, et similia per Oe scripta nobis ostendunt, vt in Faustinae Aug. FOECVNDITAS. AVGVSTAE, et ita in reliquis. Videtur id Ouid. 4. Fastor. insinuare:
Forda O habet mutatione: Forda, vt ex Lampada. Foecundus adiunctione. Itidem Foetus. Lambino in Horatium Faecundus, Faetus, Faemina principali diphthongo scribenda placuere. Quam ob scriptionem Pandectas Florentinas minus probat Brissonius Foenus autem dictum a Foetu, et quasi a foetura quadam pecuniae parientis, atque increscentis: et idcirco M. Catonem, et caeteros aetatis eius Foeneratorem sine A litera pronunciasse tradit [Varro] sicuti Foetus ipse, et Foecunditas appellata. Sic Gellius meus: tu tuum vide, et alios inuenies; quibus placita princeps biuocalis. Fenus, et Fetus secunda vocali desolata representat apud Festum series elementorum, apud quem post paulo Foedus. Eandem alterius vocalis detractionem agnoscit Silburgius Notis in Leges vet. Romanorum, eamque etiam alij Pandectis Florentinis tribuunt, scilicet vt Pandectae Florentinae omnigeno flore floreant. Quibus etiam hic odiosa diphthongus, a Libris, et Saxis velut certi funditores, suppetias petunt, in quibus Saxis tales Inscriptiones densae. Romae Inscriptio in capite pontis S. Bartholomaei:
HEIC. EST. SEPVLCRVM. HAV. PVLCHRVM. PVLCHRAE. FEMINAE
Ibidem prope turrim Sanguineam:
GRAPTAE. OPTIMAE. FEMINAE
Non defuerunt, qui Faeneratorem principe biuocali scripserint. Reijcitur hoc nomine a Gellio Cloatius: Faenerator, inquit, appellatus est: quasi quoniam id genas hominum speciem ostentent humanitatis, et commodi esse videantur inopibus nummos desiderantib. Idque dixisse ait Hypsicratem quendam Grammaticum, cuius librisane nobiles sunt super ijs, quae a Graecis accepta sunt. Sine hoc autem ipse Cloatius, siue quis alius nebulo effutiuit, nil potest dici insulsius.
Foemella Glossae: Femilla.
Pignoris, Pigneris: quamuis verba eorum magis E penultimam habent Pignero, et Foenero, inquit Priscianus, et Cassiodorus: Foeneratos dicimus. Lexicum B. Germani Foenerator. Sic res foenebris. Vide Oppignero.
Foenugraecum Folis, vt in Eusebij Historia l. 10. c. 11. Est enim hoc vocabulum purum putum Originis Hebraicae,
a Graeco venit, quod illi dicunt Sed ideo per vnum L: quia Antiqui non geminabant consonantes. Festi vox haec.
Forfices sartorum sint a Filo: Forpices tonsorum Pilo: quae calidum capiunt ferrum, Forcipes: Formum enim antiqui Calidum dixerunt, vnde Formosus Papiriano. Eadem differitas triuio versu iactatur:
Sed enim inepta haec esse monet Charisius ex Lucillio, qui etiam Medicorum Forcipes dixit LXIX, scalprorum forcipium millia XX. Idem paulo post: Forcipibus dentes vellere. Velius Longus in Orthographia notat veteres per transmutationem sillabae Forcipes dixisse. Nam et
Forcipes dicimus ab eo, quod Formum capiant, id est, calidum. Legit ille Massam: Ferrum alij. Marius Victorius non abit ab hac disciplina. Furcepem pro Forcipem reperias in quadam apud Manutium Inscriptione. Verum ad superiorem distinctum reueniamus. Celsus lib. 7. c. 12. Forfice dens excipiendus est. Ibidem de dente: Ne sub forfice confringatur. Recta vero forfex ducenda est, saepuisque per F in Codice meo prope annorum C. Donatus in Phormionem a Formo Forcipes ducit: accedoque Velio Longo Forpices Forfices: sed a Fornacibus (quae vox quoque ex Donati diciplina a Forma est) ad vsum quotidianum translata sunt vocabula ista.
Phorma: etsi Phormio dicatur eadem ab Origine. Fuit enim Forma primitus caseis fingendis, ac cohibendis canistellum, aut sportula, Liquor in fiscellas, aut in calathos, vel in formas transferendus est. Ex eo ad alia omnia signanda transfunditur vox. Nisi si ab Forma: Impetus admisso digammo iuris sit Latiaris. Vide Caussa.
Forma, et hoc a Formo, Fl. Caper in Orthogr. Cassiodorus. Terent. Scaurus nec in Formosus, nec in Gloriosus fert accessionem literae N. Idem sentit Papirianus, fulciturque Proportione Frondosi, Aquosi, Herbosi. Sic Isidor. lib. 1. Orig. c. 26. Victorinus, Beda. Et nouelli Grammatici absque iudicio tot, tantisque viris valida impudentia Saxa oggerunt. Esto Fimbriae tripedali fulciantur elemento.
Sors in antiquis aliquot Codicib. in Moeri scribitur:
Quo loco dispessis sillabis nonnulli Libris: Fors et. Itaque Erythraeus. I ad Variantiam Aduerbiorum Vol. 1.
Arbores aut ex seminibus fortuitu iacentibus surgunt, aut ex radicibus pullulant. Sic Plinij l. 8. c. 16. edente Gelenio. Item lib. 11. c. 37. D. Aug. l. 3. de Genesi ad literam c. 12. Vtitur Lipsius in Excursu A ad Taciti l. 13. et scribit ipse in 2. Senecae de Ira. Pariter Gratinto, et Gratuitu. Lexicum Cyrilli nomine insignitum: Gratuitu.
Hoste, Fostiam pro Hostia, Antiquitas Festo laudata.
Fregenae, ac infra Freginates. Similiter Antonino Fregenae. V. Thebae, [?] geminat Etymologus, et finalitate alia scribit:
Prendo, Prensus. Frendo autem est Festo Frango, et Varroni l. 2. c. 4. de RR. Amisso nomine lactentis dicuntur Nofrendes, ab eo, quod nondum fabam frendere possunt, id est, Frangere. Cyrilli Lexicum: Faua frensa. Plinij lib. 22. cap. 25. In cibo fressa, et cum allio cocta absque N. Sic Isidori l. 20. Orig. c. 16. Fresus vnico S Columellae l. 2. de RR. c. 11. Cicera bubus erui loco fresa datur in Hispania Baetica.
Frango, quo equi frangitur impetus. Eadem facie Libri veteres, Virgilius Carpensis. Carrion Notis ad Val. Flaccum: Frenabat, sic vetus Codex, inquit: nec aliter omnia vetustatis Monumenta. At verior Etymologia diphthongum vindicat: Feri aeneum, Fraenum: ferus enim Aen. 2. equus est, cui primulum induxere Fraena Pelethronij Lapithae Fraena autem primitus ex Aere iuxta Lucretium:
Estque diphthongi scriptio receptissima.
Feruetum. Itaque Poetae omnes.
Fringillus auis, Fest.
Friguerant diligendi caritate?
Frons, et Frondescere scribimus imperio Consuetudinis, et seculi politioris. Fruns, et Frundescere per V veteres scriptitasse Ennium, Lucretium, alios constat e Prisciano, Sosipatro, atque Ausonio:
Ita quoque Virgilium Cuncha, Cungrum, Fretu, Lauru, Huminem, Fruns, Acheruns leuamus scripto O. Dices Humana. scimus: Sic imperat Vsus. Verum N quoque depulsam Antiquitatis voluntate scimus de Sosipatro ex Varronis testimonio in Libris Antiq. Roman. Fros, Foenum, messit. Idem adnotat Nonius, Vide Pos.
Fructetum: vt ex Caricetum fit Carectum, aliaque alibi a nobis signata: Sic Fructecta lego apud Ammiari. Marcellinum lib. 18. inque probioribus Prudentij Libris.
De Fufidio Iuriscons. dicet Cuiacius lib. 1. Obseruationum cap. 9.
Suffetius per S apud Liuium legi oportet. Dionysius Halicarnasseus perpetuo tenore Fufetius per F, non S. Quem Codicem Vindicianus, Nicomachus, Dexter, et Victorianus manu se sua professi sunt in Symmachorum gratiam emendasse. Eodem scribendi charactere insignitos proferebat Nonij, aliorumque Auctorum Libros. Adde Pomponium Laetum virum antiquis madentem sermonibus Fuffetium cum F inchoasse. Pierius similiter, et Gruterus V. C. Refragantur Eliae Vineti Libri.
Fuca scripsere. Columella:
De fugitiuarijs sermo est. Ex eo more est Inecerint pro Inegerint Varroni lib. 1. c. 3. de RR. Hesychius ab eadem doctrina notat ex Quod ex Gerys nascatur Ceryx ob literarum C, et G cognationem.
Fulmentum, et Fulmenta. Solinus: Assuetis fuleimentis innititur. Vbi Libri alij more veterum: Fulmentis. Lucillius: Fulmentas senis,
Plautus: Fulmenta iubeam suppingi soccos.
Fulerum, quibuscum pugnat Similium ratio. Vide tamen Arctus, et Antiquitatis canos reuerere.
Fundendo: qua Origine despreta posteri Fontes. Politius, et magis Romano more: Vmbri namque V deamant.
O Tu mearum conscie noctium, Iugoque montis note biuerticis, Amata curarum repellis Officijs procul abiugatis.
Felix! Vide tamen blando inertiae veneno declinato Musarum cultura ne iaceat. Quae te cura coquit? Quam pro me curam geris, optime, pro me depone, Dausqui, ais. Faclum puta mi, Carole. Sed per loca sentasitu, qui car bones suppositos cineri doloso deuitasti, ne ambules mihi cautio est: quia te amo, ingenium tuum, communem Artesiam, a qua diuersi, cum tibi volentia est, literas colimus, cum mihi otium, seueriores. Ne trepida: vmbrae sunt solis figuratae liniamentis. Gades, Gadir, Gaesa, Gaetuli, Callecium, Gamelos, Gangarides, Gargaphien, Garganum, Garulium, Gedrosiam, Gelasinum, Gelonos, et Geloos, Gelanorem, Genetricem, Geryonam, Gessoriacum, Gingras, et Gingrinas, Glaucomam, Glycomaridas, Gortynios, et Gotthos, Graecos, et Gracchos, Grauthungos, denique Grynaeum Apollinem Humanitatis Praesidem, cui tu modo iudex, et arbiter praesidebis, si libentia est. Nimis haec forte multa: et taedet plura congerere. Abundas otio, et haec qualiacunque ictu oculi expedies: eo liberius, ac fidentius te inuasi.
Gebala secunda vocali primam occupante sedem. Nata ex Hebraicae L. interpretibus diuersitas videri posset, si non e locorum differitate proueniret. Nam Stephani vrbs Arabiae est: altera Phoeniciae. Sed porro etsi diuertunt vrbes: ipsius tamen vocis variantia ex Origine, et interpretibus ortum habet.
Gaddir; haud amplector. Origo poscit vnicum D. saepire maceriam struere: nam Gades ex eo, quod circumsaepta sit mari, inquit Isidorus lib. 4. cap. 6. est appellata. Cui accedit Priscian. lib. 5. Plin. l. 4. c. 22. Solin. Mariana, Auienus:
Attollitque caput geminis inserta columnis. Post:
Nam Gadira dicere, ac si
Caedo cudunt. Vox est Gallicana: vnde Seruius in lib. 8. Aen. ait Gallis viros fortes Gesis dici, et Propertius telum Gallicanum facit lib. 4.
Iudithae cap. 9. Cum binis gaesis essent. Hesychius in serie bene ordinata: Gessum dictum fuit, inquit Fruterius in postumis. Nec admodum propudiose scribas vocali secunda Gesum. Sic in Pompeiana serie, et Fl. Sosipater dicto: Gesa, Aegesta.
Dionis lib. 54. Aegesta. Valer. Pierius in 4. Aen. Hinc Getulae vrbes. In antiquis aliquot Codicibus, inquit, Gaetulae cum diphthongo prima syllaba scriptum obseruaui Graecorum more, apud quos
Traducta est Getulis, nec ce pit arena nocentes. Quanquam in media O paruum ex diphthongo abijci potest; et Y, quod in V apud nos transire solet, ea ratione corripi, quod communis
Quid dubitas vinctam Getulo me tradere Iarbae?
Et ex diphthongo Latia tam cadere potest prior, quam posterior litera. Adde veteres Inscriptiones plures absque biuocali, vt in aerea lamina Taurini Augustae:
DECVRIONES. ALAE. GETVLORVM
Addo Getulos a Getis quorundam opinamento forma deminutionis. Isidorus lib. 9. Orig. c. 2. Getuli Getae dicuntur fuisse, qui ingenti agmine a locis suis manib. conscendentes locos Syrtium in Libya occupauerant, et quia ex Getis venerant deriuato nomine Getuli cognominati sunt. Quod curu ita sit, quaerendum potius erit, cur alij biuocali primam sillabam integrent. Nos ad scriptionis Variantiam referimus. Videsis Raderum hoc loco medlo mari nantem, nec vsquam appulsum litori. Facile deteritur A ex diphthongo primore, quod factum vide supra in Egeria, Egesta et sexcentis alijs.
Alexandrea Horatio, Iuleus Ouidio, Oreades Marroni, alijs alia. Et cum alijs nominib. I perpetuum haeserit, Thalia, Arius, Inarime, idque productum: indubitanter I non fuit alterum diphthongi membrum: sed natum e tota diphthongo, atque ideo non breue. V. Alexandria, et Priscian. lib. 2. Galathea per H in plerisque codicibus Veteribus. imperite.
Chalbane succus est ferulae.
Galbanum scripferim pro colore Arcanum, Albanum: at Latini corripiunt istud alterum. Iuuenalis:
Martialis: Fuscos colores, galbinos habet mores, lib. 1.
Alibi: Galbina decipitur calamis, et retib. ales.
Item: Iacet occupato galbinatus in lecto.
Lipsius lib. 1. Elector. c. 3. per A citat Martialem.
Sic apud Silium, Martialem, Horatium, Maronem, cuius Romanus Codex cum biuocali Galaesus: caeteri E incomitata.
Galate Herculis F. et Isidorus a candore, vti Gallos; nimirum Callaicus litera C vbique constanter apud Plinium, Silium, Iustinum scribatur: Libriq. varij plurium auctorum Callaccia, et Callaeci per C praeferant: cum sero G inter Romana receptum sit elementa: istae autem voces Vsus sint priscr: correctius arbitror ista C litera initiari, vt Cortina, Pyrarmon, Nouacria, et alia, quac litera G videntur inquinari. Populonij Inscriptio:
PROVINCIAE. CALLAECIAE. PRAESIDI
Callaecis in sillaba secunda biuocalem debitam arguit Callaicus, vt ex Achaeo Achaicus nascitur apud Martialem, et Silium Callaico vestes auro--- Notae ad veteres Inscriptiones dicunt C pro G esse in his vocib. Parum id stomacho meo facit. Dicta proxime causa. Ijsdem Incriptionib. ducib. abijt in deuia vir doctissimus scribens in Euseb. Chronica.
Galien. At Franci incogitanter id pro Galeno medico passim substituunt Libris editis, inque concionibus.
Sulpicio Gallo agitur) scribendum praecipit vnico auctorib. veterib. Numismatib. in quib. ita hoc cognomen. Fauet Origo nominis quorundam opinamento
Camelus auctore Terentio Scauro. Hinc in Strabone l. 6. legimus pagum Gangamela in Perside, vbi pascebatur Camelus Darij sar cinarius iam emeritus.
Gamela pro Camelo Chaldaice, quod Hebraeis Gangamela, Campus cameli. Gaugamela per AV ferri haut potest in Libris Latinorum, et Plinij l. 6. c. 2. vbi opidum dicitur. Deprauate: item in Plutarchi Alexandro, vbi Cameliae virgines sunt Camelus suo nomine Syriaco in Latinum venit.
Gandaritis regio per D.
Gargaeni mediam insidente biuocali. Posteriora haec deteriora.
Nomine Gargaphie --- Etymologus producit ex vetere quo:
Hellanicus ciuitatem Gargasum per S dixit. Sed errato imputo, inquit Stephanus. Cur, o bone? Non dicunt Graeci Fusuos scripsit Antiquitas pro Furuis Scauro teste, aliaque sexcenta, quac vide Voluminis prioris Tractatu II.
Citharam varie garrientem.
Philetas:
Interpres: Argutum carmen mortua cerua canat.
Item Augurium vnico R, licet ab auium garritu. Sed Vsus Originem postrauit, extuditque Garrulus, et Garrire. Vide Naro, Terra.
Numerauit ordine, Recensuit. Alijs per Cappa carior est scriptio. Nota variantia Cygnus: Gnossus, et Cnossus. Et cum Aspar nomen Punicum sit in extremo bello Iugurthino apud Sallustium, Photium in Bibliotheca, Priscianum, Silium Italicum: cumque Hebraicae cognata lingua sit Punica D. Augustino saepius ita sentiente, cur sicut ab Asaph, Ieoseph, Ioseph, non pariter dicatur Aspar, Ieaspar, Iaspar? Gastpar nugiuendi est. Vnius etiam e Magorum triumuiratu nomen volunt, cum Romana res floreret maxime. Vide nihilominus BarthI Aduers. l. 54. c. 4.
In Polyistoris scriptis per C inuenitur prima sillaba: sed incorrectus erat liber.
Gelenses adseruit dextra. V. Gelus, Gela, Gelum Volum. 1.
Gelasinus per N, quod voluere nonnulli, quos inter Nannius Gelasimus enim est Ridiculus: parasitus autem iste sic loquitur.
Manifestat et alter versiculus rectam scribendi rationem:
Allusitque Plautus Aristophanis Acharnanes: Gelasinus alibi legatur, Catagelasinus, quod respondeat, non legitur. Gelasinus autem ab eadem est Origine, diuersum tamen. Est enim facies Ridibundi, vel simulati viri, puta Tiberij, aut similis. Martiali lib. 7. Epigram. 24.
Quem versum explicant illa Etymologi:
Agellius.
Geloi a Gela Siciliae; Geloni barbari, qui cur Maroni cantentur Sagittiseri, ne quidem iugeribus commensi explicant commentarij. Sic accipe. Geloni non pharetrati, non Sagittiferi, quod sagittas in orbem caput obeuntes ferrent. Claudianus in Nuptijs Honorij:
Ibidem: --- Quaecumque Gelonus,
Quo more et Indos moratos scribit Hamartigenia Prudentius --- Non decolor Indus Tempora pennatis redimitus nigra sagittis. Aethiopas Lucianus
Agellius.
Puerpera, Puerperium, Vipera, vt ortum sit a Peperi, non a Pario: etsi Viuipara, et Ouipara dicantur. Ouid. 6. Metam.
et Fast. 5. Gemelliperus,
Alcanor, Euphranor Aeolum more, sic Gelanor. Pausanias l. 2. Gelanor. autem, vt Antenor, Elpenor, Agenor. et habes Plutarchi tom. 2.
Genistae. Ita quoque Antiquae Glossae, ac per E legit apud Maronem Passeratius.
Genitiuus Glossae veteres, quem casum Patricum Varro indigetabat.
Genetrix media sillaba per E passim scriptum. Eandem scribendi rationem in Titulis antiquorum, marmoreisque Monimentis non semel obseruaui: quin etiam in Nummis, qui fuerunt eruditis adhuc seculis cusi, vt pote IVLIAE. PIAE, vbi Venus est laeua hastae innixa, dextera exporrecta cum Inscriptione, VENVS. GENETRIX. Romani enim genus a Venere propter Aeneam eius filium ducere asseuerabant, et Iulia gens condente, dicanteque. Iulio Caesare templum erexit VENERI. GENETRICI, quod Plinius, et Tranquillus tradidere. Vidimus autem Romae scriptum GENETRIX per E non vno loco. In eo vero Monimento maxime placuit, quod in hortis Caroli Stallae habetur vndique mutilatum:
PATER. MEI. ET. GENETRIX. GERMANA. ORO. ATQ. O DESINITE. LVCTV. QVESTV. LACRVMAS. FVNDERE SEI. IN. VITA. IVCVNDA. VOBIS. VOLVPTATI. FVE
Titulus superbissimus idem ostentat:
IVLIA. AVGVSTA. GENETRIX. ORBIS
Ne vero quis huiusmodi scriptiones, vt exoletas exigat, animaduertendum est Probum Grammaticum non temere obseruasse GENITOR per I, et GENETRIX per E scribi: non ita autem in Monitor, et Monitrix, quorum vtrumque per I scribi constet. Idem Probi iudicium amplectitur Steuuechius in Arnobium. Est et in Nummo argenteo Alexandri Toti: VENERI. GENETRICI. Atque vt a Genitum Genetrix: sic a Meritum Meretrix. Ergo Genetrix per E probissime, idque ex Vsu seculi doctioris, et eius seculi doctiorum, quorum scriptionem adspernari vanissimi sit. Genitrix per I minus recte: recte tamen Origine, atque Analogia, et pauculis veterum Inscriptionibus.
Genesar. Suidas:
Genitalis scribenti in Orat. Tullij pro Cluentio, quam scriptionem reddit Horatio epist. 1. et Festo. Certe Festo sic emendato (si modo emendatus est) fauent plurimi Lucretij versus.
Aegesta. Neque mirum. Graecis Geographus)
Gerarthus, aut Gerhartus minus recte scripsere.
legit Seruius. Ita quoque in perueteri membraneo Codice infuisse testatur Vinetus. Hanc indubitanter Orthographiam firmat ille Lucretij: Atque tricorpora tergemini vis Geryonai.
Etymologus: Tripliciter figuratur hoc nomen, Geryon, Geryoneus, Geryones.
Gersoriacum cum R in principe sillaba. Qui de scriptura ausimne ludere? An Gersoriacum elementis leniter mutantibus, quasi dicas Continentis alueum, seu Fluxum a Gessoriacus duplici consona Plinij I. 4. c. 17.
Geno vetustissimi protulerunt, inquit Priscianus lib. 10. Varro lib. 1. de Re R. c. 4. Semen, quod est principium genendi. Lib. 2, c. 6. Quod similes parentum genuntur. Quam lectionem Mss omnib. Pierius arrogat. V. Ingeno.
Gigurri fide Pintiani. Duplicat Inscriptio Compostellae:
POMP. REBVRRO. FABRO GIGVRRO
Gingrire. At Hesychio absq. N: Gyingriae, tibiae pumilae. Polluci lib. 4. c. 10. Gingras vero aliquis tibias. Eustath. in Iliadem Gingritus Arnobio lib. 6.
Gladiola carpit in Messala Fabius l. 1. c. 6.
Clanis.
Color deterrimus albo, Et giluo. --- Palladio Gilbus l. 4. tit. 13. Ceruinus, gilbus, scutulatus. Sic Inglubies, Ingluuies, Inlubies, Inluuies, Labatorium, Lanatorium, Nabalis, Nanalis, Olibetum, Oliuetum veterib. Glossis.
Gengiuae, Gingiuae.
Si vero horrendum ducunt glaucomata peplum. Qui Plumbum legunt, nae illi plumbei sunt. Alterum e Plauti Milite: Glaucomam ob oculos obijciemus, Sic Diploma, Diplomam.
Claebis per Crepraesentat. Sic scribi placitum Victori Giselino, et Petro Victorio in eum Varronis lib. 1. de RR. c. 7. locum: Simul glaebis a sole percalefactis. Testatur, et veterib. Libris esse cum C Claebis.
Glus, Caper de verbis Dubijs: Ausonius tamen:
Vbi Exemplari laudantur a Vineto, quibus sit Glut, pro Glutinum. At Sosipater lib. 1. Glus monosyllabis accenset. In Glossis Latinis Glis glitis, humus tenax.
Iterum Glossae: Gluttus,
Glycomeridas tertia per E picta.
Cnaeus.
Ignarus persuadet, quam Gnaritas Taciti l. 3. et Gnare. Vide Ciceronem in Oratore. Victorinus aliter censet: Nos quaedam pauciorib. literis scribimus, quam antiqui solebant: vt, Narus, Nauus, Nosco: nam illi has voces interpostia Gscribebant, cuius rei vestigia retinemus, cum scribimus Iguarus, Ignauus, Cognatus. Cognosco. Sic Graecis
Natus. I. Scaliger concidi ariolatur ex Generatus, neque G esse aduenticium, sed genitiuum, nec extrudi posse. Ergo similiter Natura non erit ex Nascor, sed ex Generatura, et consequentiae vi scribendum erit Gnatura. Nec adamante nexa est Prisciani ratio: quia in compositione Gretinetur in Agnato. Fit enim ex Ad. Olim igitur Gnatus ex Victorij mente suo vox non inuidenda seculo, nec e poematis exigenda. Hodiernae Institutionum, et Iurium editiones cum D, G Adgnatus, Adgnationes. Duri oris scriptio.
Naue.
Gnossius, Gortynius. Cum G in 4. MSS. Eusebij teste Pontaco: in duob. Cnidus. Et sic habent, inquit, Clemens l. 1. Strom. Laertius, Plut. Athen. l. 8. Suidas, Graeci. Tria ista nunquam aliter Graeci: nos autem Latij Orthographica vrgent, quibus potius sit Gnidus per G ex Terentiano subiectius. Inscriptio in Aequicolis:
GNIDIVS. SIBI. ET. PLAETORIAE
Parnasso, Cephisso, quae seriatim vide. Pindarus amat alterum demere. Pyth. Od. 4. Cephissi apud ripas. Olympic. Od. 13. Gnosso patria priuauit. Facit hoc versus tyrannis. Graeci cum C, Latini G. Terent.
Anton. Nebrissensis Quingquagenae c. 21.
Cobio per C scriptitasse Plinium scribit Barbarus in l. 32. c. 7.
Grogona Prudentij in Romano. Cur minus quam Cratera, Lampada, Hebdomada, Cassida? Tremant venenum sibilantis Gorgonae.
At Virgilij Longobardius, et Mediceus Cortynia spicula. Val. Flacci libri vulgati Cortina: sed vetus Codex Gortina fide Carrionis in lib. 1. Olim Cnossus cum C, vt Acna, Lece, Acro Cabino pro Agna, Lege. Agro Gabino, quae Victorinus enotauit. Sic in priscis tabulis iudiciarijs: QVI. IOVDICARE. NECAVERINT pro Negauerint. Ant. Nebrissensi supra praeplacet Cortyna. V. Corytus.
Hinc possem victos inde referre Gothos. erbertus Episcopus Rauennas:
Ita Sidonius lib. 7. epist. 1. Saluian. lib. 5. Giselin. in Plinium. Alij T, et Th,
Sic Poetae alij, et M. Tullius de Diuinat. Non modo lectos, verumetiam grabatos. Item Biblia Latina: Graeca tamen duplicant B, et cum C primam integrant Crebbation, a pendentibus basidus. Ergo ex Grabatus capitis sit basis, seu, quo caput vadit,
Patrisso.
Gragus? A Gerendo vocem ortam retur Varro referentib. Charisio lib. 1. et Scauro in Orthographia. Quia scilicet menses XII. vtero gestus, a tardo partu, ac difficili nomen inuenerit. Alij a Gracilitate. Sed huiusce scriptionis exempla nos deserunt. Quintilianus lib. 1. c. 5. Diu deinde obseruatum ne consonantibus adspiraretur, vt in Graccis, et Triumpis. Quibus innuit non id fuisse perpetuum.
Fortuito.
Gruthungos bellicosam gentem. Claudianus:
Idacio in fastis Greothingi. Iidemne sint Iuthungi, aut Vithungi, alius loci est. In abstrusis, barbarisque nomenclationib. modesta curiositas, quae confusionem tollit, laudabilis: nimia, quae fatigat legentem, aut scribentem, deuitanda.
Grunnio veteres. Videsis c. 6. de Prisca Orthographia Tractatu II. Ex eo Grundiles.
Gryphi, modo Gryphes, et in Ecloga 8.
Herodotus Griphos dissoluere scriptum oportuit per 1. Etymologus: Griphi dicuntur et retes, et quaestiones conuiuiales. Idem: Griphodes, difficilis, et perplexabilis oratio.
Byzacium.
VOLENTEM me pridem suis nidis, et opibus cepit Bibliothece tua: me, inquam, a te, ab eruditione tua, ab humanitate antecaptum. Ea tam varia, ac multiplex, antistitem vt flagitet, Quemne alium tibi? Habeant suos aliae Bibliothecae nohiles Praefectos, seu Biploptas, seu Biblarchos. Ptolemaei Euergetae in Bibliotheca regnet Eratosthenes, vicariam praefecturam gerat Apollontus ijsdem postea euris implicetur Aristonymus: Alexandriae Bibliothecis curet Zenodotus Ephesius: Diothysius Traiani Librorum gazan in statione recomponat, curet, regat: tua, OPTIME WINGHI, DOCTISSIME VVINGHI non alium Domino, et possessori praesidem requirit. Vnus tu libris lectitandis sufficis, disponendis, seruandis, ornandis, et qui fructus est, amicitae amplissimus, semper amicis patere vis nec extraneis claudi.
Sumus vicini, et amici sumus, ad quem potissimum hac in vrbe Neruiorum antiquissima consilia mea referam? Te vnum Consum spectant, hoc in Tractatu VIII, meorum Orthographicorum: Hadrianus, Haemus, Haeredes, Haetruria, Halicutica, Halonnesus, Haue, Hebenus, Hedera, Helle, borum, Helucus, Hepar, Herba, Herbesus, Here, Hic, Hieronymus, Homo, Hominium, Hortus, Hiems, Hispal, et Hispania, Hippoe, Holus, Alia etiam vltro sese tibi obijcient, quae alios fugiant.
Faba Falisci dixere teste Ter. Scauro in Orthographia, Sabini teste Capro. Sic Hanula para delubra, qaasi Fanula Festo: Contra olim
Quod si ab Adria est, non imperite vulgo scribunt leniter Adrianiss. Nec solis Graecis id crimini dare debuit Pontanus lib. de Adspiratione. Vide Adria. In nupera Prouerbiorum farragine iure displicet H solum Hadriani loco. Fraudi multis queat esse opinaturis Herculem designari, aut Herium Silij, aut Platonis Hippiam, aut Hiperum, aut Hubertum. Dices accessio Iunij rem aliter finit. Respondeo. Non ergo H Hadrianum signat: sed H cum Iunio, nugae merissimae. Atqui eiusdem libri Praefatione Christiano homine indignissima blasphemia inquinat, cum homini mortali tribuitur Omniscientia. Neque omittenda Magnonis nota. H. A pro Heredes Adriani. V. Adria.
Haemus.
Haemonia Thessialia, rectissime. Reperit Pontacus in duobus Eusebij Codicib. Petauij, et Pithoei eliso spiritu: in alio truncata biuocali Emon. Item Hemon. Quas labes aperit Apollonius 1. 4
Aemonia. Hinc Haemonides cum H Aen. 10. in aliquot veterib. Libris.
Ex Haemi verticib. Fluxa Vineti fides in Ausonium seribentis: Haemum autem minime adspirant Graeci. Haemum autem ab Haemo dici, prolixe docet Stephanus. Ammianus lib. 27. et Trebellius Haemimontum dicunt. Ciofanus in 2 Metam. testatur Adspirationem esse Libris veterib. Etymologus quoque. Ai diphthongus alias ante consonantes tenuatur: sed ante Masperatur.
Haerendo: Hostiensis ab Erciscor: Abbas supernumerariam Originationem procudit a verbo Erro. Stomachetur ad has ineptias Tertullianus de Praescriptionib. aduer sus Haereticos c. 4. Haerces dictae Graeca voce ex interpretatione Electionis, qua quis siue ad instituendos, siue ad suscipiendas eas vtitur. Post pauca: Nobisvero nihil ex nostro arbitrio induecre licet: sed nec ipsi [Paulus, alij] quidquam ex suo arbitrio, quod inducerent, elegerunt. Vocalium nihilommus priorem repudiauit Prudentius: --- Ruptis Heresis perit horrida membris, quem ideo iure carpit Nebrissensis: inualide tuetur Giselinus. Da Prudentio socios. illi salua res erit. V. Aegesta, Aecate.
Quaeritur in Vah, Hah post vocales ponitur Adspiratio, et dicimus, quod apocopa facta est extremae vocalis, cui praeponchatur Adspiratio: nam perfecta Vaha, Haha sunt.
Addito post pauca: Nec mirum cum in Syrorum, Aegyptiorumque dictionibus soleant etiam in fine adspirari vocales: Interiectionum autem pleraeque communes sunt naturaliter omnium gentium voces. Hebraei Ha quotiens in 2. Metam. vbi de huuis voculae scriptione legitima exuberat. Ha, et Ah. V. c. 14. de Spiritu Vol. 1.
Alcedo.
Alaesus tamen est antiquis Virgilij Libris cum biuocali Ae, et Graecis
Hallicula gemino LL cur apud Columellam lib. 6. cap. 8. de RR. scribitur?
Scylax Halicarnasscus. In Baronij voluminibus, atque apud alios alterum S demitur. In Pighij, Baronij, aliorumque doctissimorum virorum monimentis Dionysius Halicarnassaeus mendose scribitur. Halicarnasseus absque diphthongo, et sillaba minus, vt Achilleus, Tydeus. Similiter
Halieuticam scripsisse Oppianus dicendus sit, ambigunt. Halieuticam typis editi Eusebij olim Codices. Cedrenusquoque: Oppianus Halieuticam conscripsit. At ipsius Oppiani Exemplaria, quotquot viderim, Chronica, Ethica, Politica, Oeconomica, Topica, Physica, Meteorologica, Georgica, Geoponica, quae In Musicis, aut Grammaticis qui prosicit. Item: Plurimi se dialecticis dedunt, Tullius, Vide Chronica. V. et p. 239. in Gamicis.
Alimus? Asperitatem a mari videtur ducere, a salsilagine. At leniter in supero Dioscoridis loco, et Solino, quoniam famem arceat Alimus, quod, vt
Halo. At si mitius halet Alij aura, forsitan recte. Alium absque H Vsu tritius est, et vnico L cum antiquis Codicibus quorundam recipit Auctoritas, et Antiquitate adseritur. Vetustissimi namque non congeminabant literas: Ex quo Pelix, Pelicatus, aliaque in Glossis sexcenta. Alij Aleum per E in paene vltima, vt Doleum, Palleum, quos Sosipater respuit, et merito lib. 1. Instit. Allium, Pallium, Scrinium, Dolium, Solium dici debet, inquit, non vt alij diserti dicunt Alleum per E, et Doleum, et Palleum. Nam et Virgilius:
Isidorus ab Olendo: Beda nihilominus per I. Veteres Glossae Vda vnica: Alium, Neccar. An quod odore necet? Vtut alij sentiant, rectius duplicabis L.
Hodor, Holfacio, Holeo, Hadspiro, Hefflo, quae ridicularia sint. Pierio idem docebat Pontanus l. 1. de Adspir. Neque proboscribi apud Prudentium Hymno III.
Pridem, pridem factum, cum Latio H receptum est. Neque in nouioribus Scriptoribus Antiquitatis affectatio laudi verti potest.
Proconnesus, Hecatonnesus, Hipponnesus Plin. l. 5. c. 30. Arctonnesus, Dracontonnesus, Alopeconnesus l. 4. c. 12. et c. 13. Cephalonnessus. Lib. 5. c. 31. Myonnesos, Crommyonnesos, Arconnesos, Priaponnesos. Item c. 32. Elaphonnesus, Proconnesus, Demonnesos, Arctonnesos. Lib. rursus 4. c. 12. Glanconnesos, in quo N geminari imperat Pintianus, in hoc et similibus testatus suas in Pomponiu Animaduersiones. Caninius vir impensissime doctus, cuius ego lucubrationes ab annis quadraginta, et quod excurrit, mire suspexi, in Alphabeto duo vnico N scribi praecipit, Halonesus, Chersonesus. Subest: ratio Halonesi nomen praefert. Euripides scripsisse vnico N videtur:
Est porro Stephanus hoc genus scriptorum Arconesus, Arconesius, Arctonesus, Elaphonesus, Hipponesus, Alopeconesus, Coraconesus, Myonesus, quae suisquaeque locis inuenies. V. Chersonesus. Proconesus vnico N. imperio legis metricae scripsit in Perieg. Priscian.
Peloponnesus duobus N Euripidis in Temenidis:
Halapanta significat omnia mentientem, ab eo quod halet omnia, vn grand souffleur. At eius ratio mihi non probatur. enim Graeci, inquit, id est, Fallentem appellant. Errorem Graecidicunt Campi Alei in vetere Poeta, vbi Bellerophon errauit. Fallens autem, seu Impostor
Plautus Curculione: Halophantam, an sycophantam hunc esse dicam, nescio.
ob suenda mendacia, miserrima mercede conducitur, inquit. Rem in medio relinquo. Diuinem cum diuinantib? Aeque reijciar.
agili rotat lacerto, Martialis. Adspiratur ab Alcteres, quod longe est aliud. Idem Martialis:
Martialis Exemplaria variant: at Galeni, Aeginetae, Themistij, Auctoris Etymologici asperant: cur leuemus? Meminit Aristoteles in Quaestionib. Encyclicis. V. Mercurialem.
Hazyliea in Ptolemeo.
Amadryades: quae secundum Pindarum Hamadryades, Vsitatius, et Origini conformius: nam detrimentum Spiritus quaesitius quam verius.
Damnigeruli foras gerones Bonorum hamaxagogae. Erantij, qui carrucis agebant, ferebantque bona omnia. Scribere Hamexagogae pro Hamarum asportatoribus, coactius est.
Hamiotae. Rudente: Saluete fures maritimi, conchitae, atque hamiotae. Vide Amus.
Amus.
Anapus, apud Theocritum
Et hoc rectum est, non Hanapus.
Anno.
Anna, Annibal. Nec vlquam Plutarchus asperat. Silius: --- Et te seruabimus Anno.
Liuius similiter, dissimiliter tamen in editionib. incorrectis. V. Anno.
Ara, Altare. Notauit Priscianus.
Arena.
Fariolus, inquit Donat. in Terentium a Fatis, et Fando. Henim, atque F vicarias saepe vices obeunt. Idem praecipit Terentius Scaurus. V. Hoedus: Philoxeni Glossae Latinograecae: Pariolus: Phariolus: sed et hoc minus recte. Sequar libetius Vsum, vt princeps vocalis in hoc nomine principatum tenear.
Armanaxac, quod in Tertullianode Spectaculis. De curribus, de thenis, de armamaxis. Ita sine Spiritu Parisina nouissima editio. Curru, proque loco Denso
Harmamaxa carere debuit. Herodoti lib. 7. Quindecim deinde, quas harmamaxas appellabant, secquebantur, pierisque Libris defit Spiritus. Etymologus:
Armodius damnat erroris, licet inueterati Pontacus cum ad sensu nostro.
Arpalus quis probet?
Cynomyia. Sic Orithyia. Amphficatione siliabae Arepyia. Etymologus:
Arundo.
Haruspex ab Haruga nominatur: nam Haruga dicitur hostia ab Hara, in qua concluditur. V. Aruspex.
Sic Herodoto, sic Dionysio.
Atrium Domini.
Hasta atriorum tantummodo sit iners ornamentum; non proeliorum instrumentum, quibus in proelijs hastae eunt, volant, mittuntur apud scriptores omne genus: non autem Stant. Scriptio placet: ratio ista euanida non aeque. Olim Asta. Sic olim, non tamen ob Isidori rationem l. 18. Orig. c. 7. quod ab Astu. Hasta qui pugnat. aperto Marte pugnat, non Astu. St. Guichardus ab Hedera. Vetetes Glossae: Asta, Astas, Astis excuderunt, neque mihi Prudentium tam
Haga, id est, Vixit, inquit. Atqui norunt Abecedarij linguae istius Aue scribimus vulgi vsum secuti, a quo neque doctiores abhorrent. Idque vndeunde sit. Nam probabile est ex Aue figurari, vt ex Inarime scripserunt E longo simplici. Est autem Aue. Latini autem suo iure semel, atque iterum inflexere. Inscriptiones variae lunt. Romae in domo Latini Iuuenalis: HAVE. ATIMETE. Est et vbi Spiritus abest. Sassinae: SABINE. VRSE. HOMO. OPTIME. AVE. et in alijs Inscriptionib. notat H superfluum cum iudicio Gruterus. Porro in Magnonis Notis lego HV. HAVE. Sed eae notae et aeuirusticioris sunt; et recentiores ex his affirmo, quam quib. multum deferatur: Excellentia tua: Grauitas tua: Illustris magnificentia tua. Nunc autem vix inuenitur, qui adspiret, inquit Pontanus. Nobiscum Fabius l. 1. c. 6. Multum enim literatus, qui sine adspiratione, et producta secunda sillaba salutauit, Auete. Certe Haue heluonem pridianum redolet, et australe nescio quid. Neque quid Ios. Scaliger in Varronem sit opinatus ignoramus, aut Victorius in Ciceronis epistolas productis Epigrammatis Marcelli Ceruini. Literatiss. Lipsius in 6. l. Senecae de Beneficijs c. 34. scribit: Cuius vulgare, et publicum verbum et promiscuum ignotis AVE. Tamenetsi loco hoc MS. Erasmi habent HABE, cui haeret Cuiacius l. 1. Obseruat. c. 15. Veteres, inquit, dicebant HABE, aut HAVE.
Hand aliter muros --- Hand equidem --- Contra: Haut dudum, haut multum, haut placitura refer. Suppar in Graecis Variantia: Operum hand ignara Mineruae.
Et quamuis per D scribas, sonum tamen ipsius T Sosipater audiri scribit. Adi ad Lipsium lib. 3. Variar. c. 29. A praenotato discrimine distrahunt nos Auctorum testimonia arena crebriora.
Ebenus concinnius, Graecisque conformius. Plin. l. 12. c. 4. Raram arborem ebenum Meroen vsque a Siene fine imperij. Idem lib. 16. c. 40. Stagirita lib. 4. Meteor. c. 7. ligna dicit Ebenus optima, quae Aethiopica. Claudianus de Nilo:
Lucanus: Laeta comis ebeni Meroe ---
Asperitas Pontano displicet. At scribunt in Prudentio hodie: Hebenoque crystallum facis. Neq. dissimulandum in Dioscoride quaedam exemplaria praeferre diphthongo principe Ebelus. Ebenus atrum lignum, et Ebelus consimiliter. Ephebenum legas inter gemmas Plinio recensitas l. 37. c. 10.
arboribus reptando haereat,... Alij ab Haedis, inqtuit. Festus: Quod haereat, sine quod Edita petat, vel quia id, cui adhaeserit, edat. Terentianus orae Niliacae Praeses: Hasta quando, et Hedera dicis, Hister, Hospes, atque Humus. Pontacus Originem ab Edo complectitur: et afflat nihilominus. Afflat Eutyches, et Becmanus. Pandectae Florentinae leniunt Spiritum, et Festus in voce Ederam, alij, nec pauci hodie. Diphihongum respuunt Poetae. Maro:
Apuleius tamen Grammaticus etiam ab Haerendo deducit. Vel Origo, vel Consuetudo diphthongum fregit.
Eiulo, inquit Andr. Brab. Nec animaduertit I in Eiulo subiectioris sillabae particulam esse, neq. cum cordib. eiular, vt cum eo loquar. Adspira ergo. Aen. 12.
Hei quoque, vt Dei, pro Hij, siue Hi docet Priscianus in lib. 9. Aen.
Heleninume lacrimis Heleuae dicitur natum, et ideo in Helena insula landatissimum. Helenium herbae genus, ab Helena satum, vt aiunt, serpentibus exitiabile, si edint. Helena, Belena. Eandem per B. scriptionem Aristoteli lib. de Plantis tribuit Hermolaus Barbarus. Scriptum et Inula, Enula. Columella lib. 10. Capparis, et tristes inulae, ferulaeq. minaces. Idem lib. 11. c. 3. Siser, atque inula conualescunt alte pastinato, et stercorato agro. Palladius titulo 24. Hoc mense inula seritur. Hoc, alijsq. Palladij locis Inela per E in secunda Commelinus edidit. Officinae Enula Campana.
Elice. Minus recte. Aratus mille testes:
Esu perimat, Suidas, Etymologus, Maro:
Absque Spiritu dixit Rudente Plautus: Elleborosus sum. Ipsi similiter Graeci. Nicandrus in Alexipharmacis Elleborum. Gelenius saepissimis locis apud Plinium Spiritum exspuit. V. l. 25. c. 5. Martialis lib. 9. Epigr. 106. Accipias, sed si potat in elleboro. Vbi Raderi Commentarius: In helleboro. Absque H scribi praecipit Merula in lib. 4. de Ponto. In Gellii perbona sane editione a Grysio lib. 17. c. 15. constanter asperatur haec vox, idq. Origini iam a Suida praestructae congruenter. Verum et ipsi Graeci quandoq. abeunt ab Origine diuersi. Scibunt enim leniter trahendis, vorandisque serpentibus. V. Etymologum, Dioscoridem lib. 4. Theophrastum lib. 9. c. 11. histor. Plaut. Legi et in Scylacis
Empusa. Hesychius:
Alagabalus: ita est literatis Saxis: vel Elagabalus, quod Nummis antiquioribus est familiarius. Ratio: Eligabalus secunda in statione Iposito.
Silij lib. 14. in Verrinis Elorus, Elorini interliso Spiritu. Similiter apud Scylacem Caryandenum, num. lib. 3. c. 7. Apollodorum.
Heluone, non ab Eluo: sed quasi Reliquiae pridianae, Est enim stupor corporis, atque animi ex pridiana crapula, et compotatione, qualis Acerrae a Martiale traducitur. Vide Apuleium Apol. Tertullian. de Corona, Festum, Gellium lib. 16. c. 12. Nec ab Heluone est, nec ab Eluo. Tertullian. de Corona Militis: Cerebrum ab heluco defensare. Animi causa adscribatur Hesychius: Elucum significat languidum, ac semisomnum. id est, Hesterno vino langentem, vocant Graeci. Notauit Originem, et absque H notauit.
Holus omne de patella deuorare, siue a prisco Helus, vt Hemo pro Homo. Alij L geminante ab Graecari, Pergraecari. Nugamenta. Certe et Flatus, et vda gemina rem aliquanto magis redolent. Festus ab Eluendo. Vnde igitur Spiritus? vnde gemina vda? Ducitur ex
Epar Origine ad signata ridicularia Per ipsum enim hepar voluptate afficimur; estque parte in hac voluptatis, et libidinis sedes. Hepar item piscis cum aspero Spiritu Plin. l. 32. c. vltimo.
Heraclytus, vt in plerisque Eusebij libris editis. Lucretius l. 1.
Cicero nominat Heraclytum physicum. In eius Epitaphio Diogenis Laertij lib. 9.
Tenditur ergo tertia, quod ex biuocali nata, non ex Y. Ita Suidas, Tertullianus, alij scripsere.
Herpa repit, atque serpit. Iuuat in parte Nonius: Herba est viride pecorum pabulum. Alij Forba, Herba, vt Folus, Holus. Vnde propemodum nomen suum explicat Phorbas pecoris regij
Pontanus diphthongo scripsit Haerba. Repellendus. Ab Haerendo ille. Non omnis planta radice haeret? ideone herba planta omnis?
Non Herbesus iners --- Vide Solinum c. 11. Apud Polybium edente Secerio Sedentanis noramus. Stephani codex leniter, et sigmare reposito
Iupiter extra diphthongum Festo: tensa voca media, ex
Alij per I scriptitant:
Herquinia. Apollon. l. 4. Argon.
Familiae erciscundae: sed priscorum moribus excusantur.
Hardonia. Priori scriptioni fauet Herdonius Liuij lib. 3.
Herebos. Herebus. Abscedo. Metis in aedib. Clareuantijs:
IIII. VIR. SACRORVM. EREBI
Silius Italicus: Totamque Erebo demitte Sagunthum.
Varro apud Festum: Erebo creata fuscis crinibus Nox te innoco.
Here nunc E litera terminamus: at veterum Comicorum adhuc Libris inuenio: Heri ad me venit. Addit eam fuisse Augusto Imp. scribendi rationem: Quod idem in epistolis Augusti, quas sua manu scipsit, aut emendauit, deprehenditur. Tantane maiestas ad hanc literarum humilitatem deie cit se. vt etiam semel scripta, emendaret? Virum perquam curiosum! prope curionemdixi. Festus: Here, id est aduerbium temporis, Heri. Horatius lib. 2.
Sat. 8. Dictus here illic
De medio potare die --- Martialis lib. 1.
Epig. 44. Et positum nobis nil here praeter aprum.
Calpurnius Ecloga 4. --- Here quos mihi doctus Iolas Donauit ---
Petrus Victorius veterum secutus auctoritatem in Cicerone scribit Here. Repugnat Flauius Sosipater, qui cum ex Afranij Emancipato produxisset: Quod heri valetudo obstitit, Ciceroni Tusculanarum libro secundo tribuit Heri, et Terentio in Phormione.
Hero propagatum volunt, vtrumque vocali persola scribi, vtrumq. Spiritu inchoari, quem Vetustas inuiderit. Iustinianus lib. 2. Instit. tit. 19. Pro herede enim gerere, est pro Domino gerere. Veteres enim heredes pro Dominis appellabant. Plautus Menaechmis:
Sic et Pandectae Florentinae. Extra Iurium prudentes Festus etiam Heredem dominum, interpretatur. Inscriptiones obijciunt nobis vocalem incomitatam. Vna apud Farfarum fluuium:
HEREDITATIVM
Diphthongum procul amolitur Carion in lib. 1. Val. Flacci. Neque praetermittendum pro Heredem veteres posuisse Herem Naeuius Gymnastico: Atque meis bonis omnibus ego te herem fadiam. Accius Didascalicon lib. 1.
Mutilatio ista coniectioni viam aperit, olim vt fuerint Haeredes, Capientes, Consortes. Exqua Origine Consuetudo vocalem priorem detriuerit. Silburgius Notis ad Leges XII. id etiam notauit. Inscriptionum facies non vna. Romae ad Quirinalem:
MARCVS. ADVOCATVS. ERES. ET AMICVS. BENEMERENTI FECIT
Ibidem in Agne alpere:
HEREDES. PATRI. INNOCENTISSIMO
Romae in Lateranensi:
L. CAECINAE. SYMPHORO SO. HAEREDES
Diphthongo gaudet Iouianus Pontanus. Iurisconsultorum cuneus aliorsum fertur, Cuiacius lib. 5. Obser. c. 10. Cassiodorus, Taurelius, alij.
Hyrodes. V. Orodae.
Isychius Gregorio M. aequalis, Episcopus Hierosoly mitanus, et scriptor Latinus. Editioni eius est Isychius. Verum scriptio primum constituta, lectissima est: esto pluribus nomen conuemat. Nec plura opus, Esythius Trithemio Presbyter Hicrosolymitanus, et Monachus Gregorij Nazienzeni auditor,
Histiaea. Euboeae vrbs: Homero in Catalogo Hestiea dumtaxat vtrobique per E simplum, Stephanus de Vrbibus.
Romae enim finis antea vnam tantum Tiberis ripam tenebat, inquit Isidorus lib. 14. Orig. cap. a. Accedit Strabo lib. 5. Etrusci advsque Tiberim, quidquid erat campi, tenebant. Plin. l. 3. c. 5. de Tiberi: Etruriam ab Vmbris, ac Sabinis, mox citra XIII. M. pass. vrbis Veientem agrum a Crustumino, dein Fidenatem, Latinumque a Vaticano dirimens. Biuocalis principio vocis olim posita priden euiluit: etsi Hermolaus Barbarus in 3. lib. Plinij cap. 15. nomen ducat Aetruscos reatur appellatos. Hermolaum sequitur Ant. Augustinus Dialogo X. Antiquitatum. Idem nihilominus in lib. 5. cap. 27. per E solum primam scribendam praecipit contra Originem, quam simplicius ab Etrusco principe transcribit Isidorus. Aen. 8.
Alibique --- Campis insedit Etruscis.
Strabo: A regione, quam inhabitabant, Etruria appellata, Etruscos vocant incolas. Spiritum ergo ab Origine debitum consensu excluserunt Libri veteres, Lapides Capitoloni, alijque, ac Nummi. I ad Manutium, i ad Gruteri Thesaurum, i ad Dionysium Halic. lib. 1.
Euila negato Spiritu.
Hiems (de quo mox) I Latiari. Eaque causa adspiratur. Adspirant etiam Phocas lib. de Adspiratione, et Adamantius Martyrius figurans ex Imber. Quasi vero Imber, Vmbriue inchoata sint a Flatu.
Althaea, quam Ibiscum vocant nonnulli. Idem lib. 6. Athaeae, quam Ebiscum Romani nominant. Non exeamus Virgilij saepto, quibus est: Hoedorumque gregem viridi conpescere hibisco.
Hicc, non Heic (sexcentis etsi locis ita scripserit Nannius, ac sere Teutones) non Heicc, non Hocc. Veteres Grammatici geminum C C praescribunt. Olim ita fuit: mutationem temporis secuta est mutatio scriptionis. Terentiaus:
Post pauca: Aut geminum in tali pronomine si fugimus CC.
HOCC ILLVD GERMANA FVIT: sed et: HOCC ERAT ALMA
Priscianus lib. 13. tradit hasce voces plenas, Hicce, Haecce, Hocce. Vnde vocali quoque sequete per
Et sic in antiquissimis Codicibus inuenitur bis CC scriptum. Nihilominus Probus in Institutis Artium l. 1. Mutae literae nonem sunt: B. C. D. G. H. K. P. Q. T. Hae omnes praeter C in oratione positae simplices sunt: quoniam C litera duplex in solis dumtaxat pronominibus innenitur, et vna pro duahus consonantibus cedit. Quoniam crassum sonum reddit, ac duplicem, vt: HOC ILLVD GERMANA FVIT, et, PROCH IVPPITER IBIT. Hic ait, et, Hoc erat alma parens. In caeteris antem partibus orationis duplicem non obtinet potestatem. Nam si dicas: Nec trat alma parens. Nec, ait pro vna cedit, et vis illa soni deficit erassioris. Scribit his affinia Victorinus. Capella lib. 3. Sola mutarum Cantecedentem vocalem producit, et pro duplici habetur, vt: Hic, Haec, Hoc. Vnde SOLVS HIC, sine simplex C, sine duplex scribitur, Creticus est. Erythraeus, et alij non Cretico versum metiuntur, sed Dactylo, notantque Hic ter apud Poetam termaximum, corripi, et quod necesse est, Hic scribunt C persolo. Quid ni sequamur molliorem dicendi, scribendique rationem? Ecquis nos iubeat semibarbaros ore duro duplex CC in posteritate vocis efferre? Cur vero C vnicuro vicem duorum legitime non obeat? Deinde Maiius, Peiius, Eiius olim scripta: nunc desita. Item Reij apud Lucretium, Fideij apud alios. Cur non in eo pronomine alterum C vetustas obsoletius factum iuerit? Pierius in secundam Aeneidem nullum ex antiquis Codicibus inuenisse testatur, cui inesset Hocc duplici CC perfectum. Priscianus tamen lib. 12. notat in antiquissimis Codicibus inueniri bis CC Scriptum, et lib. 13. producendae sillabae causam adsignat geminis CC, addito, Scriptorum negligentia praetermisit vnum C. Prisciano idem sentit, docetq Vel. Longus, quibus pugnat Sosipater Charisius, vltimumque Positionis modum producit, cum dictio desinit in consonantem C, qua pars orationis finitur, et excipitur a vocali, vt: HOC ERAT ALMA PARENS. An vero Heic scribendum sit, Vide Volumine 1. scribendumne sit Arteis tract. de Variantia cap. 2.
Huems, post Hiems ciuiliore nota, vt Optimus ex Optumo. Suadet hoc et compositionis ratio, in Bimus, Trimus, Quadrimus, qui binas, trinas, quaternas hiemes fuerit. Nam haec, taliaq. ex Hieme confieri Adamantio credo. P in medio pridem possessione deturbauit Terentius Scaurus, ea scriptione stribliginis accusata, cum nullum eius caeteris in casibus vestigium pareat. Ideo Princeps, Deinceps, Coelebs, P, ac B in prima positione integrantur, quod istae ipsae mutae deprehensae sint in obliquis. Ita saepius, inquam, Scaurus, Papirianus, Caecilius Vindex, Beda, Victorinus. Cassiodorus expressim in Orthographia: Hiems, vt Caecilio videtur, P habere propter M literam non debet, quod satis sine ea litera M sonet: vel quod per omnes casus, ne vestigium quidem illius appareat. Ita Virgilij Codices, quotquot Pierius viderit, et Tullianorum Codicum antiquitas, ac praestantia Victorio adorata, Hiems absque P: etsi cum eo sit in Kalendarij frusto apud Fuluium Vrsinum HIEMPS, et in quibusdam Libris Chirographis densissime. Nec Gifanij super hoc afanias non vidimus. Varroni lib. 5. de LL. ab Hiatu Hiems, cui haerent alij hiantibus auribus, et arrectis. Secedo.
non Hiems, quae terras adstringit hiantes. Super vocis huiusce adspiratione vide Humidus. Addideroper transennam, vti veteribus Schema, Sehemae, similiaque: ita ex Hyema, seu Hyemis, ex quo deinde Hiems. A pluuia scilicet, et Hyadum dominatu: sicut ab Imbribus December, Nouember, mensesque deincipes.
Hieropolis, et non Hierapolis: Hieropolitanus, et non Hierapolitanus. Nihilominus in supero torrente mergi, vbi causas habet error honestas, quam vnius ducis perieulum experiri, ex quo non se, non me Pontacus eripiat mihi decretum, certumque est. Coiuerunt nim vnam in societatem recta nomina Neapolis, non Neopolis, Olbiapolis, Sacrauia, Sacrauienses. Diuertit ratio in Nicopolis Metropolis, Persepolis, Adrianopolis, Audomaropolis: hae namque voces hybridae ex obliquo coagmentantur. Vitra quaeris, aut scire fata vetant: ad Consuetudinis dominationem omnia referamus. Cur enim Ierusalem loquitur, et scribit, itaque illam vocare illi hoc loco visum.
Blandiuntur Graeci Antinupolis, Hierupoa, exemplo, quasi sit Sacri, seu Sancti ciuitas Salem. Sed contra Originem male tornatam vocem vernaculae suae linguae adaptarunt. Qui Iudaeama limine consalucarunt, sciunt interpretamentum vocis esse Visionem pacis, ita Gregorio M. hom. 2. in Ezechielem interpretante, D. Hieronymo epissola ad Marcellam, Niceta in Nazianz. D. Ambrosij in epist. ad Rom. c. 10. D. August. tom. 4. c. 20. de Catechissandis Rudibus: Ierusalem dicitur, quod verbum est Hebraeum, et interpretatur Visio pacis. Ergo Flatum remittes. Marchantij Minoritae agellus macrior fuisset, nisi hoc stercore pinguesceret, Hierufalem Scripto.
Solymorum appellationem vetus frequentet historia, sitque totius orbis olim metropolis rerum sacrarum pretio, compositione nata sunt Hierosolyma Q. Calabro non incognita, vide sis Notas ad eum nostras ibi:
Iosephus lib. 1. c. 11.
Hio figurat Diomedes lib. 1. Hiato per A est Exemplaribus Laberij in Tauro: Hiatantur fores. Post idem Diomedes disertim: Hietare, et Hiatare veteres dixerunt. Cn. Attius 20. Iliados: Ille hiatans herbam moribundo ore. Caecilius: Sequere me tu, qui mihi oscitans, hietansque restat.
Hilarus est frustra istic homo. Vsitatius in Hilaris, I vltimat. Terent. Scaurus in Orthographia. Horat.
Hilarus Scribit Phocas. Diuertunt editi Libri omnes Ausonij, Vibij Sequestri, Silij, Lucani, Caesaris, Strabonis, Graecorum. Silius:
Caesarde Bello Ciuili: Explicitius videbatur ad Ilerdam renerti. Plin. lib. 3. c. 3. Ilerdenses, Surdnum gentis. Adamantius, et Eutyches leuigant.
Aegipanas semiferos, et Blemmyas, et Gamphasantas, et Satyros, et Himantopodas. Ibidem: Himantopodes loripedes quidam, quibas serpendo ingredi natura est. Graecis
Hinnire, nomen. Columella lib. 6. c. 35. Qui ex equo, et asina concepti generantur: quamnis a patre nomen traxerint, quod Hinni dicantur. Codices deprauati, quibus altera defit.
Hippaginem vocant alij, alij Hippagogum. Aguntur, scu portantur, equi. Non possum probare Herraolaum reponentem Hipagum P vnico. Scelerata exemplaria offerunt nobis Hypagus per literam Pythagoricam.
Hipponam legas Isidori lib. 1. Originum c. 36.
Alterum vbiuis: in Aeliano, Suida, Poetis.
Hirquus, In Virgilij Palaemone eadem vox:
scribitur in oblongo Pierij Codice, itaque a nonnullis receptum ait Seruius: Romanus vero, et alter perantiquus cum Mediceo: Hircis; atque ita in Longobardico. Ircis olim spiritu defectum fuit. Firquus Fabio, l. 1. et Varroni lib. 4. de LL.
Cirnea Plauto in Amphitruone.
Hirquo poscit, et gallaturientis vox asperior.
Hirto. Qui ab Hirco Hircius scribunt, reddant commenti causam.
Hisce etiam primo casu eiusdem numeri scriptum arbitratur Priscianus lib. 12. hisce in locis Terentij:
Plauti: Hisce antem inter se confinxerunt dolum.
In quo videntur Euphoniae causa S interposuisse veteres, inquit Priscianus.
Hiasco: aut potius primigenium vsurpauit. Alij ex
Ismael probe.
Hispal. Arrias Montanus: Hispalis nomen Phoenicum est ex Spila, seu Spala deflexum, quod planitiem. siue virentem regionem significat. A Graecis addita est Adspiratio. Haec ille, nec sine admiratione nostra. Philostraro l. 5. de Vita Apollonij: Ispal praeferunt.
Alia l. 3. --- Alternis aestibus Hispal.
Brulius Praefatione in Isidorum Hispalensem: Spala vero. et Spalensis suppressa prima sillaba pro Hispalis, et Hispalensis in vetussissimis MSS. Codicibus, atque etiam in alijs impressis passim legitur.
HISPANIA quatuor sillabis H, et Iprimam absoluentibus sillabam creberrime, ac rectissime. Nihilominus in D. Pauli epistola ad Rom. c. 15. v. 23. 24
D. M M. VLPIO ARACINTHO. RE[?]IA HSSPANO. P. PRIM NATIONE. PALANTI NVS. PVGNAVIT IMP. XI. XXXIIII.
Item Eutyches. Spoleti Epigramma:
P. MARCIVS. P. F. HISTER
Alias etiam idem cognomen aspere. Mitius alij.
Histriones Festo. Cum Spiritu Eusebij Codices septem, tresVaticani, tresalij Chirographi, et Antoninus teste Pontaco. Spiritum tamen respuunt Marmora, Librique quamplurimi. Dioscorides l. 1. c. 7 Neapoli Epigramma turpicule:
HYSTRIAE PRAETECTO ANNONAE
Haedus: etsi diphthongo principali esse antiquis plerisque Virgilij Codicibus per AE Pierius affirmet: alijsque ab Quoniam apud antiquos Foedus sit dictus, et vbi illi F literam posuerunt, nos H substituimus. Illi Fordeum, nos Hordeum: illi Fariolum, nos Hariolum. Eam quoque praescribit Eutyches lib. de Adspiratione, Fabius l. 1. c. 5. veteri quoque scribendi ratione repraesentata: Oedos, Ircos absque Spiritu. Eodem modo Hoedillus Plauti, Hoedilia, Horatij: V. Foedus, quod ab Hoedo est: Faedus autem ecquis scripsit?
Quod ei fecerat Tychins labore suo.
Hippees, non Hippeis, quod Pintiano visum: non Hippi, quod perperam vulgo scribunt. Est et cancrorum genus Hippoe eidem Plinio lib. 9. c. 31. Sic apud eundem l. 5. c. 31. Gelgoe, et c. 29 Colpoe, non Colpae. Lib. 6. c. 5. Cronnoe. Lib. 6. c. 6. Cephoe Hermolao potius est, quam Cepi. Lib. 37. c. 7. Boloe, non Boli, gemmae genus. Sic Dioscoroe Tullio lib. 3. de Natura D. Festo Arctoe duae, et Demoe propagis. Antiquitas Oloe pro Ili, seu Illi in L. Regia: alia pariformia Vol. 1. persecuti sumus.
Ex Graeco Holus: vt Panis ex Olus ab Alendo dictum, eo quod primum homines ab oleribus alerentur, antequam fruges, et carnes ederent. Non quod primi homines oleribus solis vsi, quod somniat Cruciger: tunc enim lingua Latina nulla fuit. Non igitur haec esse potest vocabuli causa. Pandactae Florentinae, variae sunt: modo spirant, modo non. Veteres Helus, Helusu pro Holus, Holera, Festus. Inde sunt forte Heluones: Vide antecedentes pagellas. Olus alijj nec male.
Hominium sillaba auctius. Neque illi res, neque consilium, ant quisquam hominium satis placebat.
Homululus. Lucretius in 3. --- Breuis est hic fructus homullis.
Honora pro Onera, Honustum pro Onusto.
Onus, Onustus. Gellius lib. 2. c. 3. Palmerius Spicilegijs, Manutius in Onus.
Ora. In templo S. Pauli via Ostiensi Inscriptio: HIC. REQVIESCIT. IN PACE...
QVI. VIXIT. ANNOS. XXXIII. M... XV. ORAS. SEX. RECESSIT...
Adspectabilis. Marmor Venusiat:
C. OPTIMO. FILIO. HORATIO. LEGATO. XII. COHORTIS. PRIM
Hordus, quod est Grauidus: ex quo et Horda bos, seu Forda. Sic et Fordeum prisci scripsere. Alij Ordeum.
Orminum malim,
apud antiquos omnis villa dicebatur, quod ibi, qui arma eapere possent, orirentur, Festi vox. Varro, quod in eo oriantur olera, herbae, sata. Ita hiduumuiri, ne mirum sit Ortum priscos scriptitasse. Putarunt alij Hortum adspiratione corroborari. Ita certe est antiquis Codicibus, Saxis literatis, Phocae. Ducunt alij ex Hortus cuiusque possessio suo definita, et circumcisa ambitu. Ios. Scaliger ex Ortum figurat, vt Horctum. Nec defit Analogia. Denique Flauius Sosipater: Gracchos, et Hortos, cum adspiratione Consuetudo vfurpauit. Tantundem legas apud Velium Longum tantumnon verbis isdem.
Hortensius Orator Sphingem Verri reo ablatam. Inscriptionibus multis cum N in vocabuli viscere, et pauculis absque Spiritu. Veronae vna sic habet:
Q. HORTENSIVS. ASIATICVS Burgi in Etruria: Q. ORTENSIVS ASCLEPIADAE
Larabinus in Quintianam scribendum contendit extrito N Hortesius. Iuuari aegre potest: licet obuium sit in Appiano
lib. 2. Trist. Nec minus Hortensi, nec sunt minus improba serui Carmina ---
Vulgi falsum quis dicere solem audeat?
Aspirationem tollit Isidorus lib. 17. c. 10. Originum: Ospes, quod inserat ostijs pedes. Haut placet.
Volkanus cum O, Kofferunt.
Vlcus alij antiqui Latij more; idque omnino apud Latinos vsitatius pronunciat Pontacus fidem vndecim Eusebij Codicum secutus. Hesychius:
Vmerus Antiquitas. An Humeri quasi membra simul sibi ex aduerso correspondentia?
Humor, atque Humus similiter. Vtrumque ab Vmor remisso Flatu scribit Eutyches. Humus, quod Antiquis fuit Vmus.
Chunni.
Carpebant hyali saturo fucata colore.
Inde Hyalina. Ouidij in Metam. Hyale nympha. Helychio: Tum camuros hyalo insigni varie cucurrit Arcus ---
Hydruntum Italiae traijcit. Plin. l. 3. c. 11. Posteritas tandem nouandi auida Spiritum difflauit, legasq. in Aethici Cosmographia Odrontum. Scribitur et Hydrus pro Hydra. Ouidius:
Hygenus, Hygena,
de tot modo fratribus vni, Ouidio cum MN. Vaticanum Eusebij absque N. vitio. Dispudet huius metamorphosim nominis persequi.
Andronicum hypocriten. Fr. Welardus ( Hypo, id est, Super, et Crita, siue Chrysa, Area. Et fustuarium euasit?
Hyspas, Siciliae fluuius. Ante correctionem nostram mendo inqmnatae erant Silij Iralici editiones. Inscriptionib. non paucis HYPSAEVS.
Ipsitilla, nec Hospitilla. Catullus:
Ouid. de Ponto saepissime, Claudianus, Punius Solinus.
Exemit Macer: Est hysopumsiccum, calidumque, et tertius illi
Est in vtroque gradus --- Tam id opinor rede, quam secundam non tetendit. D. Chrys. in 19 Ioannis c. et sigmata multiplicauit, et Hyssopum scribi posse indicat scripto:
IRATAS mihi Musas verear, ANTONI SANDERE, si te tacitum, aut insalutatum relinquam. Eorum enim, qui Helicona colunt, ecquis tecum hodie facilitate componendus, aut felicitate? Grande alius dicat Epos: idem te thyrsus agit. Sunt, quos Elegi iuuent? Eos ad inendem tuam pauci tornent. Phaleuci quem deliniunt? Eos in numerato habes. Quid patrium solum loquar? Abunde illi, vti par est, ortu tuo debes: plus illa tibi, quam a verum gestarum gloria obsolescente, atque ab obliuione vindicas. Magna fortuna Populi Gandensis olim fuit, magnum, et terribile nomen: at quantum, quantum est, magis magisque exquisitissimis scriptis illustras. Quid quod Catholicae Ecclesiae lumina Patres Coccinatos eminentissima meritorum pompa extollis? In tanta diuitiarum abundantia, honorum affluentia, adulatorum legionibus non in auia trabi, non turgescere, non frangirarum est, sanctum, ac diuinum quiddam est. Sanctuudinem sacris istis verticibus non illinis penicillo blandiente: ea orbis gloriatur vniuersus, ac depraedicat. Vixdum primorem, aut alteram Decadem exierant oculi, cum miris modis ea lectione se ad virtutis imitationem commouerit atque inflammari serio mihi amicissimum caput affirmaret. His igitur virtutum, sanctimomae, doctrinaeque exemplis, quae in Patribus Conchyliatis illustrissima relucent, quisquis excitatior vltra se prouebet, hoc vni SANDERO acceptum referet. Praeclare, vt adsulet, Simeon Metaphrastes in vita S. Chrysostomi: In omnibus alijs libellis tuis prolusisti: in posterioribus monimentis mundum sapientiae, ac virtutum praeceptionibus informasti. Quas ob res trepidantius ad te mea veniunt. Ignosce tamen, ac simul, velim in Orthographicis meis haec trutines. Inchoabis ab Eano: inde ad Iapidas, Iapygas transibis. Idacam picem ne tange: Ideam suspice, idumen longe odorare. Idus cum I. Caesare ne curaueris, nec Imberbos, si Imperiossi erunt, aut Improli, aut Inartes, aut Inermi: ne tales Infelicent. Sin aliter Interneciuum bellum tibi oborietur. Intyba, sicui rident: Inuedus ne sis. Iouis ita iussit missa coelitus Eride. Tandem in Itio portu conquiesces, ac Iubdabis: ego tecum, si probas, velim.
letas per E.
Lacetani. Strabo enim, et Ptolemaeus Sedetani.
At regnia graui iam dudum saucia pectus. Licet compelcere.
Ianumque ab cundo dictum, quod mundus semper cat, dum inorbemvoluitur, et ex se motum faciens in se refertur. Vnde Cornificius Etyiuorum lib. 3. Cicero, inquit, non Ianum, sed Eanum nominat ab cundo. En tibi Ciceronem lib. 2. de Natura D. Cumque in omnibus rebus vim haberent maximam prima, et extrema, principem in sacrificando lanum esse volaerunt, quod ab Eundo nomen est ductum: ex quo transitiones peruiae lani, fortsque in liminibus aedium prittatarum lanuae, Haec ille.
Sempronius Cos. contra lapidas primo male rem gessit. Secundum vsupant Capitolini Triumphi:
DE. IAPVDIBVS. K. OCT
Etsi Hecataeus duas ponit Ia pygias, vnam in Apulia. de qua Plinius lib. 3. c. 16. dictam a Daeda filio, et alteram in Illyrico, de qua Plinius eodem libro cap. 21. Tedanium, quo finitur lapidia. Recte. Nam Antenor Aeneide prima potuit Illyricos penetrare sinus... et fontem superare timaui. Quare Iapidis arua Timaui rectius scribatur. To Iapygis Seruio displicet: Iapidis vicinae adserunt Alpes, et Norica castra. Neque illectum mihi illud Aeneid. 8. Iapyge ferri: neque Equo venator Iapyge fertur.
dinumerum stipendium, Plautus in Milite pro Iis scripsit.
vt perut vindex fuit altiuolans grus, Ausonius ita recte per Y. Ita in Platonis Parmenide. Suidas: Hibycus.
Idcirco mauelim, vt: Accio, Accanto, Accudo. In quibus ea Euphoniae studio inueterauit scriptio. Sequor Manutium, et 1. Scaligerura ita perpetim in libris de Causis L L. inque Exercitationibus scribentes. Saxis, et Codicibus quibusdam aliterinest. Hotomanus nunc Ideirco cum D, nunc cum C scribit Iccireo. V. Nequicquam, Quidquid.
Idaeos vertices, Maro Idaeas filnas, Idacos modos Ouidius, Plinius lib. 4, cap. 20. Asia picem Idaeam maxime probat. Idem lib. 37. cap. 10. Idaci Dastyli in creta ferreo color pollicem
humanum exprimunt. Ida, Aetherius, Idumaeus infra.
Forma, Imagine, vel Exemplari, quo frequentissime Plato, ac Theologi vtuntur, nulla diphthongo. Quare ad Coronam Mysticam perperam attexitur:
Ac ne cu i scriptoris Auctoritas fraudi sit, tres illae sillabae breuiusculae sunt, duas longat, mediam contrahit. Ita triplex podagra pedes torquet. Ratio:
Isdem pro Iisdem. Ouidius lib. 3. Trist. Eleg. 1.
Consule Lipsium lib. 3. Variar. c. 29. V. Eisdem.
Idem idem compositum inquit Beda.
Silius Italicus: Cypron Idumaeas referat de Pallade palmas.
Martial. l. 10. Epigr. 50. Ex Idume autem Idumaei nati; ideoque diphthongus, vti proxime docebarous, poscitur. Sienim ortus esset ab Edom, vel Edomus, fieret Edomius, vel Edomuus persola vocali. Vti autem Edom: sic aeque crebro Idume: vtrumque firmauit Consuetudo. Sed et Sunius Arabic [?] 4. agnoscit E' Idumaei, gens Hebraeorum ab Adoma. Adoma namque Iudacirubrum vocant, eo quod rufam eseam fratri cedens, primogeniti iura accepit alter. Iosephus lib. 1. Antiq. Rusum vertit.
Adam, Edom eadem.
Videndo, siue ab Iduando, siue Vt vidi, vt perij. Rhotius, et Andreas scribunt biuocali Eidus, cuiod Inscriptionum, opinor, aliquae sic se habeant, Est. Verum exoletam El diphthongum satis perspicue. Vol. 1. demonstratum est, ac I porrectum etiam substitutum de Prisciani, ac melius opinantium lententia.
Iocinoris velim. Veteres etiam Iecineris vtrobique per E. Iecur primigenium est: non Iocur. Apud Plin. lib. 37. c. 10. Oculorum, et iocincrum mediana legitur per O in prima, per E in tertia. At istae duae vocales alternant sese. Hesychius: E Pigneris, Pignoris.
Iento, Ieutaeulum, vt ex Habito, Habitaculum, ex Vmbro Vmbraculum. Iento porrooeapalo Itu: capitur enim id cibi rei gerendae causa. Apud Isidorum lib. 20. Orig. c. 2. erratum fortuitu obiectum per A Iantacutum, pro rosa sunt dissuauiati, et in Festi, ac Pauli Libris melioribus ita vociferantur esse. Carbones loco thesauri.
ignis edax alta ad fastigia vento Voluitur Aen. 2. Sic vnico L omne gen scriptores. At Priscianus lib. 4. gemino. Nec eum coniectura destituit. Putat enim concisione Illic cum Accentu circumflexo scribi: sicut Isticce, Istic. Hoc ei largiatur, qui volet.
Illei. Vide Antiquus.
Illhic, Phocas lib. de Adspiratione, Libri veteres, Virgilius Carpenlis, 1. Scaliger de LL. Illa, Illac leniter: sic Illi, illic. Vide Vol. 1. quae de veterum Orthoraphia sunt notata.
In loco, quod sequentibus adstruitur. Terent. Adelphis: Otiose nunc iam illico consiste. Plautus Bacchidibus: Vlyssem audiui fuisse acrumnosissimum, qui annis viginti errans a patria abfuit: verum hic adolescens multo Vlyssem anteit, qui illico errat intra muros ciuicos. Idem. Insto illico. Geminos Plautiloco insigniuit Charisius lib. 2. At Pandectae Florentinae vnico L, vt, Vilicus, Vilica.
Illuc, Marius Victorinus in Orthographia. Pete Aduerbia vetetom Vol. 1.
Inlustris cum N. Romaein Bali marmorca:
Illyris ora. Illurij per V in vetustis Fastorum tabulis.
Inlutibilis alij. Sua cuiquesponsa.
Eum scriptitabant prisci, Macrob. l. 1. Satur. c. Glossae veteres: Im,
Synonyma, Homonyma. At huiusce Dialecti vires prosternit Consuetudo, quae ne quidem in Vmbris Pythagorae literam patitur consistere.
Imberbi iuuenes. Sed et Cicero Imberbum protulit, non Imberbem. Kalendae Ianuariae de lege Agraria: Imberba iuuentute. Titas histor. lib. 18. Imberbi vulgariter. Verum et per I scribi fas Auctoritate Hotatij: Imberbis iuuenis. Item:
Incertus Auctor Beda vulgo habitus eadem Charisio tradit addito Imberbis singulariter.
Comfert.
Immunis per M exeunte sillabapriore. Carrion in Flaccum per N vtrumque legit. et offert. Repellitur a Fabio l. 1. c. 7. Et immumis illud N, quod Veritas exigit, sequentis sillabae sono victum M gemina commutatur.
EGESTIS. INMENSIS. RVDERIBVS
Immus, vt Summus, vt Imo: mihique praeplacet.
ales exgenere aquilarum, inquit Festus. Glossarium: Immnsulus, Immissulus per I in secunda sede. Immussulus duobus sigmatibus Arnobij lib. 2. Vbi vide Steuuechij notam a nostra diuertentem.
ferient ruinae recte per Mapud Horatium. Firmat Consuetudo. Nouitas viam affectat, vt per N pingat.
Immanis.
Odiossus, Speciossus, Formossus, Pecuniossus, alia sexcenta congeri queunt, quorum pronunciatio sit oris ferrei. At Pierius N veteribus arrogat. Venio subsidio vel inuitus. In triumpho Romanorum:
Inperium cum N in Tabula aenea de iudicijs apud Sigonium, et Ful. Vrsinum. An cum Pierius id scriptionis Antiquo Latio arrogat, Nouo derogat?
Dispertiebat etiam cum E Becmanus. Impertit e Lucillio Nonius. In Suetonij Nerone Impertuit Casaubonus. Scripta per A seculo imputantur agrestiori, vt Inars pro Iners: politiora sunt per E.
Bipertita, Tripertita, Quadripertita: sunto alijs per A. V. Dispartio.
Endoplorato, Festus.
Improles enim est, qui nondum vir est, inquit. Item Improlus Festo. Glossae: Improles,
Iners, vett. Glossae. Rudioris seculi, si quod tale fuit, seriptio.
Caeduus, non a Caedo. Quare minus probantur, qui superis in locis scribunt Inciduus.
Incalefacio, vt Percalefacio. Etecce tibi Val. Max. l. 9. c. 12 Percalfacto cubiculo. Vide Caldus.
Thebaidos 11. Incestare diem. Syluarum 5. Quas incestanimumras. Aen. 6.
Beda: Incestum scribendum est: licet veniat ab Incasto. Antiqui autem, inquit, Mar. Victorinus in lib. i. Rhet. Ciceronis quemcumque hominum coitum, incestum appellabant. Ergo Incestus non est a Cesto Veneris, vt is notetur, qui sine cesto, id est, sollennitate, et legibus coniugij id patrat,
Vt voluere Nannius, et Andr. Valerius angusti oris homines. Incastus vero scribitur in Lexico Graeco L. Cyrilli nomine: Incastus, Castus autem Castitas animi, corporisque singulare est ornamentum.
Coepio. Vnde Terentius in Adelphis: Priusolfecissem, quam illo quicquam coeperet. Sic Aldus Manutius. Plaut. Menaech. Neque pugnas, neque litis coepio. Caecilius Hypobolimaco: Nane coepiam. Incepi ab Incipio: ex quo Incepta per E vocalem praecipit scribi incertus Auctor, vulgo Beda de Orthogr. Vide Coepi, Capio, et olim Coepio, vti prodictum. apriore Incepi: ab altero Incoepi diphthongo: Capio fuit etiam Incipio, et Aristoteli Capiendum, Sumendum, Incipiendum est non infrequenter.
Cahum, quo apud veteres Mundus significabatur: aut a Cahos Aeoliensium more hiasum collidentium sese vocalium sibilo compescentium (quod et Latij Patribus antiquioribus visum faciendum in Cohors, Mihi, Nihil, Vehemens, Prehendo) et principi consonanti adimentium, vt fit in Cado, et Cadus a Cadi ambitiosa in seipsam refugit, caditque. Inscriptio Venusij:
INCOHATAM. A. DIVO. NERVA.
Denique Seruius mox id comprobabit.
Apud Latinos nullum verbum est, quod ante O finalem habeat H, excepto Incoho: quod tamen maiores aliter scribebant adspirationem interponentes duabus vocalibus et dicebant Inchoo. Tria enim habebant nomina in quibus C literam sequeretur adspiratio, Sepulehram, Orchus, Pulcher: e quibus Pulcher tantum hodie recipit adspirationem. Diomedes l. 1. c. 4. Inchoaui, ab Inchoo. Sic dicendum putat Iulius Modestus, quia sit compositum a Chao initiorerum: quod Verrius Flaccus in postrema sillaba adspirandum probauit: Cohum enim apud veteres mundum significat: inde subtractum Inchoare. Gellium adi lib. 2. cap. 3. Eutyches: Inchoo, as, quod a Xow Graeco verbo tradutum. Probus reijcit haec in Catholicis: Quidam putant Inchoare dici, imperitissime.
Arcresilaus, Prilologus pro Archesilaus, Philologus. Eadem obsoleta scribendi ratione Rabonius in Verrinis, qui Prisciano eum Ciceronis allegaoti locum est Habonius. Notauit, cuius in pectore multa antiqua sepnlta, Gruterus.
Inclutus. Posterior scriptura priorem corroborat, vt Tyrrhenus, Turrenus, Illyrius, Illurius, Lacryma, Lacruma. Cur vero non Y Graiorum scribatur. cum in Gracis vocibus eam vsitatam scribant Terentianus, ac Fabius? Graeca vox satis ipsa suis se prodit elementis, et Seruius Aen. 6. docet: Inclyta Graecorum est: nam Glorinsum dicunt. Refugiam Gifanij Inclytus? Minime gentium. V. Imber, Lacryma. Syllaba. Rhotij detestor ineptias
Macer, Niger, Macresco, Nigresco: sic a Creber Crebresco, et Increbresco, Inerebruit. Ita Lambinus locis varijs, ex MSS, vultque scribi Aeneid. 3.
atque apud Tullium l. 7. ad Trebatium. Ventus increbrescit: cura, vt valeas. Puto ego olim fuisse Crebreo, vt Nigreo, quod minus aduertit Manutius. Tacitus l. 2. Anna. Crebrescit vinere Agripam. Sic per R Andr. Valerius; Passeratius, Hotomanus in 4 et 6. Verrinas Percrebruit. Stewech. Manutius posterius R eximit elumbi ratiuncula fultus. Manutio manum dat Becmanus. Macesco ex. Maceo fit. Percrebruit consimiliter.
diu laetus bellare Latinis Silij lib. 16. omnibus fillabis ex I concretis. Similiter apud Liuium Libris 25. 27. 28. Appianus Ibericis, Zonaras tom. 2. Val. Maximus l. 4. c. 3. Idem Polybio lib. 10. dicitur Ludibilis pro eo. nos, an se ludos agit? I ad nostras in Silium Notas.
Indigete, vt sit nominare. Inde factum, quod Romulus Quirinus, Ino Leucothea Propertij lib. 2. Eleg. 28. Circe Marice. Becmanus ponit Indigitare digito ostendere. Quo auctore idoneo? Sic Indigetameta, libri Pontifieij, Indigetes inscripti. At Festus: Indigitamenta incantamenta, vel iudicia per I.
Inductiomarus. Alij cum T Indutiomarus.
Idem Indupsdire pro Impedire, lib. 4.
Ab ea scribendi forma venit Industrius: Is enim est, qui Intus, seu Indu, in animo aliquid coquit, aut struit.
Endostruus. Siquidem pro In, Endo, Endu, Indu scriptitatum olim. Et quasi ab Intus, Passeratius etiam scribit Intustrius. Quasi qui Jutus (in aoimo) struat quid.
inde otia sunt, et a pugna feriae. Jnsinuat hoc Donatus in Eunuchum Terentij Sc. 1. Jsidorus l. 18. c. 1. Foederis partes, indutiae, et dictac quasi in dies otia. Gell. L. 1. c. 25. Inde vti iam. Condimus binas alias Origines, ne Antiquitati, et his Auctoribus insultare videamur.
Dulci Gellio indicium faciente l. 20. c. 11. et vetuita Jnscriptione Romae in domo Brancarum:
CORNELIA. DONATA CONIVGI. INDVLCENTISS
Casaubonus ortum putat ab Vrgeo, Jnurgere, Jndulgere.
Inermorum habent omnes vetusti Codices, inquit Victorius in lib. 10. epist. Tullij. Ad Brutum Tullius: Cum paucis inermis perterritis metu, fracto animo fugisse Antonium.
Infans. Romae in D. MARIAE Maioris Basilica vetustus Lapis: RAPTA. SINV. MATRIS. IACET. HIC. MISERABILIS. INFAS
Iterum in aedibus Antonij de Ferrara
QVEM. DI. AMAVERVNT. HAEC MORITVR. INFAS
Hoccine scalptoris segnitie, aut praecipitantia? Vide Praegnas. Scribe Infans.
Infelicis recte apud Plautum scribuntur fide Codicum omnium, et Jnterpretum omnium. Vulcanio placet Infelixent ex Glossario H. Stephani. Hirundo vna.
Inferbuit. Et quidem sono robustiore.
Charta praecludes, et infiblabis. Iterumque: Charta obturas, et fiblas. Suidae:
Infacetus, Muret. l. 8. Variar. c. 12. Vertranius in Varronem l. 7 de LL. Multis connumeratis compositis I pro A recipientib. addit: Et illum fortasse inficetam, cui publicando M, Antonius Muretus in Var. Lect. iusadauit. Analogiam sufficit Tullius in Oratore: Quid in verbis innctis quam scite Insipientem, non Insapientem? Iniquam, non Inacquam? Tricipitem, non Tricapitem? Concisum, non Concaesum? Ex quo quidam Pertisum etiam volant: quod eadem Consuetado non probauit. Hermolaus Barbarus in 1. Plinij 35. c. 4. Cum infiectus, non Infacetus dicatur autore, vel Catallo, scribendum est Inficetissme. Nihilominus Perfacetus scribitur apud Sidonium I. 4. epist. 7.
INFICIOR litera C, vt Infectus. Is namque inficiatur, qui quod dictum, factumuc, infectum esse vult, aut molitur, Alij Infitior, vt Infiteor, Festus. Tunc autem vnica litera diuertant haec duo, quod est pluma leuius.
Quia infinite dicanntur.
His etiam ingenitur visendi ignota cupido. Lucretius non semel. Ex eo Ingeniam, cuiusquerei indoles, et narura, etiam lactis apud Gellium. Ingignor noui oris, et Lat I. V. Geno.
Abijcio, Reijcio. Gruterus in 1. Annaei Senecae c. 10. Vetus editio: Inicit, vt certius nihil sit, quam unica semper litera scribundum id vocis. Id si do, fatendum est In, Sub, Ob produci non posse in Obicio, Subicio, Inicio. At haec est noua machina, doctiorum iudicio statutam, inueteratamque Consuetudine opinionem conuellere. Velij Longi vox: Iacit pro A, l substituitur, vt vocalis obtineat manente priore I, quae consonantis vicem imphbat. Ecquae tricac? Fabius lib. I. c. 4. Litera I sibi instdit. Couijcit onim est ab illo lacit. Quomodo sibi insidit sola?
Endoitium scripsit Antiquitas, Festus.
Inlaesus; Inlacrimor hace enim cultior aetas expoliuit: quaeaetas non videtur istud alterum nosse. Quare siquis repetar, ex alto, et quale apud veteres est, repetat. Similiter apud Catonem in Lege Baebia scriptum probo: Pecuniam inlargibo tibi. idem tamen mihi non largiar.
Inlaqueatam, Inlex, Inlices, Inlicitator, Inliciam, Inliterata, quae omnia
Non est hoc de florescentis Latijos, anet haec facies.
INPONITO insuper, Neapoli vetus Inscriptio. Ibidem:
QVOD. IEI. INPROBARNT. INPROBVM. ESTO
Marmor in monte Albano:
VALETVDINE. INPEDITVS
Antiquitati sua non inuideo: sicut nec literatissimo Faerno Inprudens, Inpane per N scripta sillaba prima. V. Impauidus, Imperiam. Pandectis Flor. Inpubes, Inpressam, Inperfectum, Inpossibile. Recte praecipit Papirian. Improbus, Imbuit, Immaniat. In Romano:
Cur sequenti Hymno Impotens? Ne secum discordet, debuit Inpotens edidisse.
IV. Prudentij inepta est Antiquitatis ostentatio. redarguta Irruunt, et hoc Inradiant.
Quum incultos peruestigans inrimare sinus. Vetuste. Vide protinus Irrito.
Insipiens, Glossae Veteres. Cum Cicerone bellantur: Quam scite Insipientem, non Insapientem: Iniquum, non Inaequum: Tricipitem, non Tricapitem: Concisum, non Coneaesum, inquit Tullius. V. Tricapitinus
Hinsidias nescio cuius bambalionis:
dicendum, non Isicia, inquit Fl. Caper: quia nunquam sine N pronanciatur. Varro lib. 4. de LL. Insicia ab eo, quod insecta caro, vt in carminc Saliari est, Sic cum N Gaza perpetuo
Infectione nomen prouenire fassus ait lib. 7. cap. 8. Amissione etim literae, postea quod nunc habet nomen, obtinuit. Ex quo scribas Isicium contra Originem Vsu praepotente. Est enim Jnsicium ab Jnsecando. Quare litera C, non T scribi debuit pud Lampridium in Heliogabalo. Nouior aetas scripsisse videtur Esicium, et esiciatum, quo super in potest ad Claud. Salmasium rarissimi ingenij, et doctrinae virum.
Jrrequetas Enipeus. V. Jrrito, Jrridenter.
Jngalliam. Gell. lib. 1. c. 19. Constantiam, confidentiamque non insuper habendam intelligit. Ita vnico iuncto verbo in vetere libro Ful. Vrsini, ita Apuleij lib. 4. est Librisque veteribus alijs. Sequitur Acidalius
Pellego, vetustis Exemplarib. At Pellego ambiguae scriptionis est. Quare quod praepositurae Inter R migret in L hac vna in voce putat fieri Papirianus. Intelligo vocali tertia derendit V sus communis, et Similitudo Diligo, Coligo, Aliigo, Eligo: id eligo. Intellegentia caedem Pandectae.
Interamnates. Ptolemaeo tamen syllabis quinque Interamnia. Similiter Interamnum, atque Interamnium alijs, atque alijs in Codicibus.
Interim Veteribus scriptum Festus auctor.
Intercatientes. Vide Cartaginienses.
Interdum olim scriptitatum, Festus. Antiquae Glossiae; Enterdum per E prima sonante sillaba.
paries minus recte scriptum hactenus. Vnico R, si Festum audis: Intergeriui parietes dicuntur, qui tuter confines struuntur, et quasi intergeruntur. Vbi Scaliger per duo RR a Gerris, seu Cratibus malit. Producit Glossarium: Intergeries paries, Interneciuus.
Interneco. Antiquitati placuit Internico, vt Enico Comicos apud: Sic Libris annquis Internicio per 1 in media sillaba Vineto testificante. Sic est in Palladij postuma editione lib. 4 c. 22 Festo ponitur etiam Internectio: a Prisciano reijcitur lib. 4. Internectus autem, Internecti, Internecio facit Euphoniae causa abiesto T. Rationis improbitatem arguit Inieriectio: at de Prisciani sententia constat. Cur Enecti, Dissecti, Emuncti, Discincti?
Argiuus: Diuus. Iustini editio correctissima Parsijs anno 1581. Bellorum interneciuis odijs. Idem lib. 11. Interneciuique cum Persis odij. Festus: Interne ciuum testamentum, propter quod Dominus eius necatusest. Vbi Cuiacius lib. 1 Obseruationum c. 2. per N legit, scribitque etiam apud Isidorum, et Tullium. Simili ore Fugitituus seruus, qui fugit, qui suopte ingenio ad fugam propensus est. Genitinua membra apud Ouidium, Sementinae feriac, et lib. 5. de LL. Plinijquelib. 15 c. 15. Sementiua, et mustea. cap. 16. Cadiua separari, et Cadiuum pondus apud Catullum Vrbicarium, Plinio Cadiuum pomum, apud Arbitrum Sparsiua pila, Tortiuum mustum Varroni c. 23. apudquem, et Catonemtalia per duplex W semper scripta Victorius obseruitauit. Cap. 59 de RR. Condititua mala. Item c. 7. Ibidem Pira sementiua. cap. 146. olea strictiua. Columellae lib. 7. cap. 9. conditiui cibi. lib. 11. cap. 3. Porrum sisectiuum facere valis. Ibidem: Satiui asparagi. Andreae Brabanto hanc etiam scribendi formam placitam video: sed adstruendi conatuinefficaci. Auxilium petit a Plinio I. 8. c. 24. At Pintianus, qui Plinium cum Libris chirographis curatissime composuit, legit cum vulgo Intemecinum cum N. Laudat et. Gellium I. 14. Eo autem Gellij loco id neque inuenio, neque repeno. In vetere Onomastico: Tergiuus, Occasibus. Neque hoc prauissimum: nisi malis: Occasiuus. V. Refrina. Ad horum exemplum Intergeriuus, et Collatiuus venter in Curculione.
scribendum. Vt enim Interlunium, et Trinctium: ita Internundinium,
quod nouem dies inter se continuos habeat, non quod nono die sit. His scriptis Victorinus Afer dissentit, et sibi non placere affirmat. Mentem igituraliam Victorino Rhotius affingit, vti solent, qui dicis causa, tractant auctores, nec perlegunt Indiculis quandoque contenti. At. Manutium exscripsit: exscripserit.
Interpretis enim tertiam non tendit. Diphthongum tamen Fatuo non inuideam. Nam vti Sequester est belli, mediusque pacis: ita loquentem, scribentemue, ac intelligere parantem inter medius quasi praes, interuenit Interpres. Fauet Plautus in Curculione:
De Substitutione vocalis E in vicem Ae, V. Aegesta.
Interscapulum vna. sillaba minus, et per V in quarta.
Phrygias etiamnum interstrepis vrbes. Durus et illi videatur Coelius ad Tullium lib. 8. Inuocatus subsellia rei accurro.
Vallum enim ipsum non aliter scribitur, inquit Cornotus Varro dicit Internalla esse spatia, quae sunt inter capita vallorum, id est, stipitum, quibus Valium fit: vnde caetera quoque spatia dicuntur.
Introrepens mustela. Eodem libro Introrupit. Lib. 4. Introuocatae anui praecipiunt.
Intibus, Intiba. Plenissime. doctissimeque Pierius Valerianus, quae attigerat in librum Maronis primum distulit in 4. Georgicwn: Non praeteribo Codices plerosque ex antiquioribus legere Intuba per V, et apud Plinium in vetusti Codicibus Intubum passim haberi: et ita dubio procul scribendum est apud Latinos, cum intubum et Dioscoridis, et Galeni, et aliorum quorundam Auctorum attestationes sit Romana distio. Literam vero Y nequaquam esse Romanam manifestum est Verum Graecos V, breue praesertim, ex distionibus nostris ea litera scribere instituisse. Quere qui apud Graecos legerunt, vt apud Galenum: Cichorium, quod romane vocant Intuba olus. Apud Dioscoridem vero et ita apud alios: nihil anim aduertentes eam dictionem esse Latinam, Gracce scribere maluerunt, quam eam Romanae scriptioni reddere. Ergo similiter Intubus per V in 5. Lucillij:
Sic Macer: --- Quales seges intubus herbas.
Nisi si placet Phocaeplacitum, vt Optumus Optimus, ac similia. Mireris scriptionem discordem in Cyrilli Lexico: Intiba.
CRESCO. PERCREPAS GAVDEO. PERPLORAS INVEDE. MORERE
Dicam cum Ouidio:
Intus, et Intusiatam ex Plauto scribit Varro lib. 4. de LL. Sicolim Aput. Indusium receptius. V. Mendax, Mentax.
Hionium. Catulli ludus est:
Quare Cotta noster, cuius tu illa lata Sulpiti imitaris non nunquam, vt iotam literam tollam, et plenissimam reddas.
Iuppiter dumtaxat, olim scriptum in prima positione. Apul. lib. 1. de AA.
Item in disticho XII. Deorum, et in formula deuotionis.
IANE. IOVIS. PATER. MARS. PISITER. QVIRINE
Ipse (nam Ipsus
Ipsum,
Noli, quaeso, irascere.
Lector. Irascor scribe: Ausonij ne iras exsuscites.
de coelo misit Saturnia coelo, Maro. Iridas, Eridas quoque scriptum: sed Graecis. Ratio: Iris deorum nuncia, et interpres. Orta vero ex Et, modo per E, modo per I vanantur. Alexandria, Alexandrea, Cheragra H. Stephano, et Radero: Horatio, Martiali, mihi Chiragra. Hesychius: Erin, Irin.
Serpendo. (An a Sarpendo?) Varro lib. 4. de LL. eamque ob causam primulum Sirpices, postmodum Irpices. Cato c. 10. de RR. scribit Vrpices, vel Hurpices, quasi ab Sirpiculas scribit. V. Meursium ad Catonem. Neque fatalis V, et I Vrpices in delitis esse.
appellati nomine lupi, quem Irpum dicunt Samnites, inquit Festus. Graecis Irpini: Plinio l. 3. c. 11. aspere Hirpini, et Eutychi, et Varroni. Nechilum iuuantnos scriptores in Plinium examussim docti.
Aesopum, si paulum irraucuerit, explodi. Alij Irrauscrit.
en riant duob. R. Probus in Catholicis: Nam quod Plautus in Truculento, Non saluco, irridenter posuit pro persona rustici. Veteres In componebant in conuersibile. Laberius in Thusca: Inridenter petit. Minores vertebant. Quare mirari subit hodie rescriptum in Hymno Prudentij III. Fronte serenu, et inradia. Videsis Irrito.
Irrio tractum acanibus, qui cum prouocantur, irriunt, inquit Nonius, et Donatus. Apud Diomedem lib. 1. cum H Hirrio. Addit Libros veteres Manutius. Alij vnico R ab ira, quos Antiquitas refellit Inritari, Inritatus: de quo, et similib. acripe Priscianum lib. 2. Ergo rationabilius esse videtur id quoque, cum in quibusdam mutet N in R vt Irrito, Irriguus, in reliquis quoque Euphonia hoc exigente seruare, et Irruo, et Irrumpo dicere: cum nec insimplicib. Inueniatur dictionib. N ante R. Ante petiuerat exemplum a Graecis artium auctorib. Irritare, ex quo nica irriente litera scriptum videri possit. Et, si iudicio locus est, quid si Irritare metaphoricws dictum est pro eo, quod est Iritare, ad iram prouocare? Duplices rectius.
Isaura, rae. Quod ortum reor e Strabonis
Idem. Cicero in Oratore ex Ennio: Isdem campus habet. Passiua scriptura: Idem. Haut illud mirum: Is.
Hister.
Istic debet esse adspiratio, inquit. Omittentes arguit: Cum enim reperiatur similis literarum societas in verbo Est, potuit prima sillaba esse Ist, postrema hic: at in verbo Illic non potuit: propterea quod nulla vox in eandem desinit geminatam, neque ab eadem geminata vlla incipit. Praeterea si Istic recipis, scribendum erit Istuc: cur non Isthuc, quemadmodum Adhuc? Repulso Scaligero Rhotius, et Valerius Pontano adhae rescunt, cuius tamen Pontani rationem amplecti nequeo, quod adspiratio stare nequeat post St. Fallit enim haec adsertio in millenis. aoristis primis Istic, Istaec, Istoc; Istuc, lstanc non aspere: quia non sunt composita, Inquit, sed metaplasmo ficta. Et sic respondet Scaligeri coniecturae: In compositis autem intertremire H Abhinc, Adhuc. Priscianum sequi videtur Aldus Manutius lib. 1. Grammaticae. Vlterius peruadenti occurrit adimi posse Spiritum,
Leucippus, Alcippe. Hisce consignatis reperio superam rationem falso affictam Pontano ab Andr. Brabanto. Vox Pontani: Litera enim T in Latinis dictionib. adspirationem post se non recipit, vt suo loco dicemus: sed in Graecis, et barbaris tantum.
multi dubitarunt, inquit Priscianus lib. 6. vtrum composita sint, an non? Sed ea composita esse ipse Accentus docet, qui in fine praecedentis dictionis poni non posset, nisi essent composita. Idem tradit lib. 12. addito Huiuscemodi.
Itineris. Sic Itere pro Itinere. Lucret. l. 5.
Cornua dicit Ithomam, et Acrocorinthum. Qui libro nono refert ex Homero Qui habebant Triccam, et Ithomam salebrosam addito: Ithomam Messeniacae cognominem, quam dicebant non sic efferendam, sed sillabam primam auferendam. Sic enim prius nominatam, posterius Ithomam transnaminatam. Ergo prius Thoma. Stephano Thomaeon, et Thumaeon. Plutarchus in Pelopida,
Itando nomen portui datum coniectant Marlianus, Vigencrius, Vitus, qui T scribunt, cumque his erudissimus Diuaeus Libello deGalliae Belgicae Antiquitatibus, Ortelius in Artesiae topographia, Iucundus Veronensi, Meyerus, Grammayus. Certe Straboni scribitur lib. 4. Itium, quo vsus est pro statione nauium D. Caesar. Addo Sitien maiorum meorum sedem, quasi Sinum-itij olim appellatum. Item in MS. Caesaris codice Bibliothecae S. Ioannis Morinensis apud Ipras Iticium reperisti, curiosissime Chiffleti. At Caesaris editiones libb. 4. et 5. Iccium portum exhibent duabus vncinatis elementis. Quod siquis mihi affirmet ab Iccio quo Romano (quod nomen Horatius lib. 1. nobilitauit) facile de sententia priori decessirim. An quisquis locus adiri potest, aut ab eo iri, Itium fuerit? Sic Antoniacum in Neiuijs a M. Antonio indubitanter appellationem traxit. Et Mardiccium (si modo sic recte scribitur) faueat. Issius portus duplicato sigmate esta Scrieckij parum sagaci diuinatione, omnibusque pugnante Exemplarib.
Ityraci. Eberstorij apud D. Hier. Haec Inscriptio:
EQVES. ALAE. AVG. ITYREORVM. DOMO. ITYRAEVS
Quo loco lauda sis Tabulae inconstantiam. Rectius, inquam per V: nam Strabo I. 16. per Habes Ituraeos sagittarios trecentos. Editio a Salmasio Ityraeos. Georg. 2.
--- Ituraeos taxi curuantur in arcus. Lucan. lib. 7.
Pontanus adspirat, velut ab Dirigo. Firmari possit id ex Georgicis, et Vopisco: verum antiquissimae nationis vocamen a Graecis, an ab Iudaeis ortum censendum est? Vibius Sequester: Ithyraei, vel Itharaei, Syrij vsu sagittae periti. Tanta passim occurrit Calligraphiae inconstantia!
Quis me iubilat? Itidem Festus. Nisi sit ab [?] vocib. triumphatorum, inquit Iul. Scaliger l. 1. c. 32. de Causis LL Superstites enim vitam Apollini acceptam ferebant, cui canerent paeana in victoria, Iobilus. Speciosa ingeniosi hominis oratio! Pura puta vox est Hebraea teste Eusebio in Chronicis, vnde in Codice Fabriciano Iobelei legit Pontacus, alibi Ioubilei Hebraismo expressiore, quibus Iobilaei. Idem Pontacus vulgatam scriptionem Iubilei, receptiorem, et linguae Latinae iudicat acceptiorem, et noscum D. Hieronymo. Vtitur Calpurnius Ecloga. 1.
Silius Italicus lib. 14. Et laetus scopulis audiuit iubila Cyclops.
Iuuando, non Iocundus. Cicero 2, de Finibus: Hanc iucunditatem transfer in animum. Iuuare enim in vtroque dicitur: exeoque Iucundum. Alij a Ioco Iocundus effigiant. Inscriptiones sunt ambiguae. Becmanus in Originibus. Forte an duplex fuerit, Iucundus a Iutum:
Iocundus, vt Bembus, vbique scribit, a Iocis. Isidorus l. 10. Iocundus, quod sit semper ioco aptus. Tollij praeponderat Auctoritas.
Indaeae immerito respuit: Pontacus iure restituit ad Eusebij Chronica, cuius rationibus manum abstineo, ne vager licentius extra Lat I pomoeria.
Diiuglans, quasi glans. Quid opus? Non facilius Iouis glans, Iuglans?
Iugamentum, Iugamentare.
Abest ratio: nam ex Iungo
Iuuans pater apud Isidorum lib. 8. Orig. c. 11. non altetum P fortius exigit, quam in Opiter, Diespiter. Aut, quod verius, Iouis pater, vt Marspiter: vnde existimo Ioupiter priscis fuisse: dein ablegata vocali secunda Iupiter. Poetas sepone: caeterorum Libros scriptorum saepius ariolor repraesentare Iupiter P vnico. Quid quod in omnibus suis antiquis Virgilij Exemplaribus ita esse scribit in 4. Aen. et in 7. Pierius? Et Nummi nonnulli nobis addicunt, addit et vires Euphonia. Veteres scripsere Iouis; etiam Hyginus Fabula 75. At Iouis ob id fecit, vt septem aetates viueret.
Iureconsultus: si modo non peccat Editio Griphiana Venetijs. Similiter varie c. 2. l. 1. Subseciuorum Pithoei. In Suetonij Nerone scribitur: Longino Iurisconsulto. Sic Manutio Lapidibus subnixo placet: sic Aldo l. 1. Grammaticae: sic Iosepho Scaligero in Titium: sic habet Festus in verbo Sanates, et in Subiciaries: Cincius libro secundo de Officio Iurisconsulti. Sic exhibet Gruterus e Pighianis:
Sic Sosipater l. 1. Iurisconsultus dici debet, non Iureconsultus: licet Cicero pro Murena ita dixerit, et Lucillius secundo, vt Iure peritus. Petronius: Iurisconsultus paret, non paret, habeto. Sic Spartianus, Lampridius. Sergius in 2. Donati editionem Iurisperitus Contra auctoritatem Iurisperitorum, Ab auctoritate Iurisperitorum. Vrna argentea Papiniani Iurisconsulti Romae cruta:
AEMILIO. PAVLO. PAPINIANO PRAEFECTO. PRAETORIO IVRISCONSVLTO QVI. VIXIT. ANNIS. XXXVI DIEB. X. MENSIB. III
Consultus iuris sectim scripsit Horatius lib. de Arte:
Similiter Arnob. l. 1. Rhethores, consulti iuris, ac medici. Plin. l. 7. epist. 24. Quantus iuris ille consultus, Iureconsultus autem quis auctore Cicerone refugiat? quis inuitante Brissonio in libro Iurisconsultum dicere, quem iuris causa consunlis: Iureconsultum, quem iure consulas, roboris parum habet, Fulcio Inscriptione antiqua:
C. AQVILIVS. FLORVS IVRECONSVLTVS
Tam varia passim se ostendit Orthographiae facies: cur non etiam in his? Iureconsultus doctiorum inconsultu abijcit Manutius.
urisperitus et Iuris peritus Gellij lib. 16. c. 10. Vide Iurisconsultus, vbi Sosipater Iureperitus.
Iussi Tullio, et Marone paulo vetustius adserit Fab. l. 1. c. 7. Ioussi etiam exhibent priscae Tabulae.
Iuxta facit, id est, similiter, inquit. Nec sine veri imagine sunt illa Sallustij
Vitam, mortemquo inxta aestimo, hoc est, aequo, instoque indicio. Iuxta per X vsitatius, et Consuetndine robustius. Altera etiam fictura X habet apud veteres Iuxtim. Liuius Aegistho:
Destri pro Dextri in MS. Manilij esse testatum est Barthio in Aduerlarijs.
Laetitia, Amicitia, Nequitia, Blanditia, Tristitia. V. Sapientia. Melius: Iustitia cum T.
Instidium. At significantia admodum dissita. Glossarium Iustidium, Iusti, seu iuris dies. Vulcanius dissentit.
Sic Sosipater l. 2. legit. Neque alio disseparat a substantiuo, quam sexto casu. Ouidij quoque Libet peruerustus in epistola ad Maximum:
Ausonius epistola 15. Iuuenalios Iuuenalem facilitatem exhibent Pandectae Florentinae
Brissonio teste in
IN. ANNIS. IVVENALIBVS. ADVOCATO
Iuuenilia, Festus. Priscianus lib. 4. Latio donauit: Coelibalis, Mortalis, Iuuenalis. Innenitur tamen Iuuenilis, inquit. Scilicet vt Vernalis, et Vernilis. Iuuemlia scriptum vnum e suis Murentus incripsit Opusculis. Iuuenali fingebantur Dianae simnlacra, inquit Festus: luuenalia quoque festum in honorem barbae Neroni primum detonsae, Dio lib. 41. Iuuenalia Gordianum edidisse testatur Capitolinus. In Cyrilli Lexico: Iuuenalia. Vide Sirmundum ad Sidonij Narbonem. Tacitus lib. 14. Instituit ludos Iuuenalium vocabulo.
Iunior sillabis omnino tribus.
Innenis, vt Glisco ex Glis, Eutyches. Vsus Iuuenesco: Iuuatur Proportione. Cognata sunt haec. Iuuenis, Iuuenesco: Hilaris, Hilaresco: Senicis, Senex, Senesco: Adolescens, Adolesco. Vide Lucisco, Tremisco.
Libertas Seruio. Tullio 1. Tuscul. et de Natura D. Festo Iuuentatis sacra. Iuuenta proeodem extrito S Ouidius scripsit i. Eleg. 2. de Ponto:
Eadem Hygino Iuuentus, vt Sernitus, Plinio l. 29. c. 4. lib. 35. c. 10. Moliantur alij correctionem, qui vnam ad normam omnia exigunt. Contra Iuuentas etiam pro Iuuentute, seu Iuuenaliaetate scriptum Horatio l. 2. Od. 11. --- Fugit retro
Lucret. in 5. Tum demum puerili aeuo florente inuentas
Lib. 1. Ad Atticum ep. 17. Anniuersaria sacra iuuentutis. Vbi reposuit Lambinus Iuuentatis, atque ita est argenteo Vrsini Nummo. Firmare est eam correctionem ex Tusculanis, quo loco doctorculus ardelio Iuuentutis sese reponere olim gloriabatur.
Mela. Claudian. de 4. Honorij consulatu:
Strabo Iberniam.
Iusta.
VIX mollia maris dorsa inscripsit carina, illicoi quae diffluxerant aquarum latera, nullo vestigio facto reliquo, conueniunt. Contra in duro Marmore si quis stilo ferreo literas fecerit, manet aha sede repostum fixumque sulcamen: vbi siquid erratum est, id arte corrigis, dextere id ages, ne percussu, aut vi immodica, detrimenta, quam par sit, maiora dissiliant, et nequid abrupium exorbitet enormius. Tabulis ceratis, vt olim, aut incrustatis, talibusue, papyraceo aequori, aut lineo siquid mandes literarum eaque figna in publicum euaserint, feliciter, si deculpatum; infeliciter, atque irreuocabiliter, si perperam. Melioris enim scripti gratia leuior pluma est: offensiuncula, grauior plumbo, Non secueri illi Censores, OPTIME FLORENTI, qui inhominum erratis nil conniuent: verum aquila, aut serpente Epidaurio vident acutius rostro, vel dente mordent infestius? Siquid igitur in hoc X. Tractatui aut etiam Opere toto humanitus contigerit, tuum erit et tul simul, et mei meminisse, a quibus humani nihil alienum. Vt vero res in eo segmento processerit, oculis, animoque humanitatem spirantibus enotabis, ac, ne quid tumulti noui nascatur, dabis operam, qui olim nequae res nouae , aut nouos per Belgium cierent tumultus, curatum volusiti, Initijs, causisque tumentium moiuum sagaciter explicatis. Haec igitur eo tibi gratiora fore spero, quod olim Antiquitatum Liturgicarum Arcana ex nobiliore ingenij tui promtuario, et antiquis folijs exquisitim euoluisti: vti modo nos Antiqui, Nouique Lat I Orthographica explicamus: si modo coelestibus, ac diuinis fas ima componere. Ignosce pauxillum, adhuc humi repimus; te pridem exspectant stellantes orbes, ac aeterni Numinis Regia, vbi inadspectabili lumine purissima mens tua collummata Antiquitatum Liturgicarum arcana liquide, limpideque hauriet, prospectabit, fruetur. Imo quascumque spes olim optimae illic rei, ac summas beatitatis animo praecepisti, laetissime, ac iniegerrime posisdebis. Ita voueo tu eodem hostimento hic et, ibi mihi bene apprecare. Rurus voueo, Vt qui ipse vitae, ac morum integritate florescis, aeternum in coelo floreas.
KPro Q non posuit Nigidius Figulus, nec X teste Mario Victorino, non Prucianus. Quintilianus lib. 1. c. 4. Et Q, quae et ipsa quorundam nominum nota est, et K, cuius similis effectus, speciesque nisi quod paulum a nostris obliquatur. Kappa apud Graecos nunc tantum in numero manet. In numero numerari permittit, non in dictionibus intexi: dictiones tamen indicare: quia similem effectum cum Q tribuit. Q significat Quintum: K Caesonem: non autem illi inest. Planius c. 7. Nam K quidem in nullis verbis vtendum puto nisi quae significat etiam, vt sola ponatur. Neque K numerum literarum augere patitur Pierius in Eclogas Virgilianas. Explosa pridem est Scauri sententia, qui putarit nomina, quib. A secunda esset in, sede per K scribenda esse, sic Kalendae, Karus. Etenim si propterea fiat, quod Kappa nomen includit vocalem illam, sane nulla eiusmodi vocalis addatur incontextu dictionis: autea consonans nulli praeterea voci ab alijs vocalib. incipienti apponetur. Hoc autem esse falsum vel ipsi ostendunt Graeci. Praeterea ipsum C eadem ratione non apponcretur, nisi sequenti E, vt Cepe: caeterorumque elementorum par item esset ratio. Quin Kappa nomen maius est, quam quanta sit haec potestas, ad quam artare conatur ipsum. Alij ita censuere, Graecis tantum vocibus addendum, qui etiam falsi sunt. Etenim si id verum esset, etiam Chremes per X Graecum scriberent, quod sola adspiratione ab ipso K distat. Amplius videsis in sub iectis Kalendae, et scripta de veterum Orthographicis. Quae etsi sunt, speciatim tamen quaesitum imus super K scribendo in pauculis Latinorum vocibus.
Caeso erat Quintius) Atiliorum, et Aemiliorum. Diphthongum ad mitto, K non aeque in ipsa voce: vocis tamen seorsim abscissae indicinam facere volo cum Quintiliano. vt hoc signo K. signetur Caeso. At cur signabit litera nomen integrum, cuius pars non est? Cuia Nora C Caium indicabat, ambigui deuitandi K Caeso est. Ita decertat Antiquitatis maiestas cum Grammaticorum Auctoritate. Terentianus:
Non perscribebant, sed Notabant.
Q. CAECILIO FEROCI KALATORI. SACERDOTII TITIALIVM. ET. FLAVIALIVM
Iterum in aedibus Pomponij Laeti:
KALATORI. FLAMINVM
Klassis, Kalabra,
Kuria, aliaque consimiliter erunt scribenda, quibus Kalendis, Karta, alijsque horinullis retinet Isidorus Hispalensis lib. i. Orig. c. 4. et 26. Tibure Inscriptio:
HERCVLI. SAXANO. SACRVM SER. SVLPICIVS. TROPHIMVS AEDEM. ZOTHECAM. CVLINAM PECVNIA. SVA. A. SOLO. RESTITVIT IDEMQ. DEDICAVIT. K. DECEMB L. TVRPILIO. DEXTROM. MAE CIO. RVFO. COS EVTYCHVS. SER. PERAGENDVM CVRAVIT
Romanorum KALENDARVM similiter: nam Alphij, et foenciatorum nil moror.
Caluere ex scribitur apud Nonium, omnesque veteres. Nisi quod notae hae KK significabant Calumniae causa teste Isidoro lib. 1. cap. 22. Efflandis calumnijs Marchantio lati patuere campi.
Cartago cum Beda scribemus. neque spiritum adijciemus, Carthadat Carthado, licet alibi legerim: Vel. Longus aliter in Orthographia: Non enim firmum est Catholicum Grammaticorum, quo censent adspirationem consonanti non esse iungendam: cum et Carthagodicatur, et Pulcher, et Gracchus, et Otho, et Bocchus. Pulcher Suo vide loco. Otones leniter scribit in Oratore Tullius, et in alijs non adspirabat, licet adspirandum iudicaret. Tanta vis est Consuetudinis vel polite scribentium. Etiam Origine dissimulata. Cartago absque adspiratione vlla Pontanus lib. 2. de Adspiratione. Sic et
MECHLINIA pronuper cum reuerterem, auebam in transitu Brabantiae Metropolim Antuerpiam tuam reuisere, atque ad te aditare: otium defuit mihi, qui
Domum remeaui: absentem nunc absens te alloquor, serioque edico, omitte modo, Vir Humanissime, Lectiones Papinianas omitte Epitaphium vetus, speciosum licet Antiquitatis miraculum. Rara quidem illa, periucunda, inconspreta, peruetusta praesatim Inscriptio Epitaphia, quae homdulo illo sermone prisco immanem in modum eruditiores quosque prolectat. Omitte nibilominus ista modo: atque adeo incontatus. Est aliud, quod te velim. Te alias nunc ad Notas eadem Antiquitatis horrida fata vocant. Inarandus tibi Lauicanus ager, inarandus Larissaeus (tamen etsi non vnde Labrusca decarpas Labsa, vel Labunda sine Lachrymis, pro quibus erit Lact. Lacteue. Ac ne fatiscas vllo ex opere, Laeuinus, et Lutatius Coss. fortissimi viri, et Lars iuuerint: nisi si Lagocna cum Lardo gratior. Duriora sunt (idcircone viro ingratiora?) Lamna, Lapidicina, Larba, Listrotos, Loedoriac, Latomiae durae; tu in duriores Lautumias coniectus es. Nec trepida: ludo, simul vtrasque laudo. Laedaeos fratres suspice, Leuem Iacobum, Lycium, ac Lycaeum. Tua Luguduni edidisti. Limpa non eluet: Libra tamen Loiber ito. Lusimus iam satis, Vir literatissime (quid aliud Poetae?) et sic Poetam cum Hedera victrice hac vice sermonum (alutamus: vt noris te vnum ex literarum Belgicis proceribus mihi esse, maximo tuo merito.
Lauicanus, quo lutati sunt historicorum Codices non pauci. Est enim a Labicis dictus: hi autem ab ansis scutorum, quas
Legit tamen itinere Lauicano Elias Vinetus in Aur. Victorem monito per B quoque reperiri. Lego et in Plin. l. 36. c. 5. Lauicanam portam, editionis a Gelenio. Strabo l. 5. Antiquo Labico. Silius lib. 8.
Sic per B Dionysius. Apud Liuium, ac Ciceronem varianter. Diodorus lib. 13. Labicanos expugnarunt. Quaedam Exemplaria
Lauor per V scribit ductus similium comparatione Fauor, Feruor, Pauor, Liuor. Olim Labos, vt Arbos, Isidor. l. 1. Orig. c. 26. Fabius l. 1.
Siluestris raris sparsit labrusca racemis. Culicis auctor: Densaque virgultis auide labrusca petuntur.
Carpo, Carbsi ex iusso Terentij Scauri. Etiam Scribsi in antiquis, et approbatis Exemplaribus inuenisse testatur, et quidem in Codice Terentij Vaticano:
TV. TE. HIS. REBVS. FINEM. PRAESCRIBSTI. PATER
Verum Prisciani apud me pluris auctoritas, cuius illa elibro 12. Labor. Lapsus. Nulla autem causa alia est mutandae B in P ante S, vel T in principio sillabae positae, nisi Enphonia, cuius ratio apud Graccos quoque obseruantissimos eius seruata est in supradictarum consonantium scriptura, vt Pro [?] enim Graeco nos in principio sillahac P, et S scribimus, vt Nubo, Nupsi, Nuptum, Scribo, Scripsi, Scriptum. Prius exemplum repullam pati potest. Succenturietur ergo Eutyches lib. 2. Plurium autem valet Consuetudo vel eruditiorum, qui Lapsus per P scribunt. Curtij Valeriani vox: Intem poribus quoque verborum e contrario B in P commutatum videmus, vt Scribo, Seripsi, Scriptum; Labor, Lapsus, Lapsurus: Nubo, Nupsi, Nuptura. Pauculi nouatores, si in his B pro P scripserunt, inaniter se circumipiciunt.
Lachrymae cum Spiritu. Dacrimas pro Lacrymas Liuio Andronico saepius positum credo Festo. Origo enim est Lacruma manifestiore Originis indicio, et Lacrumo, post Lacryma. Monumentum vetus:
HAEC. RIDENDA. MIHI. EST. HIC. LACRVMANDVS. ERIT
Item: AELIVS. MACER. ANTESIGNATOR. TRIB. LACRVMAS. POS Atque ita eodem iure, atque Vsu, quo Decuma, Optumus, Maxumus in Exemplaribus Liuianis, et Pliniarsis V hac in voce deprehenditur. Verum in Romano Codice, alijsque aliquot esse LACRIMA, LACRIMANS testatur Pierius in 6. Aeneidos per I Latinum absque adspiratione vlla. Non quod a Lacero vox orta sit, quod somniauit Pontanus, et eius pediussequns Val. Andreas: sed quod Latio donata Graeciae munere. Terentius Varro tradit Caesarem per I ciusdemmodi verba solitum enunciare, et scribere: inde propter auctoritatem tanti viri Consuetudinem factam. Haec apud Cassiodorum Cornutus. Tum praefert Optimus, Jntimus, Libido, Dicendus, Faciendus, Maxime, Monimentum, Contimelia, Minimae, Lacrimae. Tantundem paene Fabius lib. 1. Vide Sillaba. Jmber, Inclytus. Ex scriptione per I Latiare non sequitur Graecanicam Originem abrogandam, quod Antiquis repugnantibus facit Ciofanus in Metamorphosim Ouidianam.
Apud Ausonium etiam Lact cum CT absque E, de quo Val. Probus lib. 2. Quidam putant hoc Lact debare dici: sed non legimus, nisi in Varrone de LL. Multinegant in mutam posse hoc nominis finiri, inquit Caper. Similiter Cledonius in Arte, et Cassiodorus negant. Ausonij versus nihilominus hic est:
Laquearium, inquit Isidor. lib. 15. Orig. cap. 8. Seruius in 5. Aen. Nec mirum si ex Laqueus, vti conijcit Canimus in Alphabeto. At de C, et Q commutatione plura in Orthographicis veterum dicimus.
Ledanum per E in eadem Cyprijs scribi testatur Plinius lib. 12. cap. 17. Ladantum sillabis tribus, Galeno, Paulo,
Late. Notat Plinius lib. 5. cap. 31.
Laesum, Collido, Collisum, vt Caedo, Caesum, Concido, Concisum, Loedo per Oe Cruciger in Harmonia a Ledo absque vlla diphthongo scribit Iul. Scaliger lib. 33. de Causis LL. Sic aliqui Cedo.
Ae diphthongo, Lapides Capitolini, alij, Silius, Cicero.
Nam quas reges Laenas gestabant, Chlainas vocat Juba. Varronem, qui a multa Lana figurauit, rident alij. Strabolib. 4. Densa texunt saga, Laenas vocant.
In parte quadam regionis Cyclopes, et Laestrygones feruntur babitasse. Hesychius: Laestrygonia amphora Horat. l. 3. Oda 16.
Laeuinus Romanorum Consul. Pighius Annal. l. 6. a Laeuo. Hoc parabilius reddit Competentia: Vrsus, Vrsinus: Albus, Albinus: Crispus, Crispinus: sic Laeuus, Lacuinus.
Nonij opinamentum a Leuando figutantis tipula leuius est. V. Leuis.
Leuis.
Laginarchus, cuius in potestate vinum est. Camnius in Asphabeto: Lagoena cum Oe, vt Lagoena vbi quiescit vinum. In Lagoenam indito, Cato c. 122. et c. 123. In Lagoenam confundito. Quibus locis Passeratius absque biuocali legit Lagona. Nec adnuto. Sic Latini Rhoesum finxere de
Lamna extrito I. Sic vulgarijs Horat. Codicibus lib. 2. Od. 2.
Abditae terris inimice lamnae. Paulinus:
Sic Brissionius Lamna pro Lamina obseruat ex L. 127. in fine D. de auro, arg. Sic apud Tertull. l. de Corona. Inauratur Lamnulis, non Lammulis. Carrion in Val. Flac. Quidam nuper in veteribus Libris semper Lamma, duobus M, absque N, non Lamna legi ad monuit. Ego contra, inquit, nunquam Lamma: sed semper Lamna inuenio. Notat Gifanium, qui Librorum chirographorum consensum sequi se profiretur apud Horatium, et Prudentium l. 1. in Sym. Si formam statuae lammis commisit ahenis. Quid sit Lamina sit ab Schema, ae, priscorum ex
Sic Pausan. Plut. Plin. Liuius, Appianus, Thucydides lib. 8. Lampsacus biduo post. Athenaeus, ac Demosthenes. Vide Tractatum de Origine.
Nihil refert molle e lanitia Attica, an pecore ex hircorum, vestitum geras. Georg. 3. Sit tibi lanitium curae ---
Lanuuium. Ita constanter scribitur apud Liuium, et Tullium. item in Antonini Itinere Lanuuini per duplex VV in medio. At Laniuinum per I in secunda de Natura D. legit Vrsinus in vetussimo Libro, et in Miloniana Rob. Stephanus primoribus folijs testatur Victorio scriptum Laniuium ex Auctoritate Librorum contra Consuetudinem. Antiquum Monimentum cognitum opera Hermolai Barbari c. 5. l. 3. Plinij:
SENATVS. POPVLVSQ. LANIVINVS
I secundam diffiniente sillabam. Reperies iterum in vasto Gruteri Oceano. Vide nobis disputata ad silium aduersus Ios. Scaligerum. Sic apud Horatium legunt l. 3, Oda 27. --- Ab agro Raua decurrens lupa Laniuino, Mancinellus, et alij. Et certe tertia vocali vox politior videri potest.
Latomiae.
vbi excuduntur lapides, Festus. Romae in D. Pauli:
LAPIDICINIS. CARISTIIS.
Marcilius ad legesXII. Lapidicinis rectum est. Glossae: Lapilicina, Lapidicina. Lapidicinarius quae vox Indices, Indivina Apulcio: Carnifices, Carnificina: Sorices, Soricina namia Comico. Cur non etiam Lapides, Lapidicina? Quia blandius videtur a Lapide caedendo Videamus.
Lapicidas dici docet, cui pari compositione Homicidam adde, a quo si vsus patrocinetur lanienam arenariam Homicidinam dixeris. Sunto Lapicidae. Vnde quaeso lapidem illi caedunt? quo ex loco? non ex Lapidicina? Est enim ipse locus: non Lapidum caedes. Cyrilli Lexicum: Lapidicina. locus scilicet in quo, et ex quo lapides proruuntur: Lapicidina, ipsa lapides caedendi, ac proruendi actio: sicut Laniena laniandi, Carnificina, talia.
Laridum. Apud Lucill. Satyr. 2. Vt lurcaretur laridum, et carnaria furtim. Iuuat Macrob. l. 7. c. 12. qui Laridum dictum retur, quasi Large aridum ob salis copiam. At mihi omnis salsa caro aridior est prae Larido. Alij quasi Lari donum. Vtut sit duabus sillabis creberrime veteres extulere. Pomponius: Lardum lurcabat lubens.
Victa satis pingui ponentur oluscula lardo.
Mox--- Semseaque lardi Frusta dedit ---
Ouid. Pinguia cur illis ponuntur larda Calendis?
Martial. lib. 5. Epig. 179.
Vide anterius Calidus, Caldus, Caldarius: Audaciter, Audacter.
Homerus in Catalogo:
Qui fertilissimam Larissam habebant. Idem Iliad. [?].
Homerus Latij: Larissaeus Achilles. Strabo l. 9. vnica pagella quinies, aut saepius Larissam misere Xenoclem. Appian. E Larissa simili cursu. Hesychius. Quam tu mihi, Andrea, Graecorum Consuetudinem obiectas? Vetenbus tuis Libris tantundem credo. Et par esse reris Nummulo vnico fidem commodare, cui fit AAPlCAI [?]. V. Emesa, Amphissa, Gnossos, Cephissus. At cum Larissae connumerentur vndecim, ecquam ex ijs Graeca Consuetudine vnico sigmate scribendam censeat Andreas, magnopere velim designari.
Lar summoto S apud Charisium: Lar, si familiaris erit, genitiuo Laris: si Tolumni vel Porsenae, Lartis. Idem apud Priscian. l. 5. Ciceron. 9. Phillip. Lartes Tolumnius. Dionysius Hal. Larus Porsinus. Nota ex Catone: Laronem enim Etrusci, et larunem, et Arunem vocant nobilem principem. Sic ex communi transit in proprium appellatio,
Larba cum B. Ducuntur Analogia: Herba, Turka, Taba, 'Barba, Obba Gleba, Pronuba Orba. Designata ponunt Caterua, Minerua. Cur non et Larua in designatis, o boni?
Laserpiciser. Fitenim a Laserpitium.
pro Laser actatis fuit, inquit Fabius lib. 1. c. 4.
Si R liter a praecesserit, in V penultima sillab. Sequi debet L, vt Augurale. Contra si L praecesserit sequi debet R, vt Molare. Quod Latiaris.
Lanterna, inquit Andr. Brabantus. Heus tu, qui mauult, vnum vult, alterumque etiam magis vult. Vin'ergo scribi quoque Lantema? Hoc ne barbaries ipsa tulerit.
Ris probissime. A Latio dicitur homo, ciuis, sermo Latinus, et pro Latino Latiaris. Ita plerisque omnibus vetustis Codicibus inest: raris Latialis per L. Deinde apud Macrobium primo Satur. Latiar per R est Latinorum sollenne, ac apud Ciceronem lib. 2. Epist. ad Q. Fratrem, vt ibi legendum putat Lilius Ferraricnsis. Apud Dionylium lib. 4 Latiaris Iupiter. Qui tamen in Tullij Victoriana editione scribitur Latiatis in Miloniana, vbi nota haec est: Sicut vtique Ferias non Latiales, Latiaresue: sed Latinas dixeris, aut Latias. Horat. Similiter:
Porphyrius Latium, Latij Latiaris figurauit, hoc est, Latiaris Iupiter, sicut a Peculium Peculiaris: Latialis per L non meminit. Casaubono ad Tiberium Suetonij neutrum displicet, non Grutero V. C. non mihi. Cur Cruceo? Cur Modio? V. Laterale.
Latomus, super quo litem mouet nemo. Festus per V: Latumias ex Graeco, et maxime a Syracusis, qui Latumias, et appellant, et habent adinstar carceris, ex quibus locis excisi sunt lapides ad exstruendam vrbem. Varro l. 4'. de LL. Quod Syracuseis, vbi simili de causa custodiuntur, vocantur Latomiae, et de latomia translatum, quod hic quoque lapidicinae fuerunt.
Lautomiae, vel Lautumiac, quas tamen magna vi adserunt Turneb. 1. 21. Aduers. c. 17. l. 28. c. 6. Pintianus in l. 11. Plin. c. 37. Scribendum Lautumiarum, haut Latomiarum tum ex Toletano, et Salmanticensi Apographis, tum ex Liuio sexto et vicesimo volumine. Sed cuidentissime ex Seneca, Declam. 9. Declam. 4. extra controuerham de Sabino quodam. Ille etiam, inquit, reus cum rogaretur, vt in Lautumias transferretur. Ne nunc, inquit, quenquam vestrum decipiat nomen Lautumiac, minimum Lauta res est. Haec ille addito: Nec ignoro, quae de hac dictione ab indoctis, et elementarijs Grammaticis afferantur. Ad Senecam primum dici potest Nomen Latumiac minimum Lauta res est. Similitudine vocum potest vsus esse Seneca, non Lapis, aquo recte si Latomiae, seu Latumiae. Sin ex patrio casu Lautumia, seu Lautomia, vti Laudiciam legitur induob. Eusebij MSS. Adde Inscriptionem vnam Romae: TREBONIA. LAVDICE. FEC. CONIVG Iterum Mediolani apud Galeacium Vicecomitem: AVRELIAE. LAVDICIAE Nam ab eadem Origine Laus, quasi Populi vox, eademque fictura. Est enim Laus iudicium hominum de hominibus bene iudicantium. Ea re non inepte meo quidem iudicio Gaspar Gueuartius vocem secabat: Tu vero, o nostrae, Villela lausque, decusque Militiae ---
Sic apud Petronium inuenias Lauconte pro Laocoonte, et apud veteres Laumedon pro Laomedon. Quid si Senecae tunc temporis fuit opinio seri bendi Lautumias, aliorum Latomias? Sic ijsdem paene temporib. Plaustrum ex Vsu communi scribebat Florus, Vespasianus Plostrum: sic Clodius, et Claudius, aliaque prope innumerabilia, vt alterutrum culpari nequeat absque temeritate. Neque, qui Vsum vulgatum improbant, satis expedite loquuntur. Secunda sillaba per O politius, nec per V reiecerim. Rationis vestigium piget recalcare: hoc addo. Pontacus que huiusmodi in aucupio versatissimus notat in quinque Chronicorum Eusebij MSS. esse Latumias per V in secunda sillabar: Laotomias, quod ante vestigabamus, et Laotumias, pauculis Exemplaribus. Ex postrema scriptione confieri possunt Lautumiae exemplo Similium antepositorum, atque ex Laudamia pro Laodamia scribitur in peroptima Iustini editione lib. 28. non semel, et Graeci
inuasit manus, lib. 2. de Asino A. scribitur edente Vulcanio. Lib. 4. Capto noctis latrocinali mometo, quinque omnino sillabis, non Latrociniali sillaba amplius: etsi a Latrocinio.
Laodicea. Similiter Laudice pro Laodice. V. Latomiae, vt a Principio Principialis, ab Exitio Exitialis.
opidum, lucus Iouis indigetis, inquit Plin. l. 3. c. 5. Stephano
Loretum in Auentino vocatur, inquit Plin. l. 15. C, 30. editionis a Gelenio. Glossae Cyrilii: Laurentum. Corrigunt Lauretum. iniuria. V. Sedetani.
Lacrymae, olim Dacrymae.
Nocet panthera, et lea. Ouidius: Nec lea cum catulis lactentib. Vbera praebet.
Idem 4. Tristium Eleg. 7. --- Esse Chimeram, A truce quae flammis separet angue leam. Leaena passiua scriptura.
Nicandrus. Hic monito opus Leander in quibusdam Ouidii perperam scribi cum biuocasi. Leandrus, et Leander biuocali fracta scribit Latium: Item Leandrius Helle spontus Silij lib. 8. V. Leuis eadem ab Origine,
hinc, Cenchreae illinc angustiarum termini, verba Plinij l. 4. c. 4. Illa Statij in via Domitiana 4. Siluar. Hic paruus, Lecheae nisi vetarent,
Lechaeum idem Statius: --- Ab Inoo fert semina lecta Lechaeo,
Pausanias in Corinth. Strabo, Polybius
Laeda cum diphthongo principe. Vide Scaena. Romae vetus Epigramma:
MVNVS. OLORINO. DE. IOVE. LAEDA. DEDIT
Lator legis diuussa voce. Tullius pro Milone: Ipselator legis cum esset.
LEMANNVS Lacus duob. N vetustissima quaeque Exemplaria, inquit Vinetu sin Ausonij vrbes. A Strabone nihil certi. Vide Alemanni. Plin. l. 2. c. 103. lib. 3. c. 4. liquida vnica visitur.
Remuria, quamuis a Remo. Ouid. 5. Fast.
Ex eo fusa vox latius. Glossar. Lemures, Animum humanum exutum, et liberum stipendijs vitae, hanc vetere lingua Latina Lemurem reperio dictitatum. Vide de Orthographia veteris Latij.
Lenio, Eutyches l. 1. blandiloquum namque hoc istud hominum genus.
Leodicum Lipsio l. 1. Polior. c. 2. Negat is trecentos ante annos, et minus scriptum vllum exstare, in quo Leodicenses non diserte exprimantur. Sigeberti Gemblacensis Chronica MSS. Vel ab ipsius aeuo sic a Lipsio lecta. Tabula apud Leodicenses plumbea non dudum eruta sic praefert:
NITHARDVS. LEODICENSIS. EPS
Alia vetustior: EGO. REGINALDVS. LEODICENSIS. EPS
Vetusta Caroli Magni vita: Celebrauit Pasha in Leodico, vico publito. Eorum Annales consensu sic habent. Caetera apud ipsum illum Lipsium. Atque hoc per transennam.
a proritu nimio ipsius scabiei dicti sunt, et ideo per P scribi debent, inquit Papirianus. Recta praeceptio: praua ratio. Pruritu, aut Proritu.
Laeponius. Lepontinos circa Alpes ponunt Plinius, ac Strabo. Pliuiij quaedam Exemplaria cum C etiam Leponticos exhibent. Pluria Consuetudo. Strabo l. 4. Supra Comum sitos Lepontios. Caesar 3, l. Belli Gal. Renus oritur ex Lepontijs, qui Alpes incolunt. Plin. l. 3. c. 20. pariter.
Lucanus lib. 9. Proxima Leptis erat
Per E Prolybius l. 1. Baetes.
Lausum, quo irriso Lessum Marcilius ad XII. Tabulas exosculatus est.
Quom dicitur, OLLVS. LETHO. DATVS. EST
quod Graecus dicit id est, Obliuioni. Passeratio placet. Letum difflato Spiritu non absque veri imagine Priscian. l. 9. aprisco Leo pro Deleo. Ei adhacret Manutius. Ios. Scaliger l. 6. in Varr. Prisciani opinionem verisimiliorem pronunciat, Varronis acutiorem. Tu vide. Scribunt aliqui priorem silla bam cum Ae, Apuleius cum Oe, non sine literarum dedecore. Nisi si confiat ex Postemus. Est enim Lethum ex nouissimis. Excusent Laetum alij antiphrasi a Laeto. Suos auctores causa delectet: me nequaquam. V. Liber. Admitte Graecam Originem. Non ideo anteponatur Spiritus, quem detraxit Graecia Maior.
Leucates, is, Leucas, Leuce. Leueata Aen. 3.
Leucates Ausonius in Cupidine:
Leucas opidum, inquit Plin. l. 4. c. 1. vbi etiam Promontorium Leucates. Claudian. de bello Gildonico: Litora Leucates ---
eorum more, quae primo declinatu formantur: V. Aegathes.
Leucippe pariter. Sic Agrippa.
Odeo, Logeo, Spondeo, alijsque sexcentis. Eadem facie Leuor Leuitars, Leuigo, Leuo. Plinius lib. 31. c. 9. Ad extendendam cutem, lendamque. Aeneid. 5.
Columella: Plagam acutissimo ferro deleuato. Martialis lib. 10. Epigr. 65.
Haut mirum Graecorum Laeuus a Leuis, quam Lenis? In 70. est
Loiber. Festus: Loibesum, et Loibertatem antiqui dicebant Liberum, et Libertatem. Ita Graeci Leber, et Wagester. V. Lethum.
Libonotus Stephan, de Vrbibus cum Y: Lybophoenices l. 1. c. 3. Africae nuperrime Tornaci de scriptae, vbi mox errato pari Lib. 4 Lybia pro Libya. vti Libyes. Libya, Libys, Libyes. Recte quoque scribas Libyphonies. Etyniologus in Libys. Silius l. 8.
Libyssidos duplici sigmate. Scio Silio Italico scriptum Phoenissa agmina, Phoenissa iuuentus. At non continuo dicendum Libyssis, aut Phoenissis vrsa. Ecquis iste nouandi furor Vsu contra tendente Librorum omnium. Scriptorum omnium? Estautem I Latiare in primore sillaba, Y Graecanicum in secunda. Sicut in Libya, Libye. Nam Lybia reiculum iuxta est, atque ridiculum: MSS. licet aliquot praeferant. Editur hodie in Prudentio Libico ab ijs, qui post edunt.
Liquebit scriptum in Tertulliano de Poenitentia Volunt Rhenapus, Pamelius. Id vero insignite notant. Nam, eos vti iuuem, Delicuit pro Eliquatum est, legas Metamorph. 4. 7. ac de niue l. 3. Trist. Eleg. 10. Ergo vbi delicuit nondum prior, altera venit. Sic et Maro Ecloga 6, venu stissime:
Dixere etiam veteres Delicare, pro Deliquidare, et Delicare pro Dedicare. I ad Antiqui Lat I Orthographica. Agnoscit et Priscianus lib. 9. Liqueo, Licui. V. Delicuit.
Lychanus rescribit apud Vitruuium Baldus. Per Y, inquit, perperam, et imperite scribunt, inter quos esse Hermolaum Barbarum nolim.
LiciniusMutianus Aur. Victori. Licinins Crassus, Licinius Macer, historia. Licinus trib. sillabis quibusdam in Exemplarib. minus caste legitur pro eodem. Amant enim finalitatem Ius Romanorum nomenclationes. Pro eodem, inquam. Nam Licinus alius nescio qui libertus Augusti. Perlij Satyr. 2.
Nunc Licini in campos Iuuen. Sat. 14.
Martial. l. 8. Epigr. 3. Saepius tamen in Crasso Plutarchi reperias
Nam vbi N vnicum, idem breuiat:
Quamnis me ligulam dicant Equitesque, Patresque. Dicor ab
Indoctis Lingula Grammaticis. Aliud est Ligula,
Lucill. Sat. 16. Publicitus vendis tamen, atque extrema ligarris.
Terelit. Eunucho: Patria abligurrierat bona. Plautus Capt. Abligurigo per Solo R. Neque productionis causa duplicanda liquida: sufficit V, quod expressum pro Graeco, longatur. Sic autem veteres Gracci, vt videre est apud Hephaestionem ex Corinna Poetria; Scaturrit.
Ligur, cognomen Aeliae gentis, Lapides Gapitolinos testatus, inquit Manutius. Sed et nationis. Maro: Vane Ligus. Silius lib. 8.
Certe Ligus nominib. in VS admiscet Fl. Sosipater l. 1. At quis Verrina. 3. Ligur hacreditatem adijt, possedit Sacerdote Praetore? Item: Ligur non aderat. Iterum pro Domo sua: Nonicius ligur venalis adscriptor. An ex Liguria Ligurum quispiam? Et apud Virgilium Ligur nonnemo scripsit.
Ligusticum, vt Etruscum, multa mole contendunt Victorius, et Scaliger. Quibus pugnat Strabo l. 5. Fine Etruriae, et Liguriae vtuntur Scriptorum multi. Varro lib. 2. de RR. c. 5. Contra iugatorij Ligustici boues. Colum. l. 8. e. 2. de RR. In Ligustico mari. Quo loco edurum sit reponi Ligusco, et mori inimicum. Durius in illo lib. 12. c. 55. Ligaustici vnciam. Dioscoridevero quod agas, cuius illa e lib. 3. Ligusticum in Ligaria plurimum nascitur, vnde et vocamen illi in Apennino. Quid quod vti ex Libys Libysticus: sic ex Ligus Ligucticus? Marcianus Heracleota:
Arcularijs admittunt in Aulularia. Iano Gulielmio magis arridet apud Nonium scribi per irrientem literam Limborarij a Limbo, et ora. Et sane nihil aliud sunt Limborarij, inquit, quam qui Limbo oras vestium pingunt, siue practexunt. Finalitas est, compositio non est. Quare retinendum Limbolarij.
Langurim, Plin. l. 37. c. 2.
Linx, Tinga: vnde Tingitani Plinio. Eandem alij Lixum. Vide nostra in Silium, et adde. Lixis Isidoro, Lixus Silio, Lixos Plinio, Lix Solino, alijs Lixa.
Lipare recte. I ad vltimantium Variantiam. Deterius Lypara, Lyppara, Lapare, quae in MSS. Eusebij Chronicis compertus est Pontacus.
Stlitis, et Sistilitis. Festus: Stlata genus nauigij latam magis, quam altum, et a latitudine sic appellata. Sed ea Consuetadine, qua Stlocum pro Locum, et Stlitem pro Lite dicebant. Sic Stlembus eidem Festo. I ad Quin tilia num l. 1. c. 4.
Linendo? Oblitas, Illitat, Delitas legimus tabulas: cur non et Litas prisci? Certe Georg. 4. Lita corpora guttis apium leguntur. Ac mihi Tullium Verrina 4 contempla: Literae, lituraeque omnes adsimulate expressae de tabulis inlibros transferuntur. Quaeris rationem productionis? Vsus, hominumque placita. Manutius, Goropius, alij geminant. Eorum fultura non placet.
Laedo Ciceronis, siue Lito Donati, siue litus esse audeant dicere, qua fluctus eludit, inquit Fabius l. 5. c. 14. siue quia proficiscentes, et reuertentes solent ibi vota concipere, Priscian. sic in 7. Aen. siue a Lido, aut Lino. Affirmatur hoc scriptionis Libris antiquis, et Marmore apud aedem D. Laurentij:
LITORE. PHOCAICO. PELAGl. VI. EXANIMATIS
De Lithostrato nihil dixerim, quoniam quamuis exceptione ista non vteris, conferre tamen in librarios culpam facile posses. Si ratus ille fuit a Sternendo, siue a Strato componi, erratum fuit non pusillum: verum si ex Graeco, piabile: nam eis scribitur nonnunquam A pro [?]. V. Aegates. Consuetudo tamen Merulam deserit. Plinius l. 36. c. 25. Pauimenta originem apud Graecos habent el aborata arte, picturac ratione, donec lithostrota expulere eam. Ibidem: Lithostrota coeptauere iam sub Sylla paruulis certe crustis. Politule, vt adsolet Nonnus in Paraphrasi S. Ioannis:
Hesychius vna sillaba breuius:
Lexiuium. Lix enim per I est cinis, vel humor cineri mistus. Nonius.
Stlocus Festo, alijs. V. Lis.
quoque Antonius Rufus Q dicit esse scribendam, quod sit ab eo, quod est loqui. Nota haec est Longi. V. Loquuntur.
Ludices per V a Lucis, id est, theatris quorundam opinione: non mea.
direstae Macrob. l. 7. c. 3. per Oe, non Ae.
Longobarbi dicti. Longobardi, hoc est spissam, prolixamque barbam gerentes.
Locutus, Secutus alienius apraesentib. Vt Concussus a Quatio, Locus a Loquendo, Cotidie a Quoto die. Alij Sequutus, Loquutus more praesentium. Locutus vero Euphoniae causa per C et simplex V scribatur, ait Beda in Orthogr. ita scribit Pontanus. Silius lib. 16.
Libens priscis arrogat Priscian. l. 1. Fabius lib. 1. Eo fit, vt hoc loquendi genus viri literati miter: Libens, Lubensque de opinione mea abiero. An scriptum voluit: Volens, l. Eadem varietate Libido, Libentia, quae et per V scribuntur
Lucerius, et Lucerna minus recte.
Per V in secunda Libris est proletarijs. Apud Festum: Lucomones quidam homines ob insaniam dicti, quod loca, adquae venissent, infesta haberent. Liscomo per O et S in antiquis Codicib. etiam Liuianis. Dionysius, cum Festo Lucumonis acumen Satira.
Auson. Lucilli vatis sic imitator eris.
Horat. Quid vetat, et nosmet Lucilli scripta legentes.
Idem: Nil comis tragici mutat Lucillius Acci. Antea.
Item in Graecorum Epigrammatis. Alterum L dispulit Martialis lib. 5. Epigr. 57. Famae Lucilium suae relinquat. Plutarchi in Bruto Codices variant.
Luciscit: hoc iam cur cesso pultare ostium. Victorius ex epist. Tullij ad Catonem Medicei fultus auctoritate Libri; Cum lucisceret, in Amanum ascenderet.
Facio lueri, et Mostellaria. Pandectae Flor. Lucri fit. Act. 27. Lucrique facere. Copulare maluit Cicero Verrin. 5. Omnem illam ex aerario pecuniam lucrifadam videtis, aliasque saepissima vice. Fabius quoque Declam. 12. Audi frumentumestud, quod lucrifecisti. Plin. l. 7. c. 39. quil. 33. c. 3. discreuit: Ita quinque partes facte lucri.
Lugdunum habet eadem Inscriptio rosulac Tiberinae. Inconstantia bene solens. Diae Vocontiorum:
IN. CVRIAM. LVGVDVNENSIVM
Stephano Lugduna ciuitas Celtogalatiae. LVRA Festus: Lora Ausonius.
Mucco a muccis, et Ut Bucco a Buccis: ita Luco a Lura ob ingluuiem. Sed ratio significationis potior fuit ob sonitum voratoris. Sic Pulcher, et Orchus, inquit, Quorum vtrumque pridem in desitis.
iniuriae cognomen habuere, inquit Plin. l. 11. c. 37. Sic et Fasti Capitolini, non Luscinius sillabis quatuor. V. Pighium Annal. l. V.
APOLLINI. DIVO. AVG Q. LVTATIVS. Q. F. CLA. CAL. Q. LVTATIVS. P. F. CLA
Et in altera Romae. Item in foedere cum Cartaginiensib. icto. AYTATIOC nullo K.
Romae in Quirinali in basi arae:
Q. LVCTATIVS. Q. F. MENS SILVANO D. D
Idem Luteola caltha.
Lytra Varroni.
Licymnius,
Quam recte? Apollodorus lib. 2.
Lycij Apollinis oraculum in Lycia maximae claritatis fuit ob luporum interfectionem: enim lupus est. Vide Hesychium ibi: Templa lycie dabis, ex Lyciae fortes. Lycaeus autem Lucem Latini habent, et docet Macrobius lib. 1. Saturn. C. 17. Prisci Graecorum, inquit, primam lucem, quae praecedit solis exortus appellatterunt
Sed et Lycaeus audit apud Maronem:
Parthasio dictum Panos de monte Lyeaei. Fastor. 1. In idem venere Lycaei.
Eustathius loco non vno, solo I scribit Lycaeum pro Viridi Lyceo haut ferri potest: et si Rosuueusin pede Medicoecclesiastici libri ita scripserit:
Idem Stadio clarus Hygaea tuo, pro Huygea.
Lygurgus cum G. Quam velim istos
Lygdamus: finalitatem obtinente I, non V. Ita sciscit Salmasius in Exercit. Plinianis.
Limyra, vel Limyre Y Graeco secundam obtinente sedem. Ouid. Codices Metam. 9.
Stephanus
Strabo l. 14. Post eius Promontorium est Limyra, et eodem nomine ciuitas.
Ph vti Nympha, a quo nomine illud ortum: immo in peruetusto Maronis Codice scriptum visum est:
vbi proletarij Libri Lymphas offundunt. Ita legere Festus, et Scaliger. Limpha tolerabile est: non Limpa. Addunt colorem tamen, quod inde sit Limpidus: At hoc est parentem ad filij charaderem fingere. I ad Nannium virum erudirissimum l. 4. Ex eo Limphati, quib. de Festus in Lymphae. Vide Nymphae, et Tipula. Vide etiam, atque etiam notam L.
Ligurium: Epiphan.
Vnico praeferunt vel emendatiora Plinij Monimenta. V, Amphissa, Cephissus, Gnossos, Larissa.
ROMA illa, quae Illa, inquam, inelyta Roma, sacrosancta Ecclesiae Sacramenta introspicit, quae tu, MERCERI ORNATISSIME, naue, docteque explicas, affirmas, profiteris. Haec sunt lucernae septiformes vt loquitur Cyprianus ille, cuius Ecciesia sanguine purpuracit: baec sunt septem candelabra aurea: haec sunc columnae septem, super quas aedificauit domum Sapientia. Mirabantur plerique tam diuturnum a te filentium: et si Grudiorum Lyceum pridem eruditionis, tuaeque Theosophiae tubis per sonabat: echo tamen sepostas oras, ac prouincias orbis Christiani Esaiae cap. 4. non reuerberabat. Tandem, tandem Sacramenta septem, quasi mulieres septem te apprebendunt, et tuum inuocari super te nomen exposcunt. In apocalypsi Dominus cap. 1. mandata sua diuina, et praecepta coelestia ad septem Ecclesias, et earundem Angelos dirigit: tu tandem ad longe, lateque diffusam Ecclesiam Catholicam Romanam, dum typis excuduntur. Macte hac Theosophia tua, et alijs compluribus, Terentianus. qui eandem traclautre incudem, celsior: demittere, et tenuia per nubis ire vellera ne dedigneris. Mecum ades, MERCERI; Mercurius te clamat: Seu Macetum terras degrumare, seu Afrorum Mapalia lustrare, seu Marcomannos, Moesiam, Marmaridas, Mosynoecos inuisere libentia est. Mercurius nec sine Marsupio, nec sine Malabathro duxerit. Manuprecium non quaeritat Quod si Mineruam mauis, etiam Meneruam reperies: haec te expediet Monstruosis opinionibus: ille per Montuosa, et acuta traducet. Atque vbi spatij sat erit confectum, reditus ad Museum patebit, atque ad Musaeum, si voles, Neque si voles, Moses vsquam aberit. A Mosis Pentateucho exordia currunt Theologis, quorum tu Alpha in nobilissima Grudiorum Academia, quam tuis vigilijs antelucanis, preasetia, eruditione famosa magis, magisque nobilitas.. Et Mercerum tantis meritis grauem indonatum transierim? Apage flagitium. Ergo, quae cernis enotata, censurae tuae submitto.
Macedoniae Macetum igitur deciditur ex Macetarum a recto Macetes, seu Maceta, vt Getes Geta, Scythes Scytha. Quare apud Lucanum, Starium, Flaccum, aliosque Macetum scriptum oportuit: vbi durissime se regno imposuit Macedum ex maeedonum. Pharsaliae lib. 10.
Gratius Cyneget. 1.
V. Notas ad lustini lib. 7.
Mascezel: per E in secunda, et L in tertia. Onuphrius legit per I Mascezil, et Marceliinus. Alij Claudiani Codices Masceber, vel Mascezes. Orosij Mascezil, Iornandis Mascelzer: aliter Sabellici, aliter aliorum Libri.
Macie: apud Palladium vno R plus Macror scribitur. An prius a Maceo: posterius a Macro?
ebrius a Graeco deductum, vel quia madidus sit a vino, Festi vox. At in Plauti Poenulo edente Duza: interiecta L Madulsa. Probe abeo madulsa. lta victu excurato ---
Cilliuiorum, siue Ciluiorum cognomen cum Ae in sillaba principe, altera nuda a diphthongo, Sic Dio Suidas, Latina, Graecaque Consuetudo, Saxa, Manutius, Lambinus in Hotat. Virgilij Codex Romanus, veterum Monimenta in Maecenatis hortis eruta. Sie in frusto, quod in hortis Colotianis:
PERMISSV. C. MAECENATIS
Basis marmorea: P. MAICENAS. OLYMPICVS Becmanus quia non omnia Monimenta prisca, et Tabulae congruunt, sitque in quibusdam Mecoenas Libris, et Saxis, ita censet e Turnebo scribendum. Cuius ratio. Mecoenas a Non vnus e multis, Vir singularis. Alij a Non Nouus homo; sed antiquis, et atauis regibus editus. Vide Aegesta.
Maecianus in Capitolino ex Cl. Salmasij obseruatione. Vulgo Maetianus per T, oblique.
Moenius per Oe, et Menius secunda vocali dumtaxat reperiri apud Liuium, Fiorumque Vinetus est testis. Maenia lex; Praue Menia absque biuocali arbitratur Vinandus Pighius Annal. lib. 2 libroque tertio perattente Menenius perperam in Exemplaribus vulgatis: nam patricij sunt Menenij, qui tribuni plebis esse non a potuerunt. Rescribit ergo: M. Maenius.
Maesa Capitolinus in Macrino. Herodianus:
Magalia, et Mapalia idem significant. Sed Magalia ma producit: Mapalia vero corripit,
Val. Flaccus lib. 2.
Festus Mapalia nominat. Ausonius in Periochis abit a Seruio: Commune Eumaeus mapale, et diuus Vlyxes. Vides etiam produci? Fl. Sosipater lib. I. Magalia . Asrorum turguia. Mapalia, Mappalia, geminatque P in MSS. frequentissime. Certe Hebracis Tentorium. Videsis Goropium Hermathenae lib. 4.
Magister, Fab. lib. 1. cap. 4. Vt Minerua, Menerua. Sic Armeas, Armellas per E veteres, per I minores scriptitauere, vti visum Palmerio.
moderari, Festus. Spartianus vna sillaba minus Magistrare. Vitam militarem magistrans, inquit de Adriano Imp.
Magistrates inuenimus, inquit Fl. Sosipater lib. 1.
Meritissimo te magnifacio. Quod in Hecyra an legend um sit, ambigunt, legentibus alijs Magnificare. Et Plautus Sticho iterum Magnificare:
Magno Opere, Operemagno. Item Magno absque Opere, et Opere absque Magno Latinis veteribus praesertim Comicis. Magnopere tritissimum est, habesque principio l. 2. de Inuentione apud Tullium, vbi protinus: Cum puerorum igitur formas, et corpora magno hic opere miraretur. Plautus Curcul.
Ibidem: Jussit opere orare. Cicero lib. 4. ad Atticum: Nec metuo tamen, ne mihi sermo desit abs te: opere deletior. Sic in omnibus priscis Codicibus legit Palmerius in Spicilegijs. Lucilius:
Meherbal inuenias. Variantia ex Iudaeorum prouenit fontib: Illi namque per E Meherbal semper efferrent. Latini scriptores malint Maharbal per A. Neque Graeci secedunt, de quibus Etymologus in voce
Maia teste. Quintiliano lib. 1. cap. 4. Hactenus quis Ciceroni suffragatur? Quis Antiquitati, cui scripta Maiiia tribus I vocalibus in medio? V. Aiio.
Tribunusplebis censet Consentius in Arte. Ergo coniugate scribeodum de eius sententia.
Crotalizo, non per SS scribit Cassiodorus (scribo ego) Viderint illi, inquit, qui cum Verbis integris Graecorum vti non crubuerunt, erubescendum crediderunt literas Graecas inter miscere. Nobis satius alieno bene vti, quam ineleganter nostra apponere. Vide, vide Patrisso.
Copia piperis, et malabathri. Post: Malabares, et Malabar dicitur, nasci aiunt, eorumque sermone vernaculo Bathrum, et Bethrum dici: vnde Graecorum nata compositio qui iure suo etiam Malobathrum per O in secunda scripsere. Graecos imitati Latini. Hor. l. 2. Od. 7. Malobatro.
Syrio capillos, Apicius lib. 1. c. 29. Plinius locis aliquot. Similiter in Plauto Malobathrarij, aut per A Malab. Alij concisam arbitrantur vocem ex Tamalabatra.
Dico male, et Maledico iunctim Scripsissie videtur Diomedes lib. 1. quam scripturam adstruit Catonis. et Vespasiani apud Suetonium Remaledico. Arbiter; Maledicillam versibus. Abrupte in Mostellaria: Vt tibi maledicam. Ibidem tamen: Si sobrius sis, male non dicas. Apud Caecilium in Chrysio:
Romae Inscriptio:
QVID. ESSET. MALEDICERE. NESCIT
Maledicatur.
e triuio apud Tullium. Aegre aliterinuenias. Plautus Curculione:
Maledicis.
Neque ingenium ad malefaciendum exercui. Idem: Insolentia auidius malefaciendi. Ennius: Benefacta male locata, malefacta arbitror.
Beneuolens. Sic in editione nouissima Gregorij Turon. Surasu maliuolo. Sic Malioquium in ub. Tertull. de Spect. Per I quoque Glossae: Maliunlencia, exponiturque Maliuclus,
L. MANLIVS. L. F. A. N. VVLSO. LONGVS
Videpag. 288. Gruterianarum Inscriptionum. In Romano Virgilij Codice MALIVS vnico L: in Oblongo alijsque MALLIVS geminaro, vt in Catulli emendatioribus.
Mendose qui geminant L literam, et enmiciant Mallo, Nollo. Quoniam principale eorum vnum habet L, Volo, et in compositione prima decidit sillaba, sequens non immutatur. Coruntus latentem euoluit compositionem apud Cassiodorum: Malo qui putant ab eo, quod est Graece comparatiuo modo descendisse, et perduo LL scribunt, peccant. Non enim a Gracco translatum est; sed ab antiquorum Consuetudine, qui primo Magis volo dixerunt: postea pluribus elisionibus hoc verbum angustauerunt, vt Mage volo, deinde Mauolo, quod frequentissimum apud illos est, nouissimo hoc substitit, vt Malo esset. Sed Malle perduo LL: velle enim est. Item Nolo per vnum L: Nolle per duo LL. Nolo enim Nevolo est, Nolle Neuelle. Idem lsidor. Hispal. lib. 1. Orig. cap. 26.
Mamertus cum T, non C. Inde Mamertinus, et Lvcophroni est
frugi domino, Hor. Mancupium
Heri, et Here. Seruius dicit sextum casum a Plauto productum: A mani vsque ad vesperam. Cirisauctor
Recte per E Persius:
quod Vsus corroborauit.
a quodam Persa extiterunt. qui vocabatur Manes inquit D. Aug. tom. 6. lib. de Haeresibus et mox: Sed in Graecia discipulicius, i tantes nomen insaniae, quaji doctiores, et eo ipso mendaciores, geminata N litera Mannicheum quasi manna fundentem pro Manichaco, id est insano appellaucrunt.
per duo I dicendum, quia sunt a M anibus, vt putat Verrius, dictae. Verba sunt Charisij. C. Caesar per I scripsit, vt apparet ex titulis ipsus: Augustus per V, vt testes sunt eius In scriptiones auctore Velio Longo in Orthographia. Scriptio per I videtur Proportione iuuari in similibus paragogis Manicae, Maniculum, Manicatus. At proportio alia videtur V exigere. Manulens enim dicitur, et Manuleatus Plauto. Item Origo. Varro lib. 7. de LL. Amanu Manubiae. Gell. lib. 13. cap. 23. Manubiae enim dicuntur praeda, quae manu capta est.
Manu, et Manubijs adsignat Originem, dictio vt sit hybrida, Cui fauet Ad a mantius scripto Manuuias duob. VV. Non per B, vti legit et ipse apud Persium:
Sueton. In Nerone per V: Quantum posset praedae, et manubiarum inuaderet. Plin. l. 7. c. 2 et Sic Manuprecium, Manntergium subiectius. Sic Manubiarius amicus in Plautina Truculento.
Plaut. Mostell. Eduxi Maniplares meos.
Item: Conueniunt Maniplares. At Plautistilo exaratum per V reor Manuplares, quod est Inscriptioni Puteolis:
C. SENIO. SEVERO. MANVPVLARIO
Simul nota Manupularium non minus rectes cribi, quam Manuplarem, de quo et similib. in veterum Orthographia. Manipnlarius.
Omnes e Ctesiae Indicis etiam PhotiusBibl. c. 72. cui scriptum com R
Mantelia per E Sic Oblongus, sic alij plerique. Apud Lucillium vero Mantella:
Sic in Capt. Plauti. Sic omnino ex Originis praescripto: cum namque Mantella sint manibus tergendis (Isidori loquor ore) telae, quis non videt secundam vocalem Origine reposci? Sic sequitur Mantisa a manu, et Manuetus quoque. Ab hac coniectura reuoluor ad Plutarchi Politicamonita, vbi Graecam vocem obseruo ex Platone Comico:
An et Mandilium tertia consonante? Etymologus:
Mantesa, seu Manntesa (vt veteres dixere Pertisum pro Pertaesum) aut Manutena. Manu enim renetur, aut prorenditur auctarium antequam apponatur iusto ponderi, aut mensurae. At in Libris vetustiorib. S geminatur. idque rectius, consonantius, vsitatius: antiquum quamuis Latium sonoram nullam reponat.
Manu. Scruius in Centimetro: Habes, lector, manualem in compendio discendi libellum, Manalis fons Festo: nota res.
Manu vero cur miserit, si id potius quaeris. Mox nihilominus: Quos nisi manumisisset: Festus, alij iunctim.
Ego manuprecium dabo. Manuprecium, Gloss. Isidor. l. 11. Orig. c. 1. At Tertullian. lib. de I dol. Iniecto S: De mercedibus, et manusprecijs interest. Verum ex Liuij l. 44. Pandectis, Vlpian. c. 13. de verb. sig. sililam literam abire iubet Hotomanus, quibus erat Manuprecium. Neutra scriptura Pamelio displicet. Nec mihi. Maniprecium per I, quod non infequenter occurrit, vt ex Perfacilis cum I, Perfacul per V apud Festum: Pernucies apud Donatum, Vsu probissimo Pernicies. Plin. lib. 35. c. 10. Maniprecium cius tabulae in nummo aureo, et lib. 33. c. 11. ita rescribente Gelenio. Cato c. 14 Ex signo maniprecium erit. Manupletium veterib. Glossis non est Manuprecium, sed precium, et merx et merces.
Magalia.
Smaragdus.
Martius, familia Romana, Lapides Capitolini, alijque Nummi. Saxom vnum ad radices Quirinalis:
C MARCIVS. C F. SERG. SALVIANVS NORBA
Origo, et Competentia eo ducunt: Titus, Titius: Quintus Quintius. Marcus, Marcius. Similiter per C Marcia Scipionum mater, non per T. Silius l. 13.
Similiter Marcius Coriolanus, qui Dionysio, et Plutarcho est Marcio Scipionum Anco Marcio? Pontacus, cuius diligentiam mirari satisnequeo, Marcius reperit in duob. MSS. Aitque hanc Orthographiam probari Dionysio, Plinio, Orotio, Floro, Cassiodoro, Eutropio, alijs: Martius vulgari quamplurimorum MSS. auctoritate adserit, Liuij, eius Epitomes, Flori, Plutarchi, Rufini, Solini; Augustini, Bedae, Mariani, Freculphi, aliorum. Per C mauelim cum Manutio.
Lucillius: Et velut in fabricam ferstens cum marculu ferrum,
Idem Isidoro plaeitum, et Plin. lib. 7. cap. 36. Forcipem, marculum, vectem, incudem. Festus Marculum a Marco. At Turneb. l. 1. Aduers. c. 14. ex veteri Grammatico: Martulus a Marte, non Marculus. Ita scripsit Casaubonus in Theophrasti Characteres. Et vero Turneb, verba ipsissima sunt Fl. Capri de Orthographia: Sed vtrorumque significantiae diuertunt. Capro, Martulus est Martis sacerdos. Sed et pro Marculo Martulus Etruscorum est. Fabius porro lib. 1. c. 5. Omnia Italica pro Rymanis habet. Et nostrate lingua a Martulo Martean, Italorum Martello, Hispaniorum Martillo.
Alemanni. Statius lib. 3. Siluar. alterum N deturbauit carminis violentia.
Marmaridae constanter a Strabone, Dionysio, Herodoto, Diodoro, Pausania, Hegesippo, Iosepho, Festo. Simile Satrapae, Satrapes. Silius Italicus lib. 3.
Scylax Caryandenus in Periplo: Libyae gens, Marmariidae.
Marmur, Quintil. l. 1. c. 6.
Marobodus. Non alius videtur Originis Merobaudes magister militum, qui Grauanum Aug. prodidit apud Parisios. Crebra namque migratio est A in E, et Au in O, et contra.
Marpessia cautes Aen. 6. geminantib. sigmatib. recte scribas e Pausaniac Phocicis locis complurib. e Silburgij Notis, e Scaligero in l. 2. Tibulli, e Stephano: Marpessus, Pari mons, ex quo lapides eximuntur. Sic Cephissus, Antissa, Larissa, Lyrnessus Homero Scriptum
In voce pars compositi non habet opportunas et praecipuas significantias: sic in pars altera adiecticia sine vi nomen extendit. Item Eustathius. At P vnicum, vt eo redeam, excusabile est de exemplo Argyripe, quod concinniter fit ex
absque R litera Maspedis, Festi verba.
nomen habet Phrygiae liquidissimus amnis. Fast. 6. Lucan. l. 3.
Aliter Marsyas, V. Hermagora, et Volum, 1. item quae ad Silium notabamus lib. 8.
Marte, T scribitur: inscite Marcialis
Liuius lib. 28. Masaesylorum is rex erat. Masaesyli gens affinis Mauris. Lib. 29. Gens Masaesylorum.
Messagetae. Ita Lucani Codex vetus Pulmano lectus, Strabo libro vnde cimo, Stephanus de Vrbi b. Et Xiphilin. in Adriano, Isidor. lib. 9. Orig. c. 2. disertis verbis per A designat: Massagetae, quasigraues, id est, fortes Getae. Nam sit Liuius argentum graue dicit, id est imassas. Ex ratione non optima scriptoris mentem tenemus. Pulso sigmate altero Iosephi antiqua editio Graeca
Dionysius:
Massinissa, Graeca Consuetudo, inquit Manutius. Atqui Graeca Consuetudine scribitur ab Appiano Libycis Massinissae per I in secunda, et tertia. Firmari potest similibus exemplis. Massilia: Catina: Numidae: Agrigentum: Cano, Tibicines, in quibus I loco A surrogatur, Vide nostra in Silium Italicum. Ful. Vrsinus in Cicer. de Senectute: Massinissa Scribendum est ex auctoritate aeneae tabellae, quae est apud me incisam habens Thoriam legem, in qua de agris fit mentio, qui donati regi Massinissae.
Missiliua.
Mansturbatus cum N. Neque enima Manu, turboque est: sed ex Graio 7 luxato P, et [?] in ss quod amat fieri, mutante. Martial. lib. 9. Epigram. 42.
Eum Sandorum mastruca mutauit. At Fabius lib. 1. c. 5. ex Tullio Mastrugam Scribit: si modo ipse. Etiam Isidorus Hispalenus. Cum G apud Prudent. contra Symm.
I ad Inscriptiones.
Mathusalam per A in vltima, quod in MSS. Eusebij este testatur Pontacus.
Tam maturrime comparauisse. Ibidem: Maxumos tummultus maturissime disieci, atque consedaui.
Mactea ab eo, quod Graeci Multis venenatas macteas misit. Arnob. Frustilla haec paruula pro suanib mactenlis sumunt. In Suetonium Casauboni Editio prima per C, et nonnulli MSS. Athenaeus l. 5. et 14. Mattici, non Mactici scribimus. Adde Tertullian. lib. De testimonio animae Obsonijs, et mattacis, duob. T, ac biuocali principe.
Mars. Nam dictus est, qui magna verteret, Mauors, inquit Cicero lib. 2. de Natura D. Silius:
Antiquum Latium Mamers, Festus.
Stola, et Reicinium Latino nomine appellatur, eo quod dimidia cius pars retro reijcitur, quod vulgo Mauortem dicunt. Nonius: Reiciuium, quod nunc Mafurtium, dicitur palliolum foemineum. Inteljige Palliolum alias virile, in luctu a foeminis sumtum. Mafortes, siue Mauortes, Cassian. lib. 1. Instit. c. 7. D. Hieronym. epist. 22. ad Eustochium: Per humeros hyacinthina laena mauorte volitans. Vide Acta D. Petri, et Pauli, vbi Plautillae Maphortis mentio, et Seruium in illud:
Sic inibi: Quod vulgo Mauorte dicunt. Graeci
T. Eustath. Iliad. X. Capitis redimiculum Maphorium quicum D. Hieronymus conuenit.
Britannia, Lusitania, Aquitania. Cur non Mauritania? Ita est lib. 4. Manilij:
Nam
Maurus, a quo Mauricus in Plinij Epistolis, inque Aurelio Victore: ex eo Mauricius, non per T Mauritius; quod Becmanus figurat ex
Aemilianus? Ita biuocalis Ae in I longum transmeat, vt in Laedo, Collido. Alijs Maxaemilianus probatius est.
Orare iussit opere maxumo, item Milite. Passim Maximopere scriptum vt Magnopere. Adde Isidorum Hispalensem l. 1. Orig. c. 26. Maximus, Maxumus, et siquae similia sunt, qualiter seribi de beant, quaesitum est. Varro tradidit Caesarem per I huiusmodi verba enunciare, et scribere solitumesse. Inde propter auctoritatem tanti viri Consuetudinem factam, vt Maximus, Optimus, Pessunys scrubatur. Vide Fabium l. 1.
Masas. MS etiam Marax. Lucan. l. 4.
Aurel. de Venatione:
Cum me. Priscian. l. 12. Quomodo igitur si dicam Propter te, et Te propter, idem significo, et Cum quibus, et Quibuscum: sic Cum me, et Mecum. Nam antiquissimi vtrumque dicebant. Sed in plurali primae personac cacaephati causa solebant per anastrophen dicere Nobiscum pro Cum nobis Itaque propter hoc reliquarum quoque personarum ablatiuos similiter praepostere proferre coeperunt teste Plinio, qui hoc in 2. lib. serm. Dubij ostendit, et Cicerone, qui de Oratore his vtitur verbis: Nolumus Cum me, et cum te dicere, ne eidem computationi adiungendum esset Cum nobis: sed potius Mecum, et Tecum, et Secum, et Nobiscum diximus, Cum praepositione, quae facit obscoenum assidue postposita. Vetere etiam Mehecum, et Medecum.
Similia sunt: Loquela, Suadela, Confugela.
Melito agnoscit. Diomedes autem l. 1. discriminat, vultque Meditantum esse secum cogitantem: melitantem voce
dicentem. Quaesitius, quam pensius discrimen. Narh et Meditor exerceri significant, etiam cum ad sensu totius ordinis literatorum.
Mehercules.
Ennius: Summus ibi capitur Medix, acciditur alter.
Nauci non est Mediastuticus, quod in Liuij lib. 24.
Megalensibus in titulis fabularum Terentij, et Cicerone de Aruspicum responsis.
Ladon flumen inter Helion, et Megalen polin medius est.
Me apud Antiquas Tragaediaram praecipue scriptores in veteribus Libris imenimus, ait Quintil. l. 1. c. 6.
Mebercules libentius Cicero dixit in Oratore. Neque opinot detritum ex Hercules, vti visum Passeratio: sed vti prisci Me hercules adiuuet, optabant: sic alij inuocabant: Me, Hercule, adiuua, quae deinde in vnum coiuerunt.
vocant, Solinus, Festus, Plin. 37. c. 8. Aristot. l. 8. Animal. c. 6. lib. 9. c. 22. At in Solini Librisreperit Melancorythos Salmasius, nec incredendum.
Melchisedec Xt, I. Ita traditum.
Melle Latinorum.
Ita Lambinus vnico L. Eiusdem namque est Originis cum Melotis, et scorteam manticam interpretatus est los. Scaliger ad lib. 2. Varr. de RR, Alij scripturiunt Mellina.
trita Maro in Georgicis. An metri causa S intermisit? Glossae: Amellum,
Membra intemerata requirens.
Theopompus:
Mendosi sunt et Codices, quibus est Ma Duob. tamen hoc nominib. appellant Graeci. Comaron, et Mimaecylon, quo apparet, et totidem esse genera apud nos. Alio nomine Arbutus dicitur.
MM, Libri, Lapides, Nummi. Mummius alius familiae, Vide Gifanium de gente Memmia.
Nicandrus.
Mendis. Pausaniae in Eliacis:
Minerua, vt ex Sicilia, Tingo, Meminerua sit, Minerua, Menerua, quo super vide Arnob. l. 3. Menerua vtraque priore sillaba per E ediderunt nouisfim in Prudentio Seruit enim Orthographia tempori, inquit Victorinus.
ab inuentore eorum Menio dictia sunt: vnde et columna Meniana. Cicero Academicorum lib. 4. Interim ille cum aestuaret, veterum vt Mentanorum, sic Academicorum viam secutus est. Haec Nonius. Idcirco absque diphthongo prima perscribitur quac diphthongus nobis displicet apud Barbarum. Mecum Asconius, et Porphyrius.
Ducenarius in Photij Bibliotheca, et Inscriptionib. plurib. vt Centenarius. Refragatur Fabricus in l. 1. de Officijs, qui N geminum exigit.
Mensam cum N litera prima Sillaba saepe protulisse. Varro Mesam, quasi Pago. Notat Quintilian. l. 1. c. 6, ex XII. NI. ITA. PAGVNT. Cuius figuratiouis vestigium in Marone:
Sic Mesa, post Mensa.
Mesura. Inscriptio Romae
... MESVRA. ACTA
Dic Parisijs. Mesure abea balbutie eit.
Menstruus) recte scribi Priscianus agnoscit lib. 2. Scribit et c. l. Rhetoricorum Tullius: Pars quaedam aeternitatis, cum alicuius annui, mensurni, diurni, nocturui, et vespertini certa significatione.
Apul, de Dog. Platonis: Oculis namque metitus est coelum, siderumq. circuitus. V. Dimensus.
Mendax. Vide Andabata.
Exhalat opaca Mephitim.
Non Menphitis.
facunde nepos Atlantis, te siluissie nefas. Sillaba prima vulgo per E recte, seu quasi medius currens, quod Aug. visum. 7. de Ciuit. c. 14. Arnob. l. 3. Isid. l. 8. Orig. c. 11. Siue a mercib. vti placitum Plauto, Festo, Eustathio, alijs. At Fl. Caper tradit veterib. scriptum terria vocali Micurtus, quasi mirandorum sit artifex, aut cui Mira curae.
Medidie, D. Ambr. in epist. ad Philipp. C. 3. et Ciceto in Oratore: Ipsum Meridiem, cur non Medidiem? Credo, quod erat insuauius.
Meretrix Genetrix.
Merso Accius, et Festus. Fabius l. 1. c. 4. Et haec ipsa S litera ab bis nominib. exclusa, in quibusdam ipsa alteri successit. Nam Mertare, atque Pultare dicebant, Comici videlicet vsu densissimo.
Massag.
Messana Siciliae, a qua Messalae nomen auctore Macrobio l. 1. Satur. c. 6. Quae ergo liquidam alteram appingendam ratio petsuadeat, Vsu praesertim contraueniente? En tibi Pontacum, o virum quantum! I ad Eusebij Chronica Obseruandumd emper legi cum vnico L communi, Fasti, Appianus, Suetonius, Tacitus, Cicero, Plinius, Dio, qui scribunt cum simplici L.
Est et alia Messana Siciliae et pronincia Mesana vnico. S. Adiuuat causa nominis: Inter duos ibi fluuios media vt Asinius Quadratus ait. Latini saepius Messana per A in medio: Graeci Messena, Messenij, Messana. Neque ex hac vocum differitate vrbium distinctio fuit inuehenda, vt vir doctissimus Pontacus tandem ad Eusebij Chronica notauit, et Polibij commentator. Messenas geminas ad mitto, sed eas cum gemino sigmate, aut simplo, vti Poeris Psammethicus. Athen, vero l. 6. c. 4. Psammaticus.
Glossae: Mataxa, Mataxa, Mataxae, et tomicae ad instam longitudinen. Turnet. l. 20. c. 4. Alij eandem per vocalem secundam scriptitant, Isidorus l. 19. c. 29. qui a Meta figurat, Photius pag. 46. Mataxarij. Qui Cataxam scripsere ludibrium merito debucre Caspari Hofmanno Germaniae soli lib. 1. Variar. c. 23.
Methyscum tamen legi iubet Ery thraeus ex Placiadis libello, qui Expositio Virgilianae continentiac inscribitur. Turni fuit auriga.
Methone tribus sillabis, et asperata media consona. Nota praedictis Graecis scribi Meton fuit nobilissimus Mathemacicus Cenisorino, et Eusebio.
Sed et apud Poeras eam bis poni consonam vult Vinetus in l. 1. Flori extrito I vocemque fieri bisyllabam Mettum, siue etiam Metum. Rinaldi Nummo est M. METTIVS. Placentiae in D. Pauli templo: L. METTIVS. L. F. duob. T notatus est Romae in aedib. Pauli Plancae: Q METTIO. Item: P. METTIO. Neque alibi METIA, et METIVS non inuenitur vnico T. Adeo non voto viuitur vno.
Mezzentius, aut vt cum scriptum fuerit, ferre oporteat. Nam hoc est iam vernaculum Italiae, et non deflorescentis Iraliae, sed quae defloruerit, morem sequi, hoc est Italiae cineres Soli obiectare. Diomedi probatur Messentius. Sic olim sribi, ac enunciari solitum tradit Vel. Longus. Prisci vsus fuit Medentius. Vide tractatumde veterum Orthographia. vt Graecis
Mycon litera cornuta. Neque melius in Harpocratione Mecon.
Michi cum Ch qui obstinatis animis scribunt. iurant in barbariae defensionem, et barbaricum in modum meliores odere Musas, in quib. est Leonardus Aretinus in quadam epistola, Flandrique paene omnes, quos cum hic ratio destituit, spargam vmbram. C Traho, Tracsi, Trastum: Dacae, Dahae. Sic Mihi, Michi. Verum cum posito vno, alteroue singulari. tertium non sit consequum, minons illa sunt, quam vt Antiquitatis robur deijciant. Affirmandum fuerat in Mihi idem Vsu eruditorum euenire, aut scripti. fatique sordes confitendae. Neque omitram veterib. scriptum Me pro Mi, seu Mihi. Sexcentis Comoediae locis: Quid me fiet? Festus disertim: Me pro Mihi dicebant antiqui, vt Ennius cum ait: Siquid me fuerit humanitus, vt teneatis. et Lucillius: Nunc ad te venio vt quae res me impendet, agatur. Haec sane probabiliter. Quid agas isto Plauti loco in Asinaria:
Vbi certe sextus est casus. Fruterio tamen visum fuit Me pro Mihi superis in locis substitui. V. Nihil.
Theophrastolib. I. cap. 15. Cum S Plutarch. lib. 3. Sympos. Problemate 1. Smilacis vmbra. Ouid. 4. Metamorph.
Dioscorides l. 2. Smilax hortensis. Plin. l. 37. c. 10. Zmilaces in Euphate nascitur. Gemmae genus: sed Origo eadem.
Mille numerus a quibusdam per vnum L scribitur, quod Milia dicimus non Millia. Alij melius per duo LL existimant scribendum. Gracci Milia, vnico L veteres Pierij Libri. Cledonius in Arte: In plurali vero declinatur Milia, Milium, Milibus vno L sublato, vt:
Mille per duo LL: licet Milia per vnum L scribatur. Discrimen hoc statuit Valla, vt substantiuum Mile L vnico scribatur lege Competentiae Ile, Cubile, Bubile: adiectiuum Mille duobus. Lucillius vbi I exile est, ipsum dumtaxat scribi iubet: vbi plenius, adiuuat praefixo E.
Milienses, Milyitae. Cicero 3. in Verrem: Quomdo iste commune Milyadum vexauit.
Milicus indienis ---
Milciades.
Muluius. Notant alij quandoque sibi obiectum Moluium pontem per O: vt hic quoque V, et O cognatio locum habeat.
Miluius quaestioni subijciunt: Miluus duobus VV, sillabis tribus multis in anijs adserunt, nulla robusta ratione. Hoc ita vult Andr. Brabantus, quod ex eo sit Miluina. Quid postea? non et a Coruus fit Coruinus? Dic potius ex eo scribendum Miluius. Tum elumbe a pronunciatione arcessit argumentum, relatu indignum. Denique MSS. Libros crepant. At variantia est in Libris tanta, vt Miluus, et Miluius Vsu densiore notentur. Veteres quoq. Grammatici notant in Vus efferri Carduus, Arduus, Fatuus, Mortuus: quis eorum tribus sillabis Miluus dixit, scripsitue? Omnino Miluus duabus sillabis vt Coruus, Seruus, Nacuus. I ad Vol. 1. vbi de Librorum fide.
Mimermnus. Horat. Epist. 6.
Propertius lib. 1, Eleg. 9.
Solin. cap. 53. Strabo lib. 14. Viri fuere Colophonij memoria digni Mimnermus tibicen inxta, et conditor elegiae, Suidas.
M. M MINICIAE. RVFINAE
Suidas:
Misceo non est X modorum altero: cur ergo erit in Mistus? Nec desunt patrocinia veterum quorundam Librorum. Contra in omnibus antiquis Maxonis Mixtus, et Permixtus legi testatur Pierius in 1. Aen. ibi:
Ea re X mauult. Quod qui sequi volet, dicet tam Sc, quam Cs geri in vtero X, et aequipondio
Mixtura,
Graia redimita mitella. Solini: Quasi mitrula lintsatus eaput.
Plautus in Poenulo: Arrhabonem hoc pro mina mecum fero.
Plin. l. 21. c. 34. Mna quam nostri Minam vocant, pendet drachmas Atticascentum.
C um tratre Mestheo. Fauent antiqui Libri: etsi non desint, quibus sit M nestheo
Modiperatores. Modimperatores scribit Lipsius lib. 3. Antiq. Lect. Alius Medimperator.
Oe indubitanter, Libri omnes, Graeca Consuetudo, Origo ipsa Ae scribi.
Oe cum pluribus. cum Riuio, Ios. Scaligero, et Libris vulgatiorib. Auctorum paene omnium. Vt enim Muri olim Moeri, pars vrbis, Moereo. Moeror ipse Mortis est parens. Ab eadem Origine vti Mors ex Morta ex Maera, vnde metaplasmo MAIRABVS in veteri Epigrammate, quod refertur Volum, 1. Tract. 3. sect. 10. eaque ratione fulciripotest Manutijopinio, quam solis Inscriptionibus affirmauit. Qui Manutiusper Ae marcidam Varronis deductionem lib. 5. de LL. secutus, et Saxa. Certe legitur hic epitaphius pentametrus:
FATAQVE. MAERENDO. SOLLICITARE. MEA,
Item ille: MAEROR. ATIMETL CONIVGIS. ILLE. MEI
Etiam detrita biuocalis parte priore Romae in S. Andreae:
GELIDVM. HOC. MARMOR GELV. ET. MERORE. ET. IPSE CONFECTVS
Vides cum E solitario, et Cruciger in Harmonia figuratex
Mysia, inquit Seruius. Sic per Oe Orosij Libri perpetuo tenore, sic Plin. Flacci, Maronis siue eam Europae, sitie ad scribas Asiae. Taciti 3. Histor. Moesico exercitu. Tiburi Lapis antiquus T. Plautij res gestas continens:
ASIAE. LEGAT. PROPRAET. MOESIAE
Inscriptiones aliae perplurimae. Graecis Aboedos pro Abydos. Graecis Goeros pro Gyros pariaque adinuenies. Mysiam nihilominus tutari fas. Seneca Troadibus:
Homerus in Catalogo:
Moguntiacum per V, et T, loco O, et C. Vopiscus Maguntiacum, et sic in Pithoei Codice Chronicorum Eusebij, Magunciacum in duobus alijs, in alio Magunciam, et in Eutropio antiquo. Nam Vineti editio habet Maguntiam, et postrema Silburgij Mogontiacum. Idem in Notitia imperij apud Cassiodorum, et. alios plures.
Mollis scripsisse veteres videntur. Inde namque Mollusca nux Macrobio.
Meum non est: at si me canis memorderit. Laberius in Gallis: De integro patrimonio meo centum millia nummum memordi. Plautus in Aulularia, Nigidius l. 2. de Animal. Plautus notatur in Trigeminis non dixisse Praemordisse, neque Praememordisse, sed Praemorsisse: Ni fugissem, medium credo praemorsisset. Memordi scripsit etiam M. Tullius, et C. Caesar Gellij relatu lib. 7. c. 9.
Ch, Rutilius in Itinerario:
Palludas:
Monycho apud Iuuenalem: quae duo quam inuicem proxima, tam maxime diuersa sunt. Hoyerus lib. 2. nescio quem secutus scribit Monice ad imperium carminis:
Mostrum demto N vetuste: ex quo Mostellum, Mostellaria. Plauti, ac Mostellarius Romae vicus apud Varronem l. 5. de L L.
Quae sunt quartae declinationis, adsumunt V, vt Vultuosus, Actosus. Fructuosus. Ideoque in psalmo Oues foetosae, legendum est Foetuosae, sicut e diuerso plerique scribunt Monstruosam. Haec ille. Sueton. Calig. c. 16. Monstruosae libidinis spintria. In Prudentio aliter scribi nefas. quam Nunc montruosis idolis.
Iul. Scaliger l. 4. de Causis LL. c. 98. id barbarum putat. Quaero cur non Monstruous, vt Impetuosus, Importuosus, Saltuosus Tortuosus? Quia haec quarti sunt inclinamenti. dicat Valla. Nam et Tortuosus a Tortu est, inquit Scaliger. Cur amabo cum veteribus Domu, et Agru sit priscis Inscriptionibus: cur Monstru non fuit? Vnde est V in Mortualibus, et Emortuali apud Plautum? Vnde in Egestuosus apud Saluianum lib. 2? Quid quod Caper in Orthographia Montousus praccipiat per V? At a Monte est. Et in Froboeniana Plinij editione sic est perpetim. Legas alibi Montuosam Italiam, Sardiniam. Quod ad frangendum Caprum conferunt e Marone lib. 5.
vanum est: nam Montuosae. Et vero Caper Lapidib. defendi potest. Sic Luctuosus numero trium sillabarum est inTumulo, Romae in palatio montis Iordani:
LVCTVOSVMQVE. MIHI. QVI. SCIO. QVID. FVERIS
Cur non similiter in Lucano scribas: Monstruosique hominum partus ---
Certe de Tempestuosus liticulam nemo mouet, cum fiat de tempestatc. Nisi si forte, vt Nostu, Diu, Impetu; sic Tempestu fingas. V. Spiritalis.
Montosus. V. Monstruosus, et Vallam l. 1. c. 21.
Documentum, Nocumentum. Monimentum per I vt, Alimentum, Tegimentum. V. Tegumentium. Hoc autem lenius, vsitatius, rectius cum C. Caesare, Fabio, Isidoro, cum orbe literatorum. Mirum vt sit Manutium per I recte scribi negitare.
Nec male Munichus. Stephano namq. Munichia portus Atticae a Municho. Et sic in Romulo Plutarchus Latini autem Doras aemulaci diphthongum, o tractim proferendo commutarunt. Munichius sillabis quatuor, ineptum est.
Latis Morgentia campis. Morgantium per A Strabonis lib. 6. ex Silio corrigendus, quod non arbitror. Nam et Morgantia: Codices alij Murgentia nata in prima sillaba Variantia. Hinc Murgentini Plinio, Tullioque. Liuijl. 24. editiones nonnullae Murgantia, V, et A primas sedes occupantibus.
non dicuntur, nisi mortuorum, inquit incertus auctor de Orthographia. Quam. scriptionem rectam autumo. firmamque Analogia Formieinus. Non Morticinus, sed Morticinus quatuor omnino sillabis. At apud Varronem lib. 2. c. 9. de Re R. Morticiniae ouis non patiuntur vesci carne. Tum lib. 3. edentum Morticinas volucres habes.
Emortulis dies in Plauti Pseudolo vt in Asinaria Mortualia. Vide Monstruosus, et Spiritalis.
Aquam enim Mos vocant Aegeptij. Iuuenalis 14. Satyra:
Plinius lib. c. 1. Iustintis lib. 36. Post Damascum, Abraham, et Israel, et Moses reges fuerunt. Philo Iudaeus: Moses genere Haebraensest. Atque in hoc genus scriptione Pontacus vir pro memo semper illaudatus secutum se editos, maioremque Librorum partem profitetur. Qui tribus sillabis exarant cum I, vel Y, quaerant erroris patrocinium ab Ionia, vbi
Mosyni quoqueo
Plin. lib. 5. cap. 30. Pergamea vocatur eis tractus: ad eam conueniunt Tiatyreni, Mygdones, Mosini, aliaeque inhonorae cinitates. Neque I Latiare induco. Cuttij lib. 6. Cercetae, et Mossini, et Chalybes a lacua sunt. Vides SS geminare. Sic Plin. l. 6. c. 4. Tibareni, Mossyni notis signantes corpora. Mela. l. l. c. 21. Vltra Carambim Mossyni. Sic in Graeco versu:
Sic in Valer. Flacci lib. 5 Mossynoeci, et vos stabulis Macrones ab altis
Alteri quod inest, haut probo: Mossonychi: neque enim ab vnguibus, vngulisue nomenclatio prouenit. Dionysius Antique Rom. lib. 1.
Ac mihivide, quo iure Hermolaum tot scriptoribus et exemplarijs fultum Pintianus irrisum habeat ob geminatum SS. Iure potiori dixeris neq. Pintiano, neque Schotto animaduersam trium sillabarum scriptionem Mosyni, cum vterque de huius nominis scriptione post Hermolaum velitentur.
Mucus vnico Mucidus. Caniniusetiam istud prius vnico C, vt Mucus sit ex
Mucianus Mutianus per T. Mucius, vt in antiquis esse Marmoribus testatur in Flori lib. 1. idem Vinetus. V. apud Festum Muciaprata. Hinc Romae in Quirinali:
M. AVREL. MVCIANVS
Item in Nummo argenteo Ful. Vrsini:
Q. MVCIVS. Q. F. SCAEVVLA
Quandoque per T. Romae in domo Lucae Mutiani:
MVTIVS. LEGITIMVS. ET. MVTIA. LEGITIMA SIBI. ET. MVTIO. DIONYSIO
Ibidem in domo Euforij:
T. MVTIO. AELIANO. EVOK
Onufrius per C libro de Nominibus. et P. Victorius in lib. 6. ad Atticum fultus omnium Librorum MSS. auctoritate.
Nam proprie mulciber dictus est, quod omnia mulceat, id est, molliat, Donatus in Hecyram. Visum tamen notandum est in binis Lucani Exemplaribus lib. 10. haberi Mulcifer, a mulcendo vtique ferro, seu molliendo, Festus. Atque ita in Notis Hadriani Iunij ex vetere Libro. V. Multam iterum ex Donato.
Camillam scribit in Maronem Pimpontius, quem vide. Probant hoc scripti Notae ad Nonium Marcellum ex Accij Amphitruone. Male mulcari exemplis omnibus: et in hunc modum Libros testantur. Accipe Lips I manum in 1. Taciti Ann. Verberib. mulcant, depulso Mulctant. Affirmat ex 8. Liuij. Corpore regio mulcato. E Tullio pro Milone: Qua in turba C. Vibienus senator ita est mulcatus, vt vitam amiserit. T ullius Actione 6. in Verrem: Male
mulcati clanis, ac fustibus depelluntur. Terentius Eunucho approbante Victorio: Male mulca boipsam. Item Adelphi: Ipsum dominum, atque omnem familiam mulcauit vsque ad mortem. Quod vero Mulcare fit liniamentis suis affine Mulcto, et hoc plerisque cognitius, alterum istud de possessione saepe iniuria deturbatum fuit. Plautus Milite: Vsque ad mortem male mulcassitis. In Casinae argumento:
Pudicitiam multifacit.
Omnimodis. Deinde ex adiectiui Multimodus sextus casus aduerbiascit, aut potius ipse casus est suo destitutus substantiuo. Pacunius Periboea: O multimodis varie dubium, etiam prosperum, copem. Cornel. Nepos in Themistocle: De cuius morte multimodis apud plerosque scriptum est. Ita Gifanij vetus Codex. Scribendum putes aliter ex Oratore Tullij: Vocales sine consonantibus saepe breuitatis causa contrahebant, vt ita diecrent Multi modis, Vas argenteis, palm et crinibus tecti fractis.
Miluius. Itaveteres Libri. Muluia gens fuit in rep. Romana, aqua Muliana pyra Plinio. Prudent. lib. 1.
Sic veteres Libri. Hodie edunt Moluius: Non dissentit Paulus Manutius in lib. 13. ad Atric. epist. 33. Legiturque Controuersia Muluiana lib. 2. ad Atticum ep. 15. Visum est adscribi notam P. Victonj in 13. ad Atticum: Quod autem Muluio, non Miluio scripsimus, dedimus id priscorum Coditum autctoritati, et fidei, qui sic et ipsi hoc loco habent. Nam apud alios etiam Auctores, et maxime Cor Tacitum inspectis vetustis Exemplaribus idem obseruaui.
Moeri. Sic Poena, Punio: Moenio, Munio.
Muricatim Vertice muricatim intorto, margine in mucronem emisso. Idem lib. 20. c. 23. scripsit Mutricata cacumina carduorum. At Mauricatim Non intellexi te Mauricatim scire.
Murrham olet, Martial. l. 4. Similiter Murrhina pocula, et Murrhobathrarij in Asinaria. Murrhinus calix in Augusto Suetonij. Murrhea pocula Propert lib. 4. Murrata potio leniter apud Festum. quam recte? Rectius Rufinus in Symbr tom. 3. S. Cypriani Vinum myrrhatum scribit, super quo vide disputata Langio epist. 29. et 62. Item Hofmano in Varijs. De Myrrha lege Solin. c. 46. Dioscor. l. 2. Gell. 1. 10. cap. 23. Plin. l. 14. c. 13. Plaurum Pseudolo.
deam marcoris volunt, inquit Tertull. 1. de Spectaculis. Vbi videsis Pamelij notam. Plin. lib. 15. cap. 29. Ara fuit Romae vetus Veneris Myrteae, quam nunc Murtiam vocamus. Sic editio Geleniana. Idem lib. 2. cap. 96. ponit aras Murtias in Veiente. Sic igitur Venus a myrto sibi sacra cognomen adsciuit Myrteae, seu Murtiae, Varro, Plin. Plut. Suidam nihilominus vide in Murta,
segnium dea, inquit Arnob. l. 4. E: Festus: Murciae deae sacellum erat sub monte Auentino, qui antea Murcus vocabatur. Scaligen nota: Murciae per C scribitur, cum antea per T scriberetur, vt ait Plutarchus. Augustin. lib. 4. de Ciuit. cap. 16. Deam Murciam, quae praeter modum non moueret, ac faceret hominem, vt ait Pomponius, marcidum, id est nimis desidiosum, et inactuosum. Seruius Danielis: Vallis ipsa, vbi Circenses editi sunt, ideo Murcia dicta est: quia quidam vicinum montem Murcum appellatum volunt. Alij, quod fanum Veneris Verticordiae ibi fuerit, circa quod nemus murtetis consitum fuisset, immutata litera, Murciam appellatam. Aramianus tradit quosdam solitos in Italia vitandae gratia militiae pollicem praecidere Murcos vernacula voce nominatos. Lib. 15. Nec eorum aliquando quisquam, vt in italia munus Martium pertimescens, pollicem sibi praecidit. quos iocaliter Murcos appellant. Restrictius apud Hesychium: Murcus generatim, qui loqui non potest (ita Syracustj) Mutus, Elinguis.
Murcide homo, vt Hermolaus legit, non Muricide, Murcia, et Murtia, cur ambigam, id est. Amantes quidam gnaut suns, industrij sunt. Inuenies et in Plutarcho iuuenem amantem, cui militaris delicti fit gratia, gnauitatis precio. Deniq. Militat omnis amans, et habet sua castra Cupido. Contra vbi quisamoris compedibus irretitus est, ia cent omnia, et pessum eunt neglecta, vt Lucretius alibi dispurat. Hanc ob causam Murcidi queunt dici, Murciaeque sacri: ob alteram Veneri Murtiae, cui sacra Myrtus. Plutarchi verba (quia et hi, et hi pro se sacere rentur, et quia Graeca Latinis Etenim quam nunc Murciam Venerem vocant, Marttam olim, vt apparet nominabant.
Muha, accepro scilicet more a Laconibus, Argiuis, Pamphylijs, Eretriensibus, quibus commune peculium Sedentana cohors --- et hac ipsa in serie Alphabetica. Aristophanes in Lysistrata:
Haec loquitur Laconum Chorus.
Musis haec vniuersa paula distantia. Exstat Apollonij litera ad eos, qui in Musco. Strabonis locus Regiae pars Museum cum ambulatione, et exedra. et ingenti habitatione. Quo in Museo contubernium est philologorum, qui in Musco simul aluntur. Sunt autem hoc in connuetu etiam pecuniae communes, et sacerdos Museo praefectus, olim a regibus, hodiea Caesare. Philostratus in Dionysio: Museum mensa Aegyptia. Item lib. 4. in Vita Thyanei Musarum templo. Athen. lib. 14. Suetonius in Tiberio: Veteri Alexandriae, Museo alterum additum. Plin. lib. 1. epist. O mare! olitus! verum, secretamque Museum quam multa inuenitis, quam multa dictiatis? Varro de RR. lib. 3. Ab insala ad Museum, iterumque inibi. Plinius maior lib. 36. cap. 21. In aedisicijs, quae Musea vocant, dependentia ad imagiem specus arte reddendam. Analogia commendat hanc per E scriptionem. Manteum. Inibi lib. 4. Heracleum, Conopeum, Et Mysi Thracum Boreis ex finibus ort. Item: --- Breis ex Alpib. alti. Cygnea mele: Maroni Cyclopea saxa, Museum, quam Musium: etsi per I apud Spartianum lego: Apud Alexandriam in Musio. Tam enim deperire potest E ex praeiecta diphthongo, quam I. Ecquis nobis praestabit eam fuisse Spartian? manum? At in diuerso genere vsitatissime scribuntur Darius Basilius, Heraclius orta ex Et. Musiuum pro eodem scribi potest. Spartianus in Aelium: Pictum de Musiuo. Pollio: Coronam ciuicam pictur atam de Musiuo Etsi absoluta videatur scriptio: De Musiuo Opere. Sic autem figuratur, vt Achiuus Maroni, et Liuio in primo: vt Diuus, et alia quammulta. Inde Musiuarius Firmico lib. 3. Quartum est Musaeum, in quo vt adiectiuo nulla mora est.
Lucretius lib. 4. --- Musaeo contingens cuncta lepore.
De substantiuo nonnulla. Miratur literatissimus Silburgius Notis ad Pausaniam. Boeotica sic habent: Thespij certamen celebrant Museorum. Vbi Silbutgius sic: P. 306. 35. Musaeum pro templo, fevtoue Musarum: sed auctor mi defit, retrahitque Pollux lib. 1. cap. 1. qui feltis accenset Musaicum, et caetera oriuntur ex Lucretiano Musaeo, vt ex Achaeus Achaica castra Maroni, et Homero diuulsa diphthongo: vtut opinetur vir doctus reiecto doctiore. Sextum Mosaicum ex Dorico Musiacum, et Mosaicum ex vocalium luxatione.
Quatenus musice
placeat. Item: Non igitur sine musice. VideVol. 1. de Variantia.
Musmones in Codicib. Plisij Hermolao ptobante. Auctius illud in Lucillio:
Lib. 4. Epigram, veterum: Musmonem capra ex veruegno semine gignit.
longitudine muris nomen, Isidor. 1. 12. c. 3. Orig. Mustela dicta quasi mus longus: nam telum a longitudine dictum. Longitudo autem deprehenditur contenta cum mure breui, vt locutum Ouidium reperio:
Lexicon Cyrilli: Mustela Terentius: Colore mustelino: At in Ausonij Mosella congeminat L:
Spumarum indicijs caperis mustella natantum, alibiq. Nec probo.
qui est apud graecos Priapus, D. Augustin. lib. 1. de Ciuit. c. 11. At Mutunus per V in medio Arnobius lib. 4. cuius omitto locum, quia cloaca est. Moetinus. Sic Moenio, Munio.
Motye, Murtyenses et Ciceroni lib. 3. in Verrem. Neque praue eadem in Oratione scribunt paulo post Mutenses trib. sillabis. Nam et apud Liuium 1. 27. Mutinos pro ijsdem legas: quae duo figurata sunt ex Mute. Silius lib. 14.
Sed pro columbarijs in pariete mutulos, aut palos in ordinem. Vitruuius l. 4. c. 2. Mutulorum sub coronis ratio est inuenta. Libri, quib. Philander vsus, Mutili per I. Huic scriptioni patrocinatur Origo: quod enim sint Mutili, manciue, nomen inuenere. At Consuetudo contumax refragatur, et V praeualuit. Par Vatiantia in Mutuscae. Vide
Mutiscae. Alij Mutuste cum S, et T, quod Gelenius in lib. Plin. 3. c. 6. aequo me iudice despuit: licet ita sit Inscriptioni in Aequicolis Sabinorum:
Myagrum. V. Cynomyia.
Michale, Micale, Migale.
Larissa, Antissa.
Thebae.
Mya: Quae ad Mylam falso nunciata erant Silius per E Mye, l. 14.
I ad Thebe.
Murmillo.
Moesia.
QVO magis aetas mea in praecipiti est, tanto magis lux oculorum meorum senet. Auxilares oculos admoui pridem: nec ijs iuuenescit acies: itafit, vt dum oculos commodos quaerito, occurras tu togatorum lumen et decus, cui litium et controuersiosi iuris caliginem abstergere solemne est. Et nobis, ne nescias in foro Mercuriali liticulae sunt. Deum hunc literarum, ac sermonis praefidem pinnulis ad caput additis, ac talarib. ornauit Anttquitas, quibus e fignis intelligimus Homeri Hanc in liticulam te voco vel arbitrum, vel iudicem: tibi neutrum disconuenit Occurrent primulum Nablia. Fastidiofis tuis occupationibus quid suauius accidere possit? Quod si grauioribus quandoque feriuntur sermombus aures, aut paene exulcerantur: Nenias inuentas rem diuersissimam. Naro tibi aliud lenmentum teiricioris operae (in partem veniet hoc ipsum Naro.) Ingerent se sub oculos tuos Nequiquam, et Nihilum. Imo ex Nihilo iam aliquid fiet. Credis? Aliquid, inquam fiet nec animaduer sione indignum: sed (fatebor enim.)
Exiguum: sed plus quam Nihil illud erit. Ouid.
Tandem Nummum reperies, non quem Charonti porrigas: (absit tam infausta, praecepsque abitio) neque Comicus est: at persimilis. Aeris, aut argenti momentum in eo nullum: inest inantarum pondus. Inscriptio tamen inest et genuinus character; alioqui neque Nummus sit. Quod si iocosior pace tua pergam esse: dicam te belle viaticatum Nummo isto in Iberiam cogitantem, vbi te rex regum nummatiorem futurum exspectat Atque hanc in expedotionem conuasemus. Audi Nablia, Nenias fer, ex Nihilo vide quid fiat, denique au Nummus noster Nequiquam euadat et hoc tractatu recognoscendo erigere: quod si tua sum vrbanitate abusus: doce nos ea moder antius vti.
Naulia. Hesychius: Nabla, organi musici genus, quod psalterium vocant. Sosipater:
Strabo lib. 10. Suidas eadem Hesychio loquitur. E. sophocle Plutar| chusper V:
Rursus Hesychius. Nablista posuit: id opmor literarum compendio. Sic Graeci varie Nablia rectius, dixi. Onginem addo ab Hebraeis, quibus Nabla, Naula, Lexicon Graecol.
Nebrissa per E rectum,
Patria tellus viri termaximi Antonij Nebrissensis.
Nabucdonosor, Nabucgdofor.
Nugatore Persij Satyra 3.
Scaliger Auson. lib. 2 cap. 13. Abijs, qui Nactae legunt. aliquid causae merito postulatur, inquit Becmanus, cui visum legendum Naccae. Sic apud Apuleium lib. 9 de AA. edente Vulcamo: Maritus foris apud Naccam proximum coenitabat. Sic apud Fesium indicata origine a Graeco Nacas enim fullones appellatos primitus. Nota ex Hesy chio Nacta, pili, quaeque pilis concreta sunt ] discincti, ac semiamicti. Ad Persij locum Cacaubonus: Natta semper in membranis: et ita in Pinanorum Nummis, qui hoc nomen tulerunt.
Nanciscor. Nonnulli intercluso N Nauctus. Sic Brissonius Pura puta Latina sunt ist haec: tum multis proposicis apponit ex C. penult. D. de vacatione munerum: Siquod sacerdotium nancti.
Ne pro Non: Nae pro Valde. Verum Graecis etiam affirmantis est Sit sermo vester Est, Est: Non, Non: Nae ille alium gerulum quaerat. Veteres etiani
Nebus, cibus, morbus. inquit, rubus, globus, nimbus, lembus, lumbus, heruo notato solummodo. Gnaeuus: videtur enim ex Nebus, vt Cibus, Morbus, Rubus, Globus, Nimbus, Lembus, Lumbus scribenda praecipit Adamantius Martyrius apud Cassiodorum. Decentius Neuus, magisque ex Consuetudine caeterorum omnium. Neque has partes Competentia deserit: Aluus, Laeuus, Miluus, Pauus, Seruus, Riuus.
Neuius. Apud Dionysium Neuij primam tendit Terentius in Andriae, Eunuchique Prologis. Naeuia biuocali principe Martialis l. 2. scribitur Epigr. 26.
Secuti sunt alij, nec pauci. Imprimunt et apud Ciceronem, Liuium, Valerium, Plin. Lactant. aliosque Latinos per A Nauius. Neuius autem sonora secunda exaratum ex superis locis deturbat Vrsinus in Orat. pro Quintio.
Anagnia:
Macrob. Satum. l. 5. c. 18. Nobilissima cittitas Anagnia. V. Thebae.
Naides: Maro:
Idem in Gallo: Naides, indigno cum Gallus amore periret.
Ita peruetus Codex, et Romanus, et Longobardicus. Probus quoque Is pura terminatis annumerat Lais, Thais, Nais. Graece
In hominibus nani. Gellius lib. 20. cap. 13. vbi Cinna: At nunc megenij nana per salicta Bigis rbeda rapit citata nanis. Scribe: Genuina per salicta. Nannus gemina liquida in Glossario. Ortum forte ex Cresco.
Naphthas. Dioscorides l. 1.
Nerd Hebraeis: ex quo figurari Nerdus debuerat, nisi Originem adulterasset Latinorum, et Graecorum Consuetudo. NARYCIVS, NARICIVS, NARITIVS, NERITIVS. Posteriora scriptura dissident a primo, et re. Georg. 2. Nariciaeque picis lucos ---
recte. Et ora recte Naryciae. Stephanus enim ex Nicolao Damasceno agnoscit Idicam maxime probat, Graecia Picricam, Virgilius Naritiam. Mauelim et Naricios Lacros Aen. 3. Contra Metam. l. 14. rectius: Neritiaeque ratis viderunt fragmina laetis Vultibus --- Hunc enim versum de Vlyssea rate intelligendum tota clamat series, et ipsa praesertim Metamorphosis inibi narrata, quae Narycij Aiacis naui disconuenit ordine toto. Est namque Neritos ardua saxis insuila. Ab vtro flexeris, Neritius orietur, et Dialecto Naritius, quod male est quibusdam Maronis Codicibus in tertio. Notauit et Strabo lib. 10, magno errore inuicem scribi Neriton pro Nerico, et hoc pro illo.
Sane in eo, inquit, quod est Narare, obseruatum est, vt vnum R scriberemus: quoniam venit a Gnaro, cui contrarium est Ignarus. Item Mario Victorino. Iuuant et illa Festi: Gnaricauit significat apud Liuium Narauit. Gnaruisse, Narasse. Sic Origine poscitur. Narus enim a Naribus obseruante Isidoro Hispalenfi lib. 10. cap. 1. Olfecisse veteres pro Scisse dixisse. Vnde Terentius Phormione: Numquid patri subolet? Est enim Naro, Narum, seu Gnarum facio, auctore Festo, ac Varrone lib. 5. de LL. Ea scriptio Antiquo in Latio valuit: Vna Consuetudo officit. Ei Ignoro, quod et ipsum vnica dumtaxat vda scribitur. Docta est haec priscorum obseruatio, cui pugnat Consuetudo. V. Garulae, Terra. Et Glossac vett. Gnarrat, Narrat,
Mesammones apud Plinium lib. 5. cap. 5. Etiam in ora Syrtis Nasamones, quos antea Mesammones Graeci appellanere ab
agrumnto loci medias inter arenas sitos. Idem nominis videtur Auicnus vsurpasse in Terrae Durosque Mesammonas inde Accipe ---
Nacta.
Naufragus. Silius Naufraga puppis.
Non Naulocha pigra sedendi. Appiano bis Naulochum, quod et Phinij lib. 4. cap. 12. insulis connumeratur, et cap. 3. lib. 4. in Locride reponitur.
Quoties vidi trulleos, nasiternas, pertusos aquales, matellas sine ansis.
Nauita, et in Catorie apud Festum: Nauitae... vinum, atque oleum.
Nassa in Tullianis Codicibus antiquis compertum P. Victorio. Cur non et tuetur? Veteres pro SS, Z scriptitauere: X namque vsque ad Augustum ignoratum Latio volunt. Surrogatum igitur ab eo fuerit, qui notam quam proximam effigiare sit conatus modo nobis parum cognito.
Ne, quando vel significat, aduerbium est. Charisius. Diomedes. Graeci m Cum per Iouem nenessitas aliqua ineubuerit. Nae.
Ex Neapoli, et Capoua. Etymologus: Hoc Nea polis duo sunt nomina vni surrogata. Similiter Plutarchus in Marcello. Apud Liuium lib. 22. et alios Neapolis copulate, et Neapolitani. Secunda per A, vti apud Plinium Sciapodes, alibi Olbiapolis, Hierapolis.
Neurodes, vt lib. 6. Strabonis, Siciliae mons. Siliusin 14.
Lectorem ludificatus est Strabonis interpres interpretato Neruossos montes. Solinum audi c. 11. Nebrodi damarum copia nomen dedit, quem damae, et hinnuli gregatim peruagantur: inde Nebrodes dictus.
Necubi, Necunde, Nuncubi, Nunquam? In Terenrij Nedum. --- Satrapes si siet Amator, nunquam sufferre eius sumtus queat, Nedum tu possid ---
Nechepsor, et Nicepsor per I. Varie corrumpitur hoc nomen apud Iulium Firmicum.
Inopinus. Metam. 12.
Auson. Gratiarum Actione: Ad benefaciendum subito es, necopinus ingenio. Similiter Necopinantes in Augusto scripsit Tranquillus, et Necopinanti in
Funera Cecropiae nefunera portabantur. Sic apud Festum Nepurus, Ouidium Nemunera.
Negabundum dixit, scripsitque Cato teste Festo. Fors Negitabudum: aut certe ex hoc concisum est.
Quia egens relicta est misera, ignoratur parens, neglegitur ipsa. Ibidem: Neglegere cognatum suum. Varro lib. 4. de L. L. Non videbatur consentaneum
neglegere, quod ante rex Latinus finxisset. Bedae manus in Orthogr. Neglegens per G scribendum quasi Nec legens, C in G conuerso. Neque composita hanc ob literant vi Analogiae scribendi rationem, Colligo. Diligo: ecce paria Allego, Intellego. Receptissimum tamen in literas est Negligo per I, quod ab eo seruatum seculo, quo praepositurae non immutatae recipiebantur in foedera liceratae compositionis.
Neglegi. Aemilius Macer: Omnium nostrum neglegerit auctoritatem. Diomedes agnoscit. Ideone iurem 13. Philippicam Tullij scribit idem Passeratius? Neglego abijcit Manutius: non ausim. Abijcit Neclego, ego cumillo, cumq. Beda.
Otium. Alij Negocium ex Nigotia cursumque inhibent: et contra, Cui agendi otium, eidem celentas incitatior, Inscriptio apud Pallonios Romae:
Et quamuis confiat ex Nec, et Otium, tamen C transit in G, vt Nec lego Neglego, Quingenti pro Quincenti.
Negate, Festus.
Puerorum nenia, et Aug. lib. 6. de Ciuit. c. 9. Apud Festum tam pro cantu lugubri, quam pro dca biuocalem repraesentat, in ipsa elementorum serie. Verum in adsignanda Origine merito ambigas an pura vocali E non scribendum duxetit: ducit enim ex Nenia Nam caeca vis mortaliim
Venerans inanes naenias. Hic per Ae, et alibi.
Non scripsere prisci. Item Neno, Noenum. Lucil lib. 30.
Varro: Ei hodie noenum venis.
Terentius: Vbi pati nonpoterit, cum neno expetet.
IN. AEDE. NEPTVMNI. QVAM. IPSE EXSTRVCXIT. DIE. NEPT VMNALIORVM
In Codicibus aliquot antiquis, et hic, et alibi Nequiquam scribitur absque alia vlla consonante inter I, et Q: Sed enim Victorini praeceptum est in haec verba: Quidquam, et Quidquid, et Quodque prima sillaba quoties habuerint D, id vos producite, et supponite C: ne duae partes inteprae esse videantur. Ex hoc praecepto volunt Nequidquam interiecto C notari. Sed qui scriptionibus antiquis fauent Nequiquam aduerbium a casu ablatiuo desumunt, veluti etiam Nequaquam: atque ita vtrumq. eodem modo sine C scribunt. Haec Pierius. Adde Festum, Libros veteres, Cor. Gualteri Codicem lib. 2. Lucani. Quin ipse Carrion in lib. 4. Val. Fiacci in id scripturae paratus est iurare.
Sine scriptum est in lege dedicationis arae Dianae Auentinensis, Festus.
Malo hercle iam magno tuo nunc isti nerecte dicis. Sic Pecua neruma, quae non ruminant, aut rumen non habent. Vnde Arumi agni, et Subrumi. Sic Nepurus: ex cuius discidio Nepus fuisse reliquum credo Festo.
Homerus in Catologo:
Pomponius lib. 2. c. 7. In Ionio Prote, Hyria, Cephalenia, Neritos, Same, Zacynthos. Qui pro Nerito scribit Nericon, aut pro Nerico Neriton magna animi offenfione labitur. V. Naritus.
Parisij, aliaque sexcenta. Neruia, Neruius, qui scripserint e classicis, quaero. Certe apud Paulinum Episcopum Nolanum Epist. 26. legi Remotissimo Neruici litoris tractu notauit I. Cousinus Ecclesiae Neruicae lumen. Tractus item Neruicani mentio fit in libro Prouinciarum. Sed qui se penes Latimtatis ineudem volunt,
Neruia, Neruia cum affectatione singulari, absque Auctore vllo. Plutarchus in Caesare: Agrestissimos, et pugnacissimos eorum, qui in his oris, Neruios.
Nuceria rectum, ac vbiuio obuium in Liuio, Floro, alijs. Neque nimis deprauatum est: Quid si enim confit, vt Theudas?
Neutrobi habeam stabile stabulum. Alias per V Neutrubi.
Ne scriptum in Menaech mis adseuerat Donatus ad Eunuchum Terentianam: Ni mala, ni stulta sis, ni indomita, imposque animi.
Nicandrus Graeco vicinius, Nicandrus homo ab agro remotissimus. Sic Menander, Menandrus. Lib. 1. Amorum:
Macrob. lib. 1. Satur. cap. 17. Menandrus. Sic Velleius lib. 1. edente, ac enotante Lipsio. Leander, Leandrus. Rursus Ouidius:
Item: Quam mihi misisti verbis Leandre salutem.
Euander, Euandrus. Maro in octauo:
Alibi: --- At non Enandre pudendis
Maeander, M aeandrus. Silius Italicus in 7.
Nicea. Fit enim enim ex Nicenum non satis correcte: Nam ex eo Nicaenum: tum contractione peruersa Nicaenum: demum deterius absque biuocali Nicenum.
Nicolaus, vide Archesilas.
Nigretae. Neque hoc deterius ex earum commercio vocalium, de quo Etymologicus quaesito cur Quod Aeolice versum sit I in H. Sic enim et Actin, et Psimmythion per H proferuut Aeoles. Apud Auiennum per E Nigretae:
Ex supera Etymologici doctrina confutatur Cluuerij consequentia, qua ex scripto apud Strabone Lepontios, et Romanorum E exprimeret. Nam scripto
Nihil, et Nihilum veteribus Libris deuinctior Gifanius vbique apud Lucretium retentauit Q
deportato Nullo, Nilo exturbato. Similiter scribit apud Virgilium Ecl. 8. et l. 5. et 8. diuini operis. Idem tamen Gifanius Praesatione in Lucretium: Quanquam haut scio an non saepe etiam Nil, et Nilum scripserint veteres, quod et verius puto. Charisius H postulat. Priscianus lib. 6. Nihil autem, vel Nihilum a Non, et Hium est compositum. Quod sine dubio est nomen. Hilum enim pro Vllum vetustissimi proferebant. Lucillius in 14.
Nichil, Nichium Gothis, ac Longobardis tribuit l. 2. Iouianus Pontanus, quem vide aduersus Leonardum Aretinum quamuis fuse disputantem. Lexicum Cyrillo arrogatum sibi nominis huius honorem denegat scripto: Adnichilo, Vilo, pro Adnihilo, Vilefacio. V. Mihi.
Nedum, Nondum.
Magnopere. Plautus secuit Circulione: Ne nimio pere sumat operam, et Verrina 6. editione ab Hotomanno: Graecos homines nimio opere delectant.
Sic editur lib. 10. Prisciani in editione nupera.
Niniue.
Nasibis per A: Vraniusper E Nesibis: Strabo in vndecimo per I, et Stephanus.
Nisi si.
Niso Hyrtaci filio scribes de Probi sententia.
Niuis, et Ninguis. Posterius agnoscit Priscianus lib. 1. vtitur Apul. in Hermagora: Aspera biems erat, omnia ningue canebant. Lucret. lib. 6.
Ex Niuis verbum priscorum Niuit. Pacuuius Paulo: Sagittii plumbo, et saxis grandinat, ninit.
Gnobilis. Attius in Diomede: Ergo Argos referam: nam bie sum gnobilis.
Nollo. Vide Malo. Veteres Neuolo, Neuolt. Plautus Trinummo:
sine V dicitur, vt Verrius ait, velut nominis calator, Charisij vox l. 1. At cum V quoque vsurpari in Libris iuristestis mihi Brissonius Nomenculator mugilem citat notum. Inscriptio Romae in aedib Iulij Poreij:
Numenculator per V in primore sillaba, et Cyrilli Lexicum.
Dextera non dum disiunctim: et ita scribendum esse, inquit, alij docuerunt. At Paulus Manutius in epist. 14. lib. ad Atticum etiam Nequedum iunctim edidit: Nequedum te esse Athenis audieram. Georg. 2.
Aen. 3 --- Nondum Ilium et arces Perganeae sterant ---
et Nongentesimus, vel Nonigesimus, et Nongesimus, Priscianus libro de Numeris.
Nonae. Originarium nomen fuit Monachi. Scribitur et Palladio Moniali. Monasterium.
Non vmquam est Numquam.
Horatius: --- Ita sordidus, vt se Non vmquam seruo melius vestiret.
NORAS, et Noueras scribit Tullius in Oratore ex Terentio infirmata eorum opinione, qui Noueras, et Nouisse reijciebant. Quantulum negotium, et quantum virum in curas diuidit.
Nauatus, Nauatiani haeretici.
siue per L, siue per D scribendum: communionem enim habuerunt literae hae apud antiquos vt Dinguam, et Linguam et Dacrimis, et Lacrimis, et Capidolium, et Sella a Sede, Olere, ab Odore. Est et communio cum Graecis: nos Lacrimae, illi Olere, : Meditari, . Nouensiles autem, quos Gracci : post Nouendij a Considendo, idest eadem sede praediti. Haec Victorinus. Nonensiles scribit Varro l. 4. de L L.
Nouem. Fastor. 5. Haec nonies dixit ---
Mox: Cum dixit nonies ---
Aen. 6. --- Nouies Styx interfusa coercet.
Nonies per N in medio a Nono. Sic nomina Nouiorum a Nouem, Noniorum a Nono.
Nouatum, vt Propitus a Prope itum, non vt alia in Cius. Subindicat Varro lib. 5. de L L. Ab eadem Origine Nouitas, Nouitius, Noualis. Cuius Varronis lib. 7. Nouitij serui, et apud Iuucnalem productio commonstrat ortum:
Nubis atra, imberque instat.
Ausonius: Periurum Lapitham Iunonia ludificat Nubs.
Nupsit cum P. Ita plurimi: ita ex Nubo, Napsi. Numquam enim Bante S in principio sillabae potest inueniri, vt Pseudolus, Ipse. Hoc est, non inuenitur Bs in principio, vt Ps in Pseudolus, Ipse. Agroetius etiam amplecti ur Nupsit, Nuptum, Beda, plurimi.
Nuculeus. Plaut. Captiueis: Nuculeum amisi: reliqui pigneri putamina. Sic Nuculae apud Festum, a quibus forte Nuculens.
Numicus enim C habet apud Maronem, Silium, Seruium, Vibium. Horatium.
Retulit acceptos regale numisma Philippos. Alijs etiam Latine non displicet Nomisma. Suidas:
Nummo, de quo proxime. Romae in aede Consolationis:
Nummus mutam geminat. Sic veteres Libri, ex quib. aliqui vnico. a quibus stat Numeri vox, cui Numus nomen dedit, et a sui frequentatione vocabulum indidit inquit Isidorus lib. 3. Orig. cap. 3. Qui Iidorus Numos a Numa rege Romanorum dictos ariolatur 1. 16. cap. 17. Alij a Graeco Numa, quod cum posuisset et Suidas ipse, ait: Quae ex proprio nomine Numia, seu Numulos vocauit, vt ait Tranquillus. Nominum vicinitas confudit Originem. At mihi vide nomen hoc Numa vetustius. Pollux l. 9 c. 6. Nummus Romanorum videtur, esse vox, nomismatis signum: verum est Graecanica vox eorum Dorum, qui Italiam, et Siciliam habuere. Epicharmus: Inuenient mihi nummos. Iterato: I praeco celeriter, et vitulam egregiam mihi decem nummis praestina. Aristoteles in Tarantinorum republica tradit
Desolauit M vetus Inscriptio, nequid dissimilem, ad lirim:
quidque iudicat, quomodo sonat lib. l. e. 7. Fatetur et Isidor. l. 1. Etym. cap. 26. M ab ortu sortita haec, sed tempore abiecisse. Integrius olim apud Festum in Fragmento Farnesiano scribebatur Neunquam. In porticu S. Ceciliae Romae:
Ille reuiuiscet iam numquam. In Andria: Nunquam faciam.
Num quoque indicatiuo soli adiungitur, inquit, ad quod pertinet interrogatio. Terent. in Phormione: Num quid memiaisti? idem in eodem: Num quid suboluit patri?
Nuntius cum T, Lapudes, Libri, Virgilius Carpensis, et Festus, inquit Brabantus. At pensiores sunt mihi Manutij Lapides, quem sciam inijs obseruitandis nimis religiosum: alter an omnino lapidem literatum viderit, cui Nuntius per T, nullus mihi dictat nuncius, Probat nihilominus compositis, Pronuntio, Renuntio, Enuntio. At nos contra pertendimus ideo Nuncius C litera claudi, quod compositis eadem insit litera. Estautem a Nunc ciendo, quod nunciatae audienti nunc primum desiderium cieat, et cognitionem exacuat. Sic per C scribendum autumat Lambinus, vt Conuicium. Est Tabula marmorea Malphiae in aede S. Angeli:
Nuncius est enim ab his rebus nominatus, quod a Graeco verbo videri potest declinatum, a quo et Nouissimum ducit. Item ab eo Nuncupare, et Nuncupatae res, quod tum in ciuitate vota noua sulcipiuntur, super quo i ad Festum in Nuncupatae. Nuncio per C vbique scriptum Lipsio.
Numphae eius est aeui, quo peregrinas literas admittere Romanos puditum est, aut insolens. Vltimans sonora variat. Maro:
Naso Metamorph. 9. scripsit Nymphe per E:
Ibidem. Lotos inhanc Nymphe fugiens obscoena Priapi,
QVAE terrarum ora, qui homo, cui modo aliquis sit humanitatis sensus, non in tuis vigilijs conquieuit, sudorib. recreatus est, doctria laetior euasit? Gentiles quibus aeterni veri radius non fulserat, Euripi more modoque iacabantur, cum de Animae vita, morte, perennitate quastio mouebatur: absoluisti, atque aeuiternitatis Animae demonstratione stabilita, omnibus coeli sacraria rererasti Hanc beatitatis affulgentem spem, vt melioris vitae legib. moribusq. sanciorib. corroborares, vitae staedium quam esset lubricum de Salomonis exemplo, vt videremus, perfecisti Hiscunt, aliqui contra tuas adsertiones: sed
Tentabundis manib. noui aliquid quaeritant, quo ausint a SS. Patrum scitis desciscere, nec adsequuntur. Historiam de Neruijs Antiquitate obscuram, scriptorum multitudine incertam, iudicij inopia male disputatam illustrasti, ab incerta vindicasti, iudicij copia in formosam bistoriae speciem induisti detracto deterioris vinae sanguiue. Mitto quae postremis studiorum, ac vitae annis prope decrepitus de Fide, Spe, Caritate, quaeque de alijs animae admtniculis cum singulari sapientiae laude sub ora hominum venire voluisti. Profecto nisi mibi tam arcta tecum esset consuetudo, non auderem ad tanti viri tamque insignis ingenij, ac iudicij tribunal reculas meas aduertere. Quare quo minus pudoris babeam, paucula sunt, quibus te volo. Peruide subeuntem Tractatum XIV.
Hyasis. Stephanus: Hieronymus. V. Osiris.
Cretae, Vibius Sequester O vocali. Graeci etiam diphthongo scriptitauere. Etymologus:
Non Oaxida. Interpretamentum enim est illius ex Apollonio:
Vbba dicitur, Nonius. Sic Vlna.
Occlango, vt Occino? Ex Analogia, an ex concentu?
Obliscus:
Adferre Verrij testimonio. Sic apud Ennium Iphigenia: Acheruntem obibi, et passim Obire mortem pro Adire. Id vero Festo placet minus, cui opinor magis placeat Obserre pro Offerre poni, ex quo Offerumenta Paulo.
Obaudio, et Isidoro lib. 11. Obaudiens. Cacrographis Oboedio cum Oe diphthongo, quo nomine Pandectas Florentinas culpat Brissonius
Sic Aldus Manutius lib. 4. Gram. Vide Subijces. Nec praetermittenda visa, quae Barthius lib. 19. Aduers. c. 14. non neglexit: In hac dictione ridiculi sunt nonnulli, inquit, qui vbique vna litera I scribendum dicant, cum omnino quoties productim a Poetis ponitur, duplici sit notanda. Argumento eius, quod cum correptam volunt, eidem alterum Iota tollere consueuerunt; itidem vt in Adicit, Obicit, et alijs talis notae. Haec ille. V. Inijcit, Abijcit.
Abijco, Conijcio, Inijcio, Subijcio, caeteris. Gellius lib. 4. c. 17, post multa: Secunda enim litera in his verbis per duo II, non per vnum scribenda est. Nam verbum istud, cui supradictae particulae praepositae sunt, non Icio est. sed Iacio, et praeteteritum non Icit, sed Iecit. Idque vbi compositum est ex A, litera in I mutatur: sicut fit in verbis Insilio, et Incipio: atque ita vim consonantis capit. Et idcirco ea sillaba productias, latiusque paulo pronunciata priorem sillabau bruem esse non patitur: sed reddit eam positu longam. Videsis caetera. Fabius l. 1. c. 4. I. Scaliger Problemate 50. Poetarum mosaliu. Lucani:
Silius: Arietat in primos, obicitq. immania membra.
Vnico tamen I supra tenorem lincae porrecto recte scribatur. Sic II. l. 28. tit. 5. 12. Si inaequalib. partib. datis ita ad Iciatur.
Cum oblinerunt vasa. Ita Priscian. 1. 10 Sic Oblinitus pro Oblitus. Columella l. 12. c. 8. Operculo imposito oblinito, non ante aperueris ollam, quam vsus exegerit.
Litura mutato Vin E, non a Litera, inquit Brabantus. Scriptio recta; ratio falsa. Litura primam contrahit: Obitero secundam tendit sillabam. Catull. in Argonaut.
Litura autem, seu Obelus ob literam est, quam inducit. Est igitur a Litera.
Ommutuit. Sic Vel. Longus Omminare profert compositum ex Minare. Pand. Flor. Obmotuit.
Opprobrium. Sic Opportunus, Oppango, alia.
Obrutuit gemino. Vnde namque componitur Obrutuit? Obbrutuit ex Ob, etc.
Quinimo quo saepius arsit, proficit ad bonitatem: aurique experimento ignis est, vt fimili colore rubeat, quo ignis, atqne ipsum obryzum vocant. Thucydidis Scholia Saepius costi, donec enadat obruzum. Inde Obryzati nummi in L. vltima de veteris numismatis potertate lib. 11. Codicis, et Obryzati solidi lib. XII. in L. vnica de oblat. vot. D. Hieronymus in Ieremiam dictum putat quasi Ophirisum, quod sit auro ex Ophir aduecto par, tum compressu, ac elementorum successione Obrizum. Isidorus lib. 16. cap. 17. dicto Obrysum [ per S ] aurum dictum, quod obradiet sipilendore: esse enim coloris optimi: non intelligendus est Originem adsignare, sed rei rationem. Quam affirmo ex Onomastico Petri Danielis viri literatissimi, in quo: Obrison, spilendor auri. Cruciger in Harmonia ab Obrussa non minus ventilata, dubitata, et incerta. Sic per V et geminuro sigma scribit in Bruto Ciceronis Turneb. l. 14. Aduers c. 22. Lipsius ad Epist. 20. Senecae: Sic ve rus ille animus, et in alienum non venturus arbitrium probatur: haec eius obrassa est. Suetonius in Nerone c. 44. similiter ex Pithoei, et Lislaei Codicibus.
Opstetrix.
Obstrigillo a. Striago, quemadmodum Conscribillo a Scribo, et vtrobique geminetur liquida.
Scena absque diphthongo Nam praeter verborum licentiam, quibus obscenitas omnis effunditur: exuuntur enim vestibus populo spiectante meretrices, quae tunc iuniorum funguntur officio, et in conspectu populi vsque ad satietatem impudicorum luminum cum pudendis motibus detinentur. Andr. Brabantus deriuat a Scena, quasi contrarium Scenae, quod in scena multis praesentib. inquit, pronunciare non liceat. Rationem iocularem, et Saturniam! Tum in nugas effunditur. Ita, qui in alienis vestigijs pedem ponit, lapsabundus incedit. Quod si cui Lactantij sensus minus satisfacit, Tatianum legat Isidorum, Cyprianum. alios, quos Notis ad Basilium Selcucensem ordinate produximus. Varronis verba e lib. 6. de LL. qualiaqualia apponemus: Obscacnum dicitur ab Scaena. Ea vt Graeci, vt Actius scribit, Scena. In pluribus verbis A ante E alij ponunt, alij non: vt quod partim dicunt Scaeptrum, partim dicunt Sceptrum: alij Faenus, alij Fenus: sic Faenisicia, et Fenisicia. A quo rusiticum pappum Maesum, non Mesum. A quo Lucillius scribit:
Quare turpe id, obscenum: quod nisi in cena, palam dici non debet. Vides Scaena, Scaeptrum, faenus rusticis attribui. Quod minus obseruasse videtur. Fabricius in Terentium vir caeteroqui Orthographiae diligenti simus. Alij per Oe, ex Obs et Coenus: nam inquinatum, sordidum. Verrius stuprum inconcessae libidinis Obscenadici ab Obscorum gentis Consuetudine ratus est. Quod verum esse vt credat, non satis adducitur Festus. V. Scaena.
Ob, an per Op debeat scribi, item Obseruo, Obsideo, quibusdam dubiratum Ter. Scaurus indicat. B sedem inuasit, et obtinuit. I. Scaliger lib. 1. de Causis LL. cap. 34. a Cura obscurus scribit, et Obs. Quo recepto qui color dubitandi reliquus? Alij rentur
Ops coram, Terra ob oculos, Puluis in oculis: omnia namque tenebris occupata, opaca sunt, obscura sunt. Ali j ab Obcurrendo ob soleto vocabulo. Nam cum oculus non nimis dissita peruadat, neque etiam nimis adsita percipiat: et interdum tamen inopinanti obcurrentia. Alij ab Obscis, quorum lingua vt vetustissima: sic ignoratissima.
Idque per P melius ab Ope, terra: vndc et Opici. Verum ab Obsco trahebat Obscenas res Verrius apud Festum. Oscus autem V sus promiscui. Vscus commutatione vocalium confessa.
Ob sacra petere rectius elemento B. Cum P, si scriptum, obsoletius est.
Obseruantia. Sic Amicitia, Amicities. Beniuolentia, Beniuolenties. V. Tract. de Variantia Vol. 1.
Obsidium. PaSsim Obsidio. V. Tractatum de Variantia. Obscidium per S, et C scribit quoque Passeratius, quod procul amolitur Turneb. lib. 21. c. 28.
Ostentui veteres Glossae scribunt, et Scaligero in Festum Ostendit, admittitur.
Stupeo, Stupidus: licet a Stipite, qui et Caudex. Terent.
Vsus ita passim recepit. At per I Marius Victorinus scribit. et Septimius Florens ad Senatorem:
Sic in Oblongo Maronis Codice, et quibusdam alijs inest l. 1. Aen. Opstipuit. Er, Dum stipet. Sic Horatij, Terentij, aliorum Codicib. quibusdam. Minus sunt in Consuetudine.
Optando. Fertur enim volun tas in bonum.
licet anres magis audiant P, inquit Fabius lib. 1. c. 7. Optineo veterib. Glossis, et Optinuit veteribus Epigrammatis.
Formosur, Thensaurus, Atlant, Gigans, Pallans: putabam nonnullos violis adspirantes manum in spinas induisse, quib. exaratum esset Obtunsus cum N: at non ita est. Sic enim in Virgilio legit Nonius
et in Lucretio Obtunsas vires. Est et in Romano laudatissimo Maronis Codice:
Hoc ingenue notat Pierius! licet in alijs Tonsis. verum in omnib. Obtunsior vsus, quod in Obscurior apud Isidorum Hispalensem 1. 10. Orig. deprauari minime debuit: Obtunsus, hebetior, Obtunsior Priscianus ipse, qui libro decimo legit ex 4. Georg. Proderit et tonsum Gallae admiscere saporem: idem in primo legit cum Nonio
Vt Defendo, Defensum, mutatione Do in Sum, inquit ille. Quare Pamelius antistes olim noster, alijque viri doctissimi lib. 1. Tertulliani aduersus Marcionem legunt Obtunsis sensibus. Et hoc Sammonici Sereni sincerum reor:
Palladius l. 1. tit. 26. Tunsae caricac. Apud Phinim iuniorem ep. 123. lib. 7. Obtunsum stomachum legit Cl. Menardus in 2. August, libellum contra Iulianum, et Claud. Salmasius in Capitolini Gordiano Retunsus. Apicius l. 1. c. 34. Tunsa, cribrataque melle colligis. In P seudolo: At haec retunsa est, securis. In Casina: Obtunso ore.
Degenerant flatus oblita priores.
Miror Pafferatio viro Gallo tantum fuiffe pulmonis: Germanos id pronunciare semper animae praelargos miratur nemo.
Iussu Metelli cornicines occcanuere. Probus Occini quoque existimat scribi posse cum simplex Cano faciat Cecini, quomodo a Cedo Cecidi, Incido Incidi. Occinui, vt Concinui Phocas. In praesenti Occino: at Turnebus l. 2. c. 25. Aduers. Tacito etiam tribuit Occanere, quod enotaui de Cvrilli Lexico: Occano, et conformiter: Adcano pro Accino. Ibidem: Concano. Priscis partes compositi absque vocalis immutatione nectere suit sollenne, quod in his Orthographicis saepius animaduertas.
Obeaeco cum B, deterius nomen facere videntur Cicerone iudice lib. de Senectute, qui ab Occaecando ducit Oecare: Sparsum semen aceepits primum idoccaecatuta cohibeti: ex quo Occatio, quac hoc efficit, nominata est.
Occanui.
Occessisti, Occesserit pro Accedamus, etc. legit apud Plautum Passeratius, cui hac in Antiquitate fauet Festus in Ob praepositio.
Capite, vocalis vnius mutatione. Est enim Occepi, quasi caput rei institui. Haec ille.
Occipite. Pers Sat. 1.
Auson. in Epigr. Occipiti caluo es: ne tenear fugiens.
Occulueram quinque dumtaxat. Val. Flaccus l. 2.
Veteres Obculit; Festus.
Ozimum apud Arabum interpretes, et alios vbiubi, deterius. Ocymum quoq. Sed hoc, et Ocimum, quo distent, vide apud Hermolaum lib. 2. in Dioscor. Festus a nasacendi celeritate vult dici, et Plin. l. 17. c. 22. quod celerrime proueniat de Catonis verbis. Ergo ex Ocior. Plinij loco Ocinum per N legit Barbarus humanissimus V. et Plin. lib. 18, cap. 16. vbi Varronem nominat dictae Origini patrocinantem. Eadem vocalis est in Theophrasto lib. 2. de Causis Pl.
Ocior licet sita Graeco Ratis ocior ex veteri Libro scribit in 2. Val, Flacci Catrion, agnito inomnibus impressis Ocyor. Vide Hermolaum in lib. 2. Dioscor. c. 158. Nam quorsum plura? Non quaerimus, vt pagina nostra tumefiat. V. Ocimum. Ocyter surrexit Apulei lib. 2. reperias.
Ob crus, Ocrea: vt, Occiput, Occasus.
Otriculum.
Ostoforu cum Martialis Interprete lib. 6.
Docet hoc Competentia. Octametron apud Suidam, et Octaclina, Hexaclina. Produces diuersam Competentiam ex Hesychio, Octipedis cancri terga sinistra cane.
Octauani perattente rescribit Pintianus ex Analogia. Decumani enim scribuntur, Septimani, Sextani, Secundani, Trimani.
Manilius, non Octauias, non sillabis quatuor Liuij lib. 1. Dionys. Halic. lib. 8. Octauius gentis est nomen: alterum praenomen.
September, Nouember, December? Occurrit Consuetudo, vt O mediam perficiat sillabam. Quamuis lib. 4. veterum Epigrammatum legatur:
Ibidem: Triticeo Octumber foenore ditat agros.
Legitur et apud Flodoardum Octumber. V. Imber.
Octuaginta, vt in Plinio Geleniano. Similirer Octogenarius recte. V. Vallam lib. 3. cap. 5.
Oclus Prudentio in Romano:
Ocyrhoen.
Odfacit (variant enim Festi Editiones) pro Olfacit scripsere prisci.
Odaeum, vel Odoeum perperam: Odium per I ferti potest. Sic rectius Iseum, Serapeum: licet per I quoque scripta sint. Graecis Odiuum, Ouum tornauere.
Hodeporicon, Hodegus: sic Hodius. Homeri Catalogus:
Martis Othrysij. Sic omnes Codices habent, inquit addito: Verum nec mons Thessaliae Othryr, nec vt puto quicquam aliud loci, reiue cognomentum huiu smodi Marti indiderit. Odrysij legendum arbitror pro Othrysij, vt Odryfius. Mars sit idem, quod Thraeius. Haec ille absque adsensu nostro. Nam Othrys est mons Thessaliae Straboni, et Eustathio: alijs Thraciae. Silius Italicus lib. 3.
Val. Flaccus lib. 6.
Ab Othrys porro scribes quoque Othrysius, et Marti ex causa prodicta haerere pot est. Pridem legimus lib. 14. Silij: Odrysiae telluris equos ---
Oicles.
inter fuit hand ignobile nomen, Silrj lib. 13. rectissime scribitur. Heinsi exemplar Autolidas: Autolidas Modius reponit: Lud. d' Orleans Octolidas: ineptissime. omnes. V. nostra Siliana. Ciuitas, et regio Oeniadum, Acarnanum est.
Aeneadae diphthongo principe, Aenelde tertia alij sunt.
quid redolent, quamuis mittantur Athenis Demtus ab immundae vellere succus ouis. Recte, atque ex Originis lege scribunt apud Ouidium l. 3. de Arte doctiores. Perperam obtinuerat Esopa. Dioscorides: Oesypus dicitur pingue, quod ex lanis sordidiorib. legitur. Suidas: Oesype (nota Variantiam) detersae lanae sordes. Etymologus:
Oetaeo, Silius lib. 3.
--- Sacratis ignibus Oete. Nota finalitatem variantem.
Affigo quondam. Neapoli in aedib. Hadriani Guilelmij: Ferro offigito. Sic Obuiam pro Ad viam.
Obfirmo aeque probat Passerattus in Terentio.
OFFVI; non obfui, Bedae vox. Terentianus Offer. Sic visum Cesellio, Cornuto, Cassiodoro. Papiriano, et Bedae Offulsit. Cur haec minus sic efferantur, quam illa Offendix, Offectores, Offuciae? Certe apud Calpurnium Ecl. 7.
Suggero, Priscian. lib. 2. Non conuenientius dixisset, vt Oggero?
Ogygus Festus: Eam vrbem Ogygus condidisse fertur. Ogyges, et sic Latine melius scribi reor. Ex eo Manes Ogygij Thebaidos lib. 3. et Ogygiae parentes. Festus: Ogygia moenia, Thebant ab Ogygo conditore.
Olbiopolis Sarmatarum idem l. 7. Verum operarum incogitantia ita fortuitu euenisse autumo, et idem nomen diuesarum vrbium vtroque modo posse scribi. V. Hierapolis, Neapolis.
Oliaros tertia vocali rectius esse Pierius autumat addicentibus quibusdam antiquis Exemplaribus Graecis. Stephano: et Oliarus insala Cycladum vna. Strabone, Ptolemaco Heraclide, Latinis Ouidio:
Vide Canonem de Auctoritate, Indicemque Erythraei.
Olinetum recte scribitur, atque Origini congrueriter, ab Olino, vel Olina. Et sillaba defectius pro eodem Oletum ab Oleo, vel Olea Cato: Si oletum bonum, beneque frequens.
Aula: vnde Anluldria Plauti, et Aulicoqua exta in superiorib. Plautus Captiuis: Frangique anlas in caput.
Illic, Festus. Sic olim Olli pro Illi, Virgilius.
Alij ausi sunt Holor asperare, inquit nuperus Originum scriptor. Iis dux vetus Orig. scriptor l. 12. c. 7. Isidorus ex etymo suppositicio ab O[?]: quia totus sit albus. Quid? non tota nix recens lapsa albet? non ebur totum? toti vniones? Non est bonus canor Holoris.
Odor Apul. l. 1. de AA Olore alioqui spurcissimi humoris percussus. Item: Causas coepit huius oloris comiter inquirere. Ex eo Olfacio.
Alpibus ausim scribere? Etymol. O Alpes.
Olynthus cum Spiritu tenui fructus fici siluestris. V. Macrobium lib. 3. c. 20.
Ob componatur, vnico M teste Prisciano. Iuuat Horatius in secundo sermonum: Ant spem deponas, aut partem illusus omittas.
Et alibi: --- Praesens in tempus omittas.
Obmantans, scriptum Liuio in Odyssea, Festus.
Ob et Minauit scribit Velius Longus. Sic Ommutuit Paplrianus, Cassiodorus, et Beda. Victorinus: Ommouet, Ommutescit. Vide Obmutuit, Ommantans.
semen rotundum, durum scribit: non talis est Theocriti A medio subcanum vmbilici instar.
Oneraro sine spiritu scribi ait Seruius ad l. 1. Aen. Hoc Vsu receptissimum est, a quo non recessero. Gellius l. 2. c. 3. recte monet veteres H spiritum, seu literam insertasse plerisque vocib. verborum firmandis, roborandisque, vt sonus earum esset viridior, vegetiorq. Sic Lachrymas, sic Sepulchrum, sic Honera, sic Honustum dixisse. Dixisse sat est hactenus: nec opus dici omnibus seculis. Siquidem adspirationem detriuit Vsus. Inconsulto Gellio adspirationem imponunt. Plausibilis est Vineti doctrina in Ausonij Protreptico: Ludit paronomasia Ornatus, et Vneratus, Honor, et Onus: sicut Deianira ad Herculem apud Ouidium:
Quibus locis pulcrius fortasse, inquit, adspiraretur Honus, et inde Honeratus. Manutius mecum Libros veteres testatus deratis paueulis.
Prudentius contra Phantasmaticos lib. 1. Est opraeprecium --- Et Quibit pro factis reddere opraeprecium.
iuris obducitur, scribit Cicero 2. de Legibus. Plin. Sall. alij. Poetao Oprimento. Prudent. Psychomachia:
Hinc etiam Omentum concisum volunt ab intestinis operiendis.
Opidum, si Etymologiam sequimur, vnico P sceribemus. Varro enim lib. IV. Maximum, inquit, aedisicium est Opidum, ab Ope dictum, quod munitur opis causa, vbi sunt: et quod opus est ad vitam gerendam, vbi habitent tuto. Vel, Opida, quod opere munibant moenia, quo muniti essent. Et Festus: Opidorum orhinem optime refert Cicero lib. 1. de Gloria,
eamque appellationem vsurpatam esse existimat, quod opem darent. Isidorus quoque lib. 15. c. 2. Inscriptiones variant. Hotomanus in Verrinis scribit gemino P. Fauet illi Isidorus, vbi supra ab Oppositione murorum. V. Anton. August. Dial. X. Antiq. Poetae geminant. Georg. 2.
Aen. 8. Haec duo praeterea disiettis oppida muris. OPILIO. Maroin Gallo:
Sic antiquissimus Codex Longobardicus, sic Mediceus per O sillaba prima. Sic praecipit Caper Grammaticus, ac per V scribi vetat lib. de verbis Dubijs. Scribentium per V familiam ducit Priscianus negato posse O tendi, nisi vertaturin V, esseque Maronem Graecos secutum, quibus licent Incundus a Ioco, Humanus ab Homine productionis quaesitae causa, vti volunt. Non illis Graecis vocabulis, quae mulrum sunt disparia. Nam O solitarium adsciscit sibi Y non tam moduli causa, quam idiomatis in superis nominib. At maioris Graeciae vox est O' ones inter versatur, vt qui capras inter A Vomica qualis erat?. --- contra Primitiui modum. An Maronis attritior est auctoritas prae sereni? Pari praesertim subeunte breuium sillabarum numero. Mihi orbita trita placet. Et contra tam V corripi potest, quam O, edocet nos Automedon, et Autumedon modulo semper breui. Et qui nescit, aut negitat vtramque vocalem vtriusque moduli capacem, illiteratorum est e numero, vel
Nihil fore opino inter me, atque illum. Pacuuius Chryse: Iuueni opino esse optumum.
OPORTET vnico P, Libri veteres, Lapides literati.
quod auum ob patrem habeat, id est, pro patre, Festus. Videtur ergo O pro Au scriptum quasi Auus pater sit. Vide A in diphthongorum
Oppilo, Oppando, Oppedo, Oppico. Statius 1. Achilleidos:
Similia Oppono, Oppeto, quae dissimillter eduntur in Prudentij Romano:
Pigneris congruenter. Pelignis Inscriptio:
CVM. PIGNERIBVS. DE. EA. NATIS
In titulo Commodati L. Nunc videndum: Non repigneras, vt mihi reddas. Alijs Oppignoro placet a Pignore. V. Pigneris.
Opperior. Adde Originem quasi Ob portam, vel partum Festo, vt sit Quandoque est olitor verba opportuna locutus.
Oportune P desolato Pandectis Florentinis opprobat Brissonius supra.
Obscus.
Obsequentissmo. Vide Apstalerit.
AB. ALIQVIS. EORVM. OPSIDES. ACCEPIT
Ibidem: OBSIDIONE. SVMMOTO
Saepe cum B.
Opsonor Terentio, Plautoque, ac caetera deriuatorum series: non cum BS, quod in Editionib. perfrequens.
ANTONIAE. AVG. L. THALVSAE OPSTETRIC
Tibure rectius cum B. L. AGREIPINAE. OBSTETRICI
Nam ab Adstando dicitur: prisci autem pro Adsto scripsere Obsto, non Opsto, cum P: siquidem Ob pro Ad. Vide Festum. Sic Obbibo, Obsorbeo: quod postilla Adbibo Horatio.
Obstitit Consuetudoe.
Obstringo. idque recte.
Optulit, Subtile, Suptilitas. Atquis Vsum doctissimi cuiusque suffragio corroboratum, quo ista cum B scribuntur, tentet conuellere?
Priscahorrida silent oracla, crepera in nemorib. Marco: Ad oraclum Phoebi.
Aurata: quia nos Vsus destituit. At pro pisce apud Macrobium, Pliniumq. et alios Orata, et Aurata vetustius, vt Caudex, Codex: Claudius, Clodius. Apud Apicium in Pandectere Aurata.
Orbana, Plinij l. 2. c. 7. Arnobij l. 4. In tutela sunt Orbonae orbati liberis parentes. Nec nomen, nec rem Pintianus agnoscit. Pintiani manus: Quamobrem cum egregia haec dea Orbona orba sit scriptore aliquo, qui eam celebret, nullibique omnino compareat, praeterquam hoc Plinij loco, sic in animum induxi, vt explosis omnium sententijs Orbonam hanc tamquam adulterinam, et suppositiciam deam exterminandame Plinianis finib. putem. Sic pro imperio Hispanus. V. Suboles.
Orcinius quaternis, apud Iuris auctores, quod sit libertus testatoris defuncti, seu qui Orci familiam auxerit Apulcij verbo. Theophilus Antecessor: Qui directo ex testamento liber esse inbetur, ipsius testatoris liber fit: qui etiam Orcinus appellatur. Tamen quasi dicatur Orcinius, habes in Martiale Orcinianam spondam. Alijs Orciuus duplici VV probatur magis. V. Interneciuus, et mox Orcus.
Vrgendo confragosa est deductio, quamuis hoc Festus scripserit. Ab Orchus asperata vltima. Ita scribit Val. Probus, quem sequitur Pierius adminiculatior antiquis aliquot Codicib. Ita I. Scaliger c. 22. de Causis LL. ex eo potissimum Naeuij: Postquam est orchio traditus thesauro. Vbi alij Orchius, vt Achius, Achiuus, Dius, Diuus immisso digammo natum volunt.
fraeni Titinnio, Trebellio, Festo. Oria per I nauis piscatoriae genus Plauto, et Nonio. Horia Festo: Placiadae Oria leniter; et placet.
MSS. Libri asperant vocalem primam, subesse potest. ratio? Aegre. An referunt Graecam vocem cum articulo O, quasi O
Senatusconsulto Orfitiano cum T, non aeque lib. 3. Institut. tit. 4. Senatusconsultum Orficianum cum C.
Tihia non, vt nunc, orichalco vincta --- Maro:
--- Alboque orichalco. Valer. Flaccus l. 3.
Notatur nihilominus in Lexico Cyrillum inscripto. A Aurichalcum plurale non habet. Hanc notam rursus nifirmat Statius Thebaide decima:
Absque Flatu eam se vocem scriptam reperisse in omni Antiquitate Carrion adserit Notis in I. 1. Val. Flacci. Hanc porro vocem non ex Auro confieri, indicio est epithetum Maronium, et Plinij liber 34. c. 2. et Pollux l. 4. c. 11. et alibi, alijque supra. Orichalcum Hesychius refert in classem
temere traditorum. Nihilominus agnosenda vox.
Aurichalcum, vel Orichalcum quidam putant compositum ex aere, et auro: sine quod colorem habeat aureum. Orichalcum sane dicitur, quod in montuosis locis innenitur. Mons enir Graece appellatur. Sic liber de Orthogr. vulgo Bedae tributus: Aurichalcum, et Orichalcum dicimus. los. Scaliger in Festum ariolatur Latinos Aurichalcum scripsisse pro Graecorum O' Aurochalca, Ferrum, orichalcum, aes aurichalcum. Isidori verbal. 16. c. 14. praetermitti iubet breuitatis furor. A Glossario supero facit Arrianus in Rubri maris Periplo: Orchalcus, quo ad ornatum vtuntur, et concidunt in vsum nummi. Hoc enim [?] coaluisse videtur ex Au, siue Av: Potest et coaluisse ex O'
Auricula, vt Coliculus pro C anliculus. Vide Orata, Codex, Plostrum. Caepicule apud Celsum Oricularius,
Oridorium scripsere, non Horridorium.
Alteram vocalem quibusdam Libris ademtam nullus probo. Sic Harpyia.
Ormizas. Neque displicet. Ormisdas enim, siue Hormisdas Dorismum redolet. Pritis tamen Consuetudine receptius.
Orodes, non Orodis: idque ex antiquo Bessarionis Libro vt Anchises, Anchisac. Merito: nam et Aen. 10. legimus Dignatus Oroden. Sacrae paginae, ac Philo Iudaeus perpetuo tenore H' Herodis etiam legimus apud Eutropium, et apud Florum lib. 3. c. 5. Orodem etiam remuneratus est. Competentia iuuat, ab Orontes, Orontae, Orontis, Orestes, Orestae, Orestis, Geryones, Geryonae, Geryonis. Sic Orodes, Orodae.
Orontes apud Ciceronem de Fihib. Bon. et Mal.
Oruza, varietate notissima.
Oscitor, Priscian. l. 8.
Ad Osroenorum regem, Item Cassiodorus. Osdroeni sunt Iornandis, Lampridij, Eutrop. Capitol. Alijs etiam aspere Hosdroeni. V. Cosroes.
Hysiris. Ibidem: Etenim Ofirin Helanicus Hysirin posuit andisse dici ab facerdotib. Sic enim vbique hot numen vocat. V. Oafis.
Et causam gignendi ostensurum, et immortalitatem animac reperturum. Varro Rerum R. Ostensus sol. Idem Diuinarum 3, Salute ostenta. Cato pro L. Caesare. Quod ego me stero ostenturum, ac de RR. c. 6. Soli ostentus erit. Pacuuius in Medo: Eccum in ipso tempore ostentum senem. Lucan. in 1.
Hostes Priscis Tullij Monumentis adscribit P. Victorius.
MSS. octo docet Pontacus, ex Eutropio, et Antonini Itinerario. Adde Strab. l. 3. Melam. l. 2. c. 4. Plin. l. 3. c. 5 Suidam, Sueton. in Tiberio, et Caligula, Aur. Victorem. Ratio flagitat ex Dionisij lib. 3. Antiq. Rom. Ostio. Quam ab euentu Ostiam noninauit, perinde ac si dicamus ostium. Festus: Ostia vrbs ad exitum Tiberis appellata. Vide Liuium, et Suidam. Hostia cum Spiritu quibusdam Libris inscriptum perperam, nec idonei ad hoc fulciendum promipossunt Auctores. Nam ipsum ostium, vnde Ostia Dionysij iudicio
Ostia.
Breue rus emit Otacilius.
In Sisenna Riccobonus C iniecto: Octacilium, legatum cum scaphis. Sic Graeci. Polyb. l. 1. L. Valerius M. F. L. N. T. Octacilius C. F. M. N. Crassus. An versu imperante vncinatam literam neglexit Epigram matographus? Manutio neque Octacilius cum C placet, neque Ottacilius geminis TT.
Gothoniel, quam scripturam exhibent
In his sillabis sonus literae Z immistus inneniri tantum potest, quae constant T, et I, et eas sequitur vocalis quaelibe, vt Tatius, Otia, Iustitia, similia. Pierius in secundum Georgicon: Scribendum O tia per T ex Mediceo Codice, et Marmorum consensu. Item in Vaticano et antiquissimo, et maxime castigato Terentij:
Quo loco in vulgatijs Libris est Ocius. Nonnullis tamen Libris est Ocium cum C. Placitum id Mureto: quandoque Lambino, et quandoque displicitum. In insula Tiberina:
IN. OCIO. ET. QVIETE. REDDATVR
Scriptionem cum C exsibilat Goropius: nos Goropianae Originis Otij fabricam. Negotiari, Negotiator per T consimiliter. Vetus Inscriptio in area, quam ab Neroniano incendio Domitianus dedicauerat: ET. HAC. LE GE. DEDICATA. EST. NE. CVI. LICEAT. INTRA. HOS. TERMINOS. AEDIFICIVM. EXTRVERE. HABERE. NEGOTIARI
Romae apud Pallonios:
L. LEPIDIVS. LIB. HERMES NEGOTIATOR. AERARIVS
Tiberis propter aspera, et confragosa, ne sic quidem praeterquam trabibus verins, quam ratib. longe meabilis fertur, per CLM. passuum, non procul Tiferno. Perusiaq. et Ocriculo. His Origo euoluitur: nam Odyss. I. aspero petens, asperum exponunt Eustath. et Hesychius: Quo super Festus: Ocrem antiqui, vt Atheius Philologus in libro glossematorum refert, montem confragosum vocabant, vt apud Linium:
Et: Quem Chiro in Pelio docnit ocri.
Verum Plinij l. 3. c. 14. cum T Otriculani.
Obuertit, Obuius, Marius Victorinus.
DIV te amo ex animo: nec ignoras. Huiusce meae in te propensionis causarum abunde est: nec ilta postrema, quod philograecus es: parcius loquor: explebo numerum: quia Graecus es. Vbi eductum igitur te dicam? Athenis Atticis. Audi mellitissimum Isocratem in Panegyrico: Latine tibi si dixero, sim iniurius, imo iuris tui amans. ac retinens sapientissimam Oratoris vocem cum alijs communicabo: Graecos potius vocitari doctrinae nostrae (loquitur Athemensis) quam communis nobiscum natiuitatis participes. Hoc de te mihi persuasit Linguae Graceae Breuiarium, quod opus exquisitissimum, atque absolutissimum cui dedicaretur, cum secum disputaret Auctor vir inter suos doctissimus iuxta, ac probissimus, non alium Graecum ex orbe toto, quam TVSSANVM DES-BARBIEVX legit. Lectionem hanc sequi volui, eaque via amictiam, cuius vinculum firmius nullum est, quam studiorum consensus, tecum iungere. Congressu primulo Bibliotheces tuae lautissimae fores bipatentes, cuius librorum raritas, nouitas, faberrima coagmentatio in summam admirationem me rapiebat. At cum de pluribus monimentis, vt forte in manum veniebant, iudicium ferres, plurifariamque lectionem aetate in ista iuuenili animaduerterem, obstupescebam. Macte, inquam, mi TVSSANE, his diuitijs: nec in rem aliam villam quam in libros, opes patritas tam affluentes potes melius effundere: sunt enim ommgenae sapientiae thesauri. Auri montibus legionem alat Crassus: Croesus inaniter glorietur: tu opibus tantis venturae senectae subsidium paras, et immortalitati viam aperis. Nunquid aliud vota concipiunt tua? Vt sucerescat genus: vt sint qui libris tuis haereant et gaudeant heredes. et Subigus te adiurint: hoc in manu tua est. Vnum porro interpediat, opum vis inuidenda, cui parem vel ex nobilitate vix, aegreque inuenias. At quo te cumque fleces, dabis operam, ne potiusoccurant Nimius sum: a tuis ad mea te diuertam ea lege, vt tua fiant, tuique deliberij, ac iudicij. Ades mihi modo ad subiectam tabulam. Neque pauca sunt: Palangae, Palilia, Palanteum, Paulus, Papa, Papyrus, Parapsis, Parochia, Paroecia, Penna, Pharmacusa, Phoebus, Polymnia, Pirene, Poplicola, Phrenitis, Phrenesis, Praecoquum, Praegnas, Proelium, Prooemium: denique Pulcer se ingeret: Puluix obuolitabit. Pellege, ac tibi curae sit fama Postuma, quae Antonino Imp. est.
Pacificans diuos.
Pacilius, Pighius in Aequipeta.
Id quoque paciscunt, vt moenia sint, quae Lutatium reconciliant, et captiuos plurimos Sicilienses paciscit, obsides vt reddant.
Pacionem antiqui dicebant, quam nunc Pactionem dicimus. Vnde et Pacisci adhuc, et Paco in vsu remanet. A Pactione Capito Pacem putat dictam. In XII. Tabulis:
REM. VBI. PACVNT
Libro secundo ad Herennium per G: Rem vbi pagunt, oratione pagunt. Ex ea scriptura Paginae. Tandem Pango, vt Mensa ex Mesa. vnde Pangi dicuntur plantae.
Paedidus, sordidas Cunis Inquinare
Fere cum AE, Libri veteres, Lapides omnes Manutij fide. Ita in Terentio Palatino, et Marmore Fabricij 47. In vetere Ausonij Libro testimonio Eliae Vineti, ita in Pandectis Florent. Brisson. fide II Paene cum diphthongo? Recte: nec aliter scribi potest. Itaque scriptum perpetuo vidi in membranis a me comparatis Pandectarum Florentinarum. Haec ille. Epigramma vetus Romae in aedib. Gentilis Delphini:
DOCTA. ERODITA. PAENE. MVSARVM. MANV
Alij eadem volunt ab Origine cum Penitus et scriptionis eiusdemmodi. Alij diphthongum admissam volunt. vt secernatur a Pene sexto casu. Alij per Oe scribunt ex acquisitiuo casu Poene, seu Cum poena, Non sine Poena. Neque id displiceret. si datiui istius modulus, non repugnaret. Ouid. Paene puen puero iunctus amicitia. At quid si tertius ille casus Vsu creberrimo, vt vala, biuocalis parte mutilatus fuit, et relicta sillaba breuicula reddita?
Poenitentia dicta sit, quod Pone teneat. Aliter, aliter. A Poenitens fit Poenitentia, vt a Continens, Abstinens, Continentia, Abstinentia. Poenitet autem a Poena hoc ex Graeco Punio, vt ex Moenib. Moenio, Munio. Vt a Punicus, Bellum Poenicum Naeuio, Silio, et Liuio Punicum.
reuocatum herbis Aen. 7. et 12. Paeonium in morem duo sunt suffragia, quae Fr. Moschi versum damnant, cuius principium: Poeonias artes --- Ac ne cui
I ad Hesychium.
Qui in Paeso habitabat multarum possessionum dominus. Paesus Troiae ciuitas, quam alibi cum A dixit Apaesum. Aristoteli Problemat. sect. 23. --- Paesa lacus, I ad Strabonem in 13. Hesychius. Paesus, ciuitas et fluuius.
Thebaidos 8. Palaemon aduolat. Fabius l. 1. c. 5. Palaemo, Telamo, Plato (nam sic cum Cicero quoque appellat) quia Latium, quod O, et N literis finiretur non inueniebat. V. Agamemno, et Tractatum de Variantia Vol. 1. Si Palaemon interpreteris, erit Palestrae sciens, expertus:
fuit haut procul inde, vbi nunc Neapolis est, Liuius lib. 8. addito: Inter Palaepolim, Neapolimque loco opportuno capto. Alij Palaeopolis auctius.
Pars in gramineis exercent membra palaestris.
Helychius: Palaestra, vbi vnguntur pueri.
Quidam iterum decoquunt, et vocant Palimpissam. Apud Hesychium per N:
Palangas subijcit lib. 4. de Vita PR. apud Nonium. Alij, vt matre natum, cum Spiritu repraesentant, vt sint Puniceum, quod ab Aeolibus accepere Opici. Certe Nonius Palangas vocat, et Afranij est Palangare. At Beda lib. de Orthogr. Phalanga fustis cui quid deligatur. Victruuius similiter Phalangas. Item S. Ambrosius ser. 72. de. S. Cypriano: In Phalanga proprijs humeris detulerunt. Septuaginta Seniores Numeror. c. 13. dixere
Ibidem:
Edidit quoque Gelenius lib. 12. Plinij cap. 4. In tributi vicem regibus Persidis e materie eius [ebeni] centum phalangas tertio quoque anno pensitasse. Palancas, et Plancas pro eodem habuit Hermolaus secundis in 8, Plinij librum curis, qui Placarum nullo modo scribi voluit. V. Plancae.
PALLANTEVM, PALLANTIVM, PALANTIVM, PALATIVM.
Duo prima figurantur ex
Maronem intellige secundum seculi morem, et Orthographiam. Liuius lib. 1. A Palanteo vrbe Arcadica Palantium, deinde Pallatinum montem appellattum. Liuius vdam vnam detcrsit, Plutarchus in Galba, et Dionysius Halicarnasseus, apud quem Palatium Phalae, et Phalantum Etruscis Coelum.
Vnde et Palatum Graeci appellant: et nonulli inquit [Varro] Poetae Latini coelum vocanerunt palatum. Palatinus vbi scriptum duobus L?
Cecidisse L alterum cum N aeuo politiore restis mihi locupletissimus, et instar mille scriptorum Dionysius Halicarnasseus lib. 1. Palantium quasi a sua in Arcadia metropoli. Nunc tamen Palatium a Romanis dicitur, temporis lapsu confusa scriptionis accuratione, praebuitque hoc multis absurdarum occasionem etymologiarum. Absurdas illas apud Festum inuenies. Expressim Dionysius: Procedente tempore excidit ea vox sus[?]itis literis L, et N. Ex Dionysij fontibus hausit Pausanias in Arcadicis, eadem que de collapsis literis verbatim reposuit. Non ignoramus Montis, Vrbis, Regiae haec fuisse nomina: sed ab eadem cognatione fluxere omnia.
Quid omenta? quid Palasea? sine, vt quidam cognominant, plasea? Bouis canda est plasea siligine, et sanguine delibuta.
Paloeci, non Palisci vt apud Aristotelem lib.
Silius lib. 14. Praesenti domitant periura Palici
Pectora supplicio --- Maro in 9. Placabilis ara Palici.
V. Stephanum de Vrbibus. Hesychius
Pallilia dicuntur. Pales enim dea pastoralis est, cuius dies festus, Nisi quod quidam a partn Iliae Parilia dicere maluerut.
Ouid. Fast. 4. --- Palilia poscor:
Plutarchus in Romulo disertim: Ante Roman coditam pastoricia quaedam festa erant hoc die, Patilia nominabant. Cicero 2. de Diuin. Persius Sat. 1. Propert Tibull. Plin. Sidus Palilicium lib. 18. cap. 6. Festus: Pales dicebatur dea pastorum, cuius festa Palilia dic bantur. Vel, vt alij volunt, dicta Parilia quoniam pro partu pecoris eidem sacra fiebant. Idem: Parilibus Romulus verbem condidit. Hanc scriptionem per R vi adserunt. Victorini manus: Parilia dicuntur, non Palilia, non a Pale dea: sed quod eo tempore omnia sata, arboresque, et herbae parturiant, pariantq. Athen. lib. 8 Parilia olim vocitata, nunc Romana. Dionys. lib. 1. Antiq. R. Parilia, quo festo pro quadrupedum genitura immo ant agrico ae, et pastores. Dio l. 45. Censorim l. 21. Suidas, Cicero, Solinus, Paterculus. In Calendario vetere PAR Varro, Manutius, Andr. Brabantus rem incertant magis: nam auctorum Exemplaria controuersiosa sunt: res veterum testim onijs vetustatis agitanda.
Palatini, vt scribitur in Plimo l. 3. c. 13. cum Vacceis eos annumerante.
Pallans. Probus nomen hoc in As terminari tradit, atque alibi erroris probrum offundit putantibus genitiuum Pallantis esse a Pallans, aitque Pallas Palladis, Pallas Pallantis Accentu solo secerni, Graecis notissima secretione. Natus error ex linea transuersa, quae longioris sillabae index olim, non autem pro N superimposita. Nihilominus elaboratus opere Corinthio cippus:
VOLVSIAE ARBVSCVLAE PALLANS. Q. N.
Similiter ASPRENANS. CALPVRNIVS TORQVATVS. PATRI. SVO
Errorem prodit Inscriptio altera in aede D. Caeciliae trans Tiberim:
ASPRENATIS. CAESIANI
Tantundem de Atlans dictum esto, quod non infrequens in priscis Inscriptionib.
Palpetras per T Varro ad Ciceronem XIII. dixit: sed Fabius lib. de Animalibus primo Palpebras per B. Alij dicunt. Palpetras genas: Palpebras autem ipsos pilos. Certe a Palpitando, et saliendo primitus Palpetras, postilla Palpebras scriptum ariolor.
Pamphilia. Vide Pontacum ad Eusebij Chronica.
Panaces ipso nomine omnium morborum remedia promittit. Lucret. lib. 4.
Ch: Graece Totus villus, villosissimus; iuba maxime superbit equus: et decora est cauda quam prolixa. Sic
Pandateria per E in eadem sillaba: ita in Plinij MSS. per E. Stephano
Adspirandum esse his vocib. satis aperte declarant Lapidum Inscriptiones, quae in ea vrbe ab Adriani temporibus in hanc vsque diem exstant. V. Prooemium, Synodus.
agat omnia) Placuit in Silianis hoc, et Claudianus lib. 2. de Raptu Proserpinae indicat:
siue (a Murmure) iniecta N. Perperam scribuut, qui hanc Originem secuti Pattagias duplici T nobis inculcant. Ea re claret Spiritum in Sonora tertia disconuenire. Neq. enim est in Pantagies, quod Volum. 1. de Antiqui Lat I Orthogr. inuenias Tractatu de Variantia.
Cratera, Cassida, Chlamyda. Vlpian. de Emtion. et Vendit. L. Emtorem. Veluti cum futurum iactum retis emimus a piscatore... vel pantheram ab iucupe. Budaeus Annotationib. prioribus in Pandectas opinatur, Panthera, orum Pantheron, vt Panagron scribi non negamus, nec ille nobis alterum adimat.
Pappa? Suidas: Papas, et reduplicatione II Pappas. Homerus Iliad.
--- In genibut pappam, seu patrem appellabunt.
Eundem Anadiplasiasmum agnoscit Etymologus. Philemon apud Athenaeum lib. et. Salue pater carissime. Iuuenalis:
Vide notata Baronio ad Martyrologium Ianuar. 10. Papa simplici P deposcit aeui huius Consuetudo vbique in Pontificijs edictis, diplomatis, programmatis. Sic apud S. Cyprianum, Nilum, Sidonium, saepius. Agnouit ante Suidas, et politissimus Caninius P alterum quandoque deciduum, et apud Photium in Nomocanone vnico P scribitur. Adde quoque permultis Papias vnico P scriptum. V. Diodorum Siculum lib. 3. V. Hesychium.
Papauer vna sillaba minus. Infriasse papauerem Varro dixit in Ad mirandis teste Sosipatro, et Plautus:
Pappus geminato PP Scholia Graeca in Theocritum, et Plautus pro cardui flore, aut cinarae.
Lucret. --- Nec plumas auium, papposque volantes.
Aut pro parte barbae labro subiectiori insidentis apud Suidam. Pappus, pili in labro subiectiore.
Papyrius Romanum nomen cur eadem vocali praeditum non sit? An quia Gifanio sua in T. Lucretum Epistula magis arrident Silua, Hiems, Stilus, Inclitus, Clipeus, Lacrima, sic et Papirius? An alioqui omnis lingua Latina turbabitur? Sic enim ille censet. Cur igitur, o Gifani, scribis Halcyonis in Peruolgare? Cur in Arateis Cicero Procyon? Cur omnes Cybele, nemo Cibele? Omnes Charybdis, Scylla, Geryon, et Geryones, Myoparo, Nycticorax, Pygmalion, Pygmaei, Scyrus, Syrus, Syngrapha, Sycophanta, Hydrargyrus, crocum Corycium Cydonius, Cymbalum, Hecyra, Libye, Aegyptus, Cyrus, Absyrtus, Polyamas, Polycletus, Assyrius, Babylon, Caydon, Hystaspes? Cur non haee etiam deformauit Italia, vel Graeciae contemtione, vel suorum precio, vel sua scribendi auctoritate? Quae vero frons ausit haec aliter Graecis signare? Babytace, Palmyra, Cynos flumen, Cynocephali, Pentedactylos mons, Troglodyte, Scytala, Tyrus, Palaetyrus, Elymus, Ichthyophagi, Syrtis, Lyacus. Satyrus, Polybius, Cyrene, Lilybaeum, Cyclades, Lydia, Byzantium, Pyrene, Lysimachus, Hyperboreus, Cyprus, Mycone, Gyarus, Pachynus, deniq.
Quid? non dispesces Romuli Asylum ab Asilo Maronis? Id Origo, Res, Vsus, Variantia depostulant. Lapidibus Capitolinis est Papirius I Latij. At non semper triumpho petitur Capitolium. Nec interim inficias eo Y versum quandoque Latino I, vt Aemilius, cum dicat Homerus, Papyrius, hoc vero modo agitur. Certe pluribus Plinij locis ex editione Geleniana Papyrius vulgatur. In Suida: Papysius scriptum est. Nota Ciceronis est epist. 21. lib. 9. ad Familiares: Ante L. Papyrium Crassum, qui primus Papysius est vocari desitus. Neque Suidam sequi nesas, praesertim Manutio veteribus Epigrammatis subnixo ducatum praebente, ex quo vnum trans Tiberim sic habet:
D. M. C. PAPIRIVS. C LIB. FELIX. FORO CORNLI. MILIT
Papyrus. Addatur his Festus: Papiria tribus a Papirio appellata est.
Marmaridae, partem maiorem regioni Cyrenacorum sunt finitimi, et Ammonem vsque porriguntur. Dicti ergo quasi Ammonis vicini. Dixere autem Africae Paraetoniae vrbs Arsinoe. saepius. Silius lib. 17.
Recte quoque habet Prisca Inscriptio:
Paraetoniorum sacrae, et asyli ius habentis. Editi Libri Latinorum paene omnes peccant addito spiritu ipsi T. Nec satis correcte apud Procopium Paratonium alterius vocalis iactura. Quod etsi Origini congruentius, Vsus tamen inueterauit cum biuocali. S. Hieronymus in Hilarione: Ad maritimam vrbem Libyae Paraetonium.
Quod deforis est, calicis, et paropsidis. Atque in D. Chrysostomi commentarijs per O, terque, quaterque. Similirer Pollucis lib. 6. cap. 4. sect. 5. apud quem lib. 10. cap. 23. ex Antiphanis Boeotia: In paropsidib. bulbos. Rursus Hesy chius: Paropsides soeminino genere dicuntur a pulment ario videlicet, qoud Graeci appellant. Adriano Iunio per A gratius est Parapsis. Non vult ille Parapsis per A in secunda sede est in Arbitro, et Duza. Ac, ne quid dissimulem, reperi quoque Hesychio visum id dubitabile: Parapsides, sen Paropsides lances maiusculae. Isidorus lib. 20. cap. 4. multo spatio secidens a Iunio, eandem init scriptionis viam: Parapsis quadrangulum, et quadrilaterum vas, id est, paribus apsidis.
Auro legato ea, quae inaurata sunt, non deberi: nec aurea emblemata, quae in parapsidibus argenteis essent. Verum animaduertir acri ingenio vir Nicolaus du Fief in editione Lugdunensi emendante Russardo haberi. In argenteis apsidibus, ac in ora adscriptum Paropsidibus, vel Parapsidibus. Idem consuluit editionem Nutij, cui sit Paropsidibus per O, quod emendatius est. Vide Cuiacium lib. 10. Obseruat. c. 17. Martialis:
Vbi notanda scriptio vltimac Parcimonium. His obnituntur duumuiri Grammatistarum lumina. Parsimoniam, non Parcimoniam dicimus, inquit Diomedes libro primo, et Priscianus libro? quarto Parco parsi, parsimonia. Minus certum vero est oriatur a Parco, an a Parsi, an vero ab exbsoleto Parcui: sic, aut sic postulat C, aut S. Parcimoniam per C omnes veteres Libri Iustini. Sic in eum Notae.
Cato Parsi, Festus Peperci passiua scriptione.
Arrius apud Manutium. Scriptio cassa nuee non licenda. Parentes per N scriptum oportuit.
qui qualemcunque hominem occiderit. Ifidorus lib. 10. Orig. Paricidium, et homicidium in quocunque potest intelligi: cum sunt homines homini pares. Sergius in 2. Edit. Donati: Dicimus parricidam, non qui patrem tantum, sed qui quemque parentum necanerit. Vbi R congeminat ex praeceptione Prisciani l. 1. et 2. Euphoniae causa, inquit. Secuti Poetae, quib. ita magis commodum. Horatius:
Scruius in Centimetro: Amant venena parricidae.
Seneca Oedipo: Nil parricida dexterae debes tuae.
Prudentius in Hamartigenia: Armat deinde parricidalem manum.
Faciunt ab hac scriptione Libri veteres. Non obest illa ex XII. lex: Siquis hominem alterum morti scieus duit, paricida est. Ea namque aetas conssonas non duplicabant. Non Aldus lib. 3. Gram, cui parum exactum fuit, quod scribebat. Tertullian. cum dixit in Apologetico: Licet paricidium homicidio intersit, cum plebe sensit.
Verbis S. Cypriani epist. 55. Manutius edidit, et Pamelius auspicibus MSS. Libris, et excusis. Sic Prudentius in anteriore commatio: sic Eusebius Emissenus editus a Gagneio Orthographiae viro diligentissimo hom. 11. de Paschate. Parricidalib. supplicijs excudit Sirmundus Sidonij lib. 4. epist. 23. Arnobij l. 2. edentib. Stewechij manibus: Parricidalib. nixibus interemtae. Parricidalib. succis l. 5. Hex. c. 18. Ambr. Verum vta Parricida Parricidalis: sic a Parricidium Parricidialis enasci fas est. Itaque legit superiore S. Cypriani commatio Morellius, et alij. Spartianus in Seneca: Parricidali etiam figmento interemit. Lampridius: Parricidialis animi.
Olim Larnessus scriptum fuit.
Capella lib. I. Conscia Parnasio cui fulgent sidera coelo.
Vbi Parnassio. Neque nouum est literas Poetarum imperio submitti. Ecce Romae in vinea Iulij III. Pontificis Max.
Lyrnessus congeminantibus SS. quod aliorum Analogia poscitur, Salmydessus, Tartessus, Mycalessus, Hodessus, Teumessus, quae sunt in Stephane. Certe Emesa, Larissa. Rectius enim Panassus sibilo resonante.
Nullum etiam presbyterum in alicuius Episcopi parochia aliquid agere debere. Epist. 3. Nec sine Episcopi permissu a parochia abscedant populi. Sidonius lib. 7. Epist. 6. Nulla in desolatis cura dioecesibus parochijsque.
Non solum dioecesis: verum etiam parochia mea inter duo regna duobus regibus habetur dinisa. Ita recte a Omnino tum Sestius noster parochus publicus occupauit. Horatius:
Est et Parochus, qui, cum sponsa traducitur, tertius adsidet. Etymologicus in voce Media sponsa: ab vtroque latere sponsus, et Parochus. Hic autem est amicus aut cognaius, aut maxime honoratus, et dilectus. Quandoquidem currus Ochema dicitur, qui tertio loco aduehitur, Parochus vocatur. Qua ex consuetudine, etsi pedites virginem aliqui traducant, qui praesens adest tertius, Parochus dicitur.
nos Paroeciam dicimus, hoc est Curiam: vnde olim Curiones dicti, pro quo Parochia absurde obrepsit: cum Paroecia viciniae conuentum significet. Monoecus.
quod est in formulis, debuit et producta priore sillaba pronunciari et non gemino R scribi, vt ficret Paret, quod est Inueniatur, vt Comparet, Apparet. Verba Festi.
Partio. Plautus Asinaria: Hanc quidem, quam nactus praedam, cum illo partiam.
Bona gratia, parui vt faciatur. Plaut. Rudente: Qui tuum fecerunt fanum parui. Sed et alibi iunctim, Paruipendit in Rudente Plautina. Paruipendo in Andria a Rob. Stephano.
Pagarsadae: multum licet proserpserit. Alij gemino sigmate Passargadae, in quibus Stephanus de Vrbibus.
Pascales ones Cato posuit pro Pascuales. Scuibunt et in Lucillio: Pascuale pecore, ac montano hirto, atque soloce apud Nonium. Nec trepidem versui Pascualis immittere Passaes alij scribunt supra, quo iure? Ipse mox Festus: Passales et ones, et gallinae appellantur, quae passim pascuntur. At quo diuertant Pascalis, et Passalis, nemo non videt.
Pattalorynehitae D. Augustino. Alphonsus a Castro in suis Haeresib. culpat Librarios apud Philastrium duob, scriptitantes sigmatib. Nesciusne fuit
Cum folliculi patescunt, vt spiea exeat, deam Patalenam. Cum E, liquidaque dupla Arnobij lib. 4. Patellana numen est, et Patella, ex quibus vna est patefactis, patefaciendis rebus altera praestituta. Malim cum liquida simpla.
Pater familiae, Pater familiarum, Pater familijs recte scribi Priscianus agnoscit lib. 6. Item M. Brutus de officijs. Cata c. 3. de RR. Patremfamiliae agrum conserere.
Patre ciendo. Liuius lib. 10. Patricios, qui patrem ciere, auumque possent, id est, nihil vltra, quam ingenuos Consulem iam patrem ciere possum, auumque filius meus. Dionys l. 2 Valentium nominare patres liberos: etsi minus hoc probat. Plutarchus insinuat in qq. Rom Quasi Eupatridae suos possent patres demonstrare. Simile persuadet Festus: Salaciam dicebant deam aquae, quam putabant salum ciere, hoc est, mare mouere. Suadet et similiter latens compositio in voce Gabij quos e Galatio, et Bio ortos scribit Solinus c. 8. Analogia altera. Carrion l. 1. Emend. c. 12. veteres Libros ad serit in Gensorino non praeportare Natalitij cum T, sed Natalicij cum C. idque cum
Aduenticius, Aedilicius, Venalicius Traiecticius, Pigneraticius. Item Plutarchus in Manlio, et Catone Minore Tius: Cratitius paries, Caementitius. Item materiae cohaerentia, vt: Multitia vestis, Multatitia pecunia. Becmano tractatu de propria significatione vocum placet Patritius cum T, quia Patritus. Eidem Aduentitius, Aedilitius, Nouitius, quia Nouitas, Noniter: Emissitius, Commendatitius. Idem in voce Nouo, Nonitius a Nouatum figurat adiuuante quantitate. In Plutarchi Fabio Minutius: in eius Mario Sulpitium. In eiusdem Pompeio Petitio Lego et in Ouidij Metamorphosi Primitium torrem. Sed superiora ista per C scribi sollenne Graecis est.
Betissare Sueton. Augusti c. 87. rescribit Casaub. depulso Betizare, et Lachanissare scribit Isidorum, ac Priscianum testatus. Sic Cyathissare, Tympanissare, Crotalissare. Consentio tamen in Arte haec placent: Graecizat, Patrizat, Sicilizat, Lentulzat. Certe veteres adusque Augustum Patrissat scripsisse, non Patrizat notat Isidorus l. 1. Origin. c. 4. ac si post Augustum Z coepta esset vsitari, quod non abhorret a vero: ita vt discrimen sit ab aetate petendum tolenbili vtroque scripturae genere. Nota ex Etymologo: Empassim, Aeolice Empazim: duplex namque es Aeolibus in Z vertitur. V. Badisso, Malacisso.
Patrius vulgatius est. Maro:
--- Patrias consistere mentem Passus amor --- Terentius:
Patria potitur commoda in Adelphis.
Agathocles.
Patinarius Patena secunda vocali agnoscit apud Columellam Budacus: complura nihilominus Columellae exemplaria per I obijciuntur.
Sine dubio peccant, inquit, qui Paulum, et Paululum per vnum L scribunt: cum alioqui prima positio eius duplici hac litera enuncietur Pollum, et Pollulum. Cato c. 10. de RR. Labellum pollulum pro Pusillo exosculatus est. Adde Libros, et Saxa. Priscianus abit diuersus lib. 3. Paulus quod non geminat L in dimunitiuo. Nec mirum, inquit, cum Au diphthongus post se geminari consonantem prohibeat. Facit igitur Paulus Panlulus, et ex hoc Pauxillus, et Pauxillulus, quas formas seruant et foemininum, et neutrum eius Paula, Paulula, Pauxilla, Pauxillula, Paulum, Paululum, Pauxillum, Pauxillulum. Eandem sequitur Velius Longus scriptionem, et rationem, hac insuper attexta: Quoniam enunciari nullo modo potest: et non est necesse id scribere, quod in verbo non sonet. Vdam non duplicat Turnebus, non I. Scaliger l. 1. de Causis LL. c. 27. quod sit ex Est potius diminutium. Veteres tamen Aussus, Caussa scriptitabant, Fabius l. 1. c. 7. quos non sequimur. Paulus, Paululus, Panlum, Paululum Paulo in Cyrilli Lexico Graecol. vnico L. V. Turneb. l. 30. c. 28. et Anton. Augustinum Dialogo X. Antiq. vbi Turnebum oppugnat, non expugnat.
Paulus vnico L. Paullinus item, et Paullina in antiquis Inscriptionib. geminat Lsaepius, quam simplici scalpitur. Nihilominus Appianus in Libyca, Plutarchus in Aemilio, Hellas caetera persolo L. Item Prisciani, Velijque Longi ratio huic scriptioni patrocinatur.
Pausilupum per V.
Pecus, quo nomine ouis proprie diritur. Oues non vbique tondentur [inquit Plinius lib. 8. c. 48. ] durat quibnsdam in locis vellendi mos. Ex eo Pecus. Nam quibus nudus venter, apicas vocabant, paulo infra. Non a Pelligo, non
Pedem capio.Omnium nihilominus Consuetudine duplicatur C.
Pectinatum.
Pexus. Columella l. 10. de RR.
Idem lib. 12. c. 13. Et Lucretius.
Pecu, vt Genu, Festus, et Priscian. l. 6. Cato c. 141. de RR. Pastores, pecuaque salua seruassis. Fl. Sosipater, Hostilius 1. Annal. Solin. Plin. Plaut. Mercatore, Truculento, Rudente.
Pequnia in desitis est, vt Periqulum, Acupenser. Sic Pecu, non Pequu. Liuiae Agrariae fragmentum:
PEQVNIAM. POPVLO
Neque reijcula Inscriptio Venusiae est ob eam causam, quod visum Manutio; seculo cuique suus habendus honos.
Peda, opidum Ausonicum: gentilicium, Pedanus. Liuius lib. 2. Ad Vrbem a Pedo ducit. Lib. 8. Pedum armis, virisque, et omnivi expugnandum.
Pedanei. Gellius lib. 3 c. 18. Hoc vocabulum a aplerisque barbare animaduertimus: nam pro Pedarijs pedaneos appellant. Vide Praecidariam hostiam.
Pede tento, Opera suspensa, et recte. Tamen in Lexico Cyrilli nomine: Peditemptim. Iterumque sic in
Pedecosus per E, Festi disciplina est. Alij Pedidosus a Pedo, vt Scaliger in Varr. de RR. Alij cum biuocali primaria Paedidosus Paedor.
ANTIOCHVS. PRTSCVS. PEDISEQ.
Aliae item plures. At Phocas l. 1. Pedissequa hic, et haec. Geminum sigma praeferunt et Philoxeni Glossac, et Sidonij Apollinaris l. 4. editus a Petauio.
Paedius familia Romana, Libri veteres, Poetae, Lapides Capitolini, alij.
Peduceus, non Paeduceus. Libri veteres, Lapides, Mamitius.
Pagasae ex Val. Flacco, Apollonio Rhodio, Pausania. innumeris scriptorib. rectum est, ratioque versuum A depostulat. Graeci nulli
Peiero, in vetustissimis ese Codicib. Isidori Salmanticae testatur Grialus. Fidem accommodet, cui id placitum. Ab ea scriptione pernimium quantum ab sunt illa Lipsij lib. 5. Antiq. Lect. c. 3. Perierandum recte: et eam eius verbi perpetuam scripturam esse. debere censeo: quando et Periuria dicimus, non Peiuria. Ab vtroque diuertit Afranius Incen dio: Experiurabant, exsecrabant se, ac suos. Priscian. l. 2. docet R in his permanere compositis Corfinium, Arquitenens, Periurus. Peieratus Vsu tritissimo Horat. l. 2. Od. 8. Ulla si iuris tibi peierati Poena ---
Plautus Poenulo: Neque periuror, neque peior est alter hodie gentium.
In Pseudolo editionis Duzicae: Periurasti. sceleste.
Pelagus quantos aperimus in vsus.
Notanda est et secundinumeri finalitas apud Lucretium lib. 5.
Mele,
genus piscis dictum, quod in luto moretur, quod Graece dicitur Pelamys per Y, piscis Ponti. Quid mirum? En tibi Etymologum. Pelamides, Pelamidum, vt sexcenta talia.
Pelluis pro Perluis a Perluo, Velius Longus in Orthographia. Olim quoque Pelbis. Doceo in antiqui Latij Orthographicis.
Pellicio, quod malim gemino LL. Hanc in scripturam vniuersa sese explicat Analogia. Veteres tamen Libri Langij, Giselini, Carrionis in lib. 4.
Pelex. Surus, Flama. Alij Iudaicam adsignant Origmem a Pelix, Pelicatus, Pelicacio, Pelicator, Pelico in zeli signisicatione, quem Amorem immodicum dixeris. Prudentij in Romano: --- Odit vxor paelicem. Etiamne diphthongo?
Pellicuit scripsere. Liuius in Laodamia: Aut nunc quaepiam aliate illo Asiatico ornatu affluens, aut Sardiano, aut Lydio fulgens decore, et gloria pellicuit. Varro belli Sequanici lib. 2.
Halonnesus, Chersonesus, quib. addat Hesychius:
Manilius in 4. Et Peloponnesi patulas circumuolat oras.
Pythia:
Etymologus: putat Sequitur Peloponnesus. Vltima per Olib. 2. de RR. c. 5. apud Varronem.
Penatis scripsere, Festus.
Cella penaria, non Penuaria dicendum. Veteres Glossae: Penaria cella, et promtuarium cellam penuariam. Plautus: Tamquam e cella penuaria depromar ad flagrum. Penarius ex Penore videtur oriri: Penuarius ex Penu. Sic a Tigno, Tignarius recte vulgo scribitur: at Tignuarius velut ab antiquo Tignu demonstrat vetus Inscriptio: DEO. MERCVRIO. FABRI. TIGNVARII. IN. FORO. SEGVSIANORVM CONSTITVVNT. D. S. P
Pendice cedri. Arnobius l. 6. Vtinam liceret in simulacri alicuiuss medias introire pendigines.
Penetralis. Lucr. l. 1. Permutat color argentum, penetraleque frigus. Lib. 2. Quare fulmineus multo penetralior ignis.
Penitus cum Iscripturiunt hodie friuola iactantia scriptores Antiquitatis, et recti inimici. Vincuntur ab Vsu. Vt Genitum Genetrix: sic Penitus Penetro, Penetrator Prudentio, Penetratus Papinio.
Peno, vt Funditus a Fundo, extra diphthongum: cum ea Paenitus intolerandum in modum. Aeneid. 12. --- Telique latebram
Haec, et paria biuocalem Paenitus ferre nequeunt.
Penna. Firmatur E prisca quoque scriptione: Pesnas olim scriptum Festo credo. Columella lib. 8. c. 2. Eae sint rubicundae, vel fuscae plumae, nigrisque pennis. At hoc ipso in praecepto apud Varronem lib. 3. de RR. c. 9. per I scribunt. Eligat foecundas plerumque rubicunda pluma, nigris pinnis. Ita Varronis Libri vetustiores Pinnas, Pinnis: alij per E. Ex eo apud Plaurum Pinnirapus de eo, qui moenium prominentias demolitur, non Pennirapus. Quod Senecae Pinna, hoc Maroni Penna. Seneca in Oedipo:
Terrore feras --- Maronis lib. 3.
Apud Tacitum lib. 6. Annal. edente Lipsio, vbi de phoenice: Distinctu pinnarum a caeteris auibus dinersum. Apuleius in Floridis psittaco Plumulas, et Pinnulas tribuit. Quod si Pinnam a Penna secare institueris, a Gifanio, et Gisleno risum referes, a Quintiliano l. 1. c. 4. iuuabere: Ne illorum sequartur errorem, qui quia a Pennis duabus hoc esse nomen existimant, Pinnas auium dici volunt. Distinguit nihilominus Scaliger in 4. Aristotelis de histor. animal. c. 8. Theodorus Pennas hic, inquit: sed Pinnas potius. Certe vti vox vna, eademque Graecis ad vtrumque significandum apta est: sic a Gifanio non fecero secessionem. Nec praetermittendum in plumis partem acutiorem, qua auibus interiunguntur, aptius Pinnas scribi: etsi Varro supra non conueniat.
Vsque ad Pentecosten. Gregorius Naz. Orat. 44. Sic
Pentilus. At Pausaniae Corinthiacis, Laconicis, alibi: Strabonis item lib. 10. 13.
Panthesilea per Alibrarij male feriati. Q. Calaber lib. 1.
Abit diphthongus tota Graecorum Latinis in E. Maro in primo.
Fenestra. Penulatus, et Penula irretitus in Miloniana editionis Victorianae.
Penum vrat ab sque diphthongo, quo recepto longat primam contra naturam: nam Maronis est Cura penum struere, et Lucillius eundem adhibuit modum. Alija Fames inuitante illo,
And. Brabanti sigillum: Paenuria cum Ae, Libri veteres, et Analogia, quod Paene vrat, Festus. Haec ille. Primum ignorat prorsus, quid Analogia: est enim similium proportio, quo super satis ante dictum est ampliter. Deinde Feito imponit scripturam per Ae, cum Festus seriatim sic ordinet vocabula haec: Pentathlum, Penuria, Penus. Referes. Vox Festi: Penuria est id, quod pene minus sit, quam necesse est. At Festus opinatus est, quod non improbabile, Pene absque biuocali scribi, vti patet ipsa ex serie. Denique quid si negem componi ab Vro. ad seramque Vria finalitatem esse, vt Luxuria, Remuria, Veturia, Curia? Tali finalitate Meditullium, et Aeditimus elata Ciceroni iudicantur, non conflata ex diuersis vocib. Tali finalitate Testamentum, Stercoramentum, Sternutamentum, in quibus omnibus finalitas caret significantia.
Perbeto cum E in Plauti Captiuis Lambinus agnoscit. Ambigue certe scriptitatum nunc Betere, nunc Bitere.
Itineris feruore in Cilicia percalefactus Idem lib. 9. cap. 12. sillaba minus: Multoque igni percalfacto cubiculo. Vide Incalfacit, et Caldus.
Contor. Scribitur et Perconto. Naeuius Maliuolis: Si percontassem, malum me hoc praeter isset. Naeuius belli Punici lib. 2 Blande, et docte percontat, Aeneas quo pacto Troiam vrbem liquerit. V. Cunctor. Percontatio per O, Verrius a Conto nautico: Per V, quod is, qui curiose quid interrogat, per cuncta visit, Festus. V. Contor, Cunctor.
Perdicas vnico saepius Diodori Siculi l. 18. saepius in Curtio: neutrubi recte. Rectius duobus in varijs Plutarchi locis.
Perditim. Afranius in Vopisco:
Peregri per I, Plautus Persa, Naeuius Tarentilla. Et volunt lib. 2. Institutionum tit. 14. legi: Si fratris filios peregri natos. Iidem volunt, Sum peregri, et Vado peregre ex Sosipatro, quo super memotiola vacillat mea: apud quem tamen reperio Peregre venit. V. Here. Scribunt etiam in Prudentij Caesaraugustanis:
annum mananti datur. Perennitas apud Curtium similiter. Peremne vero dicitur auspicari, qui amnem, aut aquam, quae ex sacro oritur, auspicato transit, ita Festus.
Peranno. Ouid. 3. de Arte:
Idem lib. 1. Fastorum. Solinus cap. 65. Sidonius:
Idem l. 4. epist. 1. Cuius intemeratae partes perennabuntur. Columellae lib. 1. de RR. cap. 1. lib. 2. c. 9. nunc perp A, nunc per F. Par inconstantia in Vitellio, et Vespasiano Suetonij. Verum Eutyches admirator Prisciani, et discipulus Peranno per A praefert in
Precula, immutato G, et transmutato E.
quae nomina contenta esse C litera existimo tam hercule, quam illa vitiose et dicere, et scribere. Iudicium hoc Longi est.
Peristyla recte:
Varronis item lib. 7. Atrium
Peiurus.
Pellego gemino LL recte scribi magnis Auctoribus mihi indubitatum. Scaurus in Orthographia: Pellego, vt omnes antiqui dixerunt, non Perlegere. Vnde et apud Virgilium legendum Pellegerent oculis. Tamen Scauri nullus adhuc, quod sciam, sententiam est secutus, inquit Pierius in lib. 6. Aeneidos. Secutusest Politianus Pierio coaeuus, cuius scriptio sales l. Scaligeri pertulit. R in L, Intelligo, Pellicio, hoc antem Vsu, non lege factum est, inquit Scaliger. Nam Interluo, et Perlitus, Superlatiunm controuertit nemo. At Politianus cum mauult Pellego, videbatur in hoc, vt in caeteris, sibi non posse esse princeps literarum, nisi solus esset, inquit Scaliger l. 1. de Causis LL. c. 34. addito. Sed aliunde poterat diuinum ingenium sibi parere gloriam, quam deformatione Latinae puritatis. Ea si deformatio est, Latium deformarunt V. Viri, a equibus Latium decus, ac venustatem accepit, Scaurus, Priscianus, Quintilianus. Vel. Longus, Erasmus. Testimonium Prisciani l. 2. In compositis tamen quibusdam inuenio R in L conuerti, vt Intelligo, et Pellicio pro Interlego, et Pellicio, Pellego pro Perlego, Pelluceo pro Perluceo. Plautus Asinaria:
Quintiliani lib. 11. c. 3. Vitatur etiam duriorum inter se congressus: vnde Pellexit, et Collegit, et quae alio loco dicta sunt. Alio loco Pellego, Accedit Vel. Longus, qui per praepositionem omnibus integram praeponi dicit, nisi cum incidit in L literam: tunc enim, ait, elegantioris sermonis viri geminare malunt, quam R literam exprimere; Hinc Pellabor malunt dicere, quam Perlabor. Item Pellax: neque vnquam aliter apud Lucillium legi affirmat, quam Pellicere. Addatur Erasmus, qui labdacismum delicijs, non naturae tribuit in Pellucido, Pellicio, Pellego. At viri tanti refragatorem habent I. Scaligerum. Pierius quoque loco supero nullum antiquum Codicem sibi dicit inuentum, in quo non sit Perlegrent praepositione incolumi. Praeterea si Analogiae vires explorus, Perlecebrae Plauti sunt sarta tecta praepositura. Ciceronis Perlitus, Velij Longi Perlno: omnium Perleuis, Perlaetus, Perlepidus, Perliberalis, Perlongus, Perlubens, Perluctuosus, et posita Scaligero. Eapropter Perelego, et Perluceo cur propudiosa iudicemus? Cur non eadem norma scribantur? Quprsum blaese, fracte, molliter, muliebriter loqui? Neque sic scribentibus hilum officit Pelluuium: est enim a pedibus lanandis, vt Malluuium a Manibus neque R in L versio interuenit, Quibus animaduersis vix culpare ausim Perlego, se sequi ausim ore masculo, calamo rudi.
Permanesco per E.
Permulctus Sallustio lib. 4. Gell. l. 1. c. 11. Permulcti sonis mitioribus. Idem lib. 3. cap. 11.
Pernicies. Cur non aeque hoc varium, ac Optumus, Optimus, aliaque? Et vero scriptum Plauto: Pernucies adolescentum.
Parumper Festus enotat.
Perperna, et Alphena, Elias Vinetus in 2. Annaci Senecae. Romae in S. Pauli:
DIS. MANIBVS SEX. PERPERNA. ARGYRVS ET. PERPERNIA. OMPHALE
Item e Panuinio: C. CLAVDIO M. PERPERNA. COSS
Inscription es aliae. At Ciuilium lib. 1. apud Appianum Perperna, Siserna, post appellati Perpenna, Sisenna. Perperna autem ex Perperno nata proprie foeminini sexus est. I ad Varronem supra, et Vrsinum in eam, quae pro Roscio dicta. Simili modo Perpernius. Neapoli vetus Inscriptio apud Adrianum Guilielmum:
D. M M. PERPERNIVS ZMARAGDVS MARTIALI. MAGISTRO. SVO. STRVCTORI. B. M.
Perpol quam paucos reperias meretricib. fideles euenire amicos. In Casina: Perpol saepe peccas. Tmesin namque Donatus agnoscit pro Perpaucos, et Persaepe. Alij Per Pollucem interpretantur.
quoque idem facturos, Liuij lib. 42. Hesychius:
Persicus. Rectius: Persibe, perite. Aut, Persibus, peritus. Festus: Sibus, callidus, vel acutus. De Persico omnia alia apud Columellam lib. 12. tit. 7.
Dacisci pro Dacis, vnde Dacisciani exercitus. Sic apud eundem Vegetium lib. 3. Hunnisci equi, et Phrygisci Proelijs Circensibus, vel ad bellum Hunniscorum longe prima docetur vtilitas. Item: Tertio loco Phrygiscos non minus velocitate, quam continuatione cursus inuictos. Perperam igitur mutant in Persicos detrito figmate de medio.
Aciem direxit et classicum personauit.
Suo sibi iure pertangis: si modo manus eius est.
Pertaesum Scipio scripsit, dixit; in quem Trochaicos vibrat hoc nomine Lucillius:
Certe per I scriptum veterib. Festo credo: repudiatum Consuetudine Cicero testatur contra Analogiam: nam vt Insipientem, Iniquum, Tricipitem, Concisum: sic Pertisum scriptum oportuit: aliter Consuetudo imperauit, quam sequitur Cicero in Oratore, et nos.
Peruicus, Accius:
Audaciter Barthius substituit Peruida. Verum et de Alpibus scribit Silius. Peruia saxa, cum tota essent cana niue obruta, nec videri quita: cur non et illic eadem correctione gloriatur?
Pernolgatum in Plauti Pseudolo. Peruulgo, et Vulgus Vsu tritiora.
Pesestas dicebatur pestilentia. Alij rescribunt Pestitus. Mollius Pesetis: est enim Pestis. At cur Pesestas non recipiatur, cum scribatur in Arnobij sexto Pituitate ex Pituitas: Vt olim fessi canes linguam ore de patulo pituitate, proijciens, Catoni Plebitas, Popularitas Statio, Tacito, Sidonio, Plinio vtrique, Labeoni Malitas?
Pestilentis sideris vi exercitum amisit. Amob. lib. 6. Pestilis. Arnob. lib. 1. Possunt nocentissimo frigore, possunt auris pestilib. Pestimus,
Pesinunta per N, vtrobique sigmare vnico. Sic vnico in Epitoma Liuij lib. 29. Pesinunte. At Pessinuntem duplicato sibilo, et Latinorum finalitate rectius scribes ex speculo Librorum fere omnium.
Altaris aram funditus pessumdare. Similia Circumducere, Cicumcirca. Alij per N, vt Circundo, quod et ipsum ambiguum est.
Pisum per I vsitatius.
foliatum L persolo. Origo:
petendis hereditatibus absq. Aspero scribi iubet Adamantius.
Nigritae,
PETILLIVS LL geminata, familia Romana, Lapides Capitolini, et Nummi duo argentei Andreae Lauretani, aliusque Rinaldi Odonij sic inscripti:
L. PETILLIVS. CAPITOLINVS
Epitoma Liuiana Petillij, Petillio. Iuuenatij in antiqua Inscriptione L vnicum visitur.
Incipisso in Captiuis. Festus interpretatur frequenter petere, cui scribitur Petissant.
Paetulus a Paetus Graecis
Peucetij qui sint, non sinit nos ignorare Strabo lib. 6. Puteiolos, Plauceios, Pleurinos, Pleuros, Pleunios, prae omnib. veriorem putat scriptionem Paucesios: improbo scribi per sigma.
Peuceni. Vereri Codici, Peuci Zosimo
Phaethon Maroni:
Vellicat id Fabius l. 1. c. 3. Vere
Falae scribunt. Edita quaeque Falarica.
Palantus.
Phalis. Vide Falici.
Pharmacussa repetita litera serpentina non propudiosa vox: etsi id scriptionis librariorum imperitiae tribuat Casaubonus in Iulium suetonij. Succurrit Competentia apud Stephanum: Pharmacussa.
quem videtis hospites, Catullus. Alij Faselus cum F. Lacerda in 4. Georg. geminat vdam Phasellus Saxasecutus. Lexicum Graccolatinum Antiquum. Faselus. Ibidem: Phasilus per I in media voce. Liquida duplicata minime placet: Vsusenim, et Librorum omnium consensus Saxis mihi potior.
Ferecides, Feretides, Pherecides, Phaerecides.
Philaenis fratribus a laudis cupidine Graium vocamen datum: quippe
viui vt obruerentur humo. Silius lib. 15.
Sallust. in Iugurthino: Philaenis fratribus aras consecrauere. Polybij lib. 10 per Miseno nomen factum quis ariolatur ab Odio laudis.
Phylarchus Graiorum. Significati interest. Phylarchus est princeps tribulium, Philarchus principatus amans interpretari est Verrina 6.
Idem in Amphitruone, et Asinaria. Horatius
Nam qua confidentia Philippeos Pater ducentos Philippos, saepiusque.
Philomenam, inquit Rhodiginus l. 25. c. 4. Id ergo peccatum Italis familiare.
hic, et haec philo sophus. Ouidij vetus in Ibyn interpres tria eiusmodi ponit viro, alteriq. sexui communia Dux, Tyrannus, Philosophus. De Tyranno apud Latinos, auctorem desidero.
Phineo conditore, Stephanus, et Mela. Eadem Phtinopolis Straboni, et Ptolemaeo. Ioculari opinor allusione: quia Phineum tabes, et pestis comita batur.
Phlegias in Marone, et Pausania: etsi I sit in pauculis Codicib.
Phocide Helladis Phocenses: a Phocaea Ioniae Phocaeenses.
appellatur, vt ait Cornificius, vi fertur. Aura luce, quae Aeschylo Aspecie, et nitore Phoebum, id est, dictum putaut. Ne ergo per Ae scripseris: etsi factitant nonnulli.
Pholi cribendum, accuratione opus apud Plin. l. 4. c. 6. Sie enim Pholenses inflectuntur, vt Solenses ex Soli, Soloe. Contra Pausanias in Arcadicis Pholoe tribus sillabis seruae vocabulum: Cressa genus Pholoe --- Sed istud alterum pluratiuum est.
Forcus Pandectis Flor, inhaereat. Phorcys Valerij Flacci l. 3. vbi vetusto Codici est Phorcus, nec sat scit, quam recte Carrion.
Phrenesis scribi fuit Hermolai opinio in l. 26. Plin. c. 8. Id prosecto rectius. Phrenesim tamen etiam cum Martiale scribimus l, 4. Declamas in febre Mathon: hanc esse phrenesim Si nescis, non es sanus amice Mathon. Quo in loco Phrenesim scriptum, dictumuc Cor. Cesso falso imponit, et temere Raderus. Celsus enim l. 3. c. 18. Phrenesis cumq. est, a vitio esse pronunciet? Legimus nihilominus apud Samonicum Serenum: Ex vitio cerebri frenesis furiosa mouetur. Prudentium
Ibidem: Nodosa torquet quos podagra, et arthresis, pro Arthritide. V. Pleuritis.
Phoronaeus incorrecte. Sic Halicarnasseus
Fruges. Tullius in Oratore: Vi patefecerunt Fruges, non Phryges Ennij antiqui declarant Libri. Nec enim Graecam literam adhibebant: nunc autem etiam duas. et cum Phrygum, et cum Phrygibus dicendum esset, absurdu erat aut tantum barbaris casib. Graecam litera adhibere, aut recto casu solu Graece loqui: tame et Phryges, et Pyrrhum auriu causa dicimus.
Ibidem: Phryxaeae pecudis. Crescitque macula; nam per E desolatum scriptum oportuit Phrixeae.
Phreno reiculum est, ac ridiculuin, esto, Codices MSS. septemdecim sic habeant Pontaci testimonio ad Eusebij Chronica.
Phisicorum dogmata. Qua in editione neque probo Y eximi subiectis vocib. Stigio caput extulit alto, Compositam chldmidem, Victis cumulauit Amiclis. Assyriae Babilonis, Sibilla, Charibdi, Phrix, Aditis pro Adytis.
Piaclum. Prudentius in Romano:
Pictanium cum Eguinario.
Pignus, et Pignoris, vnde Pignerati animi Liuio, non per O (vt patebit e Prisciano) Pignorati, quod in Exemplarib. meis. Nunc omnibus plerisque locis solum per E admittunt nouatores. Dixcre veteres Compes, Helus, Hemo, in quorum singulis politior manus O pro E suffixit: Combos, Holus, Homo. Prisciani oraculura est l. 6. p. 721. Pignus, pignoris, pignoris: vnde Pignero, pignerat. Idem in 7. Aen. Pigneris, et Pignoris: sed Pignero per E dumtaxat admittit. Vide Foenoris, Stercoratos, Oppignero. Agroetij, et Bedae in Orthographia distinctus est: Piguora rerum sunt: Piguera siliorum, et affectionum, qui suis expendendus momentis. Sic in Lexico Cyrillum inscripto: Facinerosus per E, tanquam a Facinere. Sic prisci Feneris, Facineris, Peneris, Temperis, quae aetas insecuta per quartam vocalem rescripsit. Reformant alij, an deformant? Manutius: Pignus, Pigneris dicebant veteres: Pignus, Pignoris posteriores Pignosa, Pignora eo modo quo Valesij, et Ansely, Festus.
--- PILAM QVA LVDIMV: PILVM QVO PINSO, TENVES I. PLVRA HAEC FECERI PEILA, QVAE IACIMVS: ADDES E, PEILA VT PLENIV FIAT.
Ista Lucillius: post confuso discrimine omnia ista per I.
Pelleum. Cassidas militares vsitatas ex variarum ammantium pellib. non nescimus: aliud Cassida, Pileus aliud. Veteres Libros omnes Pileum praeportare, Valerio non acere dam. Est autem ex Socci ex Cratino. Item Pileum, capitis gestamen.
Pimpleiam iisd. m de abus dedicauerunt. Similiter Nonnus l. 13. Bassar. suam Pimpleiam relinquens. Inde Festo: Pimpleides Musae per M, non Pipleides, non Pepteides: minime omnium Pectcides.
Penna.
Quem pinnoterem vocant, alij Pinnophylacem. Confirmat id Plutarchus in libro, Vtra animalium. Hesychius: Pinnoteres, Pinnophylax dictus. Pinna vero ostreigenus. Sic Athen. l. 3. Aristot. l. 5. hist. Anim. c. 15. vbi ad oram: Qui quod eam custoait, Pinnoteres vocutur. Abeadem Origine Mater, seu Non seruat virginitatem. Sophocles Amphiarao productus ab Anstophanis Scholiaste in Vespas: Pinnoteres chori vaticini. Neq. probo voicam esse liquentem literam in Victoriana Cicerone editionel. 2. de Natura D. cuius obseruare est verba cum Hesychio quadantenus concinentia: Pinna vero, sic enim Graeci dicunt, duabus grandibus patula conchis cum parua squilla quasi societatem coit comparandi cibi. Theophrastus:
Pisere, ac Pisare per A pro eode. Idem ambigi dicit Pisat, an Pisit apud Persium sit legendum. Et Turnebus apud Varronem ex Enni, Cubitis pinsabat humum reperit in MSS. Pomponius: Cum interim neque molis molui, neq palatis pinsui.
Coimus in Piraecum. Sic apud M. Tullium l. 7. ad Atticum: quam recte? Certe Donatus ad sc 4. Act. 3. Eunuchi, sic notat: In Piraeo pro in Piraeum. Plautus Bacchidib. Ibo in Piraeum, non Piraeeum. Sic in Mostellaria. Demost. pro Corona: Piraecum consentiunt Tacitus, Plinius, Pausanias, Plutachus, Strabo. Alij Pireum Iustino tribuunt. Minus Piracea dixi propter auctorem Ciris, cui scriptum: Iamque adeo tutum longe Piracea cernit. Lib. 40. mei. Liuij scribitur: Athenas missae cum Piracum peruenissent. Nobilis est M. Tuilij locus l. ad Atticum 7. Venio ad Piraeea, in quo magis reprehendendus sum quod homo Romanus Piraeea scripserim, non Piraecum (sic enim omnes nostri locuti sunt) quam, quod In addiderim.
Pyrene mons Hispaniam a Gallia dirimit Silio: hoc per Y, illud per I. In Aulularia: Interbibere sola, sivino scatat, Corinthiensem fontem Pirenen potest.
Pisculus etiam a Charisio agnoscitur vna sillaba minus.
Pysistratus vbiubi reperiatur, erratur. Plutarcho in Solone
Psittacia, Posidonio Listacia si modo recte habet: alij Phistacia. Compone cum his obseruationem Hofmani lib. 3. cap. 23. Nicandrus Theriacis:
Catulus quatuor sillabis: Muccusque, et mala pituita nasi.
aquam marinam ex spuere. Sic qui vinum expendunt, gustant, sorbent, ex spuunt, resorbent, pitissant. Y Graecanici cornu alterum extorsit Herculea robustaq. Consuetudo, vt in alijs compluribus.
Quidquid Osci scripsere, Festus.
Ae, familia Romana, Libri, Lapides, Manutius, Vrsinus, Numisnata, quibus abundabat, secutus.
Palangas.
Plancia gente. Nummus argenteus Andr. Lauretani, alijque.
Plautum dicimus, non Plaucum per C. Sic enim ex eo enascitur, vt ex Albo Albius, ex Laeno Laeuius, ex Sexto Sextius. Vide Notas ad Nonium. p. 183. Quem Plautium Liuius, Diodotus Plotium nominat variantia cognitissima.
Plebis scitum etiam recte. Tabula in Basilica Lateranensi:
ROGATIONEVE. PLEBISVE. SCITO
Qua ex indicina reposcas duplex SS Plebisscitum. Verum in optimis Liuij, Gellij que lib. 15. c. 27. Libris S vnicum lego, quasi quod Plebi, seu a Plebe scitum. Varie Pandectis esse Florentinis Taurellio credo, hoc est, modo nexim, modo solute. Nexim Plautus Pseudolo: Estne scitus? Plebiscitum non acque scitum.
Pleiades incipient humeros releuare paternos. In tertie: Pleiadum numero fila dedisse lyrae. Georg. 1. Pleiadas, Hyadas --- Homer. Iliad. 6
Bassaric[?]n lib. 1.
Plaerus, neque Plaerique Mani festaria est Origo a Periere Danai: plera pars pessundata est.
Passeratij nota: Plerique, Plaerique Nam venit a Plures E pro V, et E pro Ae.
Pleureticis scribendum recte monitum Hermolao in l. 26. Plin. c. 8. Cor. Celsus lib. 4. c. 6. Oriturque acutus morbus, qui Pleuriticus a Graecis nominatur. Quibus consignatis incidi nouuellae Prudentij editioni, vbi in Romano:
Ex quo ductum Pleureticus exsibiletur iniuria. Neque merito damnat officinarum Pleuresim Pleuritis rectius scribitur. Itaque Alexander Trallianus. Aetius, medici alij. Vide Phrenesis.
Plaustrum. Ex ambiguis est, vtilla: Pautus, Plotus: Claudius. Clodius: Maurus, Morus: Loreola pro Laureola in M, Tullij Libris vetustiorib. Victorio veneratis, et Pandectis Florentinis. Vide Clostrum.
Pluria scribi velit altero abrogato, et alius quidam apud Gellium l. 5. c. 21. Plura praescribat, Pluria repudiet. Ex eo Plurima, et Antiquo in Latio Plisima, Festus.
INFERNO. PLOTONI. PROSERPINAE TRICIPITIQ. CERBERO
Etsi vero desit Vsus. ratio subest a Dorismo petita,
Lapidib. plunisse. Lib. 23. Sanguine pluuit. Lipsius cap. 10. de Pronunciatlone e Varrone conatur adserere Plouit, Lauit in praeterito. Orbita trita placet.
Damihi poclo Veneris mista Thyoni gratia, quod de roseo labello. Lucret. l. 8. Quum poclo bibo eodem, amplector, latra labellis Fingens compono, hoc est, quum
Prudentius in Romano. Sic Arnobius. Sic Fiblae Inscriptio vetus, et Fiblatoria apud Vopiscum, Nauclae pro Nauculne, aut Nauiculae apud Tertullianum. Arcla in vett. Glossis est Arcula. Cyrilli Lexicon: Puculum, Calix, cum V sillaba primore. Sic Aen. 6. Gubernaclum: paria apud Lucretium.
Poesnas cripsere Antiqui, vt Casmeuas, Coesnas, Casmillas, Festus.
NAVALEM. DE. SICVL. ET. CLASSE. POENICA. EGIT
Festo item Poenica panimenta sunt ex lapide Numidico. Recentioribus visa diphthongus exstinguenda, aut mutanda V nuda, vt ex Poenio Punio factum, ex Moenio Munio. Vide Scaligerum l. 1. de Causis LL. c. 27. receptumque scribendi moribus Punicus. Festi tragmentum: Punici dicuntur, non Poenici. Ita correxit Anton. Augustinus, cum praefuisset Non Poeni. Idem alibi: Punici dicuntur, non Poenici: quamuis, vt ait Verrius, a Phoenicibus oriantur, et Punitum bellum, non Poenicum. Quare ineptiunt Modius, et Carrion in Silio reponentes Poenicus. At Ful. Vrsinus in 4. Tullij de Finib. E Poenicia puto legendum, inquit, vt seruetur antiqua scribendi ratio, qua bellum Poenicium in aenea tablla incisum est. V. Punicus.
Pollet Antiqui Latij est: quia nondum geminabant antiqui consonantes, Festus.
Polutes per V detestabiliter. Profectum id ab eorum opinamento, qui voces Graecas quasuis, praepropere censent Y Graio integrandas. Nonnemo Atticis id adscribit: sed Attici isti ab orbe Graeciae exulant.
Paulus.
Polio. Xiphilinus in Augusto
Pollux in Latineis literois vetoribus, inquit Varro. In recentioribus literis Pollux. Sic olim Duces, Nuces pro Dux, Nux. Luce, Leces, Lux, Macrobio indicante. V. Tractatum de Variantia.
iuuenis Pedianus in armis Silij lib. 12. perquam recte scriptum. Apud Persura qui Pulydamas scripturiunt, non aduertere Graecitatem: Polydamas prima tenta.
Polyhymnia rectius. Orpheus:
Eundem versum legas apud Hesiodum, et Phornutum. Nonnus Bassar. lib. 5.
Apollodor. lib. 1.
Plutarch. Sympos. lib. 9. probl. 13. Polymnia historiam curat: est enim multorum memoria. Lucianus Polymneia videtur Ouidius scripsisse Fastor. 5.
Eadem scriptura Horatio reddenda:
Vbitamen Libri consulti Polyhymnia. In Ciri:
Est et Liber Herodoti septimus Multa memoria: sed a Multo hymno: vnde scribendum ariolantur Polyhymnia. Diodorus Siculus lib. 4. Polymniam, quod multis hymnis, seu laudibus clarat, quos poematis ad immortalitatis gloriam enehit. Eodem fertur Etymologus in Excipitur Polymnia, quasi Polyymnia, reiectio Y. Cum ergo reiectum sit alterum Y, frustra scribunt Polyhymnia. Frustra torquentur productione primae: cum Doribus prima scribatur Polypus, Polydamas hanc extendunt sillabam. Et Fastorum 5. scribi potest absque intertrimento carminis: Finierat vocem Polymnia: dicta probarunt.
Frustra H intermiscent.
Poliorcetica Daimachi libris 35. comprehen sapud Stephanum de Vrbibus. Plutarchus in Demetrio:
Polysperchontem omnes Graeci dicunt, nisi vbi aliter infulsit librariorum temeritas. Mecum Acidalius polyistor in lib. 4. Curtij, et Diodorus. Altera scriptio a Modio, quem tueri est ex Arriano. Cum S et Polyaenus lib. 4.
Scissaqae Polyxena palla.
Fabius Pulixena l. 1. c. 4. Quid O, atque V permutatae innicem, vt Hecoba et Notrix, Culchides, et Pulyxena scriberentur?
Moeros pro Muris dixisse. Pomoerium pone muros interpretatur Gellius. et Priscianus in tertiam Aeneidem scribit Pomoerium quasi Postmurium. Atqui vocabulum hoc vt olim natum, sic amplexa est aetas serior. At diphthongum abolet Manutius in Orthographiae ratione Libros, et Lapides secutu, Vinetus eodem inclinat marmorum momentis. Romac in marmoreo cippo: POMERIVM vocali pura, non Pomoerium. neque Pomaerium, inquit. Sic hodie in Plutarcho edunt: Linea murum de finiunt, et vocatur concisa voce Pomerium, velut post murum. Suidas: Pomerium, muri delineatio.
Pompeiij, Tarpeiij tribus I. Vs enim sillaba vanescit in I. Et vero hoc ipse Caesellius praecipit, addito: Quae tamen omnimodis modernus Vsus excludit, et nos. V. Aiio, Maiia.
Videtur etiam Pos potius pontem significare, quam potentem. Vide Lipsium lib. 3. Var. c. 19. At veteres Pontem scripsere. Pontem enim Latini vocant, quam Graeci
Pontina palus Lucano lib. 1. et Iuuenali, Pontina tribus, Festo, et Plin. 1. 26. c. 4. liquida N priman absoluente sillabam, non M, non interiuncto P, si a Pontia vrbe denominantur, quod Festo credi fas est. Pontina tribus a Pontia vrbe dicta, inquit Festus, a qua et Palus quoque Pontina appellata est iuxta Terracinam. Quod si dicuntur a Pometia, aliud sciptionis genus sequamur. Nam ab ea Pometinas manubias Liuij lib. 1. habemus, et Et qua Pomptinas via dinidit vda paludes, obseruatum est in Exemplari, quod est in collegio S. Iacobi apud Leodicos, scriptum per M, et P, vti vides. Lipsius item l. 2. Epist. 16. Agrum Pomptinum legit in MS. Agellio. Sic Pomptina tribus apud Liuium l. 7. inq. eius Epitoma, apud Plinium ita legunt alij. Dio l. 45. varius est. Neque literam P sociari M in media voce paganicum semper est, vt in Dampno et Solempnis: verum ex Donysij
Pompaedius. Straboni in Pompodius, Appiano lib. 1. Pompadius.
Poplicolam quasi Populicolam a populi cultu dici, notum. ex vetere memoria. Sic Dionysij lib. 5. Plebicola. Turnebo nihilominus lib. 30: Aduers. c. 28. Publicolam lenius, concinniusque visum est: vti pro Populicum scribitur Publicum. Ita Silij lib. 2.
Sed anne potius hoc nomen a Publico, quam a Populo compositum est? Non Poplicolam a Populo indicant illa Valerij Maximi lib. 4. cap. L Qui populi maiestatem venerando Poplicolae nomen adsecutus est? At hic in vulgarijs Libris, etiam chirographis est Publicola, sicut Inscriptionum pag. 363. Verum pag. 6. et 5. PVBLICVLA. Romae rursus in Sacrauia:
P. VALESIVS. VOLESI. F. POPLICVLA
Suidas: Poplicola apud Romanos viri proprium, quemadmodum veteribus scriptum teste Ter. Scauro. Sed olim etiam Boblicola. Publicola per V in prima, recentiorum est Auctorum error, inquit Pighius lib. 2. Non opinor. V. Byrrhia.
Comitijs diem a Q. Martio Praetore peposcit, prima per E finita. V. Memordi.
Ae diphthongo, Libri, Lapides Capitolini, alij. Onuphrius lib. de Antiquis Nominibus propendet in scriptionem quatuor sillabarum Poppaeius ex. Analogia Romanorum nominum gentiliciorum.
Populonia. Nam Pomponio idem semper iuscum Plinio.
Poplicola. Sic Poculum, Poclum: Seculum, Seclum: Speculum, Speclum. Plautus Amphitruone:
Porco, vt Ouius, Asinius, Gallius ab animantibus cognominibus. Ita Libri, Lapides Capitolini, alij. Nummi Ant. Augustini, et Fr. Molinij:
M. PORCIVS. LAECA.
Sic Aemilius, Plutarchus, Fasti. Firmatur auctoritate Varronis lib. 2. de RR. scribentis multa haberi nomina hominum a pecoribus vt a verre Porcius. MSS. quidam cum T Portius. inquinate, sicut etiam in Apostolorum Actis, esse debuit, animaduertente Bartolomaeo Lintrensi, Porcius, non Portius.
Praijcio in ea re. Vide Festum. Maro in V.
Quoloco omnibus Antiquis Exemplaribus vnico I esse Proiciam testatur Pierius.
Cernitur effugiens ardentem Porsena dextram. In imagine scilicet clypei Muciani. Martialis lib. 1. consimiliter: Hanc spectare manum Porsena non potuit.
Plutarch. in Poplicola
German. Caesar: Miratur Porsenna virum ---
Sic integrius, vt Sisenna.
Portisculas, Porticulus absque S.
Neptunus. In quibusdam geminis NN Portunnus: in Festo, et alijs cum M Portumnus, vt Picumnus, et Pilumnus apud Seruium, Vortumnus Propertij lib. 4. In Varrone Vertranijcum M Portumnalia a Portumno, et Vortumnalia a Vortumno. Tullius l. de Nat. deorum: Portunus a portu, vt Neptunus a nando. Iuuat Tutuni, siue Tutani Competentia.
Sub Spoletanae vrbis moenib. Lamina aerca: IANO. PORTVNO
Poculenta scribit Hermolaus Barbarus in lib. 32. Plin. cap. 2. exantiquis Festi codicibus, exque vetustissimo monumento, quod Ferenti ostenditur. Et placet.
Posides, alijs Posidas.
res Asiae eliso T scribi iubet Mar. Victorinus lib. 1. Sic Pomeridianus pro Postmeridianus. Cur hoc loco, quam alio potius? Deinde Posquam inusitatum est. V. Postmeridiem.
Licet postea ratum non habuerit, quam illatus est mortuus. Sic amat Manutius. Non minus iunctim scribi potest Posteaquam, quam Postquam, quod retinendum vel inuito Victorino.
Solus omnium post memoriam hominum, supplicia in postfuturos composuit. Theocrit. Idyll. 12. ---
Sic apud Horatium Oda 24. scribit lib. 7. Nouarum L. c. 30. Canterus:
Proscenium. In vetere Onomastico: Pocoenium, Post coenium.
Postellena. Analogia prius fulcit: scribitur enim Antilena. Plautus in Casina:
Antemeridiem. Sed et Pomeridiem legas apud Quintilianum, et Tullium.
Inclinato iam in postmeridianum tempus die, vbi euolutis aliquot pagellis habes Pomeridianam sessionem. Ipse Tullus in Oratore: Pomeridianas quadrigas, quam postmeridianas libentius dixerim. D. tamen Augustinus epist. 174. ad Pascentium vocem integrat: Nisi postmeridianus timor antemeridianum placitum frangeret, alijsque in locis. Seneca lib. 3. qq. Natur. Postmeridianis horis accessimus, et Sueton. de IL. Gramm.
Fost terga videtur apud Arnobium; mollius vnico T, quam duobus.
Posteridie, vt olim Die quincti, sexti. Qui scripturiunt Posttridue neglecta Euphonia non placent. refelluntur V su.
Prostomis (non Postomis) dicitur ferrum, quod ad cohibendum equorum tenaciam naribus, vel morsui imponitur,
Postumius familiae nomen: vtrumque spiritu caret, vndeunde ad signes Originem. Vt Cis, Citimus: Intra, Intimus: Extra, Extimus: sic Post, Postumus teste Prisciano in 3. Aen. seu Postimus. Tempus postumum est. posterius Sidonio Apollinari Carmine 24.
Vnde Postumius, et Postimus, qua fictura Optimus, Maximus V pinguius olim admisere: Omnia absque H. IdeoTertulliano in Apologetico Postumare est Postremum esse: Caeteri quoque prophetae et si Moysi postumant. Lapis antiquus in aedib. Caesijs:
D. M Q VAL. Q. F. POSTIMIO Q. POSTlMIVS. POMVLVS FILIVS. ET. NEPOTES.
Verum, quod plerosque fallit, non patre dumtaxat demortuo, Postumi sunt, et dicuntur: sed etiam eo viuo nati. Aeneid. 6.
Quae Caesellius ita apud Gellium lib. 2. cap. 16. interpretatur: Postuma proles, non enim signisicat, qui patre mortuo; sed qui postremo loco natus est. sicuti siluius, qui Aenea sene, tardo, seroque partu est editus. Vbi Longaeuo non patitur Gellius Apollinarem Sulpitium explicare Immortali, indigeti futuro, et longo, perpetuoque aeuo potituro. Neque enim dij longaeui appellantur, inquit: sed immortales. Fallitur. Coe! tes audiunt Longaeui. Recta nihilominus procedit explicatio. Sic adspiratione negata scripsere Prilcianus, et Eutyches, Manutius secutus Pandectas Florentinas, Capitolij Saxa, Nummosque plurimos, Onuphrius, Theodorus Marcilius libello aduersus Ramiresium, Canterus Nouarum lect. lib. 2. cap. 10. qui reuisus, consultusque lectorem iuuerit. Laeuinus Torrentius in Horatium, Pontanus l. 2. de Adipir. Cassiodorus numerans inter ea, quae excludunt penitus spiritum. At volunt alij Postumum ab Humo esse. Festus: Postumus cognominatur post patris mortem natus. Plautus in Aulularia:
Hunc Plauti iocum non minus valide, quam telum amentatum iecit in aduersarios Boetius Epo I. C. vir doctissimus, atque integerrimus, mihique ante tres decaeteridas et amplius familiaris, qui Postumum et ab Humo dictum, et cum Hscribendum propugnabat. Fauere videtur, et huic Origini lastinianus l. 3. Institutionum: Postumi quoque qui si vino patre nati essent, in potestate eius futuri forent, sui haeredes sunt. At noster est lustinianus: sinamque viuo patre nasci possunt Postumi, non post humatum patrem sic dicuntur. Posse autem patre viuo nasci quoq. discimus ex Cyrilli Lexico: postumum post patris testamentum: igirura Post, quam ab Humo. denominatio potior. B Germani Lexicon adductuma a Brissonio: Quosdam afortuita generatione vsane nunc vocitant: Procium, procui a populo agente patre natum, Postumum mortuo Idem in Sylla Valeria post viri mortem puellam enixa est, quam vocarunt Postumam: namsic appellantur a patris morte geniti. Varro lib. 2. de LL. Qui mane natus esset, Manius diceretur: qui Luci, Lucius: qui post patris mortem, Postumus. Saluianus l. 5. Post mortem patris postumi nati. Enimuero integris in hac disceptatione Auctorum locos seriatim ponere non sum pigrarus, ne contraria occupati opinione iactent aliter in Festo, Gellio, Varrone, Plutarcho, Plauto, Iustiniano contineri. Ex his nemo dicit Postumus ab Humo esse: contra consensu magno post patris mortem, indicantque a Post fingi Postumus. Scilicet re fauente, blandiente vocis Humi in Postumo imagine ludificantur, qui et Originem praue adsignant, et scriptionem. Sic cum Testamentum sit tabula reapse testis mentis, ab animo parum perspicaci praeualuit opinio, vt inde vox componatur, quae simplex est. Nam si aliter, Calceamentum pari momento mentis erit Calceus. Quid Sternutamentum, Stercoramentum. Pedamentum, alia? Finalitas ista vocis fictura est. non compositi particula. Pridem hoc vidit, adseruitque Gellius: nimis licet peruicaciter Cowarruuias eum respuat. Duumuiros animaduerto non aeui retrusioris Adamantium, et Bedam Postumum ab Humo ducere: sed quod mireris, verbis expressim spiritum ea in voce elidunt. Rationem illis succenturiatus affero in antiqui Latij Orthographia: quia priscis Vmus scriptum fuit absque H. Priscis autem dicti Postumi ex antedictis testimonijs. Quid quod Vmor absq. flatu scribedum praecipiat Cassiodorus? Quare recte factum a Graecis scribentib. Superbo. Non vertit quantitatem Plutarchus scribens in Romulo: Lupercalia: neque rursus Plutarchus in Camillo scripto
In Fabio: Merula: nonsuidas:
Lucret. lib. 3. Quod tamen expleri nulla ratione potestur.
In antiquissimo monumento:
VBEI. DE. PLANO. RECTE. LEGI. POSSITVR
Photinus, quae haeresiarchae nobilis est nomenclatio.
Pri scriptum, Paulus apud Festum. Inde Priuignus, Primus.
Alia Praecarpuntur, alia maturescunt. Sic in editione Gryphiana.
dicta, quod ante caeditur, quam frugem capiat, Victorini verba. Similiter et Festus per R. At reperias apud Gellium lib. 4. cap. 6. per N Praecidaneam,
Praecopes in puteum saliam.
Appetis dominatum demens praemature praecocem. In quo versu animaduertendum est, inquit: quod Praccocem inquit, non Praecoquem. Est enim casus eius rectus non Praecoquis, sed Praecox. Parissima Macrobius lib. 6. cap. 8. Flauius Caper, si modo recte habet: Praecoca dicendum, Praecocia deridendum. Quam diuerse! Non vt Atrocia, sic recte Praccocia? Praecocis scripsere nominandi casu, vti alia non pauca. Hinc cogitur Praecox. Praecox, id est praccoqua, inquit Nonius. Tortullianus lib. 3. Praecoquos, et abortiuos Marcionitas vocat. Auson. epist. 22. Semente sera, siue multum praecoqua. Isidorus lib. 17. Orig. c. 5. vbi de vuis: Praecaquae vocatae, quod cito maturescant, et ante omnes sole coquantur. Apud Columellam de RR. legas Praecoquem vitem, Praecoquis fructus, Praecoquem maturitatem, Praecoques acinos. Apud Curtium lib. 4. editur: Praecoqui gaudio verita irritare fortunam. Naeuius his praeformator:
De C, et Q par est cum Coquo, et Coco, ratio. Videsis. Calpurnius Ecloga 2.
Par digladiatio, scribendumne sit Inseque Musa, an Insece apud Gellium Buslidianum referente Cantero lib. 2. Nouarum. cap. 6.
Martialis lib. 11. Errasti Lupe, litera sed vna:
Festi restantia: Prandium ex Graeco... est dictum. Nam meridianum cibum coenam vocabant. Peringeniose quidem Auratus: at non de mente Festi. Nam Praeedium tunc Latina vox sit. Neque ijs cum Festo conuenit, qui Prandium, et Praedium a Prando ducunt. Ex Graeco enim dici vult. Quo? Diuinandum. Ante diem, nondum puro plenoque die. Nam Prandicula aliqui dicebant, quae nunc Ientacula, inquit Festus. Felicius diuinaturo patet area. Vide Praeneste.
Praes.
id est sine fascine, quod Graeci Praefiscine olim in Nonio legi, idque politius autumo. Quem modo teneo, Nonius per I: Crastini, Pristini, Praefiscini, quod de futuro Ios. Scaliger ad Festum dici autumat: Praefiscine de praesenti. Dic mihi Damoeta, quo differunt Here, Heri? Praefiscino vide in Praeuerbiorum Variantia.
Praefestus vrbi: quia nomen est dignitatis, non participium: hoc enim est Praefectus, quem Graeci praeire omnes, non ex eo, quod Praefectus sit ciuitati. Adde, quod Cicero Verrinarum 7. dicit toties Praesectus classis, et, Praesectus classium Cleomenes. Haec Cledonius. Addit rectius scribi Praefectus praetorij; non Praetorio. Praepositus cubiculi, non cubiculo.
Praegenerans: siquidem grauidae parere praegestiunt. Vide I. Scaligerum Exercitatione 216. At Probus Grammaticus accenset definentibus in As, et ita est Pandectis Florentinis Brissonij testimonio in Parergis, Russardi, Politiani, aliorum. Hoc Antiquitati defert P. Victorius ad lib. 1. Varronis de RR. Torelius in Digestis amplectitur lib. 25. tit. 4. de Ventre inspiciendo:
NEQVA. PRAEGNAS. SIT
exploso Holoandro, cui placuerat Praegnans repudiata Pandectarum Auctoritate. Plinius item in lib. de sermone dubio affirmat Praegnatium esse, vt Optimatium. Certein Terentiano Codice antiquissimo in Hecyra est Praegnas ibi:
Sic scripsit in Theophrasti Characteres Casaubonus. Vtroque modo scribit Ant. Angust. Dial. X. Antiq. et placet. Horatius lib. 3. Carminum:
Cato sic saepius. A Praeluendo ortum ducunt. Alij a Premendo quantitatis modo superato vnica scribunt sonora. Ita nouissima Columellae editio lib. 12. cap. 39. simulq. Origotentari videtur: Prelo premere, passumque tollere. Martialis lib. 1.
Quemadmodum, Quamobrem.
Praenestinae sortes, et Praeneste saepicule. Sic Strabo lib. 5. Plinius, Silius. Maro. Librostamen, et Lapides Fabricatur Valerius cum Fabricio, quibus exest diphthongus. Festi, aut Seruij Etyma mihi non sunt etyma. Praenestis quoque videtur scribi posse ex Marone: Praeneste sub ipsa. Ita Seruius. Ecquid prohibet id fieri ex Praeneste? In hanc scriptionem praelustre est Plutarchi testimonium in Parallelis Graec. et Rom. rurestribus incidis, quibus de prino coronae. Additur: Aboccursu Prinistum nomen fecit vrbi, quam cum accessione (vocalis) Praenestum appellitant Romani, vtinarrat Aristocles in tertio Italicorum. Vrbs igitur in sui primordio scripta fuit Prinistum, dein Prinestum, tandem Praenestum, Praeneste.
Praerepsit: Neapolitana Inscriptio:
QVEM. IMPORTYNA. MORS. ADEMIT. PRAREPSITQVE. SENII BACVLVM
Venditio. Nam Praes se pro altero obligans paene vendit. Vt autem Aeoles Praes. Iuuat id Ciceronis in 2. Philipp. Ne L. Plancius praedes suos venderet. Sic Res ex Causa ex Pausa.
Praesaepio. Georg. 3.
Praesaepe, Praesepes, V. Saepes, Vide in Variantia.
Ae Libri veteres, Lapides, Virgilius Carpensis. Nam a Praesero est. vt Insertim. Tullij Exemplaria prisca Victorio visitata praeferunt diphthongo euanida Presertim Male.
Praeses Spartianus formauit: Qui iure praesidali omnes Gallias rexerat, Philoxeni Glossae: Praesidales, Officijs praesidalib. Praesidialis autem a Praesidio. Vide Parcidalis, Conuiualis.
Praestiturus per I Cicero ad Brutum epist. 13. Ego matri, ac sorori, puellisque illis praestiturus sum. Epist 11. Se praestiturus fuerit acerrimum propugnatorem communis libertatis.
Praestuo. Ecquis sequitur?
Praestalor, liber incertus, nomine Bedae de Orthog. inscriptus.
Praesto sum, inquit. Alij per V a Praestulus, quod est Praestolo. Turpilius Pedio: Ego praestolabo illi. Liuius Tereo: Nimis pol imprudenter seruus praestolas. Praestulor Cassiodorus improbat.
Perstringere neque Praestringere) scribunt Manutius, Lambinus. Quod Praestinguere secunda sillaba R defraudata probamus in hoc loquendi genere. etsi suis locis neutrum illorum exterimus. Frustra nobiscum cum sociennis suis Valerius digladiatur. Notae ad Nonium recte emendant, Braestinguere, non Praestringere, quod fuit. Idque locis duobus.
Praertertor. Aen. 1.
Auson. epist. 24. Totum occursantis populi praenertitur agmen.
Apul. l. 7. de AA. Meliora consilia praeuertitur. Gellius l. 3. c. 7.
Aeneidos 7. --- Cursuque pedum praeuertere ventos.
Pransus veterib. adsignat Papirianus.
Parata scribebantur. Plin. lib. 18. c. 5.
Procando, inquit Brabantus. Sed descendamus ad preces infinias, dicamusque primitus fuisse Precium, quod Prece importuna tollebatur, quod vsu creberrimum est in licitationibus et venditionibus. Exinde fuit explicatior vox. Literam vncinatam volunt Vuae precio Georg. 2. Precianum, pyri genus Macrob. l. 3. c. 19. Sic et apud Eutychen Precium, et Deprecio per C. Sicin Basi marmorea Praeneste:
MESSES. FRVCTVSQVE. RENATOS DIGERIT. IN. PRECIVM
Indicinam huiusce scriptionis facit proprium Romae in domo Podoeatharij:
L. PRECILIVS. APOLLONIVS
Varro l. 4. de LL. per Ta Peritis ducit: quod hi solum possunt facere recte id, inquit.
Praeciae diphthongo apud Festum, et a Praeciendo, ni fallor, dicuntur. Sic ab officij nomine nata vox propria, Praecia. Plutarchus in Lucullo Praecia vocabatur vna exijs, quae in ciuitate ob pulcritudinem, et elegantiam famam obtinuerunt.
Praecor. Nec opus monitu, sed cautione aduersus Prisciani lib. 17. praeceptionem, qui staruit, scribitque Praemium, Praeco, Praecor, Praedium. Idem vitium Pandectis Florentinis imputat Taurellius. Silius Italicus lib. 4.
Prendo apud antiquos, et Ciceronem Consuetudine potius, quam ratione scriptum vult Cornutus, vt Nihil, Nil. Idem vult Papirianus apud Cassiodorum, et Beda. C Compraebendo, Depraehendo Pandectae Florentinae; Camerarius, et Becmanus eadem biuocali.
Prehensus nihilominus Terentius Scausus, et Mahutius. Quod si Prendo, et prehendo recta sunt: cur non Prensus, Prehensus? Quia Preendo, subijcit Scaurus H non habet. Hic illius sensus. At Hendo pro Fendo dixere veteres, vt Hariolus, Fariolus. Certe Comprehensus quatuor sillabis esse persuadet metri ratio apud Terentianum in hoc:
Mihi fauet Quintilianus l. 1. c. 5. vbi damnato nimio adspirandi Vsu: Inde durat ad nos vsque Vehementer, et Comprehendere. Nec obest Gellius l. 2. c. 3. Terentius in Andria, Tuus pater modo me prehendit. Vbi Donatus: Addita adspiratione geminauit sillabam, et Praehendit dixit, quasi virantem, ac fugientem. Varro l. 5. de LL. In vestimento sartum, quod comprehensum. Ibidem paucis intersitis: Adserere manu in libertatem, cum prehendimus. Ipsemet Manutius: Reprehendo sine diphthongo, et cum Adspiratione: atqui in Prendo nulla est.
HIC POSITVS. EST. ANTIOCHOS
CANDIDATVS. PREMECER
Primogenius? Varro lib. 5. de LL. Primigenia dicuntur verba. Item, Primigenioruus verborum. Festus: Primigenius sulcus.
Primopilus vnica dictione per I vel O in secunda sillaba. Sic antiquus Lapis. Sic Dionysius lib. 4.
PRIMOPIL. II. TR. MILITVM
Senogalliae in Piceno:
PRIMOPILO. SPECTATAE. VIRTVTS
Capuac ad S. Vincentij:
PAVLO. AEMLO. PRMOPILO
Ex Primipilo haec:
Primipilaris Quntiliano lib. 6. Plin. lib. 10. Epist. Sueton. in Tiberio, Spartiano in Pescennio, et Juliano in MSS. Quod primipilaribus commendantibus consulatum Niger mereretur. Taurini in Pedemontio: PRIMIPILARI. LEG. VIII.
Alibi: Testamenta Primipilarium. Suidas: Primipilarius qui apud Romanos maiore inter milites erat dignitate.
In Metamorphosi Ouidiana legas alibi Primitium torrem.
Primipilus obtinebat. In Iugurthino: Centurio primi pili tertiac legionis.
Principalis, sillabarum quinione, anquaternione absoluatur, vide in Conuiuialis, Parricidalis, Praesidiatis.
Diequarti.
Promuscis ex eo detortum; quis probat? Hermolaus vtrumque in 10. lib. Plin. c. 8. Per B Eustath. in Homerum, et Athenaeus.
Procestria, Festus.
Porcilius. Vide Manutium.
In Quirinali prisca Jnscriptio:
P. VALERIVS. BASSVS. PRAEFECTVS. FABRVM. ET. CAECILIA PROCNE. DIANAE. VALERANAE. D. D.
Adde Latiaribus elementis G serius insitum.
Procatur, alij.
Proconsul scribendum, ambigunt. Manutio in Orthographia nexim scribi placet. Defenditur Graecorum Consuetudine, quibus est Proconsulatus. Iuuerit eum Gellius l. 2. c. 2. Cledonius in Arte totus in hoc est, vt Proconsul adserat: Proconsule respuat. Absurdum censet dicere Carruca Proconsule, Processit Proconsule, Praetorium Proconsule. Nam quis dicatin illo Cl. Rutilij vocem vnicam:
Ratio eius potissima: Nomen est enim dignitatis, non actus cuiusdam rei, vel belli specialiter sibi mandati. Tum vrget. Composita more simplicium declinanda. Vide caetera. Idem. Cledonius Pronomen dici ait, non Pro nomine, vt Trocurator. D. Augustinus lib. de Grammatica: Iuncta praepositione fiunt Latina Propraetore, Proquaestore. Nam veteres nominatino casu Proconsul dicebant attendentes nullum nomen Latinum exire in E litera nominatiuo casu generis masculini. Nos vtramq. scriptionem amplectimur cum I. Scaligero lib. 8. de Causis LL. Dispescit certe vocem Tullius pro Lege Mamilia, item lib. 16. Epist. Fam. epist. 10. alijque passim. Pighij 2. Annal. sunt ista: In Fastis triumphalibus, aliisq. Antiquis Marmoribus puncto distingui videmus, et hoc modo notari PRO. COS. PRO. PR sic vt praepositiones ablatiuis suis iunctas potius, quam compositas esse intelligas. Vide Pro quaestore.
Hortatur hominem vt quamprimum poficisceret.
Mortales inter se pugnant, proeliant.
ante aciem. Cum aperto Marte medijs in campis res gerebatur, post etiam de certamine pro muris, aut classe. Nec abit diuersus nobis Festus Proelium, quasi praeludium interpretatus: nam quod ante vtramque aciem, id erat Proilium certum est. Mecum Manutius. Andr. Brabantus cum Ac errore non caeco. Priscianus eodem impegit Brabanto inconsultus. Adserit enim componi a Prae. Sed adserit et Praecor a Prae componi. sequemur? In fragmentis Capitolinis:
IN. PROILIO. OCCISVS. EST
In veterib. Plauti Libris in Menaechmis ita:
Vide Muretum Variar. lib. 6. c. 4.
Proha, Oha, Vaha, Aha. Esto, veteres vltimam adspirarent nullam. Spiritus in his affectum manifestat, viresque addit pronunciationi. Alias nihil tam barbarum, quam afflare. Pro sine adspiratione Aldus Manutius lib. 4. Festum, et Virgilium Carpensem secutus. Inadspirationem esse contra Vsum maiorum autumat Pontanus lib. 1. de Adspiratione.
Ph. Aeneide 12.
Fabius Declamatione 6. Hoc nomen profanari nefas est.
Prooemium adspirare minime conuenit. Nam Graeci, quorum ea vox est, non adspirant. Causam volunt hiatum, ac ne vocales coalescant. At hiatus vastiore hiatu deuitandus non est: neque in vnum vocales ne misceancur magnopere pertimescendum, satis superque dissaeptis sillabarum elementis Graecis Prooeminm desecto spiritu. Ita castior Latij cultura poscit, et Origo. Receptissima autem scriptio haec Ciceroni locis innumeris, totisque paene Rhetoricis, Quintiliano l. 4. c. 1. Auctori ad Herennium, Iuuenali Sat. 3. toti Gracciae: seposito Saturni aeuo. V. Panormus. Similiter Virgilio:
non Cohercent: licet ex
Quanquam et geminata I scribere inbeamus:
Haut probo. Vide Maiia, Aiio.
Illabsus, Labsantem in antiquissimo Maronis Codice per B scripta visuntur, et Probus ita scribenda praecipit, non per P. Vide Labsus.
Dilunies, Eluuies. Aliud est significantia, et scriptione Prolubies. Varro lib. 5. de LL. Prolubiem, et Prolubidinem dici ab eo, quod lubeat.
Proquaestore, Proconsule.
Assiduus, Assidue. Adde paria: Ambiguus, Praecipuus, Ingenuus. Testatur et Festus Promiscam dictum Promiscue. Prudentius vsus est in Romano:
Historiae Liuianae lib. 3. probaui olim Promiscue: Placet pecudum, ferarumque ritu promiscue in concubitus ruere?
Emtus discussum est. V vnde sit intersitum, miratur Elias Vinetus in Ausonium, cum non sit in his: Commodatariam, Depositarium, Legatarium. Verum alia forma Pronituarius dicitur: a Promtu namque Promtuarius, sicut ab Vsu Vsuarius, a Fructu Fructuarias, a Quaestu Quaestuarius.
Prouulgo. Oritur enim ex Promulgatis agrarijs legib. Summatum nonnulli nescij credo Originis Prouulgo edunt. Sic in Dispunctione Codicis Mirandulani Lipsius.
Septimontium per O. Sic Promontorium indubitanter. Notaui quoque superiorib. paginis veterib. exaratas Frundes, quas aetas melior quarta vocali refinxerit. Item Funtes, Fontes.
Ad propalam vitam producunt. Item ex Lucillio:
Alias: Sicuti cum primos ---
Vbi Propola reponi nequit, quod in Cicerone moliuntur: etsi Latinorum nonnulli a Gracciae modulo abiere. Propola, qui merces prior emit, vt pluris reuendat,
Vide Proquaestore.
Prope, et itu, vt Diui praesentes optentur, hoc est Propitij. Alij eadem ex causa a Prope ciendo, vt Patricius a Patre ciendo. Andr. Brabantus a Pace Propitius figurat. Nec pes sermonis apparet, nec caput.
Proquaestor. Cum Libris Asconio conuenit Accusatione tertia: Legatis, Proquaestoribus, cohorti praetoriae. Asconij Liber, inquit Hotomanus. Pro qaestore, quam lectionem meliorem iudicat: quod vbi quaestor esset, Pro quaestorib. locus non erat: erat autem Verres Quaestor Cos. Papirio. Item Hotomanus in Verrinam. In scriptura Siciliae promagistro est quidam L. Carpinatius. Promagistro autem coniunctim scribitur, vt Proconsule, Propraetore, inquit. Quae Consentius ijs apponit compositis, quorum neutra pars declinatur. V. Proconsule.
Orationem prorsam castigatiore iudicio scribitur cum R in Terentium, Stewechio in Apuleium, Lipsio, Iosepho Scaligero. Sic est Toletano Plinij Codici Pintiani testimonio. Andr. Brabantus frustra pellicit in causam Ios. Scaligerum in Ausonianis. Haec enim eius verba c. 14. Vtrumque [cum R, et absque eo] probum, et Latinum: sed antiquius Prosa. Nam veteres illi Latini concursum S cum R fugiebant: Itaque R exterebant. Quare Rusum potias, quam Rursum, Susum quam Sursum: Assum, quam Arsum, Prosum, quam Prorsum dicebant, vt nos olim in Coniectaneis annotanimus ex Afranio. Haec ille. Prosas, vti Rosas scribit lib. 9. de LL. Varro, et ipse plerumque semper Prorsum Rectum dixerunt: vnde limites prorsi apud Hyginum, et Festum definiuntur, qui in orientem directi. Isidorus Hispalensis lib. 1. Origin. c. 37. Prorsum enim antiqui productum dicebant, et restum. Vnde Terentiano Mauro Prosa loquela. Vnde, ait Varro, apud Plautum Prosis lectis significare Rectis. Vnde etiam quae non est perplexa oratio: sed Recta, Prosa oratio dicitur, in rectum producendo. Eunuchi Terentianae interpres: Prorsus recta, id est, omnino. Nam Prorsum est porro versum, id est ante versum. Hinc et Prorsa oratio, quam non inflexit cantilena. Itaque si Versus extrito R scribi potest, et Prosa potest.
THEATRVM. AC. PROSCENIVM
Perperam apud Lingones per Os:
PROSCOENIVM VETVSTATE. COR RVPTVM
De Scaena quid sentiam, loco suo aperio.
Lucretius: Omnia summopere hos vitae poscenia celant.
Quidam hic Post scenia scribunt: alij Proscenia: neutrum bene, inquit. Nam Poscenium non dubito quin verissimum sit. Vt enim Proscenium locus est ante scenam omnium spectatorum oculis expositus: ita Poscenium locus erat post scenam subductus adspectui spectatorum. Poscenia igitur vocat illa omnia, quae amicae, dum se fucant, et ornant, faciunt intus, quasi post scenam, remotis arbitris, nec admissis amatorib. Addo sic Pocoenium, Post coenam comessatio licentior. Item Posmeridianus lib. 3. de Oratore apud Tullium.
Prothesis efferendum: nec Inter Appositionem, et Propositionem.
Plurima Exemplaria per I exhibent: sed Oblongus Codex Vaticanus, et Mediceus Protenus per E. At inter vtrumque discrimen ponit Caper. Protenus per E locale retur aduerbium, vt sit Porrotenus, vt:
Protinus vero per I iubet inseruire tempori. Hoc discrimen et Bedae placuit exeroplo collato:
Protinus, Incontinent, tout d'vne tite. Item:
Maro: Nam memini Hesionae visentem regna sororis
Scripsit et Protinam Tereritius: Protinam conijciam me in pedes. Ita legunt Festus, Nigidius, Donatus. Protinam Plautus in Astraba:
Item in Curculione, Naeuius in Colace, Varro lib. 6. de LL.
Protesto priscis imputat Priscianus lib. 8.
prima colla sentit, ac probat.
Proximo, aut Proxime. Cato contra Furium: Die proximo. Vt a veterib. Crastini, Pristini, Praefiscini. V. Diequarti.
pruritum agit, seu ciet. Varro l. 2. de RR. c. 7. vbi de equorum admissura: Pruriga enim appellatur, quisquis admittit. Ibidem: Cum equus, matrem vt subiret admitti non posset, et eum capite obuoluto pruriga adduxisset. In qua narranda historia Prorigam exhibet Plinij l. 8 c. 42. apographum a Pinciano. Sed et Praurigam recipit Ios. Scaliger, vt Cludus, Clandus, Clodus: Perorigam Iul. Scaliger in Aristotelem.
Messana.
Sittace.
Ex qua ptisanam conficiunt. Sic in lib. Plutar. de Iside. Tisana in pharmacopolij sinciuile est.
Alij per O Ptolomaens ex MSS. proserunt. Fauet ijs Corcyra ex Beronice ex Berenice, Pignoris et Pigneris.
Poplicola, et Festum. Apud Valerium Probum nota veterum: POB. Poblicius.
Poblilius. In quo Lapidum examinatorum momenta sequor, Varronemque lib. I. Instit. Charisij. Addo Publilium, non Publium pro nummorum inscriptione nobilissimo viro Hermolao Barbaro visum seribendum in lib. 8. Plin. c. 15. Item in lib. 12. ad Atticum. Publia ad me scripsit, Victorius notat veteres Codices, quib. sit Publilia, et paulo post rescribit Publilio pro Publio.
Fortis. Sic omnium doctissimus Poeta:
Alia congerit. Pro Forti Pulcher, et lib. 2. de Diuin.
Seruius item in 3. Georg. Tria veteres habebant nomina, in quib. C literam sequeretur adspiratio Sepulchrum, Orchus, et Pulcher, e quib. Pulcher tantum hodie recipit adspirationem. Sequitur Carrion in lib. 1. Val. Flacci. Rhodiginus l. 24. c. 4 Pulcheria densiore spiritu omnes afflant. Fauent Inscriptiones. Romae in capite pontis S. Bartholomaei:
HEIC. EST. SEPVLCRVM. HAVT. PVLCHRVM PVLCHRAE. FEMINAE
Neapoli in aedib. Gueuarae:
Plut. t. 1. Pulchrum quamuis in Consuetudine adspiretur: nihilominus tamen Ratio exiliter et enunciandum, et scribendum persuadet, ne vna omnino dectio aduersus Latini sermonis naturam in media adspiretur. Quamuis Sanctra a Graecis putet esse transtatum, quasi . Sunt tamen non hebetis ingenij viri, qui nomina huiusmodi in Crum exeuntia a verbis deduci velint: A Fulcio Fulcrum: a Sepetio Sepulchrum: a Polio Polerum. Nec multo post: Consuetudine Pulcrum. Charilium lib. 1. Pulcrum Varro adspirari debere negat: ne duab. consonantib. media intercedat adspiratio, quod minime rectum antiquis videbatur. Vnde et Sepulcrum hodieque manet, quod sit scorsum a Pulcro propter recordationem doloris. Sententiam de scriptione amplector: rationem non aeque: est enim frigida et putidula.
Placet haec scribendi ratio Caecilio Minutiano lib. de Orthographia, Scauro, Charisio, Varroni. Fulcitur et Competentia Alacer, Volucer: sic Pulcer. At Competentia haec a Plutarcho reiecta est in Parall. cui scriptum Pulchritati, et Pulcricolori, Pulcresco apud Serenum, Puleralibus apud Catonem, Pulcello, quae vbique absque H.
Puluis Puluer, Puluis. Apud quem Philoxenum reperies et Puluix, quod adstruere conatur Vulcanius ex Proportione Aias, Aiax: Pistris, Pistrix. Vtrumque superius positum per V, non B praecipit Adamantius.
Pomilio malim.
Mirantur pumilos ferociores. Augusti c. 23. apud Suetonium probant etiam Pumilius auctius sillaba: non improbo.
In Tabula vetere: BELLO. PVNICIO. PROXSVMO
Punicens per E in Eufebij Chronicis; et vulgarij moris est. Aequa Graecis varietate Poenicus.
Pustula namque scribitur, et Pusulla. Tibullus:
Festus: Hetta... alij pusulam dixerunt esse, quae in coquendo pane solet adsurgere. Quo loco Pustulam
Pustulas, vel Crustulas, veteres Libri habent Pusulas. Item l. 21. c. 15. Argen tum Pusulatum est, quod Suctonio, et Martiali Pustulatum, vel Postulatum. V. Budaeum priorib. ad Pandectas Annorat.
Sed si pepugero, metuet. Vide Memordi, et Gelliumin Peposci.
Phygela Pomponius, Dioscorides.
Pyreneus, vt in Epitoma 21. Liuij. Ratio: fit enim a Pyrene, vt Circe Circaeus, Acrisione Acrisionaeus Silij lib. 1. Pyrene autem R vnico: quamuis metri causa videatur Dionysius scripsisse Pyrene namque optimis auctorib. prima producitur. Silius in tertio:
Nec satis culte
Purrhus per V Budaei iudicio Annot. Secundis in Pandectas. Sed antiqui commatis est Tullij relatu in Oratore: Purrhum semper Ennius, nunquam Pyrrhum, inquit. Latio tardius Y elementum donatum cuius ignorantia voces Graecanicae versae, vel I Latiari sunt extenuatae. Consimiliter Pyrricharius, Pityocampae otiam cum V scripta sunt. Pyrrhum priscis fuisse Byrrhum cum B memorat Terent. Scaurus de Orthographia. Vide Sylla.
. Quam sis autem sapientiae medicae potens, OBERTE OPTIME, salutis magistri iudicabunt. Malim equidem ego medicam opem experiri, quam de Medico, praesertim in edito fastigio, ferre iudicium. At siquis benigniores Musas colit: addo me socium fidenter, Ita tamen iudicare ausim, Athenarum Poecilen non tam multicoloribus lineis a Polygnoto Thasio nobilitatam, quam libros tuos a te multiiuga, atque effertissima doctrina varia tam. Inuidiam ea ratione superasti. In ijs enim verborum momenta pensas: rebus ipsis incumbis etiam aliquanto propensius: doctrinam intimam ac penetralem orbi liter atorum offundis. Legi, relegi: intellexi multa: admiratus sum plura. Multa in Iatricis, et quidem tuis, supra me: cur non ingenue fatear? Suas quisque tractet artes. Nam qui omniscij haberi gestiunt, non se sciunt; et aliena persequuntur. Surge, age, OBERTE DOCTISSIME: Superi te ad maiora.
Aggredere ad alia: si modo non mollibus stimulis vrgeris: exegeris monimentum aere perennius. Si non panchresta: saltem biochresta ede. Neque si dulcissimae Patriae medicinam facis cotidie, contentus esto. Interim tamen per te Querquera febris cum Querella profligetur, et Queremonia, Quocum aegris prudentem suffice. Quaesti res haec non est: non enim ex horum lectione Quatrans haberi Quitur. Quor plura? Catus es animo, oculis vtere.
Que copulantem particulam significarent, Q pingebant. Romae in aedib. Atilij Delphinij:
POSTERISQ. SVIS. ET. LIBER... LIBERTABVSQ. POSTERISQ...
Ad eam rem sexcentae producuntur Inscriptiones, animi causa. QIS, QAE, QID tribus omnino literis absoluisse quosdam absque Vnobis testis est Velius Longus. Quoniam scilicet in Q esset C, et V. Idem Vel. Longus multis arrogat Cuis. Indicio sit datiuus Cui. Contra praecipit Cornutus: Qui sillaba per Q, V scribi debet. Rectissime, atque ex Vsu omnium. Pro eo Cis etiam scriptum. Mediolani in aede Martis, quae fidissima Gruteriaccuratio est:
HIC. SICIS. REMOVERE. VOS. VOLET
Pro Siquis. Veterum etiam fuit Acua pro Aqua. Animecum, Amicus. Neque recte Animaequum rescribit Vulcanius. Videtur tamen biuocalis Licor, Fluor. Antiquitatis effigies. Alicubi quasi Aliquoubi, Caesellius.
Quadriangulus. Ausonius Epigram. 120.
Quadringenta in L. 33. D. ad Trebellian. notat Brissonius
Quadrigesimus, vt Trecentesimus, vel Trecesimus; Quingentesimus, et Quingesimus, Priscianus lib. De Numeris. Liuius ab V. C. tricesimo primo: Anno quincesimo. Sic ibi.
Libauit quadripes ---
In eodem lib. 11. Quadripedantum per I. Varro Sexagesi: Equam emisset quadripedem. Accius Thebaide: Quadripedantum sonipedum. Comminianus apud Sosipatrum Quadrupedatim. Vide virum erudinssimum Aleandrum in tabulam Heliacam.
Quaesitor Minos vrnam mouet --- Aen. 6.
Quaestus casu secundo scribitur in Terentij Hecyra: Ne nomen quaesti mihi obstet apud te. Pari Sui quaesti causa. Solinus c. 38. In hac luxuria incesti lasciuientis. Vide Fabium l. 1. c. 6. et veterum Orthographica.
Culis. Plautus Amphitruone: Cul' est, qui dedit. Pro Quale est.
Vt quamfacile sit factu. Semper nomini, cui adiungitur Quam, ita sese agglutinat, vnam vt efficiant dictionem. V. quae deinceps.
infirmet rationibus, Cicero 2. R hetoricorum. Itaque scribitur in expositione Mar. Victorini. In Topicis idem: Quamplurimum. Sic in Oratore: Vtaturque verbis quamusitatissimis, translationibus quammollissimis.
Quamtitas per M, Quamtus, Tamtus. Homerus, alijque Graeci Quam in isto altero. At Prisciani, Fl. Capri, Riuij, aliorum scriptio magis ridet, vt suauior. Sic vbique Nuncubi, non per N. Sic alijs in vocibus M abit in N. Notat Vel. Longus Clandestinum per N a Clam, Sinciput ex Semicaput. Identidem, non Idemtidem: etsi sit Idem idem. V. Numquam.
Quantopere nexira.
Quando tu quidem in proelio.
Qualisqualis, Priscian. l. 17. Fauet Analogia: Quotquot, Vbiubi, Vtut, Vndeunde, Quaqua.
Quatio: Quasare vnico sigmate, Cum rana loquitur. Quod pro Quaxare more Antiqui Latij defecti Quasare, quod et Coaxare recte scriptitant. Festus: Quaxare ranae dicuntur, cum vocem mittunt.
Quase, vltimam absoluente sillabam. Sic Mane, Mani: Here, Heri, quae seriatim vide. Vide Quintilianum l. 1. c. 7. qui cum de Auctorum voluntate, ambigit, palam facit profecto hoc scriptionis genus improbare se, mereturque sane iudicantis fauorem. Eum audi: Sibe, et Quase scriptum in multorum Libris est: sed, an hoc voluerint auctores, nescio: Titum Liuium ita his vsum ex Pediano comperi, qui et ipse eum sequebatur: haec nos I litera finimus.
qua fini: Quatinus, quoniam. Ita Fronto, Festus. Beda, Mar. Victorinus. Sequuntur Valla, Pighius. Vide Protinus. Val. Maximus lib. 4. c. 11. Nunc quatinus vitae humanae cum bona, tum etiam mala substitutis exemplorum imaginib. prosequimur. luuenal. Satyra 12.
Quintilianus: Quatinus luctus nostri in ius vocantur, et flenti disputandum est, et orbitati suae mater irascitur, superemus, quam exorare non possumus. Plinius iunior: Quatinus negatur nobis din vinere, relinquamus aliquid, quo nos vixisse testemur. Quatenus, vt Eatenus, Hactenus. Cicero in Laclio: Videndum est, quatenus amicitiae tribuendum est. Antiqui Quatenos scribebant. Scipio Africanus in Oratione post reditum ab Africa: Vt negotium natum erat, quatenos castra nostra ita munita erant, vt posset partem exercitus abducere. Ita Festus legit. Vide Casaubonum in lib. 5. Suetonij.
Quadrans. V. Mentax pro Mendax.
Apud Fl. Sosipatrum lib. 1.
Competentia quoq. Quater, Quatridio, Quaternarius, vbi vnicum T satis esse retur Aldus Manutius lib. 4. Quibusdam versib. sua vt constet integtitas, non denegauerim. Vt apud Ausonium:
Aen. 8. Quattuor a stabulis ingenti corpore tauros.
Querquetum: vnde Querquetulani Plin. lib. 3. c. 5. Indicat et Festi fragmentum: Querquetulanae virae putantur significari nymphae praesidentes querqueto virenti, quod genus siluae indicant fuisse intra portam, quae ab eo dicta sit porta Querquetulana.
Quercera. Item Apuleio.
Querella geminante vda: etsi tum seculi sui morem fateatur Papirianus. Quo more etiam scriptum in Pandectis Florent. Et Lexico B. Germani, item in Palatio montis Iordani:
Suadela, Candela, Tutela, Corruptela. Manutius abit a nobis, et L duplicat ad exemplum veterum Librorum, Virgiljj Carpensis. Lapidum in Sequella, Loquella, Querella. Eam autem conduplicationem magna vi repudiatam Cassiodoro non meminerat, qui Cassiodorus forma diminutiuorum scribi Capella, et Fabella dictitat, et superiorib. quinque vocabu lis L demit alterum.
Parcimonia, Alimonia, Mercimonia. Obstat Consuetudo.
Qui Quibus, Charisius lib. 1. et 2. Festus quoque. Cato lib. 2. Ongin. Quescumque Romae regnauissent. Pacuuius: Ques sunt ij ignoti: nescio ques ignobiles.
Quis absque S interroganti quoq. seruit minus obseruarite Sosipatro. Maro in 10.
Cicero passim. Sic Quinam pro Quisnam. Attius:
Cui scriptum olim docent Muretus in PhilippicasTuillij. Bembus in Terentium, I Scaliger c. 24. de Causis LL, veteres Catulli Libri. Hunc fuisse ordinem autumo: Cui, Qui. Quoi. Contra in recto Cuicui, pro Quiqui. XII. Tabulae:
Quoi.
Quidquid, bis rogare videamur. Altera ratio nititur Competentia Acquiro, Accedo, Accumulo. Est Bedae ratio. Decisa priore Quin tilianus I, 1. cap. de Orthogr. vult scribi per D, quem sequentes probo Mariutium, Passeratium, alios. Est et in Virgilio Carpenisi:
Addit Mar. Victorinus Quocquod. Generatim autem in compositis D vult, in C transeat. Poscit aliud Euphoniae ratio in hoc: nam cum C sit Quocquod. Malim Quodquod. Vide Iccireo. et Acquiro. Probatur etiam ex eo, quod Osci Pritpit scripsere pro Quidquid, D in T cognatione nota abeunte. V. Pitpit.
Coetus,
Quinque orta.
Quinque, non Quituplex a Quinto. Ausonius Epist. 24.
Martialis: Quincuplici cera cum datur altus honos.
In vett. Glossis: Quincuplum, Quinqueplex bis scriptum. At Quicuplex scribitur ex antiquo Quicue, quod est Cince scriptum opinor, vt Cincere ex Quinquere. Sosipater enim Quinquatrus a Quinquendo figurat..
Quinqueplum.
Festiuus dies dictus, quod post diem quintum I duum celebraretur, vt Triatrus, et Sextatrus, et Septimatrus, et Decimatrus, Festus. Sic apud Ciceronem, et Tacitum rescribit Victorius MSS. Fide collaudata, depulsoque Quinquatria.
Nituntur tamen marmorum Capitolinorum auctoritate, cui non puto tantum ponderis esse debere Vt aduersus Grammaticorum scholas, et praeceptiones audienda sit. Nec enim illos marmor. arios, lapidumque scalptores bonos Grammaticos fuisse crediderim; sed operarios manu, quam mente doctiores. Existimo praenomen Quintus esse a numero primitus deductum. vt et Sextus, et Decimtus. Si igitur Quinctus scribendum esset in hominis praenomine, erit et Quinctus scribendum in numerali nomine; ipsi tamen Quintus semper scribunt. Sed et; Quinctilis mensis, non Quintilis: Quinctana porta in casteis erit dicenda, non Quintana. Tandem.
In vulgo autem, non in doctis numerantur opifices. Turnebo igitur magis adhaerere velim, quam Manutio, Anton. Augustino, et Marmorib. Sed neque nos destituunt Inscriptiones. Prope Tarraconem:
CATVLLAE. QVINTAE. C. SECVNDVS
I ad Gruteri Inscriptiones pag. 918. 20. vbi CINTVS pro QVINTVS. In Plutarchi Romulo: Quintione, nullo C. Eiusdem est:
[?]
Passim apud Graecos
Quintilius. Manutij tamen opinio sic affirinari potest. Vt a Relinquo Relictus, a Coquo Coctus: sic a Quinque Quinqtus primuluua, tum mutatione peruagata Q in C, Quinctus oriri, scribique videtur posse.
Quitur: Si non sarciri quitur.
Sicut non est prima sillaba oneranda. sic sequens videtur explenda. Ergo vsitatius meliusq. Coquus per Co in primore loco.
Quod pro Quoad Terentij, Virgilijque Librorum varietate, et Arusiani, atque Probi. Vide Nannij Quaad duob. AA saepius. Idem in 16. lib. ad Atticum Coad, Loci, in Antiquis Codd. pro Quoad, Loqui, quam Quot pro Quod Epigrammata non pauca.
non risere parentes quibusdam in Virgilij Libris, Pierius. Idem adserit in id Georgicon: Quoi non dictus Hylas? ---
Prisco, et Catulliano more:
Plautus: Quoius amatores oliui vim habent maximam.
Quintilianus lib. 1. c. 7. Quoi, Cui.
Quodam modo. Eiusdem generis sunt, Si quis, Prius quam, Ante quam. Quod Libri veteres videntur confirmare. Haec Manutius cum pedisequo Andr. Brabanto. Ego vero iure ambigo: etsi eos ex Prisciano lib. 18. mihi iuuandi facultas: Quem ad modum, et Quo modo, inquit ille. Verum amabo, cur non ista omnia vnica voce integrentur, vt Quoad, Quocirca, Quosqui, Quoquouersus, Aliquoties, Exaduersum Gellio lib. 7. c. 7. et Terentio: Cur non Quemadmodum, vt Praemodum Gellio inibi? Cur non Quomodo compositum, vt Quomodonam Ciceroni ad Q. Fratrem l. 2. Quomodonam, mi frater, de nostris versib. Caesar? Quid ineptius Quo modo nam, vel Quo modonam diuulsis? Scio ex his nonnulla quandoque etiam cum venustate secari. sed aliud est id fieri posse, aliud nunquam aliter aut posse, aut deberi, quod illi pugnant, nec eripiunt. Adde quaer enti accommodatiorem esse vnico spiritu pronunciationem Quomodo? quam distractam, et protractam Quo modo. Ardet enim quaesitor omnis.
Eorundem per N, inquit Beda. V. Quamquam.
Quotannis. Indicat Similitudo Quotcalendis, Quotdieb. Quotmensibus. Item Cotannis, et Quodannis nusquam sectim, sed iunctim cur Vsu duce non Quotannis? Scribunt autem quidam Cotannis per C, vt Cotidie Fabius lib. 1. c. 7.
AD. MINISTRANDVM. QVODANNIS
Tum ex antiquissimo Virgiliano Codice Bibliothecae Palatinae maiusculis inarato elementis producit haec:
Item: Degenerare tamen, ni vis humana quodannis.
Item: --- Namque quodannis Terque quaterque solum sciudendum ---
Notat Quodannis in priscis quinque Inscriptionib. Thesauri sui hactenns illaudati Gruterus. Hac scribendi ratione in Prudentio editum iam est:
Affectant Antiquitatem in Antiquitatis debellatore. Sic Aput Apud, Caput Capud, Haut Haud. Vide de Veterum Orthogr. Quae omnia etsi complector: nullus tamen ab vsitata scribendi Cousuetudine cum T recessero. Vt enim Quotdiebus, Quotmensibus: ita Quotannis. Etiam potiori iure. At Politianus Ducis Etruriae deuotarius fuit: cui vt grataretur, scribere debuit Quotannis cum T: fuit enim Etruscorum Itus pro Idus, Varro lib. 5. de LL.
Hodie, quasi hoc die et Quotidie, non Cotidie, vt sit Quotdiebus. Tantundem l. 1. c. 26. Magnus Cassiodorus in Orthogr. Quotidie sunt, qui per Co Cotidie scribant: quib. peccare licet desinere, si sciant Quotidie inde tractum esse, a Quotdiebus, hoc est omnib. dieb. Vocem Quotdieb. vsurpat apud Vlpianum Pomponius, eoquea Vallae morsu non illi impune fuit. Manutius in Orthographia: Quotidie, quod componitur ex Quoto die, cur non scribam cum antiquis? inquit. ldem Andr. Brabanto placet: alioqui Cotannis scribendum censet, quod illi piaculum. Eundem funem trahit Cornutus apud Cassiodorum. Antiquissima Tabula in muroTergestinae ciuitatis.
inter ineptias euanuisse, et frigidam pronunciat Quintilianus, Cotidie satis enucleate praecipiens. Is vero est, qui primis Impp. aequalis florentem imperio, et linguae Latinae venullate vidit Italiam: qui dicendi mirus fuit artifex: qui Vallae iudicio de Rhetoricis scripsit ipso Cicerone praestantius: quem vnum Isidoro, Manutio, Brabanto ausim opponero: cum quo magistro si errauero, causas habet error honestas. Nota igitur vt Arcus, Quercus visa sunt politiora praequam Arquus, Querquus: sic Cotidie praequam Quotidie, esto, sit a Quoto. Sic Cuius, Cui, quam Quoius, Quoi, amoenioravisa. Par variantia in Cum, Quum, Quom, Cur, Quur, Quor, quod postrernum antiquis relinquit Velius Longus. Quo super Mar. Victorini sententiam audi: Cotidie a Quoto die, ac nihilominus per C potius, quam per Q scribi: idque Analogia Concussus, et Concutio a Quatio; Cocus a Coquendo, Inquilini cum dicatur, Incola. Adde Sterquilinium, Stercus. Verum negant alij esse a Quoto. Vel. Longus in Orthographia: Non enim est Quotidie a Quoto dictum: sed a Continenti die, Cotidie tractum. Beda tantundem. Ac ne mirum videatur a Continenti propter liquidam N sciendum illamipsam veterib. in compositione deciduam fuisse, quo more illi Conubia vnico N. Item omnes promiscue Coaeuus, et Coaequo. Quare Cotidie per C exarare nullus trepidem, quod pridem perpetuo tenore extulit Vir termaximus Lipsius. Priscianus lib. 18. Quotidie, vel Cotidie. Alibi T duplicatur. Sic in Pande et is Flor, obseruauit Taurelius, et alij. Sic in Tabula Caeritum:
COMMENTARIVM. COTTIDIANVM MVNICIPI. CAERITVM
Cotidianum, Cotidie, Cotidianus passim in Cicerone scripsit Victorius, vti lib. 13. ad Atticum: Quae Bruti nostris cotidianis, assiduisque landibus. Latet hic vocis ortus a Continenti die. Ex Con effligitur N, vt in Coiux, Conubium similibus. Si vero Cotidie genuisset Quotidie, eam recte scriptionem Antiquitati Muretus l. 4. Variar. c. 14. imputasset. Passeratius Cotidie affert ex Catone: verum in meis Libris, etiam in edicione a Meursio viro eruditissimo per scribitur.
A Quot vero, et Tot in NS terminantur Quotient, et Totiens. Quam scripturam veterib. Libris, et Grammaticis tribuit Carrion in lib. 1. Val. Flacci, eosque sequitur. Bartolomaeo Scalae tribuit Politianus, quicum ipse pugnat, disiectis Proportionis viribus, explosisq. Centiens, Mislliens, Vicensimus, Tricensimus, quae in Pandectis
Vitiosa scriptura, vt Totiens, Quotiens, et similia: rectius enim erat Toties, Quoties. Eadem Lipsius c. 5. de Pronunciat. LL. Errorem inde natum putant, quod sillabam longam veteres longa superfixa notula - designare solitauerint, quae res parum animaduersa substituendae N literae exscriptorib. Et scalptorib. occasionem dederit. Hanc coniecturam Pierius non ignorauit, qui tamen propen det in Quotiens, cum in omnib. Codicib. antiquis inuenerit QVOTIENS per NS. Quem iuuerit Fectus prolato ex Catone: Contumelias mihi dixisti compluriens. Item ex Titinnio: Vxorem pauciens videbo. Caper in Orthographia quaedam cum N scribit, quaedam absque illo. Sine N Scribanda sunt, Milies, Centies, Decies: Totiens, et Quotient cum scribitur, per N scribenda sunt. Differitatem si exposcas vlterius, credo futurum Harpocratem. Constat autem ex Plutarcho Decies N non admittere. Quare Bedam sequor: Quoties, et Toties sine N: licet veteres per N, inquit in lib. de Metris.
Conditio, Quoties.
Cum. Ineptiuscule scribas in Spartiano (estque oratio cornea) Obsonatorum sraudes cum cum plurimis pasceret. Vbi editiones Quum cum pl.
Cur.
MISSV meo ad te appulsus est ille quondam maris, et terrae peruagator S. Paulus. Nec literis meis respondes, et de libro siles. Neque puto suspiciunculis vllis animum tuum aegrescere. VREDI DOCTE sermones vtriusque linguae. Neque vllam, fastidiumque cogitare ausim etsi quid hic cogitem, non satis exactum habeo. Quod ad me atttinet ---
non possum non amare VREDIVM, colere, suscitare. Studia colas, intemittas, nescio. Siquid vrgream, ne me Vlyssis ore compelles, vereor,
Prior tamen te compello, et in partem venire velim. Adfuit mihi Villerius, et literas ad se tuas profert nouas, et veteres dum loquitur, alterum te aduersus testimonium dicit. Tu mihi libra, quae. obijao: Reccido, Recipero, Redantruate, Redditus, Reddituiri, Rediuiam, Redduco, Refriua, Regaliolus, Reijcio, Remasse: caetera, ne graueris, susque deque habe.
habeto... As. Perij. Rabonem? Quam esse dicam hane beluam
Vt Praenestinis conia est ciconia, Plautus Truculento.
Graecis, Latinisq. absolutior vox Arrabo. Menandrus: Parum abfuit, arrhabonem quin me dependere persuaserit.
Ae diphthongo, Inscriptiones a Grutero. Caesar. Mela, Plinius, Eusebius. Reperitur et cum Oe teste Torrentio ad Horatium.
Raporum tenerrima. In antiquis tamen Plinij Codicib. MSS. Rapiciorum per tertiam vocalem legitur, atque inde Catonic. 35. Rapicij colles.
Rapa, Fl. Caper.
Raster, Quadridentes rastros apud Varronem de RR. Nostratibus in hortis quinque dentib. armantur rastri, ac etiam plurib.
Raua scribit Festus. Ab altero Raucitas, et Raucedo: ab altero Rauis, Rauire. Irrausisse.
Rabenna Italiae ciuitas. Hermippus Berytius Rauennam vocat. Dionysius in vndecimo Ant. Rom. et pluratiue Rauennae, et cum H Rhauenne, atque etiam cum vnico N. Ambo Flaminio circa Rabenum occurrerunt. In Valerij Probi Notis
Rauenna, vel Rhauenna. Quandoque cum Spiritu, quandoq. absque eo. Rauennatem Ecclesiam apud Gregorium M. pariformiter vbique.
Rhoma, Rhomus, Rhemus, quae singula suis vide locis. Vsus Antiquitatis canitiem adspernatur, rectiusq. puto cum raultis sapere, et Rhea asperare.
Reipsa. Pacuuius in Armorum iudicio:
Voculas diuellit Lucretius l. 2.
Item Reque eapse. scipio Africanus Pauli F. Quib. de hominib. Ego saepe, atque in multis locis opera, factis, sum consilijs, reque eapse saepe bene meritus spem, id est, Et reipsa, Festus.
vbi vsus est protracta sillaba Ouid. in 10. Metam.
Idem: In quem recidimus, quidquid mortale creamur.
Iterum in 6. --- Me, quod in ipsum recidat, orbam.
Ita veteres Libri. Propert. Eleg. 9. lib. 4.
Ausonius in Parenta lib. cum scripsisset:
alij Decidat violata sententia: Vinetus verso verborum ordine rescripsit Imperium recidit. Omnes inscientia, vel incogitantia. quod rectum, deprauarunt. Eadem Temperat in Panegyri Claudiani de Olybrij Consulatu, vbi consensu receptissimum est: Oebaliae qui reparat arua Galesus.
Item Rubenio Elector. l. 2. c. 37 in Claudiano de bello Getico respuitur, Recisaq. Prauo iudicio Certe in Recido, et parib. duplex CC respuunt aures, et charr contumax repugnat. Detur hoc tamen Pande ctis Floren inis, ne Pandectae esse desinant. Vide Redduco. Et duplicatione ista spreta clamat Cassiodorus; Nobis iam decor, et lenitas obtinenda est: quia maximus fructus est lenitatis. Quae ita cortexi.
QVOD. AGRVM. LVC RECIPERAVIT. SINE. IMPENSA
Sic Pandectae Pisanae, omnesq. alij Codices vetustiores, vt affitmat Brissonius Reciperatio apud Aelium Gallum, Recupero certe vsitatius, et Recuperator, quam Reciperator, si Typos consulis. At Victonus in Ciceronem ita sciscit: Recuperare legas, quod hodie in Vsu est: sed tamen multo rarius, quam Reciperare. Ego sic statuo: Veteres Lubens, Monumentum, Optumus, Maxumus: Posteritas hac omnia per I extulit: sic Recipero, Recupero. Quis tamen pugnet Consuetudini? Quis Liuij 3. reponere ausit: Virtute libertatem reciperatam esse? Id sit contra fidem Librorum omnium, et contra Consuetudinem niti. Recipero igitur Latium cultius vindicat: Recupero Vsus affirmat antiquorum.
Recipiam, vt alia eiusmodi complura, Festus, et Fabius.
Ouid. Metam. 10. Inque sinu iuunis posita ceruice reclinis.
Val. Flaccus lib. 4. Hunc vbi reclinem stratis ---
Manil. lib. 5. --- Niuea ceruice reclinis Molliter ---.
Recliuis per V in medio recusat res ipsa. V. Acclinis.
Resculae, vt Diecula, Specusa, idque ex disciplina Charisij. Quare in emendatissimo Pithoei Saluiano lib. 5. Transferre illuc resculas atque habitatiunculas suas, familiasque non possunt. Ibidem: Spoliati resculis suis, et exterminati agellis suis, minus probo: nisi fi malis reponi Ruscula, et Rusculis. Sed apud Apuleium Resculas retinent.
Andruare, id est recurrere a Graeco verbo . Hinc et Drua vocata est. Vox est Saliorum paene propria: vnde ipsi in Aeneide:
Lucillij versus est in 16. cui non cantatus, non interpretatus?
Turneb. superis locis Ampiruat, emendari putat. Glosse ab H Stephano: Andruare Redamtruare a Trua, qua confutatur olla feruens apud Festum. In, id producunt e Pacuuio:
Drua, Trua, Andruare, Antruare pro eodem sunt Passeratio, qui confomiter idem Redantruare, ac Redandruare. Et recte literarum vicissitate celebratissima.
Reda. Item: Reda. Et Veredos antiqui dixere apud Festum, quod veherent Redas, hoc est ducerent, nec Veredos asperarunt. Malim Spiritum abesse. V. Epiredium.
Rederguisse per E literam enunciasse. Subfuit ratio: Capio, Cepi: Partior, Impertior: Praecarpo, Praecerpo, in quib. Mutatio fuit politioris. V. Festum, et Fabium.
Redditum, Praestitum iri veteres scripsisse notat Hotomanus ex Legib, Cato in lege aleae pendentis: Ponderbus, modijsque Domini datu iri. Sic legit diuisim Pithoeus.
Redhibeo, Redhostio. Item ex eo, quod antiqui immissionem Med erga, Ted erga. Scribit, et Casiodrus Redulcero, et Plinius lib. 6. c. 17. Redordior. Displicet absque D Rehalo.
Reddo Martial. l. 2.
Quod quasi depositum semen, et operam culturae impensam reddat ager, resue alia quaeuis ex sese, aut pacto fructuosa. Vide Fr. Sarmientum quamuis fuse 1. p. Defens. P. 683. Reditus, quod redeat quot annis. His fauet in 2. de Fin. Tullius, Pliniusque l. 14. c. 4. Cato denos culeos redire ex iugerib. scripsit. Hos tuetur, et nos sequi cogit Ouid. 2. de Ponto Eleg. 3.
Martin. Nauarrus Alpilcueta vnico D consuerat scriptitare, cui dicam impegit Sarmiento. Frustra stylo diureberat vmbras. Iuuant hanc sciptionem verba Prouentus, et apud Homerum
quidam, alij Reluuiam appellant, cum vnguis cutis se resoluit: quia luere est soluere, inquit Festis. Ea causa Reluuiam libenter Turneb. Scriberet. At Cadamitas, Sedda, Dacrimae, aliaque nobis aperta in veterum Orthographi, manifestant quam non raro priscis L in D abierit: nihil vt necesse sit nos ad Reluuias Turnebi relabi. Reduuias sanat ex aqua frigida cum D, et duobus VV scribunt apud Plinium l. 29. c. 2. Item apud Ciceronem pro Roscio Amerino P. Victorius. Ab eo stat Competentiae ratio Induuiae, Exuuiae Planti Menechmis: Induuiae tuae, atque vxoris exuuiae. Exuuias autem, Induuias ab Exuendo, Induendo Isidor. ducit l. 12. c. 4. Orig. Nonio item Exui est Exsolui. At Ciceroni Rediuiam per I rursus arrogat Honobis etiam ariolari? Quid si dicam Viere pro Ligare vetus esse verbum (ex quo Vietor) Varroni lib. 1. de RR. Ennio, Censorino, Festo. Ea re corrigen dus Isidorus l. 8. Orig. C. 7. A viendis curminibus, id est, flectendis. Scribo Nectendis: sequitur enim: Vel quod modis verba connectereut: Viere enim antiquis pro Vincire ponetibus. Et his repono Vincire. Inde Via: est enim duum terminorum loci, vnde tu, et ad quem is, compages. Vlterius Induuiae, quas nobiscum ligamus: Exuuiae, quas ablegamus religatas: Reduuiae nobiscum se rursus ligant, et implicant. Neque dumtaxat vnguicularis est morbus: sed Reduuiae quoque sunt ciborum retrimena, quae licet prius a partib. Suis secreta rursus se dentibus illigant esitantium. Solinus c. 45. Trochilus anis puriuula est. Ea dum reduuias escarum affectat, os beluuae huisce paulatim scalpit, et sensim scalpurigine blandiente aditum sibi inusque fauces facit. Haec si sunt, scribemus cum antiquis per V duplicatum: quoniam ijs finalitati addere V sollenne; vt Nenu, Indu: six Ex, et Red adsument V, et parient composita Exuuiae, Reduuiae. Quae sicui fortasse quaesitiora videbuntur, aliorum ratione contentus esto, per me licet. En tibi et altem ariolum virum iudicij edecumati Pothoeum, qui lib. 1. Subsec. c. 19. ad Iduando Reduuias, Riduuiasue dici posse retur, quo super verbo Macrobium vede. Cyrilli Lexicum: Redubia per B. Iterumque: Exubiae singulare non habet.
Dij tibi dent capta classem reducere Troia.
Victorius in lib. 3. Varron. De. RR c. 16. Redducunt duob. D notat ex antiquis, et saepe veteres ita solitos scriptitasse. Cui opposuero Caesellij iudicium: Re praepositio nonnunquam cum ad consonantes accedit, geminat illas, quod plerumque apud antiquos est, vt Duco Redduco, Cado Reccido, Tuli. Rettuli, Pello Reppello, Do Reddo, Lego Rellego, vnde Relliquias, et Relligionem scribunt, quod apud Poetas, vt ita oportere scribi concesserim: tametsi apud oratores quoque antiquos est. Hactenus pro Victorio: reliqua nobis amica: Nobis tamen decor, et lenitas obtinenda est, quae maximus fructus est Latini sermonis. Negat D in Reduco geminandum Velius Longus adserto geminandum in Reddo. Adnotanda imperitia corum, inquit, qui sic Redducere geminata D litera volunt enunciare, quasi Reddere. Idem ex Longo Cassiodorus, et Papirianus; Reducere item simplici vtimur. Priscianus, vt in alijs saepe, ita hic ambiguus, Reduco vnico D, et duplici DD admittit. Similiter Aldus lib. 4. LL. Scribit et in Phormione Donatus, Quod ab illo allatum est, sibi esse id rellatum praedicat. Haut placet. Etiam in Lucillij lib. 3. scripserim vnicum L:
Et sua praeciperet retro relicta iacere. Item in Lucano:
Vide Auctoritas, et Recido. Propertius lib. 2.
Analogia.
Redhibeo, Redhostio scribo. Hoc ipsum quaeritur: D adspirationem cur non aeque patiatur cum T?
Recidiuus scribendum, ambigunt, disceptant. Ego vtrumque admitto, multisque locis Recidiuus scribi posse negito, vt apud Serenum de rena scentibus in supercilio pilis:
Atque in perpetuum rediuiua occludere tela. Apud Silium lib. 10.
Plura contulimus in lib. 1. Silij Italici ibi:
Plura Pierius in quartam. et decimam Aeneidem.
Notent curiosuli priscorum id genus esse scribendi cum ratione, quib fuit sollenne in compositis nihil mutasse: posteris mutatio vocalis visa politior, auditu suauior, scribendo concinnior. Scribatur itaque Reficio.
Reifert, datiuo scilicet, non ablatiuo casu. sed esse iam Vsu possessum, Festus ex Verrio tradit.
Conditiuus, et Turneb. l. 1. c. 20. Aduer S. ex Plinij l. 12. c. 12. In Plinio tamen Geleniano lib. 18. c. 12. lib. 5. c. 14. per N editur Intergerinus. Alij; duplicato RR Intergerriuus a Gerris, siue Cratib. Vide et Hermolaum posteriorib. ad Plinium Castigationib. legentem Refrina, quasi Referina. V. Interneciuus, et Becmanum in Gerrae.
Regauiolus, quasi Rex auium. Sic ab Auis Auiola notissimi Cos. nomen est. In Glossis alijs Regaulliolus, et Regausolus. Inepte. Repone: Regauiolur, et Regauolus. Salmasus in Trebellium Reguliolus, vel Reguleolus verum est illius auiculae nomen. Regulum, et Reguleum Latini deminutiue dicunt paruum regem. Sic Aculeus, Acunleolus. Verum Librorum, Auctorumq. fide comperta Reguliolum, vel Regulcolum scripsero. Neque Regalioli propudiosa est scriptio. Fieri potest ex Regalis. Primulum potuit Regalis auis dici, tum Regalis, et vulgi ioco Regaliolus.
Registrum, semibarbare. Vopiscus in Tacito: Vsus etiam regestit scribarum porticus porphyreticae. Anasta sius de Vita Pontificum in Nicolao primo: Sicut in epistolis regesto ipsius praesulis continetur incertis. Glossae Nomicae: Digesta, non Digestra. Quid Regestuum in re rustica, Vide Columellam l. 4. c. 1. Lib. 11. c. 3.
Prudentius in Romano: Hic in regestis est liber coelestibus.
Tegumen.
Regliscit (idest Recrescit) scripsere veteres Festo teste. Tamen Pergliscit per I.
Roma, quae posteris deinde temporib. Ita scribi Mos inueterauit. Vide Maronem lib. 3. Haec loca vi quondam, et c. Etsi vero Rhegyum per Y Pythagorae.
Alij etiam tribus Reiiicio, Maiiia, Eiiius, nec aliter tendi posse pertendunt. Prodiximus eX Vel. Longo, Beda, Artigraphis. Reicio suum alterum I Poetices maiestate permisit obumbrari, ac deteri. Idem Maro:
Vbi tamen Beda videtur legere Reijce duobus in locis. Vide Pierium in Palaemone. Vide Abijcio, Inijcio.
Parenthesin Sosipater indigetat, et probat Probus lib. 1. Artis. Caesellius fert in Poetis, non aeque in Oratorib. Sic Homero
Religio. Ita in bona parte Codicum antiquorum. Commianus in nomine Relliquiae barbarismum clamat adiectione vdae literae. Probus, ni gemines, censet breuem: Caesellius tolerat in Poetis, et Beda supra.
Aquua. Lucret. l. 1.
Olim Relicuus, vt Vacuus, Papirianus. Nunc expeditius sillabis omnino tribus Reliquus; ac tunc etiam geminari V statuit Donatus in Andriam.
Faucib. ipsis hiantis Cerberi reluctabat. Lib. 7. Pectus, et venter crustata crassitie reluctabant.
Remigis, Remix. Admisso priore recto, posterior respui nequit.
D. Augustinus lib. de Grammatica: Quis enim dicit Reminisco, Recordo? Respondeo Priscianus lib. 8. et is, quem Ausonius carpit, non vt opinor, indoctus. Igitur sic alta vetustas.
Remeasse:
Eadem ratione idem lib. 3.
Nisi Festus Remant pro Remeant poneret. Improbat Scaliger, quid postea?
Consuetudo.
V. Lemures.
Renum nominarunt. Phocas libro de Adspiratione: Omnia nomina Graeca in prima sillaba literam habentia, vocali post ipsum adspirantur, vt , Rhenus, exceptus duob. Remus, et Romulus. Adamantius etiam asperat, et Liplius perpetuo tenore in morib. Germaniae apud Tacitum, Nonnus
Recido, Reduco. In praeterito pugnat pro gemino P Priscianus lib. 10. et Pandectae Florentinae.
Reparauit.
Reportia visum correctius a Reportando. At Festus a refecta potatione Repotia.
Reprendo vero tribus omnino sillabis elegantiorib. viris arrogat Vel. Longus in Orthographia, et primam positionem Prendo adserit, non Reprehendo. V. Prensus.
Repuericriscere ex priscis Tullij Libris repraesentauit P. Victorius. Passim tanquam a Puera, Puerascere. Auson. Idyll 4.
Nam cum dementia mentis sit insanitas, puero, pueraeq. communis: puerae tamen ob egestatem animi dementiores euadunt, ita vt ab ijs vox meliori iure videatur orta. At liarum ratiuncularum ecquod pondus? Quasi scribendi ratio, ratione regatur.
Penula irretitus in Miloniana. Sed et Retes scripsere. Nam in Consuetudine dicimus, In retes meas incidisti, inquit Fl. Sosipater lib. 1. Priscian. 7. Beda lib. de Orthographia. Varro lib. 3. de RR. c. 5. Quib. cibus ministratur per retem. Ibidem: Intra retem aues sunt omne genus.
Obturare leniter. Esto
Retunsus. Sic Prudent.
Fides huius scriptionis penes tredecim MSS. Codices. Sic aliquories scribit Casaubonus ad Historicos Minores. Sic Plautus Pseud. At haec retusa est. securis. Ibidem:
Monet quoque Pierius in 2. Georg. --- Neu ferro laede retuso, in antiquiorib. chartis esse Retunso. Iuuat Obtunsi Competentia. Vide supra.
Reuera Vsus promiscui.
D. Basilius M. hom. 3. in Hexaem. Quid alios commemorem, quos Ripae, seu Ripaci generant, qui sunt montes supra intimam Scythiam. Quibe montib. Eridanus cum infinitis alijs fluminib. nauigabilibus vnus est, verguntque ad occiduos Galatas, Celtoque, et alios vicinos barbaros. Dionysius ad Rhiphaeos montes nominatim duos ponit fluuios, Aldescum, et Panticapum: Vbi Aldesci, ac Panticapae vndae Rhiphaeis in montibus suo cuinsq. alueo fremunt. Mela l. 1. c. 21 ad hos fertur vltro: Hic orti montes longo se iugo, donec Riphaeis coniungantur, exporrigunt, qui altera parte in Euxinum, et Maeotida, et Tanaim, altera in Caspium pelagus obuersi Ceraunij dicuntur. Iidem aliubi: Taurici, Moschi, Amazonici, Caspij, Charaxici, Caucasij, alijs, alijsque dicti nominibus. Adde Athenaeum, in quem Commentator dissimulato Strabonis loco lib. 7. quo nouellae opinionis fama sit auctior, Rhiphaeos montes aequat, et alius nescio quis ab Hesperia. Etsi vero nulli essent Rhiphaei montes, cum in ore scriptorum frequentes sint, iure de eorum Orthographia anquiri potest. Adspiratioem Riphaeis montib. aditam, vt, a Ripaeis Arcadiae montib. despescantur, ariolatur Seruius. nugaciter. Vide Trophaeum.
Rhodij adspirant Vsus, veterumque Auctoritas contra Cormutum Vide Roma.
Sic in editione Pulmani. Sic rescribendum Turneb. lib. 10. c. 22. non dubitanter affirmat. Idem lib. 19. c. 18. rescribit in Valerio Flacco lib. 1.
Testatur inibi Aelianum in Varia Hist. l. 1. vbi Rhetus per T, et omnium veterum Librorum fidem testatus Turnebo non adsentit, clamatque potius in Aeliano vitium delitescere, quam in Poetarum locis prope infinitis. Turnebo Centauri Rhoecus, et Hylaeus? Veteres quoque Runcum scripritauere pro Roeco.
V. Gellium.
Rictum. Lucret. l. 6.
Terentianus: Immunia ricta patula.
Aut stagnorum humorem rimarem loca. Pacuuius similiter in Atalanta.
Rhinocolura. Est enim ab narib. abscissis appellatio. Vide Suritam in Antonini Itinerario, Viuem in lib. 16. c. 24. S, August. de Ciuit. Gueuaram in Habacuc c. 3. Ex veteribus Iosephum, Epiphanium, Senecam lib. 3. de Ira, Polybium, Strabonem, Ptolemaeum, Diodorum: etsi apud Craecos, et Ammianum modo Rhinocurara, modo Rhinocura scribatur. Apud Stephanum Circa Rhinocolura.
Ricini aurati, rieae ---
Quarta auctius sillaba apud Apuleium, Ricinium. Alij Rica Ricinium rentur.
Germanicus in Arateis:
--- Tristique genas abscondita rica. Lucillius separat.
Recinum malunt alij per E, quod a Reijciendo figuret Varro, et Seruius: Recinus autem dicitur, quod post tergum reijcitur, quod vulgo Mauorte dicunt. Eadem reperias apud Isidorum lib. 19. Orig. c. 25.
Ebur.
Pierij fide et Varro scripsit Robigalia per O: sic antiquariorum pace liceant nobis Rubigo, Rubigus, Rubigalia cum Plinio. Sic aetas postera. Adde Originem a colore, quem olim Robum, aetas melior Rubrum per V dixit auctore Festo. Martialis l. 5. Epigr. 29.
Rubigo autem Claudiano lib. 3. de Raptu:
Metam. 8. --- Scabrique rubigine dentes. Prudent. Psychom.
Tamen Robigalia, vt veteris institutionis, sic scriptionis per O apud Festum. Robico, Robigo veteres Glossae. I ad Manutium.
Rodo, Regina, Rapa. Ita illi visum. Certe vndeunde suat Origio (dequa vide Dionysium l. 1. Solinum, Festum, Plutarchum in Romulo, et D. Hieronymum ab Iudaico vocabulo ortum trahentem) perpetua aeui Consuetudine flatus remiuus est. Redi ad Originem Vol. 1. c. 3. Addo Cassiodori rationem, vocem iam Romani
Roma etsi Graecanicum est, in aliam familiam videtur transisse. Apud Solinum Rome quoque scribitur. Opidum ab ea Romen vocanisse.
Communi Vsu, rectoque Rosmarinus. Item Rosmaris Ouidio de Arte:
Roster, Candelaber, et Candebrum, aliaque supparia. I ad variantis Orthographiae Viridaria. Eadem: Rustrum,
Flauus, Rubrus, Rubeus.
Vibius Sequester: Rubicon iuxta Ariminnm, olim diuidens Galliam ab Italia.
Proruendo. Isidor. L. 20. Orig. c. 8. Festus per V Rutabulum. Sic Rutrum.
Minucius. Sic Graeci
Rollianus, Libri veteres.
Rusaris per I in vltima Antonino; Ruzasus expungit e Plinio Hermolaus.
Grammatici non magis dicendum patant quam Albeum, aut Prasineum: sed Russum et Album, et Prasinum, inquit lib. 1. Charisius.
Ruffonem alij geminis FF; alij Ruzonem cum Z. Sunt denique qui et Rissonem per I, et duplex SS praeferant.
Horridior rusto, proiecta vilior alga.
Georg. 2. Colum. 1. 10. --- Hirsuto saepes nunc horrida rusto.
Quib. Locis Ruscum alij legunt. Atea diuersa vide apud Festum. Est autem Ruscus, seu Ruscum, Ruscum, Falculas rustarias c. 11. de RR.
R pulso demedio veteres scripsere. Quod etiam Rusor deus arguit apud August. l. 7. de Ciuit. c. 23. Recte vulgo Rursum. V. Prosa.
Rutilus, familia Romana. Exeunt enim pleraque omnia Romanorum nomina in IVS, nec semel monuimus. Rutilus autem est Nautiorum, et Marciorum cognomen.
GIossae: Rutlus,
CLAVDIO SALMASIO.
EVGE nouenarum decus immortale sororum, Clavdi Salmasi, quod teprimum alloquor, hoc est cum toties Parisijs in illo regum domuilio paucis ab annis fuerim. Ita in vitae humanae torrente euenit, vt, quod maxime volumus, minime eueniat. Abripimur quodam negotiorum aestu: pendent curae aliae, etiam deponuntur. In via saepius obuersabaris huic animo: post quam vrbem tetigi alia curaui omnia, atque infeliciter. Verum si te non vidisse querar, non prorsus verum erit. Vidi vidi ego te, Scriptorum Opime, in turis animi monimentis. In historia Flori odoratus sum tua anthe multicoloria: quae ad historiam Augustam scripisti augustius, ea sunt, quib. aliorum oculi vel aquilini tuis smaragdis possint hebetari: tantum reueberat introspicientes lucis liter ariae fulgor. Affirmabat mihi apud Atrebates Claudius Bouchaultius cum multorum excussisset Commentarios, nullibi tantam eruditionis arcanae comperisse copiam, eamque redundantem ex veteris memoriae abligurigine. Vera iudice me narrabat Neq. minus praeclare de te sentiens, V. Cl. Grotius in familiari mecum congressu diclitabat cum simul referret quosdam veluti Pygmaeos quasi dormienti Herculi barbam vellere, quos idem maneret exitus. Cur porro te non pariter cum illis venerer, aut amem, qui omnigenae doctritnae vbertatem in illo augusto thesauro mihi obiecisti? Patent omnihus, ni fallor Humanitatis tuae fontes; At nunc nunc vicissim oceanum suum flumina, aut potius riui repetant, aequum est: ideo banc totius buiusce Operis partem tecum communicatam volo: tu pari beniuolentia excipe.
Sabatina dicuntur, vbi et vnico B scribenda monitum est Sigonij. Similiter Festus: Sabatina a lacu Sabbate dicta. Monet tamen Salmasius in Capitolinum Libro Palatino esse Sabbatia, et Itineratio veteri Vadis Sabbatis muta congeminante, quod et in Festo vides.
Sabbatorum nomen Quietem Hebraice significat.
Sabasius per S, Vsus deprauauit, et sic obtinuit. Inde Sabazea, non Abazea, vti est in Tullij Philosophia. Vide Strabonem in 10. Eustath. in Odyss. ss Siliana nostra.
Seuini, seu Sebini. Plin, l. 3. c. 12. Sabini, vt quidam existimauere a religiotie, et deorum cultu Seuini appelati.
Sabbata, Gibber, Obba. Maro primorem corripit, et Plauti, Solinique Libri vnico B sunt inarati. Male quidam Suburra vtrobique per V. Nam a Sabulum deminutum est Sabullum, ex quo mutato genere Saburra. Georgic[?]n quarto:
V Succurra.
Zucharum vocant Afri, et Syri: Indi vero Iagara. At Saccharum a Zuccaro valide separat Fuchsius lib. 1. Paradoxorum. Galenus lib. 7. de simpl. medic. facult.
Secratum, scribendum more veterum monet Mar. Victorinus in Orthographia: licet in compositis aliter, vt Consecratum, veluti a Castus Incestum dicimus. Monetque Etymologus
In summa Sacra via, Solin. c. 1. Trebell. in Salonino.
Ouid. Amor. 2. Illa tibi in sacra sint licet emta via.
Cui lib. 3. Trist. Eleg. 1.
Idem: De sacra nulli dixeris esse via.
Sueton. in Iulio. Verrius disiuncte scribi vult. vt viam Flaminiam, Appiam, Latinam: ne Nouamuiam quidem probat. Rufo vt scribitur Via lata: sic Cassiodoro lib. 10. Variarum: In Via sacra, quam multis super stitionib, ditauit Antiquitas. An Dicauit? Nihilominus apud Festum voce October Sacrauienses iunctim scribi Sacrauia certum faciunt indicium, et compositorum ex duobus integris Charisius lib. 1. adsignat in exemplum Sacrauia, et Diomedes lib. 2. Sic reperio apud Ciceronem Epist. 13. ad Atticum: Cum sacrauia descenderem, et in Varrone lib. 1. de RR. c. 2. Summa sacrauia, vbi poma veneunt. Inscriptiones rem in ambiguo ponunt. Lapis Ancyranus:
IN. SVMMA. SACRA. VIA
Romae in S. Agathae:
CVRATOR. DE. SACRA. VIA
Tales Saepius. Vniter Romae in domo Latini Iuuenalis:
AVRIFEX. DE. SACRAVIA.
Sic plures. Versoque ordine, Via sacra Horat. Sat. 9. Viamque sacram. Et in E podo: Sacra catenatus via. Plin. l. 18. c. 1. Dionys. l. 2. Antiq. Sacram viam vocatam. Item lib. 5. Plut. t. 1. Exampaeus Graece dicitur
QBAEBIVS. SAENECA
Perperam, Martial. lib. 7.
Par erratum in altera Inscriptione:
SAEQVERE. ME.
Par Saeculi diphthongo scribendi occasio. V. Aegesta, Aecate.
Vicino ab limite saepes. Ita est Romano Codici Vaticano, ita Oblonge Item in eo: Exiret victima saeptis. Saepio quoq. Aen. 7.
Quae ita recte scribi ostendit aduerbium Saepe eiusdem Originis, inquit Pierius. Gifanius in Indiculo Lucretiano: Saepire, Saeptus, Dissaeptus semper scribenda ex auctoritate veterum Librorum. Ita Saepimentum, Saeptuosus. Inde Tenebrica saepes Pacuuio in Duloreste est carcer clatratus:
Philoxeni Glossiae. Saepta, Saepit, Saeptum,
MACERIA. Q AREAM SAEPIENDAM. PISCINAM QVE. EX. D. D
Altera a Fuluio Vrsino:
SAXO. SAEPTVM. AC. MARMORE. ARCVM. STIPATVM
Prisciani lib. 15. Saepissimus. Apud Festum Consiptum, Consipior figuratur, vt Collisum a Laedo. In diuersum trahit, et Dio lib. 56. Cum eo venit in Septa, ibique de suggestu populum consalutauit. Ciceroni ager conseptus, ac diligenter consitus. Non desunt, quibus Sepes ex Lupus ex Saepes diphthongo scribi non queat, ac Scaena ex Aepus est celsus locus, aut siluosus. Vtrumque in Saepem conuenit. V. Praesaepia.
Sagicta a sagaci ictu. Lexicon Cyrilli:
Sabazeis. Zaguntinos quoq. Per Z legas in Dione Nepotis. Saguntum primore casu recte scribi negat Galesius. At Strabonis lib. 3. legitur Saguntum a Zacynthijs conditum.
Salamin, Salamis.
Salde Plinius lib. 5. c. 2. vt Antiopa, et Antiopae, aliaq. talia. Saldae pluratiuo numero (vt Thebae, Theba) Antoninus, et Marcellinus. Stephanus per G: minus probo.
Et Salentinos ob sedit milite camtos.
In Sallustio: Omnis Italia coacta in angustias scinditur in duo promontoria Brutium, et Salentinum, At Capitolini triumphi geminant, et Stephauus:
Salicetum. Cato c. 1.
pusio, vt queat videri, vnde nata vox Salipusij quorundam opinamento:
Per A Salapusium scribunt alij. In Senecae veteribus L bris Saluputium per V, et T. Ios. Scaliger ad Catullum, et lib. 4. Animaduersionum in Titium conrendit scribendum Salaputium. Ecquod amabo genus hoc compositionis' Nam in Neapoli, Olbiapoli, Graeciae mos obtinet. Alij Salipontium. I ad Barbarum in Plinium.
vocatisunt: quia dum eis membrorum quae cumque partes saliunt, aliquid sibu exinde prosperum, seu triste significari praedicant, Isid. l. 8. Orig. c. 9. Glossae. Salisatio, Saltatores.
At Plutarchus in Sylla, et Lucullo vnica
Suidas in Quem Salustius diligentiae mirabatur.
Salyi vnico Flori lib. 2. Ful. Vrsinus Salui, quod. Tribus sillabis ferri potest Saluij, et Sauuij duabus vv, et duabus ij vocalibus mendarum apud Liuium augent numerum? Strabo Sallyos, et Sallyas nominat: Ptolemaeus, et Stephanus Salyas dumtaxat.
Salsamentum. Charisius imperitis arrogat. Cur non aequa imperitia in his: Decures pro Decuriones: Dortium pro Diurtium: Falla pro Fallacia: Impomenta pro Imponimenta: M ansuem pro Mansuetem: Nomus pro Nouimus: Paimenta pro Pauimenta: Prodigitas pro Prodigalitas: Reprocus pro Reciprocus: Pa pro Parte: Po pro Populo positum in Saliari carmine.
Halmydisses cum I ante sigmata est eiusdem Enarratoris, et Xenophontis sexto Adscensus Cyri. Notat Etymologus:
Solomon per O in prima. Si annuisset Vsus praetulissem Selomon: Vsus Galatini, et aliorum annuit. Salomon Latinis tritius, Solomon Graecis, vt aliquoties apud Gregentium, et alios. Salamon A medium obsidente regionem, quis non furcillis eij ciat? Vide Erasmum contra Stunicam.
Solipunga.
Salsilago, Plin. Lib. 31. c. 7.
Salutem do, subnectit pro ratione scriptionis Brabantus. Quid magis aduersum rationi? Saltem pre cantis est, atque desperatis omnibus sperantis, precantisque salutem: non concedentis, non dantis. Vide Lambinum in Aemilium Probum. Seruius ad. 4 Aeneid. Saltem siqua mihi de te suscepta fuisset
Est autem sermo trastus a captiuis, inquit: qui cum tenerentur ab hostibus dicebant sublatis omnibus: Salutem concede. Inde per fynaeresim natus hic sermo: vt in contemtu rerum multarum petituri aliquid Saltem dicamus. Gellium adi l. 12. c. 14. quod solidum hanc in vocem consumitur:
Saltim autem per I non abijcio: sed significatum secerno. Priscianus lib. 15. A saltu Saltim, et Saltuatim. Becmanus Analogiam secutus Passim, Caesim, Punctim, cribit Saltim: vulgo Saltem per E concedit. Ianus Guilielmius semper Saltim, idque tuetur toto capite decimo libri primi Verisimilium. Videsis.
Satin saluae? Res supprimi rati. Falluntur, Si quaeras enim. Qui tecum agitur? Respondeo, Prospere, Recte, Salue. Itidem cum interrogo, Satin salue, aduerbium est nuda vocali conscribendum. Sallust. Inde ortus sermo percunctantib. vtrimque, Satisne salue? Etsi in meo Exemplari diphthongus exprimitur. Terentius in Eunucho: Quid est? quid trepidas? satisne salue? Vbi Donatus Salue interpretatur integre, recte, commode. Quam interpretationem Donato Brissonius lib. 8. de Formulis arrogat: Vinetus in Ausonium Donato derogat. Quod glossema, inquit Vinetus, si Donati esse liqueret, vel Cornuti, vel Aspri, vel alterius alicuius antiquorum Tetentij doctorum interpretum Satin salue? apud omnes auctores scribendum esse existimarem: Quid si, o Vinete, Diomedes ita censet lib. 1. Quid si Charisius lib. 3. expressim: Habet aduerbium et hoc verbum, cum dicimus: Satin salue? Salue est domi. Plenam porro esse locutionem, quam dixi, claret ex Apuleij lib. 1. de AA. Quam salue agit, inquit, Demaeas noster? Item Apolog. 1. Similiter apud Liuium lib. 40. Percunctatusque satin percommode omnia explorassent? Iterumque lib. 6.
Samarobriua, non Samarobrina, Libri veteres, Graeca Consuetudo
Sabucus.
Serenus: --- Tristia poma sabuci, Parua sabucus.
Glossae Philoxeni: Sabucus, Sambicus, Sambucus. Subiectius: Sabucus. Vsum receptissimum cum M sequitur Columella lib. 12. c. 44.
Apud Aurelianum. et Heiychium. In Nicandri Theriacis legas Sansucum. Nota e Plinio lib. 21. c. 11. Amaracum Diocles medicus, et Sicula gens appellauere, quod Aegyptus, et Syria Sampsuchum.
Sambucinae in Plauti Sticho, vt Tibicinae, et Sambucistriae Arnobij lib. 7. At Plutar. in Cleomene disiecto tripode scripsisse videtur
Samnitae Auieno Terrae
Samnitaeque truces habitant confinia --- Cato in Ong.
A Latinis Samnites, a Graecis Saunites appellati, Dionysio, Diodoro, alijs.
Aen. 3. Dulichiumque, Samenque ---
Homerus Catalogo:. ---
Idem in prima Odyssea:
Annotauit Strabo lib. 10. Compertum est Homerum Samen, ac Samum pro eodem extulisse. Hesychius:
Sanctuaria Hermolaus Barbarus in Plinij Praefationem admittit. SANCTVRVS, quam Sanciturus scribi correctius ex Cledonij Arte colligas. Sic Sanctor legum scripsit Tacitus, non Sancitor.
Festo aedes Sancti memoratur. D. Augustin. 1. 18. de Ciuit. c. 19. Sabini etiam regem suum primum Sangum, siue etiam, vt aliqui appellant, Sanctum retulerunt in Deos. Plinij lib. 8. c. 48. In templo Sangi durasse. Dionysitis Halic. 1. 2 Antiq Rom. In templo dij fidij, quem Sanctum Romani dicunt. Festus: Herculi aut Sanco, qui scilicet idem est Deus. Lactantius lib. 1. c. 15. Coluerunt Sabini Sancum. Haec vox Sancio propior: Sancio autem, quia Sanguine foedera fiebant, et constabat fides, ex eo Sangus. Reatina Inscriptio:
SEMI. PATRI. SANCO
Siquidem.
Similiter Homerus, Strabo in 12. Q. Calaber. Alij tribus perscripsere sillabis. Ouid. lib. 4. de Ponto: Huc Lycus, huc Sagaris, Penensq Hypanisq. Cratesq.
Vibius Sequester. Sagaris Phrygiae ad castellum Berecynthium. Sic Capella, et Hyginus. Etymol, Sangarin Phrygiae fluuium ponit. Plinius lib. 5. c. 3. in prima positione scripsit Sangarium. I ad tractatum de Variantia. Sagaris, et Sangarius Solinus.
Xantones, quod scribendi cacoethes ijs haesit, qui iactantius originem suam Xantho Troadis fluuio adscribebant. Santonus Lucani lib. 1.
Tacit. histor. lib. 6. E Santonis Gallica ciuitate. Strabo lib. 4. Ad oceanum Santoni, et Pictones. Sidon. l. 8. epist. 6. A Santonis nuncius. Marcellinus lib. 15. Aruerni excellunt, et Santones, et Pictauij. Caesarl. 1. Santones, tertio Santoni. Anteferri ipsi T vncinatam literam C, Sanctonas Sancti plurimi, ab ijs denominatos se mentiuntur. C quoque ex voce hac eliminant Dioscorides, vbide Absinthio: Santonicum dicit [?] Galliae ciuitate, Colum. l. 6. c. 25. Martialis:
Moestitia, Iustitia, alia id genus per T, Priscian. lib. de Accentib.
Saphyrus absque altero P, quam recte?
Sapphirus. Pontanus Sapho: quod Latina lingua post P, alterum adspiratum non admitiat. At hoc ipsum in quaestione est. Alioqui de Sapphiro idem sentiat.
Sarepta secunda vocali in sccunda statione, Variantia iactatissima.
Serapis.
Competentia stat in ancipiti: nam et Pamphagus scribitur, et Fagus, Faginus,
Sarsinas cum S, seu Caius, seu Caia e Sarsina nata. Silius 8.
Plautus apud Festum Sarsinas audit.
Curtius Xenophon. Festus. Lexicon Cyrillo tributum: Sarisa simplo S.
Sauromatae.
Sarpedonta scribi posse docent. Hesychius:
Satyr. 5. Frigida circumagunt pigri sarraca bootae.
Vitrutiius lib. 10. c. 1. similiter. At Quintilianus l. 8. c. 3. refert Ciecroni in Pisonem scriptum: Cum tibi tota cognatio in serraco aduehatur. Hic per E: in Festo per O Soracum, et vnico R. Suidas in voce
Sarctor, ratus Sartor esse a Sarrio, quod veterum testimonijs in eo significatu comprobatum oportuit. Deinde necessitas distinctus fuit demonstranda.
Suas, Suam Antiqui scripsere. Ennius lib. 1.
Idem: Insomnis vidit priu, quam sam discere coepit.
Item: Lumina sis oculis --- pro Suis.
Lucanus primo Ciuilium:
Satisdo, Satispraesto, Satisfacio.
Coloni multitudinem nostram latrones rati, satis agentes rerum suarum. eximieque trepidi. Cato Orat. de consulatu: I am apud vallum nostri satis agebant. Eucherius de Adscensu Domini; Satis ergo agamus. Iunctim Satisago Pacuuius in Atalanta, Plautus in Bacchidibus, Charisius lib. 1. Institut. Satago vero cum aeuo politiori proxime secuto vires acceperit, eneruandas non puto.
Suauium.
Soracte frequentant, Silius, Horatius, Maro, qui non? Plin. lib. 31. c. 1 Varro ad Soractem scripsit esse fontem. Hic incusatiuus non est a Soracte: ergo a Soractis, aut Soractes.
Sauromates Ouidio, et Ausinio rectius l. 3. Trist. Eleg. 12.
Statius Achilleide: --- Quo turbine cestum Sauromates. ---
Nec mutatio quaeritanda. Virgilij exemplum:
Olim Sarmatas concidit ex Sauromatis, quod reperi post in Plinio lib. 4. C. 12. Sarmatae, Graecis Saurom atae.
Ouidius: Iuncta pharatratis Sarmatis ora Getis.
Iidem Eudoxo Syrmatae; posteriore scilicet parte biuocalis reseruata, vt priore in Sarmata. Stephan us: Syrmatae, qui Sauromatae, Eudoxus in primo. Dionysius extulit absque R.
Quae Prisciano sic versa:
Buxa, tibia, vel scabillum, quod in sacris tibi cines pede sonare consueuerant, Glossae Philoxeni. Nota per I scriptum. Arnob. 1. 2 et 7 Quid efficiunt crepitus scabillorum. Nec magis mirum Scabellum ex Scamno fieri, quam ex Somnum ex Geminum, Gemellum: Scamnum, Scammellum.
Affert ex Apuleio: Infirma scammellorum obice fultae fores.
Libro item de recta Pronunciatione LL. Lipsius Scamellum vnico M edidit, quod solum agnoscit Barthius lib. 35. Aduers. c. 9. Vitru uium apud per I in medio scribitur Scamillos impares lib. 3. c. 3. quo super i ad Turnebum lib. 11. c. 2.
Vel scena vt versis discedat frontibxs. --- Ouid. de Arte A.
At Saxa omnia Scaena cum biuocali. Eane impolita omnia? Impolitus ergo Varro, Priscianus, Gifanius, Faernus, Guilielmius, Salmasius, Caninius seculi sui Varro, qui per Ae scriptitant? Esto ea re inepti appellentur a I. Scaligero, et Pandectae Florentinae, ideo culpentur a Brislonio libro Namque Aeoles Thnaesco, et Mimnesco per dipbthongum Ae dicunt. Iterat cadem in Scaena,
DISSIGNATORES. SCAENARVM
Marmor Romanum:
ET. GRAECA. IN. SCAENA. PRIMA. POPVLO. APPARVI
Inscriptio alia Astigi Hispalim inter, et Cordubam:
SCAENICIS. LVDIS
Romae in aedib. Maffeiorum:
M. VLPIVS. AVG. L. APOLAVSTVS MAXIMVS. PANTOMIMORVM CORONATVS. ADVERSVS. HISTRIONES ET. OMNES. SCAENICOS ARTIFICES. XII
Saxum aliud peruetus Vulsinijs.
THEATHRVM. ET. PROSCAENIVM DE. SVA. PECVNIA. FACIVNDVM. COERAVERVNT
Neque semper Latini in Graecorum vestigia tam presse pedem posuere, vt nunquam ierint deuij: vt non scripserint Scaena. Quae vt sint V. Obscenus, vbi prolitius videtur Scena absque diphthongo, vt Sceptrum, quam Scaeptrum, quod prisci quoque scriptitarunt.
Scaenula per V in Saxis Capitolinis, inque duobus argenteis Nummis Fuluij Vrsini. Paria Seruulus, Sernolus: Danus, Danos. Orta vox e Graecia: Plutarchus in Poplicola: Scaeuolam cognomento, quod est Sinictrum. Non fusset aptius? Laeuum ex
Scaenopegia nouo, maloque exemplo. Eam diphthongum Origo refutat, nec, Vsus addicit (velut in Scaena) neque Auctoritas vllius rata.
Sculpo. Discrimen esta Diomede lib. 1. Scalpo, Inscupo, inquit. Quare gemma scalpta dicendum est, non Sculpta: adiecta enim praepositione facit Sculpta. Cui pugnant Codices multi, et soboles paene omnis. Consensu scribitur per V Sculptile. Ouid. Et torum Numidae sculptile dentis opus.
Nemo Scaptile per A. Sic Sculptura. Sueton in Nerone: Cuius gemmae sculptura erat:
PROSERPINAE. RAPTVS
Aeque receptae Sculponeae: nusquam Scalponeae per A: Plauti licet Codices nonnulli per O Scolponeae varietare tritissima. At Cato c. 58. Sculponeas bonas per V. Diomedis discrimen, vtalia similia sexcenta, vanum autumo. Tam Scalpo, quam Sculpo.
Scalprum, passim. Sic Pollunium, Pollubrum: Labium, Labrum.
Squama, Qis, Cis.
Scampnum pastoricie.
Scatinia absque N in primore sillaba apud Prudentium, Ausonium, Tullium. Papinianum, Fabium, alios.
Scaptensula, minime omnium Scalptensula. Sed et Scapte Hulte liceat ex Plurarcho. Lucretius:
Certe proprium loci est in Thracia, aut siquid amplius voluit Lucretius, vocem designatam in de finite protulit. Proprium apud Stephanum: Scaptesula, Thraciae vrbs pusilla contra Thasum. Gentile Scaptesulitae. Plutarchus diuisim in Cimone: Auraria circa Thracen possederat, diciturque caesus in Scaptesula obijsse. Est autem Scaptesula Thraciae locus. Idem in libro de Exilio. Apud Theophrastum de Lapidib. Innentus autem est in Scaptesulae metallis. Igitur ab Fossitia materia auri locus hic secretim Scaptesula. Male N inculcat Gifanius, male est et Festi Libris, alijsque. Tollenda nunc ex animis vana religio.
Vbi videndus Eustathius. Papinius:
Quam correptionem emiratur Barbarus. Sic Nazianzenus:
Ita compositum Scaptesula.
Scalpurrigo similiter scribit, et Ligurrio. Ab hac scribendi ratione nos reuocat Competentia: Esurio, Parturio, Nupturio, Emturio, Micturio, Dicturio. V. Ligurrio.
quam Sceptruchi cum R, quod ex impentia natum corum, qui Sceptra norant, Sceptuchos non norant.
Tabella, Philyra, Tilia, Papyro. Hinc enim Eustathius format deminutione Schida per I tanquam. Scindo Scidam absque spiritu placuit decidere, Graecae vocis ignorantia lapsus est: nam alijs tribuit Schidam Scidam exanimant Spiritu prisci Tullij Codices Victorio teste. Schidia Vitruuij l. 2. c. 1. per H, et I absoluta primore sillaba: Internallaque, quae relinquuntur propter crassitudinem materiae schidijs, et into obruunt.
Sciopodes per O vulgarius error, vt Neopolis pro Neapolis. Sic Olbiapolis, anteposui, et Hierapolis. Harpocration: Sciapodes, quibus in Libya peder lati, quibus se obumbrant in aestu. V. Hierapolis.
Non ergo aquila, vt hi praedicant, sesciderat pectus.
Vmbra: Syaena quoque recte scribitur: at piscisgenus est a Sue, Physici.
Colorem induat. Graeci Schindo, N vt millenis in alijs insulta. Verum Latinorum veterrimi Ch non scribebant, neque adspiratiom norant. I ad tractatum de priscorum Orthographia.
Cupas, seuo, pice scindulis complent, et rectum Scindutare apud Apulcium. Siue a Scindendo, siue a scindulae non immerito appellantur. Haec ille. Ita profecto apud Isidorum lib. 19. Orig. cap. 19. et apud Rabanum. Auctores alij Scandulas per A, etiam apud Liuium ita scriptitant. Et illustris est Plinij locus lib. 16. cap. 10. Scandulae e robore aptissime. Ibidem: Scandula contectam suisse Romam. Apud Vitruuium quoque varianter. V. Turneb. lib. 24. cap. 12.
Primum horologium, quod appellant Sciotericum, Lacedaemone octendisse. Oritur enim ex Collocetur aeneus gnomon, indagator vmbrae, qui Graece dicitur. Scribi etiam petest per A
Scipiaden Horatium scripsisse notat Priscianus in 7.
Scrutum.
Streblita.
Non reprehendo Scripsere: Scrip serunt esse. Verius puto. Maro: Deuenere locos, Conticuere omnes, Consedere duces. Liuiusin 1. Tenuere arcem Sabini. Mox: In aduersum Romani subiere. Ista, pariaque nullo discrimine.
Scripsi, cum exordium verbi, quod est Scribo, B obtineat, inquit Diomedes lib. 1. Contra Priscianus libri primi exitu. Mutari B in P adserit I. Scaliger l. 1. c. 25. de Causis LL, et Beda. Vide Nupsi. Nec ignoro Notis ad Nonium ex editione Perierij, ac ipsi Nonio perpetuo esse Scribsi, Scribtura, et Pandectis Flor. Item Iano Guilielmio, ac Meursio. Nechon Romae in Palatio:
D. M SERVATO. CAES. N. SER CONTRA. SCRIBTORI. RATIONIS SVMMI. CHORAGI. VIXIT. ANNIS XXXIV. MENSIBVS VIII. DIEBVS XII
Nummum argenteum conflatum primum a Seruio Tullio dicunt: is quatnor scriptulis mator fuit, quam nunc est. Varroni haeret Fl. Caper, Nannius Scripulus. In Prisciani libello de figuris Ponderum absque T, Obolus dicitur, vt Dardanus docet, scripulus esse, id est, sex siliquas. Sic meliores Libri, et Charisius. Scrupulum apud Ouid. De R emedio:
Scupulus. Notae ad lib. 16. Isidori cap. 25. Scrupulos senos Apicij lib. 1. legas. Scripulum per I in prima in antiquis notat P. Victorius ad lib. 1. Varron. de RR. Iam Scribulum, et alia varie in varijs. Scrupulum autem, seu Scrupulus videtur connotare ponderis huius materiam, esseque a Scrupo quantitate euatiata: nam vt Ouidius tendit, Fannius corripit:
Tornaesij editio Scrupulis. Minus probe: si vera de origine coniectatio est. Scriptulum enim a Scribendo fictum videtur, et referre graecorum Scriptum nostri dixre priores. Defectius est ex Scripulo. Nec omittenda acutissim
Scrupulum dicunt, sine auctore, et ratione sic dicere videntur.
Postremo hunc iam perscrutaui.
Nauifragum Scy! aceum. Peccatur Plinij lib. 3. cap. 10. Scripta Ae. Straboni lib. 5. defecta diphthongi, quae inest in voce Graeca. Porcius, et Pierius vnicum L volunt. At quid agas Val. Flacco lib. 3.
Alias legitur: Fracta Scylaceon ab vnda. Rectius.
Varro Squilla Quom, Quoi, pto Cum, Cui. Hippocrates Scila, et Scilla Columella; si modo recte.
Scirone. Hunc in locum, et in Melam Pintianum consule, cuius placitum est Scironia I Latinorum primam absolui sillabam.
Sebethide nympha.
suum est, quasi Suebum. Nam pinguedo in sue vberior. Sepo vngatur vrsino ex Commelini editione in Palladio lib. 1. tit. 35. Sebum fit ex adipe ruminantium, inquit Nonius, vt Ferbui, Ferui. Inde Sebacea. Certe apud Columellam lib. 2. cap. 22. de RR, non Seuare, sed Sebare candelas leges. Glossae Philoxeni R infulciunt: Sebrum,
Socordia tamen per O plebeculae non adimo. Legas vtrumque et in Passeratio Secorditer, siue Socorditer. Sermo enim temere inter agrestia ingenia primulum ortus doctiorum leges respuit, aut etiam degenerat succos oblitus ortus sui. Auctoritas per E Secordia scribentis est Festi: Compositum autem videtur ex Se, quod est Sine, et Corde. Sic Aldi Manutij lib. 1. Gram. Sic Columella lib. 3. cap. 20. de RR. Credidisse villico, vel etiam vinitori secordis est. Est Riccoboni in Salustij fragmenta saepius. Cyrilli in Lexico: Segnicia, Secordia, Tarditas. Analogia, Seditio, Seorssum, Securus, Segrex, Separ, Segnis, sine igne Isidoro l. 10. Orig. et Nonio, Serius. Sine risu Nonio. Cur non simili fictura Secors, Secorditer, cui non est cor, velut a corde secretus, sine corde? Vides simul Originem. Ratio: quia nulla potest excogitari ratio, cur Se vertatur in So hac in voce, non in alijs, praeter eorum obfirmationem animi, quibus ea scriptura occupata est. Ratio altera. Securus, sine cura, Secubitus simul cubantem exeludit, Segnis ignem: cur non Secorr, sine corde? Scio nonnulla a Se valente Scorsum conflata inchoari per So, vt Soror, Sospes. Sed id eo fit, quia pars altera compositi ab O sumit exordium, Orior, Ospes. Sic non Sedum, sed Sudum quia sine vdo prima compositi particula agglutinante sese ad S proxime. Quacres vlterius, quid si E versum sit in O in Socordia, vt in Sodalibus a Sedibus: vnde aliquando scripri Sedales. Vide Isidorum. At mutationem hunc Marrucinis transscribo tractatu de Orthographia prisci Latij: Marrucinorum autem in numeros plebs transit, cui hoc non adimebam.
Senibus, alij a Secando, Sequendoue. Deinde Seculum non aliud videtur, quam consequens tenor seu temporis, vti passim occurrit, seu generis, vnde pro generationis serie dixit non semel Lucretius Secla ferarum. Seculare carmen, quod Seculo quoque canitur, seu cum sequitur altera annorum centuria. Ludi Seculares similiter. Capitolina Fragmenta: LVDI. SECVLARES. Apud Phlegontem Trallianum vocali simplice Secilaria. Secula namque Romani aeuitatem appellant. Sic absque biuocali Assecla. Vnum ob Dionis locum vult Hotomanus, alijq. Auctoritas cum C scribi absq. H: cur non et Seculum, et Secularia ex Phlegontis Libro, et Zosimi? Sic a Sequor Secundus: sequitur enim primum, qui sequendi primus est gradus: et indubitanter simplice vocali scribitur. Indicat Plautus: Age, i tu secundnm, Suis moy. Vbi Sosia alienae voluntati obsecutus: Sequor, subsequor. Alij cum diphthongo Ae Saeculum. Ita I. Scaliger. lib. 1. cap. 29. de Causis LL. a Sequor format Saeculum nuda vocali in diphthongum abeunte, mutationum illaqueatus illecebris. Pierius, et Manutius Inscriptionibus, et Nummis auctoribus idem volunt.
Aegeria, Scena. Val. Probus in Notis LVD. SAEC. Dio Quinta Saecularia celebrauit. Verum effusissime peccant in hoc genere vetera Epigrammata: scribunt Thraeptus Aeuocatus, Criminae biuocali, taliaque propemodum infinita seculi barbarie inquinatissimi.
Sequendo figuret Isidorus lib. 11. Origin. cap. 1. Ita Secutor lib. 2. contra Symmachum Prudentius:
Artemidorus lib. 2.
Sexus Plauto. Vide Palmerium Spicilegijs pag. 64. Sallust. In Iugurthino: Hi paulatim per connubia Getulis secus miscuere. Ex eodem Sallustio notat Probus lib. 2. Sosipater, et Charisius lib. 2. Instit. Apuleius lib. 2. Sic mare, et foemineum secus iunguntur. Ausonius in Technopaegnio, et alibi.
Secundus.
Locutus, Loquutur.
Semis. Exemto M Inscriptio Cremonae:
LOCVS. PATET. AGREI. SEVNCIAM
Sedum dixerit. Errat nihilo secius: nam eadem Vetustas Setum Scripsit teste Vel. Longo, Cornuto. Tu vide Vol. 1. pag. 48. huius operis, et Mar. Victorinum in Orthogr. Romae in domo Iacobi Alberini:
SET. ET. RELIGIONIS
At Velium audi: Sed vero coniunctio quamuis lege Grammaticorum per T literam dicatur: quoniam D litera nulla coniunctio terminatur: nescio quomodo tamen obrepsit auribus nostris, vt D literam sonet cum dicimus: Progeniem sed enim Troiano a sanguine duci. Alcuinus Isidoro haeret.
Sedicula. Ei fauet Analogia, vt enim Aedicula, Apicula, Fidicula: sic Sedicula a Sedes, Verum diuertit nos a Valla ipsa Analogia. Vt enim Nubecula, Plebecula a Nubes, Plebes: sic a Sedes Sedecula. Item Analogiae facies altera: nam ab Aedis, Fidis, Apis superiora sunt figurata per I. Plebis, autem, et Sedis nominandi casu mihi nondum obseruata.
Atque Etenim, Sedenim, et ex Accentu composita esse adserit.
alij Sadum appellant herbam, quam Opilius Aurelius Sesuuium vocari ait, eamque in tegulis seri, Festi verba. Per E vulgatioris Vsus est.
Sedetana cohors. Vide inibi Commentarios nostros. Neque tamen repulerim Plinij lib. 3. cap. 3. Idetaniam, seu Edetaniam: vtrumque fieri potuit Sedentani intermissia Vda. Sic Liuiani Lacetani, in Plutarchi Catone sunt Hortensius, Plutarcho in Sylla, et Appiano Vicetiam (meminimus post in Serrano)
INTER. ATESTINOS. ET VEICETINOS. TERMINOS STATVIT
Vicentinos postilla. Prouincia, regio, quam P. R. prouicit, Festus. Sic Buxentum, Laurentum, Morgentia, Adrumentum adoleuerunt ex Buxeto, Laureto, Morgetibus, Adrumcto.
Segetibus appellabant. Plin. lib. 18. cap. 2. Quam diuam sillaba auget D. Aug. lib. 4. de Ciuit. cap. 8. Nec saltem potuerunt vnam Segetiam talem inuenire, cui semel segetes commendarent. Ita inibi scribitur.
Graece Selinus scriptum oportuit. Proportio Opus: Cerasus: Sepius: Trapezus Plinij lib. 5. cap. 29. Selinuntes duo. Lib. 3. cap. 8. Selinuntij commemorantur huius palmosae Selinuntis habitatores. Selinusiam cretam, non Selinisiam Vitruuij lib. 7. cap. 14. Romae ad campum Florae Inscriptio:
VIXIT. ANNIS. XXVIII. ABCESSIT SELINVNTE. PRID. IDVS. AVGVS
Eodem ducit Vrsini numisma de argento apud Anton. Augustinum [?]EAlMONTI[?]N. Selinys cum Y Graecorum in Codicibus aliquot antiquis ferri potest: Selinis minus: licet I ex Y non infrequenter proueniat. V. Analogia. Vibius Sequester disertim: Selinus Messaniorum a quo ciuitas Selinus dicta. Silius lib. 14.
Et ipse ad in saniam Maronis imitator.
Sella, cathedra.
Siliana ibi. Sedentana cohors.
Semilibella.
Semetipsum. Vide Sed. Eaedem Glossae: Quinduplum pro Quintuplo.
Semenstruum,
Sementinae. Vide Intergeriuus, Interneciuus. Vertranius in lib. 5. Varr. de LL. haec: Sementiuae seriae semper scriptum in Libris Varronianis de re rustica inuenio, et apud Paulum ex Pompeio lib. 3. quod magis probo, quam, quod hic erat, Sementinae: cum apud Catonem, et Varronem pira sementiua similiter dicta reperiantur. Editur et in Festo per V.
ambitur orbe apud Plinium lib. 28. cap. 19. Cur non Semiinani? Semi subeunte vocali manet integrum Liuo in Semiapertus, Semiadopertus Amorum 1. Semiadopertulos oeulos lib. 3. de Asino A. Apuleij. Semiermus Liuij lib. 25. cunctisque Silij Codicibus. Ciceroni Semiassus, Lucretio Semianimus. An vt Semesa, Semuncia, Semuctus? At hoc tribus sillabis Pierio non recipitur: tamen Suetonij in Tiberio capite vltimo Libri quidam Semustus, alij Semiustus. Aeneid. 5. castigatioribus Libris est:
Eiusdem Suetonij est Semuctulandus. An quia Semi subeunte Inani hiulce magis sonat, quam alia vocali? Silij lib. 11.
Thebe.
Senex figurat Priscian. lib. 6. ex Plauti Cistellaria:
Xenones appellitabantur teste Isidoro lib. 9. Origin. cap. 2. quod Liberum hospitio recepissent. Post mutari placuit. Stephanus vdam duplicat
Sion per I ciuitas Dauid in Paralip.
Amputo M affirmatur. Alij Septentrio per N, vt Tantus, Quantus. Sic in Prudentij Romano recens editio: Septentriones, hesperos aestus, niues.
Duumuir, Triumuir. Quo in loco Septem genitiui casus esse statuit D. August. lib. de Gram. Idem dicit in Quinqueuir, Sexuir.
Sexennis, in Antonino philosopho Capitolini. Poetae Septuennis quoque sillabis quatuor. Plautus Menaechmis:
Prud. in S. Romano:
excluso M, et Septemplex Latinum est, inquit D. Augustinus lib. de Gramm.
seorsum a pulcro, quam Charisius Varroni rationem tribuit: sed quia a Sepultum, vt Simulacrum, Lauacrum, Ambulacrum, Fulcrum. Ecquae apertior possit Origo designari? Adde Lapides nonnullos: alij tamen Lapides exhibent Sepulchrum, quibus fauerit Gellius lib. 2. cap. 3. Pontanus, Valla. A nobis Seruius, cuius ista sunt in 3. Georg. Tria veteres habebant nomina, in quibus C literam sequeretur adspiratio,
Sepulchrum, Orchus, Pulcher: e quib. Pulcher tantum hodie recipit adspiratinnem. Quid patentius? Probus tamen enumerans tria Lurcho ponit loco Sepulchri. Victorinus Sepulcrum, Orcus leuar. Multi antiqui Libri praeferunt Saepulcrum cum principe biuocali. Vnde in Epitaphio Aureoli apud Trebellium: Donat saepulcro victor post fata tyranni,
reposcitur eadem scriptura.
Mortuus est, sepelitus est. Priscianus lib. 10.
Sequana, Straboni Secanis in vetusto Ausonij Codice Lugdunensi, et in antiquis L. Annaei Senecae.
Querela.
Sequestris, in quo prisci Latij dominatum ad misit posteritas. Maro: --- Pace sequestra Bis quinos pepigere dies ---
Prisci Latij, sed dominantis minus, nota altera sit Paupera apud Terentium: suppar aetas, et secuta praeamauit Pauper scribere vtroque in genere.
Sequo absque R tribuit Priscian. lib. 8. Secor, Sequor veteres Glossae. V. Sequuntur.
Secutur, quae Marmorum est impolitia Victorino repudiata: licet Secutus, et Sequutus, item Supina bifariam scribantur. Sic Secutor, Sequutor. Sequutum non agnoscit Manntius: exosculatur I. Scaliger lib. 1. de Causis LL. c. 23. alijq. Edunt hodie in Prudentio lib. 1. contra Symmachum:
quibus hoc ipsum conuenit.
Seraphin, cognitionis vbertas, aut sapientiae, vel diffusio. Recte igitur et per A, vt Salomon, nonnullis.
Sarapide compluries, Palatino Spartiani Libro teste Cl. Salmasio, MSS. veteribus Ciceronis apud Vrsinum, Sex. Empirico lib. 3. Hypotyp. c. 24. Inscriptioni apud P. Bembum: [?]APA[?] In Gruteri Thesauro Inscriptionum A: pauculis In scriptionib. Serapidi: Nummis ex aere aeque varianter. Ducere nomen hoc a Iudaico Seraphim ortum retur elementis blandientib. At D. August. l. 18. de Ciuit. c. 5. dici vult quasi Sorosapis, vel Sorapis Sarcophagi Apis, sicut cum absque illo viuuin venerabantur, Apis, non Serapis, vocabatur, Augustinus supra. Apud Arnobium lib. 1. scriptum sic reperio: Syriapis Paloponnesi, proditus, et in Aegypto Serapis nuncupatus. An hic reponendum Sornapis? alia vti propemodum infinita. Plut. superam Sarapis nomen est vniuersum ornantis, quod est pulcrum facere, atque ornare. Tandem: Festina gaudia Saerei vocant Aegyptij. Quare princeps elementum primore sedet sillaba potiori iure Sarapis.
Serperastrum Varroni l. 8. de LL. Non sequitur, vt stulte factant, qui puereis ingeniculis alligent serperastra, vt eorum depranata colligant crura.
Serpullum, vel ex Graeco
In agro Veronensi
Sic inaratum Saxis varijs, Fastis Onuphrij, Cassiodoro in Chronico, Eusebij quinque MSS. quamuis Vrsinus in epist. ad Atticum ita praecipiat: Seranus scribendum est vnico R. Vide Vicetia. Origine tamen a Marone indicata, a Persio Sat. 1. a Plinio supra scribatur vnico R, ni Originis rectitudinem deprauasset Consuetudinis tyrannis Vide Terra. Andr. Brabantus cum Serrano Sarranum conturbat. At ex decimo Dionisij, terrio Liuij, atque ex praenominatis Auctorib. constat Serrani vocabulum multo prius Atilio Regulo. Etsi vero in Atilia gente Saranus vocali principe potest exarari auctoribus Vrsini denarijs: tamen si tunc irrientem literam duplicaueris, cum oriundo ex Sarra confuderis, hoc est Sarranum cum Sarano. Sed contra Anton August. Dialogo X. Antiquitatum: Atilij Reguli filius dictus est Atilius Sarranus, quod Reguli
Cartaginensium serui filius esset. Accedo: Titulus apud Viceriam Italiae praefert:
SEX. ATILIVS. M. F. SERRANVS. PRO COS. EX. S. C
Sesquipes.
Sexquiplum. Vide in continenti Sequipes. Nec male Sesquiplum. Certe legitur in hoc Terentiani Trochaico:
Idem Sesquiplo metimur istum: quinque nam sunt tempora.
Quare displicet Hermolai correctio in c. 22. lib. 2. Plinij, pro Sescuplo repositum euntis Sesquiplum. Sescuplum, hoc est, sesquialterum, inquit, quod Graeci, appellant. Hoc vltro damus, ad dimusq. Sescuiplum esse idem Sesquiplo: nulla vt sit opus mutatio. Scaliger Poeticorum l. 2. c. 16 Sesqui notat fuisse per initia Semis aequum: idem enim est, quod
Sesquipes.
Sexquipes, nec Sexquipedalis per X. Abnegat hoc ratio compositi: fit enim ex Semis, praepositione Cum, siue Quum, et Pes, ita vt nulla ex parte X queat interuenire. To Qui autem esse ex Quum, siue Cum manifesta fides ex Sescuncia, quae est Semis cum Vncia. Quod ipsum annotauit etiam Didymus in libro Sesquias componitur ex Se [seu Semis] et Cum, et As assis. item in Lexico Cyillum inscripto: Sesquas. Philoxeni Glossae: Sesquas. Monuit et magnus Bubaeus in vestibulo libri de Asse praue lib. 12. Pandect. scriptum sibi occurrisse Sexcuns versa Orthographiae positura cum scribi debitum sit Sescunx. Similiter per S in medio scribes Sesquicubitus, Sesquidigitus, Sesquiiugerum, Sequipedalia verba, Sesquimensis.
Sonchosis, neque Sesenchosis cum E in secunda.
Suidas, Lucan. l. 9. --- Mundique extrema Sesostris.
Flaccus lib. 5. --- Vt prima Sesostris
Vbi vetus Codex Sesostres, alij Sesocter, vt Zoroastres, Zoroaster. Apud Suidam etiam Sesooctris. An idem nomen Sesoosis Diodori lib. 1. apud Tzetzem, et Suidam.
Semis tertius: absque X. Plutarchus in Galba. Vide Barbarum.
Sextius.
Saetabis. Catullus, Strabo, Plinius lib. 3. c. 3. Setabitani, qui Angustani. Silius lib. 3. --- Celsa mittebat Setabis arce.
In veteri Nummo Saetabi, quam veram vocis Orthographiam Antonius Augustinus clamat, aut quisquis tanti viri scripta foedauit Dialogo 7. Antique Mariana domo Hispanus lib. 13. c. 1. scribit absque biuocali.
Q. AVRELIVS. HERMADION. SEVIR. AVGVSTALIS
Alia: SEVIR. MVNICIPII. CAPENATIS
Alia: SEXVIR. AVGVSTALIS
Sesquipes. Scribe Sescunx, vt Sescuncia.
Sescenta. Vetuste. Notat quoque Pierius ad illud 10. Aeneid. Sexcentos illi dederat Populonia mater.
Sunt antiqui Codices, in quibus id nomen per S notatum inuenias Sescentos. Ego vero non errori, sed aetati adscribo. Fuit enim tempus, vt Volumine priori dissignaui, cum X Romanis esset incognita Scriprorib. inque vsitata. V. Sextius.
Sexcesimus, Septingentesimus, vel Septicesimus, Octingentesimus, vel Octicesimus, Priscianus lib. de Numeris.
Annos natus sexdecim. Manet eriam in aduerbio. Sexdecies. Alij Sedecim deiecta decussi. V. Sextius.
Sestilius. Sic Aquae Sextiliae. Plutarch. in Mario:
Sextante. Per S Sectarius Columellae l. 6. c. 30. 31. edente Commelino. At c. 32. inconstanter per X. V. Sextius.
Sestius. Vbi discrimen hoc legerim, fugit me memoria: vereor discriminantem, vt ratio. Victorium memini in Ciceronis epistolas notare vlx vnquam per X in Antiquis esse Libris: praefert Sestius per S, de quo proxime animaduersum est. Onuphrius autem, qui Antiquitatis prudentia cunctis seculi sui praeminuit exortus vti aetherius sol, ponit generis, ac familiae nomina, quae a praenominibus trahuntur, quo in numero habet Sextios a Sextis, et Sextilios a Sextijs. Apud quem nihilominus ex tabulis Capitolinis notatur:
P. SESTIVS. Q. F. VIBI. N. CAPITOLINVS
Tandem de Sestio, deque Sextio sic statuo. Veterrimi Destra, Iusta, Esquiliae, consimilia similiter scriptitabant. X in elementorum familiam cooptatur: exinde Dextra, Iuxta, Exquiliae, Sextus, Sextius, Sextilius. Discrimen prius diuinantium fuit. Claudij quoque seu Clausi, seu Clodij et patricij fuere, et plebei nullo scriptionis discrimine.
Teutlusa licet Pintianus in lib. Plin. 5. praeferat: quia Graecis neque oleribus pepercisse hortensibus.
scriptum in multorum Libris est: sed an hoc voluerint Auctores, nescio. T. Liuium ita his vsumex Pediano comperi, qui et ispe cum sequebatur. Haec nos I litera finimus, Fab. l. 1. c. 7.
Sibunam appellant Illyrici telum venabuli simile. En tibi Hesychij interpretamentum. Ennius:
Vbi scribunt alij I Latiare. Tertull. lib. 3. contra Marcionem ex Esaia: Sibynas in falces. At Esaiae 2. c. habetur per Z, Zibynia, acutis ipsum petiuit. Item alio loco apud Hesychium: Zibynia, lanceolae pumilae. Eidem Hesychio: Barbaricam pestem sibynis nostris obtulit.
Turnebus vbique scribit Sibynis cum Y in medio, quae scriptio crebrior. Sed an ea et melior? Eustathius in Catalogum agnoscit ex Apollonio
Seic diphthongo vetere habet Jnscriptio apud Mat. Laurel. Romae: SEIC. FLOREM. AETATIS. TENVIT. VERATIA. CASTE
Siccaneus. Columella l. 11 c. 2. Napinae, itemque rapinae siccaneis locis per hos dies fiunt.
dentatus Plin. l. 7. c. 28. Gellio l. 2. c. 11. Liuio, Dionysioq. trib. Omnimo sillabis Siecius. Sitius per T apud Fulgentium ex Varrone deprauatum est.
litera NN gemina dixerunt, qui rectius locuti sunt: Sicinnium enim genus veteris saltationis fuit, inquit Gellius l. 20. C. 2. Pollux l. 4. C. 14.
Suida, Hesychio, Diodoro, demente, alijs plerisque: Deprauate in Libris Tullij de Oratore: Sicionij calcei. Recte in Festo ex Lucillio:
variantibus guttis gemma. Plin. l. 37. c. 10. Oe, non Ae. Origo
Insidendo ortum nomen agnoscit Varro lib. 6. de LL. Ita Libri veterer, Virgilius Carpensis. Ineptiunt, et acutuli esse gestiunt, qui id vocis ex Graeco adnixi torquent spumas, et inania verrunt, Versus tendentia sydus.
Sigibertus notat Pontacus in Apparatu ad Eusebij Chronica.
Sic Homerus, Q. Calaber, Maro, Statius, milleni alij. Metamorph. 11
Ita ex Achilleos manes, ex
per signa a Sigillo, non Singillatim, Libri veteres, et Saxa.
per signa. Palladius lib. 4. tit. 9. Singulatim manu debebis affigere. Caecilius in Rastraria: Hos singulatim sapere non minus arbitror. Jdem Annali 1. Primum malo publico gratias sigulatim nomina. Pro eodem Singillatim Lucill. lib. 18.
D. Aug. lib. 2. de Peccatorum meritis et R. tom. 7. Circumcisionem respiciat, quae semel fiebat, et tamen in singulis singillatim fiebat. Nec iure Manutius repudiauit.
Sylanus, cognomen Juniorum, Libri, Saxa Capitolina, alia, Nummi complures.
duabus extulit Lucan. l. 2. --- Radensque Salerni
Vbi forte scribendum Silar, vt Arar pro Araris. Eustathius: Geographus hunc cum Silarim appellat, dicit, etc.
Cassiopea sedens in siliquastro. Arnob. 1 lib. 2. Quid arquata si sellula, acus, strigil. pollubrum, siliquastrum? At Varroni, ac Festo Seliquastrum per E. V. Antiqui Lat I Orthographica.
Silo ex lib. 3. Regum c. 14 recte. Praua sunt Salonites, Selonites, Sylonites, quae in antiquis Codicibus reperta Pontaco.
Silendo. Rectae scriptionis ratio inconcinna. Nam vbi sunt aues garrulae, quadrupedes clamitant, boant, rudunt, rugiunt, vbi virgulta sonantia siluis, vbi strepitant frondes, ventus, silentium tu clams? Amat profecto, amat Aspera Accentiuncula in S demigrare Selli: Sedes: Sus, aliaque sexcenta: sic Silua cum digammo Aeolum. Hebraei, scio siluas, et saltus dicunt ex Silua I Latiari nunc ab omnibus scribi clamat. Vineti in Florum illa sunt: Vndeunde Originem trahat Silua per vocalem Latinam dicere, scribereque soleo, et inde Siluios illos, Siluanum Deum, Siluestrem Musam, et quaecumque alia nomina nobis Silua peperit primam sillabam netinentia. Sic enim illa in antiquis Exemplaribus, monumentisque Latinis scripta reperio. Sic Siluas per I Latinum esse. Maro:
Silano, proletario Syllano.
Silua. Idem notat Sigonius ex MSS. in lib. 1. Decadis 1. Liuij: Sex alios MSS. in id Pontacus numerat, et Dionysium testatur lib. 1. apud quem Syluius Y Graecanico. I Latio adseritur ex Festi serie.
Silus appellatur naso sursum versus repando. Glossarium vetus: Silus, Silo, Silunculus reddi potest Theocriti Cilo,
Simbrinis, inquit [apud Tacitum: Simbruinis collibus deductos. ] Legerem lubenter Simbruinis collib. deductos. Et mihi adstipilatur Florentinus Codex, qui legit, Sub Imbriuijs.
Facillimus. Sicantiqua Chirographa.
a sumendo siimpulum nominauere. Plin. l. 35. c. 12. Apuleius in Apol. Cicero de Aruspicum R. Festus, Glossae. Ios. Scaliger in Appendice ad Coniectanea a Simpo, Simpulum figurat. Simpulator amicus sponsi, qui cum eo per conuinta ambulat, Placiadae. Quasi Simul epulator. Qui etiam Simpolones.
Simpuuium Sacrifici vasis genus. Simpiuium per V duobus I cinctum. Ita scribitur in Cassiodoro lib. de Orthogr.
Simitu vt ires ad se domum.
Lauacrum, Ambulacrum abq. H, nisi quod Romae Inscriptio est;
Pulcer.
Simul imputat pro eo; quod et plerisque omnib. politius visum.
Simul atque.
Fletum factura sinapis. V. Ammi.
sine cera. Sic enota uit ex antiquis Tulij Codicib. P. Victorius. Quam Orrhographiam Vallae Scaliger eripit. At Becmanus in Originib. Syncerus Y Graiorum: quod fiat ex Sincerus, Sinceris,
Sigillatim.
Singlariter, vt Poclum, Miracla. Ita Lucretius in 6. Quae memorare queam inter se singlariter apta.
Scinis. Plutarchus in Theseo N simplo non est contentus: Sinis, noxij latronis appellatio. Ouid. lib. 7.
Pausanias in Corinthiacis, et Atticis pariter Ouidio scribit.
DEPONE. SENESTRA CLINA. SENESTRA
Sipo per I, et notissima variantia Suparum. Jn Tertulliano Pamelij Sypara illa Vexiliorum. Jn lib. de Pallio P duplicato: Stolam, et supparum, et crepidulam. Sipara velorum Lucano Manil. lib. 5.
Siphonib. quam Sipunculos malim.
Stephano Sipuntum, vel vt Graij dixere, Sipyus. An Sipous, an Sipoins, vt Simoins? An verius Sipus, vt Selinus? Liuius lib. 8. Sipuntumque Brutiorum.
Disiunge Si, tendetur. Disiunctim tamen inuenies vel in Tullio.
Syri.
Syrenas attrahant, demergantque Nota ex Frontino in voce Surrentum: Iter populo debetur pedibus XV. vbi Sirenae. Sirenes vbiuis. Ouidius: Monstra maris Sirenes erant
Apollonius. 4. Argon.
Domitius in Statium in errorem dux isti Nicolae. Hesychius:
Syrius, quae multos codices labes insedit. I ad Etymologicum. Pro sole posuit Orpheus in Argonauticis:
Hoc anno multum futurum sirpe, et laserpicium. Glossae: Silpe, Serpe, ex quo Lac serpicium, et inde Laserpicum. Quare Laserpiciferae Cyrenae scribendum apud Catullum non per T.
Irpices, Varro lib. 4. de LL.
Sirpare Varroni, et Arnobio, apud quem vinctores sirpiarum legimus. Sirpiculae quoque nassae piscatoriae absque vncinata ista litera.
Sittas, auis quaedam quam et Psittacum dicunt. Hoc Originale noimen. Sitace Plinio lib. 10. c. 42. Humanas voces reddunt psittaci, et quidem sermocinantes. India autem hanc mittit: Sitacem vocant viridem toto corpore, torque tantum miniato in cernice distinctum. Sic et Arrianus in historia Indica. Psitace Aristoteles lib. 8. de Animal. c. 15. Psittacus passali, rectaque scriptione. Nazianzenus:
Ouidius: Psittacus Eois ales mihi missus ab Indis.
Dipsade tribus sillabis scribit Ilidorus lib. 12. Origin. c. 4. Glossae quatuor: Siticula, Siticla, non Situla, quod factu procliue.
Subrini, et Consubrini perpetuo leguntur, inquit Grialus in Isidori lib. 9. c. 6.
Sogdi. Coel. Rhodig. l. 28. Antiq. Lection. c. 33.
Solenne videtur probare, inquit Manutius in Orthographia: si modo a Solo anno deducitur, vt quidam probant, et Perenne dicimus, non Peremne, quod itidem ab anno componitur. Cum tamen antiquissimi Libri, et Saxa Sollemne praeferant, plus Antiquitati dat, quam Analogiae. Vinetus in lib. 1. Flori Solenne, Solempne, Solemne amolitus amplectitur Sollemne tertia verbi litera L, quartaque, M sexta, et N septima. Tota eius ratio. Sic in antiquissimo marmore, quod omnium pedibus obteritur Burdigalae in intima sodalium Carmelitarum aede. Festus a Sollo Osca voce. Andreas Brabantus Solemne, et Solenne respuit. At Solemne cum vda solitaria, cum M, et N in Tabula Fratrum Arnalium Ian. Gruterus exosculatur, animaduerso constanter ita esse veteribus Monumentis. Horum Auctoritas virorum vt apud me pondus habet magnum: sic prae D. Augustini maiestate si non vilescit, certe fit attritior. Fuit enim D. Augustinus et priscarum vir gnarus literarum, et verborum diligentissimus. Sic igitur tom. 10. serm. 2. Fer. 2. Pentecostes: Solennitas namque ab eo quod solet in anno nomen accepit: quomodo Perennitas stuminis dicitur, quia non siccatur aestote, sed per totum annum fluit, ideo Perenne, id est, per annum: sic et Solenne, quod solet in anno celebrari. Augustino adhaeret Isidorus l. 6. Orig. C. 18. quoad scriptionem: Solennitas a Solito, id est, firmo, atque Soido nominata. Quinimo iuuat interpretatio Festi: Sollennia sacra dicuntur, quae certis temporibus, annisque fieri solent. Solidant D. Augustini sententiam Auctores maiorum gentium. Maro Aen. 3.
Atqui hae dapes anniuersarij sacri erant. Idem in 12.
Vbi Seruius Solennes, anniuersario sacro religiosas exponit. Quibus in locis carminis lege liquidae combinantur. Tantundem insinuat Liuius lib. 42. Eoque solenni persecto. Ferias Latinas loquitur quotannis agi suetas. Fusiori deinde significantia non tantum quod solitabat annuatim, sed quod Solitum significauit Solenne. Sic Horatius: --- Romae
Cicero 9. ad Atticum: Tantum igitur illud nostrum solenne seruemus, vt nequem istuc euntem sine literis dimittamus, hoc est, morem, consuetudinemque nostram seruemus. Demus etiam ortam vocem ex Osca Solo, eam male pronunciant, scribuntque duobus LL: huius namque caput est Sus. Eaque re Solitaurilia vnica L scribuntur, quae res anxium, solicitumque habuit Verrium Flaccum. Lucillius esto, scripserit:
Versificum namque, vti prodictum, ea consuetudo. Nec recurrendum ad Becmani coniecturam vt Solemne sit sacrum ad amnem factum. Vltro quoque damus olim scriptum Amnus per M pro Anno: sed vt ea vox a seipsa mutauit, vtque in composito Perenni mutauit: sic in Solenni. Intentiore igitur cura perpensis Auctorum locis, D. Augustini ratione, aliorum Auctoritate, Euphonia, Analogia, Origine scribo Solennis vnico L, duob. NN, absque M. Vide Solers. Vide Delacerda in 8. Aeneid.
Solidum scripsere Martialis l. 1.
Horat. lib. 2 Satyra 5. --- Metuentis reddere solidum.
Alibi: Inane abscindere soldo: alibi Impingere soldo. Agnoscit Priscian. lib. 2. vt Valde pro Valide. V. Caldus.
Ouid. Fast. lib. 4. Huius erat Solymus Phrygia comes vnus ab Ida.
Quo loco Libri quidam Solemus.
Sollertia, a quibus non illubens recedo, inuitior ab auctoritate Martiani, et Diomedis: cogor, cum eorum fundamentum sit futile. Volunt LL geminari: quia Sollus vox Osca geminet. At proxime in Solennis monstrauimus etiam cum Solus vox Osca Totum significat, duplicatam vdam Origini indebitam: etsi paulo metuentius in versu admisi. Quid quod Soliferreum apud Gellium l. 10. c. 25. Liuium lib. 4. de bello Macedonico vnicam habeat vdam? est tamen ab isto Solo. Sic Solitaurilia veterum, nouitiorumque consensu: ita vt in Festo contra Festi mentem Sollers opiner scribi. Ait enim: Quod si a solo, et tauris earum hostiarum ductum est nomen antiquae Consuetudinis per vnum L enunciati non est mirum, quia nulla tunc geminabatur litera in scribendo. Item: Solers enim in omni re prudens, et Solenne, quod omnib. Annis praestari debet. Vide Solennis. At videri possit ex Festo vetustissimis temporibus scriptum vnico L, et nouioribus suspicio sit aliter potuisse de eius mente. Quae suspicio Donati verbis in Eunuchum deijcitur: Solers, quasi totus ex arte consistens, vt quod Latinis verbis, quasi solus in arte sit Huic Iners contrarium Solum, vt Sus dicimus.
solo, seu loco citare, seu mouere indubitabile est, ac proinde vnico L contentum esto. Festus: Solicitare quidam dictum putant quasi Solo citare, id est, ex suo loco, ac sententia mutare. Solum enim quin significet locum quis dubitet, cum Exsules quoque dicantur loco patriae suae pulsi? Donatus quoque ijsdem prope verbis in Terentij Quas [herbas] tellus nullo sollicitante dabat.
Idem Liminis adstricti sollicitare forem. Tibullus Sollicitare humum, Maro tellucem, Claudianus Praefat. In lib. 1. de Raptu:
Viuacissime iterum Ouidius Arcu sollicitare feram, et proprijssime. Ostentant haec omnia Originem verissimam: tamen vt tendi possit sillaba Poetae duplicant L: nos non extra carmen. Isidorus ipse, qui duplicantium tibicen est, recte perpensus nobis fauet. Lapides obiectantur: obrui possumus; moueri non debemus.
Solipuga, Est et genus formic arum venenatum, non fere in Italia, Solipugas Cicero appellat, Salpugas Baetica Festus: Solipunga, genus bestiolae maleficae, quod acrius, concitatiusque fit feruore solis, vnde etiam nomen traxit. Lucanus:
Exemplar aliud Sol puga latebras. Hermolai est Salpyga. Defendit etiam ipse Solpuga, quem iterum Vide poster onibis in Plinij l. 8. castigationib. Practulerim Solipuga, cusum, vt Noctipuga Festo.
solo pauito testib. Festo, ac Tullio in Libris de Diuinatione, quasi ab ortu degeneret, geminato LL scribunt ex fide veterum Librorum, quae mihi suspecta.
implorare hominum fidem, 4. in. Verrem. Passiua scriptura Sopater, vt Sosipater.
temporibus illis vel maximus, Cicero lib. 1. de Natura D. Fabius. Vulgo Sophista. Neutrum praue.
Sophus Antiqui Lat I more in Numpis Sempronij cum Sophiae ore, ac titulo P. SEMPRON. SOPVS.
In alijs Nummis eadem cum H Inscriptio. V. Stropus.
Maro in 11. caeteri. Vnus, quod sciam, Cato: Jn Sauracte, varietate nobili. Duo isti Poetae Soracte neutraliter, cumque ijs Horatius Candidum Soracte: Cato apud Varronem Sauractis. Vti Praeneste, ac Praenestis.
Sorbillum, obque Similitudinem, Cantilto, Obstrigillo, Focillo, Refocillo. In Catullo quoque retineri potest Conscribillo. Imo vitiatur ex Turnebi sentetia: vbique enim fit spondeus.
Saurix, Victorinus. Posterius veterib. Imputat Isidorus l. 12. c. 3. Orig.
Saurex quoque scriptum pag. 393. cuius Auctoris? non adscripsi aduersarijs. Veteres Glossae: Surix, Sorex.
Sortio, Priscian. l. 8. Ennius Cresphonte: An inter se fortiunt vrbem, atque agros. Varro l. 20. rerum humanarum: Cum venerint diuisores, inter se sortiant.
Sorbes, Sorbui: quamuis et Sorbsi lectum sit. Lucani tamen lib. 4. scriptum:
Sispes per I in prima Festo. Etiam in Nomismatis Antonij Pij:
IVNO. SISPITA,
vt Sospita apud Silium Italicum, Ciceronem 1. de Natura D. et pro Muraena.
Hispaisa.
Sparthus. Apud Cassiodorum Sputaethus. Alibi Sparachus, Sparrhetus, Sparactus, Sparethus, Speretus.
Gladios maiores, quos Spathas vocant, et alios minores, quos Semispathas nominant. Reperio nihilominus in Taciti Annali 12. absque spiritu.
patina, quam Specittata Salmasio in Vopiscum potior, ex Libro Palatino. Casaubonianorum Librorum imagine, veterique editione, atque Analogia. Sic Vascellum, Locellus a Vasculo, Loculo.
aspecula, et speculado, docet Stewechius ad lib. 1. Vegetij c. 23. ad l. 3. c. 8. et alibi, nec Spicalatorem vsquam stare patitur. Similitet Lipsius ad l. 1. Annal. Taciti. Item Gretserus lib. 1. de Cruce cap. 25. Ambo ex Stewechio, et Torrentio. Quorum probabilitatem adiutum venio. Primulum Liuij lib. 9. scribitur: Sparsi per vias speculatores. Vetus Epigramma apud Onuphrium lib. 2.
SCHOLA. SPECVLATORVM. LEGIONVM. I. ET. II. ADIVTRICVM
Inscriptio prope Alonam in ditione Mediolanensium:
VRB. SPECVLATOR. MILITAFIT. ANN. XXVI.
Romae in domo Antonij de Canobio:
D. M. TI. CLAVDIO. SPECLATORI
Tarracone: SPECVLATORI. LEG. VII. GEM. FEL Neq. Speculator Sperulator, Speculatus, Spiculo cur Spiculator esse non potest? Certe Turneb. vox ista Aduers. lib. 24. c. 41. Etsi inter Speculatozem, et Spiculatorem multum interest: tamen interdum sic mutatis elementis pronunciabant. Sic in Euangelio Speculator est Spiculator. Erasmus in Marci c. 6. Euangelista Latinam vsurpat vocem mutata vocali. Fauet interpretatio Suidae intendentis in hunc locum animum: Spiculum gerit, Spiculator; vtut alio torqueant. Cur etiam Senecae lib. 1. de Ira disconueniat: Centurio supplicio praepositus condere gladium spiculatorem inbet? Cur in Firmico: Spiculatores faciet, qui nudato gladio hominum amputet cernices? Suetonius in Othone: Descendentem spiculator impulsa turbae lancea prope vulnerauit. D. Aug. ser. 4. de S. Stephano: Judex inbet; spiculator occidit. D. Hierony mus, vti de muliere septies icta: Jam spiculator exterritus, et non credens ferro, mucronem aptabat in ingulum. Sed et hic mauult Speculator Casaubonus, et Salmasius in Spartianum pag. 30. etsi aliter editio ipsa. At Cuiacij Liber in Caligula, Monitis spiculatorib. Eum vide Obseruat. l. 6. c. 33. et iterum Turnebum l. 27. cap. 20. Nec solum apud Solinium Spiculata cauda legitur: sed et verbum ipsum Plinij lib. 11. c. 2. Telum vero perfodiendo tergori quo spiculauit ingenio? Vtrumque ego locis commodis regnare iubeo: vt nusquam Spiculator per I Scribatur iubent. Nefas iubent: Sua cuique sponsa.
Aulaeum Hypogaeum, Trophaeum. Huic tamen scriptioni Lapidum moles obijcitur, et In scriptionum. Si Graece esset Speleum recte scribi pronunciarem: at non est.
Spes. Ennius lib. 2.
Item --- Si speres vnquam prodesse potissunt.
Pseusippus legas Apuleij lib. 2. de dogmate Platonis. Veteres item nunnunquam Ps, pro Sp scriptitasse credo exemplis a
Sphingem Verri reo obatam narrat Plin. l. 34. can. 8. Dicitur enim dicitur a Vinciendo: sunt enim vincta, parum explicata parum intellecta Sphingis dicta. Statius lib. 1. Thebaidos:
Scribendum igitur Sphinx cum I ex Origine ab Etymologo praemonstrata. Extritis etiam sonoris dua bus Boeoti scripsere Pix. Festus: Picati appellantur quidam, quorum pedes formati sunt in speciem Sphingum, quod eas Dorij Phicas vocant. Recte haec habent: sed veteris Latij more Spiritu neglecto Picas, et Pix pro Sphinx scriptitatum olim. Fuit Aescyli quoque Tragoedia Sphinx.
Speculum, Suidas:
Ita nonnemo: ego Spicula reor intelligenda.
Spinter absque eo. Festus: Spinther, armillae genus, quo mulieres vtebantur brachio summo sinistro. Plautus Menaechmis:
Iterum Plautus: Iube asque spinther nouam reconcinnarier.
Priscianos. l. 5. Spinther, quod aut fibulam in humeros, aut armillam signifieat.
Spintyrnix, genus auis turpis figutae. Confert ex veteri Poeta.
Probrum iaci suetum in turpiculas, vt Pithecium, sic Spiuturnicium in Milite Glorioso. Neq. ex lege, neque ex Origine demta est Adspiratio. Nam ex Spinturnicium vuit esse Sphinx, vt volucris videri queat, et Ales Senecae dicitur eiusque alae inconstantis Fortunae symbolum fuere. Quod quadrupedem, non auem iste velit, vereor, vt frustra sit. Est enim ex genere inauspicatarum auium: magis autem est, vt inauspicatae sint aues, quam quadrupedes, et ab Auibus Auspicium, et Auspicari est. Spintutnicem, scintillarum instar maculosa fuerit, vt quas hodie Gallinas Pintelees ob hoc ipsum ab hac ipsa voce dicimus. Dices, Si maculosae. decorae igitur, ac speciosae: at
Spinturnicia omni deformitate ridicula clamat. Respondeo, etiam Plautus, et vetus ille Poeta. Nec mirum Salamandra, lacerti, crocodili varij, et maculosi sunt, nec propterea formo[?]. Praeterea addo ex Plinio lib. 10. c. 13. Sed haec ipsa, quae esset inter aues, qui se sciret, dicere non inueni. Etsi igitur ignota, opinio deaue peruagata fuit. Accessio fiat superioribus.
Spiritualis veteres Libros testatus scribit Manutius. Sic Tonitralis a Tonitrus. Lucret. lib. 1.
Apuleij autem lib. de Mundo editur Tonitrualis Tupiter vna sillaba auctuis. Ita veteres Libri. Tonitrus autem vsurpatum Silio, Flacco, alijs. Item Manales aquae in Festo. At coeptum Analogiae cursum sistit Actualis, Battualia, Bustuariae, Casualis, Palatualis, Ritualis, Manualis. Actualis ab Actu, non Actalis. Macrob. l. 2. c. 17. in Somnium Scipionis: Actualium vigere virtutum. Battualia, quae vulgo Battalia (vnde Battaille, et Batailler) Adamantius Martyrius. Bustuariae moechae, vel a Busto, vel Bustu priscorum pro Vstu, Martiali lib. 3. Epigr. 52. Casualis sexcentis locis apud Priscianum, vnusde multis lib. 13. Cum igitur omnia, quae sibi coniunguntur in diucrsis posita personis casualia. Aber lib. 15. Quid enim est aliud participium, nisi verbum cusuale. Vario l. 9. de LL. Prima pars casualis diuiditur in partes duas. Palatualis Flamen Festo. Manualis. Calpurnius Ecloga 3.
Rituales libri Festo, Prisciano, Liuio, Ciceroni 1. de Diuin, Cur non similiter Spiritualis? Notaui in Romano Prudentij:
At si Spiritualem scripseris, Latinorum Poetarum Consuetudine vix datum loco secundo Anapaestum posueris, nisi Mortuale, Monslrosus. Glossarium vetus. Saltarius, Saltuarium autem Labeo. Apud Spartianum Parrasius, et Salmasius morbum lectualem legunt Codicum consensu. Et a Testu apud Varronem lib. 4. de LL. Testuaceum a Testu pro Testo: cur non Spiritualis a Spiritu?
Spoletini videntur Plin. lib. 3. cap. 14. Sed Aretini dicuntur ab Aretio. Certe fauent Sigonio nonnulli Codices prisci.
Sphingia vel
Spontaneos maluere nonhulli. Ad hoc exemplum scribant Consentinum pro Consentaneo.
Tiberius Gracchus, qui Quaestor C. Mancinio in Hispania fuerat, et caeteri, qui pacem speponderant. Sic olim Memordi, Peposci, quae vide.
Squalus. Ennius Telamone: Strata terrae lauere lacrymis: vestem squalam, et sordidam. Inde Accio Squalitas.
squalere enim dictum a squamarum crtbritate, asperitateque quae in serpentiumque, pisciumque corijs visuntur, inquit Gellius l. 2. c. 6. Adstruunt eandem scripturam Libri, et Lapides. Romae in foro traiani:
SORDIVM. SQVALORE. FOEDATVM. ET. MARMORVM NVDITATE. DEFORME
Simili modo Squaleo, Squalidus. Ennius Teltpho:
Sed et Squaldus, vt Soldus. Nonius ex Ennij Telamone:
Nonnulli vdam duplicant Origini parentes. Est enim Squallor a Squalla; hoc autem nascitur de Squama, quasi Squamilla, indicatque Gellius. Sic apud veteres Squalitas, Squalitudo.
Squamma, vt Famma geminante tripede literula.
Scilla Dioscor. l. 2. Hippocrati lib. de Superfaetatione.
Stagneus. Glossae: Stagnea, Stagneum, Pyxide stagnea, vase stagneo. Priscianus medicus: Plumbeus, Stagneus. Pand. Florent. nummos stagneos, quos vt probos expendunt, probantque gemina literatorum lumina Iac. Cuiacius lib. 11. Obseruat. c. 1. et Erycius Puteanus libello nupero in Ratione pecuuiae R.
Stalagnium Stillando: genus inuris
Stillam referens, scu
Sed melior Stacte, ponatur Achaica myrrha.
Plautus Curculione: Tu stacte, tu cinnamum, tu rosa, tu crocum, et casia es.
Hesychius Stacten, a myrrha profluentem.
Sterceratos cum E notat Cassiodorus, et Beda: licet Bedae nomine liber de Orthographia Sterceratos agros, non stercoratos, praecipiat. V. Pigneris.
Sterquilinium velim. Lexicon obsoletius: Sterculinum, Sterejuus, vt Arquus, a quo morbus Arquatus: vnde non improbabiliter fluxerit Sterquulinium. Postilla etiam Sterquilinium, et Stercilinium, vt Arcitenens pro Arcutenens. Ita Cato. Brissionius Sterquilinum vulgo adsignat: Pandectis Pisanis, Sterculinum: Catoni de RR. c. 5. Terentij Libris Victorium, Fabriciumq. testatus Stercilium euariante secunda, totidemque sillabis. Et apud Catonem variant editiones.
Idem D. August. l. 18. de Ciuit. c. 15. Sterce. Sed cum nomenclatio venerabilis dei sit a Stercore, placet Sterculus, quam Sterce, quod tamen etiam sic scriptum Augustino credo. Deinde cum Romanorum nomina fere omnia in Ius excant, quod notatum ijs, qui cura impensiore Romanorum appellationes perscrutati sunt, enatum est Sterculius quatuor sillabarum stadio. Ita Macrob. l. 1. Satur. c. 7. nisi quod in editione nouissima substituitur Stercutius per T, totidem sillabis. Eodem modo Plin. l. 17. c. 9. a Gelenio. Ita legit per T in Isidoro l. 17. c. 1. Brissonius libro singulari Sterculius. Stercutus autem tribus sillabis cum T mihi duriusculum: etsi agnoscit Pamelius.
Sterilem, Fectus. Pamelius Tertulliani Codices, vti Lactantij lib. 1. cap. 20. notat variantiae. Denique loco supero ipse quoque Augustinus per T quatuor sillabis Stercutium ponit.
Sternuo prius esse potest: alterum a Sternuto. Legas vel hoc ipso in Plinio lib. 26. c. 6. Theophrastus senes laboriosius Sternucre dicit. Catullus: Dextrum steruuite approbationem.
Propertius: --- Steruuit omen Amor.
Archesilas, et Pontacum in Eusebij Chronica. Spiritum respuunt Maro in 2. Aen. Pausan. 2. Corinth. Euseb. in Chronicis.
Stilicho. Sic opinor rectius, et formari potest e Photio
FL. STILICHONL V. C. Item: FL. STILICHONI. INLVSTRISSIMO. VIRO
Et cum N finali
L. POSTVMIVS. STILICON
dicito ad similitudinem stillarum, Caper in Orthographia. Sed et per E vtrimque hoc loco scribi nil vetat: ita vt de Capri manu quisque iure ambigat, praesertim cum passim legatur Stellio, a Stellis vtique quas colore referre videtur. At Festus concordat cum Capro ex Verrio, quod virus stillet cibo potius. Ipse nihilominus Festus ante Stellionem ponit Stellatina, post Stellionem, Stercus, ita vt series clamet per E Stellionem.
Stipes.
Stingo. Hoc argumento compositi Exstinguo, non Exstingo. Sic Restinguo. Ita inaratum Lucretij l. 1. Ignis in coetu stingui, mutareque corpus.
Priscian. lib. 10. --- Nec longa vetustas Juterimet stinguens praeclura insignia coeli.
Strena, Stritauo, fierique a Graecorum exstinguitur. Hoc si est, S in simplici, aut compositis non erit Originale. Alij a
crepitantibus ignis, Maroni, aut Silio, passim, et recte. Calendarium vetus:
STVPVLAE. INCENDVNT
Tam vero id Obstupeo, et Stupidus a Stipes. Neque Origo notha. Sic Titubat Glossae: Titibat Titubat,
Stilus pro Stylo scribunt.
Stlatarius, Stlembus, Stlitis aequis literis veteres effigiarunt redundantibus posieri. In XII.
PRAESENTI. STLITEM. ADDICITO
Val. Probus libro de Notis: STLITIBVS pro Litib. quod inuentum est apud Ferentum in ciuitate Histriae. Fl. Caper Stlataris sine C litera scribendum est a Stlata rate piratica. Confirmat vniuersa haec Festus additis Stloco, et Strena, in quo posteriore S sit additicium. Item Stritauo. Quintilianus lib. 1. cap. 4. Quid Stlocum, Stlitesque? Tarracone Inscriptio:
STLITIBVS. IVDICANDIS. QVAESTORI. VRBANO
Glossae ab H. Stephano: Stlatarius,
T. MVSSIDIO. POLLIANO COS. PR. PRO. COS. PROVINC GALLIAE. NARBON. TR. PLO X. VIR. STL. IVDIC. CVR. VIARVM PRAEF. FRVMENTI. DANDI. EXS
Terentius in Adelphis, vbi Donatum vide.
Storia. V. Calcius, Dolium.
Scriblita a Scribendo. Hausisse potuit Turnebus ex Philoxeni Glossis, in quibus Scriblita,
Stlata. Stinguo. Symmachus epist. 28. Ab exortu paene vrbis Martiae, strenarum vsus adoleuit. Tertull. lib. de Idolol. Plaut. in Sticho.
Streniam, quae Strenuum faciat. Nonius: Strena dicta est a Strenuitate. Strenuus forte quasi Ternauus, vt sit quoque Nauitatis precium in Strennitate. Alij Strennuus duplici liquida.
Sterpsicerotes, aut Stersicerotes. Graeci a cornibus rugarum ambitu contortis, inquit Plinius.
Tritauo veteres scripsere, Festus.
Sopus
Commice mulsum, struthea Struthium per I apud Macrob. lib. 3. cap. 19. Vtrumque rectum est: nam Vsu promiscuo Graecis Struthium, nota res. Similiter Alexandrea, Alexandria.
quam quidam Trychnon scripsere, Plinij manus lib. 21. cap. 31.
In 2. Stuppea vincula collo. Pollucis editiones locis aliquot variaes sunt. Festi Stuppa. V postulat Origo a Stipes et Stipo Latinisinde sunt. Et correspondet quantitas sillabaria: quamuis Stupeo, Stupidus primorem contrahant. Stupa vnico P a Stipando inclinant, Iunius, alij. Stipa, vnde Stipatores, qui Stuppa nanes firmant apud Seruium. Metaphora a nauibus, in quibus Stuppa interponitur vasis, quam Stipam dicunt.
Stilus I Latiari. Itaque est plerisq. Auctorum editionib. Peristylum Y Graiorum in Ausonij Mediolano:
In Prologo Andriac Oratione, ac stylo exeudente R. Stephano, et apud Donatum cum Y Pythagorico.
Styrax, arboris lacrima. Sic Plinius. Serenus: Aut styracem torres, aut diri vulturis alam.
Per O Storax in officinis, et apud D. Ambros. lib. 2. de Jacob cap. 4. Per storacem significatur intecensum. Ibidem: Potaturis ouibus virgam storacinam. Maro:
Vide Donatum in Terentij Adelphos.
Suauio. Pomponius Munda:
Suauis. Sauium tamen tribus sillabis prorsus scribendum putat Gifanius ex Libris Plauti, Terentij, Horatij, Prisciani. Itaque scribitur in Apuleio lib. 2. de AA. edeate Vulcanio, Sauiolum, et Sauiari, et Plauti sexcentis locis, ex Douzica editione. Casina:
Subsecando, siue, vt priscis placuit, Subsicando. Isidor. l. 15. Orig. c. 13. Subsiciua sunt proprie, quae de materia praecident sutor [cur non marmorarius?] quasi superuacua abijcit. Inde et Subcisiui agri, quos in pertica diuisos recusant, quasi steriles, et palustres. Item Subcisina, quae in diuisura agri non efficiuut centurias CC. Sueton. c. 9. Domitiani: Subseciua, quae diuisis per veteranos agris carptim superfuerunt, veteribus possessoribus, vt vsucapta concessit. Nonius: Subsiciuum, secundum, sequent. Lucill. lib. 28.
Gellius eo modo lib. 13. c. 23. Quas subcisiuo, atque tumultuario studio colo. Prosequitur Noniue: Subsiciuum positum pro Succedens, succedaneum: Confert ex Cicerone de Orat. lib. 2. An se haec nescire, quae ego sero subsiciuis operis, vt aiunt. Sic pro Succedente S. Cyprianus lib. de Zelo, et Liuore: Si hominib. laetum est, et gloriosum filios habere consimiles, et tunc magis generasse delectat, si ad patrem lineamentis paribus suboles subsiciua respondeat. Sic Cambronensis Liber, et Manutij Subcisiua, C et S de loco concedentib. At Morellius hoc loci maluit Subcesiua. Libros alios nihil moror, quib. est Subcidina, Succidina, Succedina. Rhodiginus lib. 4. c. 3. scribit agrum Subcisiuum a Subsecante linea testatus Agenium Vrbicum. Cur non igitur Subsiciuum? Pithoeus Subeciua inscripsit. Veteres Sico, post Seco. Sic hi Subseciua, in quib. Cuiacius obseruationum Libris, alibique.
Subijcio; Maro:
V. Conijcio, Inijcio, Obijcio.
Sublacum per Crescripturit Hermolaus Barbarus, et Lipsius Subaceum serio scribit. Vtrique imponit Origo. Etsi enim a Lacu, non inde stabit C in eo composito: veteres enim, vt saepe iam monuimus, Lacus, Laquus scriptitauere. Et Barbarus dubitantius effatur: Vt videri possit Sublaco potius, quam Sublaqueo legendum. Quo dicto: Ergo Sublaqueum a Lacu, et Laque aria, et verbum Ablaqueare deductum est. Vide Oblaqueo. Ego vero neque Frontino Sublacensem villam adimo, neque Aimoino Sublacum. Sed Sublaqueum vt rectum vindico. Scio C, et Q prope eadem, et inuicem sedes migrare. Sic a Torquendo Torcular per C conficitur, et Oblaqueo scribimus a Lacu. Isidorum vide lib. 17. Orig cap. 5. Ita politius scribas: nam Ablaqueo proletarium, et pastorale. In Kalendario vetere ARBORVM. OBLAQVIATIO. Sic a Stercus Sterquilinium, ab Incolendo Inquilinus, a Aanco Sanqualis auis, pro Sancalis.
Antiquus. Vetus Auctor: Omnem autem summitatem metiendi obseruationes sunt duae enormis, et liquis, etc. Liquis quae laboris minuendi cansa, et saua restorum ratione angulorum secundum ipsam extremitatem extenditur. Abeadem Origine Obliquus. Item Sublicius. Festus: Sublicium pontem quidam putant esse appellatum a Sublicib. Mox: Ab alijs Auctorib. Sublices vocantur, quod sub eis a qua liquens laberetur. Naeuius: Quam liquidum sublicio tranat ponte aunem. Glossarium Latinograecum ab H. Stephano: Subices, Sublices in flunio pontem sustinentes.
Sullimis duabus Liquidis plerique veteres Antiqui Codices habent
Georg. 1. --- Sallimis in aethere nisus.
Submutat B in sequentem consonantem, quando a C, vel, F, vel G, vel M, vel P incipiunt[?], quibus adiungitur, vt Succumbo, Succurro, Sufficio, Suffero, Suggero, Summitto, Summoneo, Suppono, Supparo. Tantundem Alcuimus in exitu Grammaticae. Papirianus: Summonit, Sumministrat. Beda: Summittit. An etiam Summolestus, non Submolestus? Summissit quoque duplicato sibilo est Pandectis Florentinis. In sepulcro Plautij: OBSIDIONE. SVMMOTO. Item in veteribus Epigrammatis.
non intellecta senctus, in Horatio recte. Subrideo etiam vulgo recte. Nec vnquam sequente R litera B corrumpitur, inquit Papirianus.
Sub, et Oleseendo. Vide Adolescens, Etymologia. Proportio Subinanis, Subamarus, Suboffendor. Libri veteres, et Virgilij Codex Romanus ibi:
Lucret. in 5. Siue virum suboles, sine est muliebris origo.
Priscae Inscriptiones. Ad Aesculapij, vbi nunc D. Bartholomaei templum:
ET. FACIET. SVBOLES. MVLTOS. MEMORATA. PER. ANNOS
Epitaphium Sidonij:
MVNDANOS. SVBOLI. REFVNDIT. ACTVS
Auctores prisci, Festus, Adamantius, Pandectae Florentinae apud Brissonium
Vide Carrionem in lib. 3. Val. Flacci. Denique Suborbona a Suboe orbanda videtur dici apud Cyprianum lib. de Vanitate Idolorum. Ita ibi scribi summa Codicum consensione testatur Pamelius doctrinae segregis vir. Frustra reponunt Orbona, de qua nos anterius. Lexicum Cyrillo inscriptum: Fetus, Progenies, Proles, Suboles. Ibidem: Suboles. V. Adulescens.
Atridae. Non id equidem a Plauti ingenio alienum: aliter tamen est Libris meis. V. Suppar.
Sucudes. Omnium optime Subscus, Subscudes. Pacuuius:
Plautus Adstraba: Terebratus multunsit, et subscudes additae. Cato c. 18. Subscudes iligneas adindito.
Frugmentum, et Albegmina Festo. Subtemen omnium veterum est testificatione Casauboni ad Capitolinum: ipse nihilominus Subtemen antefert, et Pierius ex Charisij lib. 1. a quibus non recedo. Seculis namque sequioribus ita visum politius. Eo fit, vt Carrion in lib. 6. Val. Flacci MSS. Libris Subtemen tribuat, non quidem mediae aetatis, sed vetustioribus, aitque in duobus calamo exaratis lib. 7. Papinij esse:
Ita et apud Horatium Lambinus in eo:
Varro l. 4. de LL absque G. B. Cermani Lexicon: Subtemen, Subtegmen pro Subtegimen apud D. Augustinum in Graramatica, interior pannus, quo vestis suffulta est, commodi, aut ornati causa. Tegmen, et Subtegmen Pandectae Fl.
Succurra.
Suibus. Lucret. l. 6. --- Setigeris subus acre venenum est.
Ibidem: --- Eadem subus haec incunda videntur.
Varro l. 1. de RR. Sed etiam ad cibum, ita bubus, et fubus, vt fiant pingues. Plin. l. 11. c. 53. Subus serpentes in pabulo sunt. Nota V in Subus, non minus, quam insecuta vocali corripi.
Aliud est enim amicum suscipere, aliud aquam succipere. Quem sic interpretor, vt amicum Suscipere sit Suauiari, Susum, vnde Suscipere videri possit. Sed aquam succipere a Sub, et capio, subiecta scilicet manu. Verum et hoc est amicum suscipere, complecti, manum, brachia pectori subijcere, et sic eum Succipere cum Longo. Quare vox vna eademq. vtroq. loco. Succipere ergo Antiquitati condonemus, aut Bedam suspiciamus in Orthographia. B quoque in S transire solet, inquit, multis in locis, vt Sustuli, Sustineo, Suspendo. Suspendo.
Mucerda. Persuadet sillabae modus. Lucillius:
Quod e suibus, muribusque excernitur. Vulgo geminant cum Festo, etiam Adr. Iunius.
Suburra, Varro lib. 1. de LL. Fabius lib. 1. c. 7. Festus. Ex eo more Sucurrana tribus Festo. Ibidem Auctores caninam duplam faciunt in Subutra cum Prisciano. Appiani lib. 1. Ciuilium vnica reperitur, Suburam Verrius alio libro a pago Succusano dictam ait: hoc vero maxime probat eorum auctorirate, qui aiunt ita appelatam, et regionem vrbis, et tribum a statiuo praesidio, quod solitum sit succurrerc Esquilijs, infestantibus eam partem Gabinis. Indicioque esse, quod adhuc ea tribus per C literam, non B scribatur. Indicium facit Quintilianus compendio SVC, quod priscis Subunam indicabat.
Succidendo per I, non E a Succedendo. Amplius Gellius l. 4. c. 6. Etiam in Plauti Epidico:
Manifestaria namque est ad hostias allusio. Alias Succedaneum suo in significatu ad mittendum, vti apud D. Ambrosium lib. 3. Hexaem. c. 17. Folia sua saepe commutant: nec ea quasi dinturna, sed quasi succedanea praetendunt suae arboris pulcritudini.
Succus scribendum videtur ex Analogia, inquit Andr. Brabantus, nec vllam ponit. Mart. Delrius Notis ad Nuptias Honorij loquens de Claudiani MSS, ait in oronib. Eiusdem aetatis MSS. scribi vnico C. Adde Virgilij Libros antiquos. An vero Brabantus Analogiam hanc voluit vt Lucus, Fucus, Focus, Pecus: sic Sucus? Cur non reciproca vi, vt Muccus, Soccus, Saccus, Siccus, Coccus: ita Succus? Geminitudinem Consuetudo corroborat. Dicto ex Origine, aliquid dicere videri posset. Verba Donati in Eunuchum: Succus proprie, quasi Sugus, quem sibi ex alimentis membra sugunt. Ingenue tamen fateor Antiqui Latij scriptionem fuisse vnico C. Persuadeor, non tam Origine (nam saepiculae sobolesa parente alienatur) quam veteri Consuetudine, qua Consonae non reponebantur. Sic veterib. Glossis est: Sucida lana, Succida. Verum Consuetudo alterum C ferruminauit. Prudentij editio nouissima Hymno V.
Neque rationem vllam suggerit Notarum farrago.
Suebi. Nam apud Dionem 51. lib.
Sufes.
Sicambri in lib. 4. Flori, nec ignorat
LEGIO. SICAMBRORVM. HIC. PRAESIDIO COLLOCATA. CIVITATEM. AEDIFICAVERE. QVAM. SVO NOMINE. SICAMBRIAM. VOCAVERVNT
Sugambros alios legas Iustini lib. 12. ad oceanum Indicum.
Interdum quasi diminutionis speciem gerunt, cum sint frequentatiua, vt Sorbeo Sorbillo; Suggero Suggillo. Varro lege Maenia: Contra lex Maenia est in pietate, ne filij patrib. luci claro suggillent oculos. Alij a Corrideo. Ios. Scaliger a Cinnus, et Cyllus, et duplices vdas affert, et G agnoscit. Lipsius in Epist. 13. Senecae G Solo, duob. LL, alijsque. Festus: Suggillatum dici existimant ex Graeco vocabulo, quod ea pars, quae est sub collo, ab ijs dicitur.
Suggrundia multi. Pandectae Florentinae Sugruenda. In B. Germani Lexico Sugrunda vna sillaba minus, et exponitur Suggrundae Varroni lib. 3. de RR. c. 3. Apes enim subter suggrundas ab initio villatico vsae testo.
Sustimem 1. Scaliger l. 1. de Causis LL. At Sullimus in aere Nisus Georg. 1. habent plerique Codices antiqui. Veteres Susum pro Sursum. proxime dicebamus, et Sus. Hinc Sustollo, Suslimus. Sed haec fuere. Quis enim ille Antaeus, qui pugner adamantinae Consuetudini? Consuetudine Suspendas exigitur, esto Plauti sit in Asinaria:
Pari exemplo Suspicio, Sustineo, Suscito, susum cito. Naucine ergo Sublimis cum B? Die ex Super fieri. Verso P in B, et pax esto. Manifestius ita vertitur Super in Suppendo.
Sulfur, vt Triumphus: licet per F notet Carrion in lib. 1. Val. Flaeci. Sulpur absque H scriptionem nostram indicat. Sic autem absque H praefert Virgilius Carpensis, ac Vaticanus, et Pandectae Florentinae, similiter vetera Catonis monumenta teste Victorio. Inde Sulpurata in L. 55. D. de Leg. lib. 3. inquit Brissonius libro Sulpurariae pro Sulphuris fodinis in L. 52. Si sulpurariae, et. lib. 50. iterum Sulprata. Philoxeni Glossae: Sulpor viuum, Ebor, post Ebur. Est qui Sulpur opinetur concretum ex
C. SVLPICTVS. SER. F. L. N. LONGVS
Cum T Romae in S. MARIA: C. SVLPITIO. ONESIMO Item: SVLPITIAE. OLYMPIADI
Patricius, Propitius.
Sumanalia.
Submanare dixit Plautus pro Sub manum trahere, furari. B mutari in M tradit Priscianus lib. 1. prolatis exemplis Summitto; et Glomus pro Globus. Sic et Summanus Vicetiae in monte Summano:
PLVTONI. SVMMANO ALIISQ. DIS. STYGIIS
Vide Submitto, et sequentia.
obrue puppes Aen. 1. Libri non pauci. Alij Submersas. Vide Submotus.
Submotus.
adiuncti verbi primam literam praepositio commutanit, inquit in Oratore M. Tullius Cicero. Quo Auctore quis a superiorib. recedat? Sed anne vetustius, quam vt sequare Sumicit pro Subijcit? Magisne id
V. Emtum. Gifanius in epistola ob hanc scriptionem Victorinum nimis accuratum, et praeter aequum curiosum vocat. An ergo hommes, aut mente quassa quaeritat, aut rationis expertes? Rornae vetus Inscriptio ad hortos Bellaianos:
SOMNIO. MONITVS. SVM TV. SVO. D. D.
Aliae saepissimae Inscriptiones cum P, et Beda expressim P flagitat. Recte Prudentium referunt Hymne IV.
Cur ementiuntur ibidem?
Hoc ineptire est.
Suppellectilis, quod olim his, qui in legationem proficiscerentur, locari solerent, quae sub pellibus vsui forent. Si autem cum Turnebo quis sentit, vnico P; alia ab Origine. A lectis scilicet, vt initio censerentur ea, quae super lectos, vel cubiculares, vel discubitorios poni solerent. Tunc vnico P, et duob. LL, R transeunte in L prius. Certe vnicum P adhibent Poetae. Anne voci integrae? Sic integrat Consuetudo: Adeo vt dato ex Sub pellib. vocem confieri, B deteri potuit, et simul non mutari.
Cilia I Latinorum: etsi dicuntur Graecis
Superficie Romae in aedib. Maffeiorum?
CVM. SVPERFICIO. INSVLAE COMPARAVIT
Cur minus quam Diluuium Maroni, Diluuies Horatio? Praesaepes, Praesaepium? Cur non Superficium, vt Orificium?
Supergradior per A scribunt Apuleij Apol. 1. et Quintiliani lib. 6.
Supernaganea, i ad Festum. A Vagando, auis epithetum.
Supprimo, Suppromus, mille talia. Subpar B sillabam primam absoluente Passeratio placuit, nec debuit.
potius me, quam tacita haec auferas, Plautus Sullimem.
Supera. Vide de priscorum Orthographia.
In Legibus XII. Sol occasus supprema tempestas esto. Alij Scriptores nec pauci numero, nec dignitate imi vnico P Supremus. Non est Supremus a Superior? Vnde istud P supernumerarium? An compositum rentur, vt Sublime?
ADQVE. ARTE. SVPTILISSIMA
Sic est etiam lib. 28. D. Suptili iuris regulae. Vide Optinere. Subtile per B scriptione passali, et recta.
Sordus, mutus test amentum facere non possunt. Ibidem sequenti L. per V.
Subripio ad exemplum Surrepo, Surrigo, Surrectus, Surrogo. Priscianus Surripio per R geminam. Surpio trib. relictis sillabis scribit Horatius:
Alibi: Vnum me surpite morti.
Cur minus quam Surgo, ex Surrigo? Maro:
et pauper sulci Cercalis Auella, Silius lib. 8.
Lib. 5. --- Zephyro Surrentum molle Salubri.
Per V, ac geminum RR. Quidam per 1 vnico R. Sirentum, quod a Sirenibus orta sit nomenclatio. Plinius in inso promontorio Sirenum sedem collocat, et Statius in Surrento Pollij:
Quid si haec dicantur adspectu nobilitatis, et famae loco per Sirenas additae? Quid si Surenti sit vocabulum? Hic enim aquis, et amnibus omnia circumfluunt.
Suscenset, Defurit, Incusitat, Iniuriae meminit. Nimis hoc a Consuctudine alienum. Faerno placuit. Suscenturio. Ego cum vulgo Succenturio praetulerim, et Succenseo.
Susae varianter a D. Hieronymo scribitur in 8. et 9. Danielis caput.
Susum, siue Sursum, Priscian. l. 1. Ab eodem Sustineo, Suspendo, Suscito: non a Sub, quod Cassiodoro sedit. V. Susum.
Sursum, Priscianus lib. 1. Cato, Pandectae Flor. Amplectitur Brissonius persuasus a Sus ductum Susum. Ita fere semper in MSS. Varronis inuenit P. Victorius: in quo tamen excudendo sui se temporis Consuetudinem secutum profitetur.
Subuertit, Subuoluit prorsus effari.
Sycophantior.
Sulla antiquius est teste Cassiodoro, et exinde cum Romani a literis Graecis alieni, libenter V pro Y enunciabant. Itaque Phruges, Purrus dixere, Cicero in Oratore. Purrum
semper Ennius, numquam Pyrrhum, Vi patesecerunt Fruges, non Thryges, ipsius antiqui declarant Libri. Ratione nititur. Nec enim Graecam literam adhibebant: nunc autem etiam duas. Suria, vt habet Inscriprio Caere: D. M. SVRIAE. SACRVM, aliae item non paucae. Musia, Tumpanum, Assurius, Sulla, Purrhus, Poluposus Pandectae Flor. obijciunt Brissonio Erucina, Calumna, Lacruma, Sulla, Cordula, Hermolaus in Plin. lib. 4. c. 5. At Cicero superius si gnificat aetate sua cum Graecae literae magno in honore esse coepissent, Graecam literam Y esse receptam, vt diceretur Phryges, Pyrrhus. Adde ex Similitudine Sylla. Verum Capitolini Lapides a Verrio scripti aduersantur. Grauis auctoritas: Ciceronis grauissima. Addo Papirianum: Y Graccorum nos in quibusdam in V conuertimus, vt Cymas, Cumas: Cyminum, Cuminum: in quibusdam non vertimus, vt Syria, Syriacus, Symbolum, Sycophanta. Mar. Victorinus in Orthographia: Quae voces Z literae sonum exigunt, eas per Z sine vlla haesitatione debemus scribere: et quae per Y, potius, sicut exigit ratio, per Y, quamper V, vt Eutychus, Hylas, Sycophanta, Festus, Ectypae scalpturae Plinij lib. 37. c. 10. Et in omnibus hisce Manutius mecum. Silla etiam Ilatinorum admittit Vinetus in An. Senecae lib. 3. vt Satira Casaubonus ad Persium. Vide Syllaba. Donatus in Hecyram: Syra: Sura veteres legerunt V pro Iponentes: vt Musia, Suria. Atque vt hacc vel auctoritate virorum tantorum, vel Consuetudine corroborata non adspernor: nescio qua lege subeuntia scribantur in Prudentio I Latiari:
Phisicorum dogmata, Chlamidem, Amiclis, Babylonis, Aditis Jonis, Sibilla, Charibdis, Thrix, aliaque prope infinita delicate affectata, ineptius inarata. V. Supercilia.
Sed nunc Consuetudo pancorum hominum ita loquentium euanuit, ideoque voces istas per I Scribite, inquit Mar. Victorinus. Sic Epicides in Verrinis I Latiari constanter, cum Graecanicum Origine reposcatur, Tybris olim Scriptum ex Tibris. Vide sparsim Volumine hoc secundo Aemilius ex Aemylius, Allobroges, Satira, Lacrimae, Amintas, Ancile, Bebricium, Bybliotheca, Cataphriges, Clipem, Silua, Siluius, Stilus, Stipes. Sylla. Disyllabus, Trisyllabus diuertunt: quod in his Latium non variauit. Bisyllabum autem, quia Latini peculium suum id voluere, libentius etiam I Latiari scripserim. Quid quod Graeci ipsimet Ammodites ex Apud Romanos vsque ad Augustitempora non scribebatur Y Isidori testimonio lib. 1. Orig. c. 4. At voces, sillabaeque ante Augustum fuere. Vox ipsia Sillabae, cum literae nascerentur, atque in nodos alligarentur, connata est. Syllaba autem primario vsu est Comprehensio, seu Conuinctio, vt in illo,
Simetus: Graecis Symaethus, quae triplex mutatio tolerabilis nihilominus.
Date ergo istum symbolum. Ibidem: Symbolum: quem symbolumt qui a milite allatus est. Symbolum Terentius Andria: Symbolum dedit, coenauit. Aliud longe est Symbola: bardis idem. Plautus Curculione: Symbolorum collatores apud forum piscartum. Omnia Y Graiorum. Papirianus: In quibusdam non vertitur [Y in V] vt: Syria, Cyriacus, Symbolum, Sycophanta.
Syngraphus Plauto in Asinaria: Agedum istum ostende, quem conscripsisti syngraphum. Syngrapha, Ciceroni de Arusp. responsis, Asconio, Senecae, vulgo. Syngraphum in Asinaria: Scitum syngraphum.
Exodus, non Exhodus. Quod Methodus scribatur, causa non obscura est: Adspiratio namq. T afficit, afficiebatque in primigenio Perihodus. An hoc a Festi manu? Quis praesset? Laudatur et in Trihodite Varro: an et hoc
Ipsa Syracusae patulos vrbs inclyta muros.
Passim ita. Syracusa Quod ipsae finitimae essent Syracusae. V. Syracsius.
Silius lib. 14. Quique Syracosia resonant Helicona Camoena.
Theocritus:
Herodianus geminat teste Etymologo Inclytarum Syracosarum germen Ortygia. Nonnus lib. 9. Dionys.
Lib. 41. Aliter: ---
Namque in Syris stipatum non corrumpitur, auctoris sententiam diruerunt minus adsecuti, et Columellae, Plinijq. ac aliorum, vel nescij, vel male securi. Plinius lib. 18. c. 30. per I Latij recte: Vtilissime tamen sernantur in scrobibus, quot Sirosvocant, vt in Cappadocia, et Syria. Columella lib. 1. c. 6. Vbi puteorum in modum, quos appellant Syros, exhansta humus editos a se fructus recipit. Demosthenes Philippica 4. Promelinis, et olyris, quae in Thracijs siris sunt. Rursus Thracijs siris. Vbi Scholia: Sirus, scrobs. Thesanros, et foneas, in quibus semina deponebant Siros vocauere Thraces, et Afri, Fossas proprie nunc dicimus. Eadem Hesychius. Scribit Ammonius Atticos I breuiare; etsi legendi Consuetudo tendat. V. Etymologicum, vbi Sunt antem scrobes quaedaui Siri. Iteratque.
Concilij quod Mercuius quidam sis, animatior ad te adeo, Vir Ornatissime. Mercurij res est, Orthographica tractare, quorum pars tibi excutienda transmititur, quasi politissimo viro, atque ab ipsa Pallade ad omnem literaturam, et rerum tractationem ficto: Sic ante lustra octo animo praecepi. Ac certe quantarumuis curarum capax pectus tuum indies enitescit cum totius Concilij, et virorum eminentissimorum vero iudicio. Sed praeter haec tua singularis me pridem cepit humanitas, qua illicefactus, conatus sum te meis cohonestare chartis. Te igitur ne Tacdeat de Taeda disputare, quod vbi factum erit, Tarsum te cum Bellerophonte ablego: exinde in Trinaciae Tauromenium. Taxica ne attingas, nec Telchinas, Tesca, Thensaurum, Thyasum, Tesiphonem, Tonfricem. Tharsomeno ne Tinguere, nec Thymbri. An potior Tigrix, aut Thermodoontis vnda? Tecolithum perpende. Tectosagos si vises, cape consertum Tegimem: si veheris, vel quadrigis; aureo Timone vehi fas. Tarentum, Terentum dissepara. Tera Manutij retractanda. Thalea non displiceat, cuius ope per literarum Hunc theatrum, vel cothurnatus ambules. Thebas seruauit Alexandrus M: tibi Thebe, Mycene, Thermae, Sena, Aphydna seruentur. Venanti Theridamas, Therimadas, Thous seruiant. Postilla te in Timolum, Tomarumue Trafer, si lubet, si scandis, ne Tiriba, neue in cacumine Tremesce: ibi Trophaeum fige: ne Triumpum velis.
Tabulinum, quod improbat Proportio ipsa Pasteratio arbitrante. Nec enim Figulinum, sed Figlinum dumtaxat dicitur. Vitruuius autem in 6. Tabulinum, si latitudo atrij erit pedum viginti. Cur minus, quam Tabulius ager apud Liuium lib. 37?Certe Baldus legit, refertque ex Varrone de Vita PR: In Tabulino, quod Menianum possumus intelligere, tabulis fabricatum.
Pertisum Antiquitati concedit, vt Iniquum ex Aequo. Manutius addit Libros, et Saxa. Vide Pertaesum, et Festi seriem in Taedulo. Biuocalem abolet, ridetque 1. Scaliger in l. 7. de Animalib. c. 4. Taedium est languor animi suspensi mora, inquit. Longum antiquis: vnde Telum, et Tela et Mustela, et Tedium: vt ne frustra laborent scribere cum diphthongo, inquit. Acutula diuinatio: parcior, et iniqua finitio. Est enim Taedium quoque cum animus non suspenditur mora. Repulsam patiuntur preces: inde Taedium. Tibull. l. 1. Eleg. 4.
Sed te ne capiant, primo si forte negabit, Taedid --- Georg. 4.
Hiccine animus mora suspenditur? Suspenditur in his Aen. 4.
Lib. 10. Inde vbi tut traxisse moras, tot spicula taedet Vellere ---
Haec omnia per Molestum, et Molestiam recte exponantur. Malo Tullianis haerere vestigijs, quam confidentis audaculam sequi diuinationem, etsi iuuare possim Proportione mutantium literarum Deucalion, Leucarion: sic Tedium.
Hybrida, hebdomada, Cratera quarti casus adiutante Consuetudinis patrocinio sese in rectos induunt. Iuuat et fignificantia. Virgilius lib. 4.
Sed anne a Taeter Taetricus? Tum deciduam vocalem ex diphthongo factam oporteat. Teter autem vel absque biuocali vbique priorem tendit. Tetricus vbique remitrit.
Thalassio. Plutarchus in Pompeio: Clamabant inter currendum cum Talasio. Erat autem Talasius e gratiosis, et notis vnus. Hanc Plutarchus causam probabilissimam retur. Vide Festum, vide Photium in Bibliotheca, Varronem, Seruium. Alij a Thalassio, nec inconcinne, nec inepte, et Liuij lib. 1. adspirant huic voci.
Tam, veteres apud Festum.
Amineae.
Tanisius per N ancipiti scriptura in Suetonij, ac Ciceronis Libris. Apud Senecam epist. 93. Tamusij per V in secunda edente Lipsio.
Tanaquilis in recto Plinius lib. 8. c. 48.
Tancfana, vt vulgarijs inest Codicib. Tacit. l. 1. Volunt a Fano vocem ortam, et Tan, quod quid sit, ariolantur.
Tantopere consertim.
Quantus.
Tapetium agnoscit Fl. Sosipater lib. 1. Calpurnius Ecloga 6.
Maro: --- Tapetibus altis.
Item: Instratos ostro alipedes, pictisque tapetis.
Dicta prius Trachina, inquit Strabo lib. 5. apud quem modo litera irriens dupla, modo simpla est. Aspricollem nominant. Plutarchus in Mario: Terracina non aeque probi commatis. Vnico R Hesychius: Taracinae vens, aut opidum.
Tyras:
Item Plinio lib. 4. c. 2.
Dio lib. 41. per O tribus scriptis fillabis Tarcondementus. In Antonio Plutarchi Tarcondemus. Superioris Ciliciae fuit regulus.
Accius Diomede: Multa omittuntur tarditia, ac secordia.
Ouid. in Fastis: Natus, ait, regis, Tarquiniusque vocor.
Alij et vertunt sillabae secundae modum, et Tarquinus recte scribi somniant. Tarquinius prisce, Tarquitius nouiter etiam ante Ciceronem scriptum reperit varianter Vinandus Pighius Annal. lib. 2.
Tharsus, Ciliciae opidum. Ita Graeci cuncti, et Solini Codices absque Flatu. Passim in D. Augustino asperatur, et in psalmo 47. Praue: si Iosepho credimus lib. 1. Antiq. in quo tot paene capitum diuersae sectiones, quot editiones. Tarsus enim Tharseis. Sic enim olim Cilicia vocabatur. Argumentum est. Tarsus enim apud eos metropolis est ciuitatium omnium memoria dignissima. Siquidem Tau pro Theta mutant. Iosephi postrema minus adsequor, neque cum his Dionisij conueniunt,
Mediam per Tarsum cuntis: Tarsum benestructam, vbi quondam Pegasus equus vngula amissa loco reliquit
nomen, quando ex equo vi Ionis incitatus cecidit heros Bellerophontes. Prior autem vocalis est E Eratostheni, alijsq. teste Stephano Tersus.
Tartesia Muraena. Appianus Ibericis: Quae nunc Carpessus nominatur. Appiani igitur aetate Carpessus per K scribebatur. Hesychius: Tartessus, ad Herculeas columnas vrbs.
Tauromenon. Non sola metri lex Ouidium ad eam scriptionem compulit, vti visum Cluuerio literatissimo. Fast. 4. Himeraque, et Didyme, Agrigentaq. Tauromenonque.
Silius lib. 14. Taurominitana cernunt de sede Charybdin, a Tauromeno.
Bare Tauromenitana. Ita per E Seneca epist. 78.
Sunt qui et taxica hinc appellata dicant venena, quae nunc toxica dicimus.
--- Magnumque Teate trabebat. Item Plinio.
memorem iusto cognomine dictum,
Priscianus Periegesi, primore non asperata. Dicitur enim Tabefaciendo lapillo. Aetius Tecolithos... calculos frangit, pellitque. Hoc eodem Plinij capite probe scribitur altera gemma Hexecontalithos solo T vltimo adfpirato, quod fit in Chrysolithus quoque.
Teutosagi omnia Ausoniana Exemplaria. Tectosages Plinio lib. 3. c. 5. Melae lib. 2. Iustino lib. 32. Liuio l. 38. Tectosagae rarius Vineti testimonio. Sed nota e Stephano: Tectosax, vti Hierax, Asphax. Testosages, gens Galatica. Reperitur Tectosages rectus, et Tectosagae. Quemadmodum enim Cappadox, Cappadoces: sic Tectosax, Tectosages.
cuculinuculum, Festus a Tegendo: Tigillum a Tigno, passim.
In antiquis plerisque Codicib. Tegimen. Metamorph. l. 3.
In Longobardico, et Mediceo Tegumen per V. Aen. 7.
Priscianus lib. 4. concisione facta agnoscit. Agnoscit et D. August. libro de Gram. Tegimen, Subtegimen. Vide Subtemen. Sic Integumentum, Integimentum. Festus: Supercilium dicitur, quod supracilium sit, id est, integimentum oculi superius. Sic varie Termentum Festo, quasi Terimentum, cuius prior vocalis absorbetur in Detrimento, et Intertrimento. Regimen similiter Silio, et Regimentum Ammianolib. 25. Regimenta perito rei gerendae ductori consummando inneni porrexisti.
Tilchin, Thelchinus. Noti Telchines e Strabone lib. 14. et Eustathio. Hesychius:
Taphius, qui Taphum condidit, et populos Teleboas dixit, qui a patria procul ierat. Vides Originem. Sic scriptum Hesychio, Eustathio, Straboni, Silio, Maroni. Praue cum H Theleboae in Amphitruone recensente Duza, et Annalibus Taciti lib. 4. Item apud Statium, et Ausonium. V. Eustath. in Odyss. y.
Telmissus tertia exeunte in l. Telemessus quatuor sillabis Aristophani in fabula, quae
Homullus.
Timo,
Vt
Tempori. Ex quo Temperius tam scribi recte potest, quam Temporius. Ouid. Metam.
Apud Scaligerum in lib. 8. Arist. de Animal. c. 15. scribitur per E Temperius.
Tempestina scriptum abrupte, Festus.
Tempulum. Neapoli Inscriptio: CVRATOR. TEMPVLI. Apud Plautum Extempulo saepius.
a Graecis Temese dictum, Plinij nota est lib. 3. c. 5. Apud Homerum:
Vno loco legit Stephanus de Vrbib. per E in altero Tempsanus ager de Brutijs captus erat, Liuius lib. 34. Pausanias in Eliacis saepius
Timpus,
Terenum Sabinorum lingua Molle, Macrob. lib. 3. c. 18. Vtique Tenero corpori frigus res inimicissima.
Tensam deorum vehiculum, non Tentum dixerunt, ne verbum turpe sonaret in sacris. Sic Festus, sic Pedianus, Manutius, Muretus, Rhotius. Thensam cum H Seruius in l. 1. Aen. senecta est pagina gyro. Titinnius Nasiterna:
Hoccine a Titinnio, an a librario? Fauet Plutarch. in Coriolano: Clemens, Valens. Hortensius, talia. Neque placet in Plutarcho ex H. Stephani editione Thensa,
Temptare.
Thebae, et Latine Therapne. Videsis nostra Siliana, ac de veterum Orthographia.
Tricenti Agroetius: Triceni de tricentis dices, inquit: Trigeni de Triginta. Quae incorrecta opinor, et castiganda ad Maronis regulam Aen. 7.
Triceni de trecentis.
Trecentum relegat in barbariam Manutius. Trecenti quoque recte. Plautus Milite:
Tarentum aliud in extrema ora Italiae. In nouiore Papinij editione cuncti interpretes per A.
Non Pelides termento aeque fuit. Festo: Terimentum.
Theron apud Silium lib. 2. Sic Pindarus, Diodorus, Herodotus, Aelianus, Theron potator aquae --- Maro lib. 12. Macrob. lib. 1. Satur. c. 20.
Terendo, Auguralium librorum testimonio subnixus, quorum librorum Varro meminit lib. 1. de LL. Testarturque inibi scribi Teram cum vnico R. Iuuari potest e Festi Terento, quod eo loco ara ditis patris in terra occulcaretur. Vrum reflectere oculos debuit Aldus in veterrimum consonas non geminandi morem, cui paruerunt Augurales Libri. Productionis causa geminationem a Poeris inuectam causatur: abnuimus, et Serranus a Serendo: Sicinnistae Nummus Nummus enim lex contractuum: Garrio ex Narus vnico R, Narro duobus quod ortum ex altero. Cui vero vnquam scriptum Mediteraneum? Omnibus Mediterrancum duobus RR. Sic Terra. Alioqui cuicui mos veterum sonoras non geminandi adlubescet, nullas vnquam, si Musis placet, sonoras componat.
Teruncius a tribus vncijs dictus, quod fit libellae quarta pars. Festus: Teruncium, quod vnciarum sit trium. Tertio de Fimb. Cicero: Interit enim magnitdine maris Aegei stilla muriae, et in dinitijs Croesi teruncij accessio, non Teruntij. Sic et Nonuncium.
Tersi Circumtonsi, terti, atque vnstuli. Vti, Merto, Pulto Comicorum.
Tuesca a Tuendis sacris. Suntenim Tesca quasi facrorum, seu templorum nemorosa propugnacula. Sic per C Festus. Tesqua Libris priscis Torrentius arrogat, quibuscum vulgi Consuetudo consentit. Vide Coquus, Sequutus, Arcuus, Tescua praeferunt Isidori editiones. Parum plausibiliter. Non enim in talibus sic iunguntur C, et V, quemadmodum Q, et V. Acron Sabinam vocem ad seuerat. Tesqua interpretantur, alij Tuguria, alij loca praerupta, et aspera, inquit Isidorus lib. 15. c. 12. et apud Festum M. Tullius. Glossarium: Tesqua, sine Tesca, Tesqua, sine Tesena.
Testilari. Vide Festum.
Qui praedia tetrarchis dederunt, saepiusque et apud Lucam Apud Demosthenem in 3. Philippica: Tetradarchias constituit, indicio est alibi
Tetrico monte Sabinorum oriri vult, quo biuocales absunt. Silius lib. 8.
Teuca Plinio lib. 34. et Polybij interpreti Perotto. In antiquis Codicib. Plinij Teucana sillabis tribus. Apud Iornandem Tentana tribus etiam, sed per T.
Teutones, inquit Andreas Brabantus. In Mariano Trophaeo:
QVARTVM. CONSVL. TEVTONORVM DELEVIT
Inque Mariana historia Paterculi lib. 2. Cimbris, ac Teutonis et inibi proxime: Gensque excisa Tentonum. Plutarchus in Mario: Teutonarios esse. Et Plinius lib. 4. vtroque modo.
Thalea est in Romano Virgilij Codice, et Seruio placet. Thalia per I Consuetudo sibi deposcit.
talento non emam Milesium, Plautus Capt. Cicero 3. de Orat. Hi omnes praeter Milesium Thalem ciuitatibus suis fraefuerunt. Thaletem alij.
Hunc theatrum (vnde scribendum sit Theater, aut Theatrus, vt Candelaber, Candelabrus) hunc prodigium.
Seneca: --- Miseranda Thebe. Priscianus Periegesi:
Apollonius: ---
Idem:
Hesychius:
Alibi: Thebe, Thebae, Crete, Cretae, Malea, Maleae.
Statius Thebaidos 10. --- Perituraque Thebe.
In octauo: Vine superstes, ait, diraeque ad moenia Thebes.
Sic quae hodie prostant Exemplaria. Verum Aldus Manutius legit Thebae a Theba, quod fulcio ex 1. Oda Isthmiorum:
At cunctis Libris absque aperto sole litem mouere non est meditati. V. Tractatum III. de nominum Variantia. Sic Athene, Athenae: et Palladis honori, nequa mulier,
Neque hoc loco Sext. Empiricus praetermittendus lib. 1. aduersus Mathematicos c. 7. Athenae namque dicuntur pluratiue, ciuitas vna cum sit, et Plateae: contra Thebe singulariter, et Thebae pluratine: etiam Mycene, et Mycenae. Mycene Aeneid. 5.
Vbi Aldus legit Mycena. At Maro Homerum est secutus:
Maronem Silius Italicus:
Neque tamen Mycena dispunxero. In Priapis: Iunoni Samos, et Mycena diues.
Mycena diues, et Homero.
--- Phregella, Phegellae. Solinus: Leuctrae non obscurae. Diodoro, ac Demostheni Leuctra. Senae passim: Polybio l. 2. Aphydna, et Aphydnae. Notat Strabo 9. Thermae. Silius lib. 14.
Polyb. l. 1. Anagnia putris Silio: in historia Ecclesiastca Mylae, Fidenae, Mycenae. Quibus consignatis reperio apud Gaudium Salmasium in historiam Augustam enotatum Terracenam, Terracenas, Thyanam, Thyanas, Melitenam, Metitenas ex veteri Tabula.
Agathocles.
Theudas scribendum Actorum 5. c. vana est disquisitio. Vtrumque rectissime. Posterius scribitur crasi Ionica. Sic Theognis, Theugnis. Eius in opusculis:
Eadem forma Theodosius, Theudosius, Theodosius: vbi male curiosi reponunt Theudosius. Si Homero, Theocrito, alijs quamplurimis Theodosio?
Claudian. Theodosij pacem laturi gentibus ibant.
Etymologus: Theudas diminutione Theodorus.
Theodoricus ex Verso C in Ch, vt Olympicus, Olympichus, Patricus, Patrichus.
Theodas.
Apollineasque Therapnas.
Oresitrophus haesit in armo lib. 3. Metam. Ouid. Vereor, vt scribendum fit Theridamas, vt sillabae inuicem permutent sedes, sitque Ferarum domitor. Cani valenti, ac generoso nomen apprime conueniens. Alterum istud Therimadas explicationis egentius est, abstrusius, ac paene violentam requirit expositionem: vt Therimadas sit, qui in feris persequendis, et fatigandis sudat, madetque quod a laude canis praecellentis, quales fere omnis illa turba, quae Actaeonem discerpsit, procul abest. Exponi queat etiam Therimadas ab effectu, Ferarum sudor. Neque id alienum. Paene par digladiatio apud Plinium lib. 36. c. 20. et lib. 37. c. 10. legendum sit Androdamas, an Andromadas, quod in Indice MS. reperit Salmasius. Est cui probetur Andromadas? Dicat, Virorum sudor: quod repugnante insigni duritie eo tundendo vsque viri delassentur, et madeant. Et quanquam rectius est Androdamas: ferri tamen secunda per A scripta potest, vt sit ab Adamas, hominum imbecillitate videri potest Adamas, qui idcirco Androdamas dictus est.
Graecis Thermodontis quatuor sillabis, vti in Q. Calabrum monui. Vetus Liber Valerij Flacci lib. 4. praefert quatuor sillab is Thermodoon, et infiniti MSS. Virgilij, quos se vidisse iactat Carrion. Similiter Prisciani editio a Ceporino, item Ouidij, qui corriguntur a Ciofano Italo literatissimo. Quod si Carrion oculis vidit infinitos MSS. Vid it infinitam errorum segetem. Addit Carrion: Etsi enim Seruius ibi Synaeresin agnoscat, et Apollonius scripserit potest tamen corripi, si Dorum more in vertatur. Atqui non potest in O
Quasi
Flaccus in I. Nostrique Eurystheos haec sunt.
Martial. lib. 14. Flet Philomela nefas incesti Thereos, et quae.
Scio Theocrito versos tali modo incusatiuos pluratiuos. Idem in
Thermophylas absque adsensu nostro. Si fieret a
Teron.
V. Nicander.
Thensaurus. Flauius Caper monet absque N scribendum, quod elementum istud in locum virgulae longulae, quae vocalis tentae nota fuit, substitutum sit manu Sedetani) etiam Thensaurus nonnullis vt scriptitatum sit; quam aeruginem politior aetas detersit.
Tethys, Tethys priore T non asperato, priore vocali producta, et Y Graecanico. Oceani soror, et coniux Iliad. Z.
Valerius Flaccus lib. 2. --- Cum palmis Tethys grandaeua, sinusq.
Martialis: Et quem supremac Tethyos vnda vehit.
Thetis primo elemento Th, secundo vocali breui: secunda sillaba per T lenius, et I Latiare, Achillis mater quae Homero millenis locis Thetis argenteis pedib. Catullus:
Helychius: Thetis Achillis mater, et mare: Tellus autem dicitur Tethys.
Thyasus. Maro:
Eustathius in Iliada [?]: Debuerat scribi diphthongo. Eapropter apud Hesychium Thiasus choristatio, aut conuentus, et leuior multitudo, quandoque Bacchica, aut muliercularum agmen. Scribendum hoc nominis per I pridem animaduersum Brodaeo in Euripidis Bacchas. Domitius per Y Impetum facere, me non plaudente.
Tholus, Suspendiue tholo ---
Papinius 1. Siluarum: Quod coleris maiore tholo ---
Martialis: Et Cybeles picto stat Corybante tholus.
Tolus absque H in plerisque Auctorum locis, non ratum est: ne quidem apud Isidorum lib. 19. Vide Baldum virum accuratissimum libro de Vitruuianorum vocabulorum significatione.
Thos ex Homerico
Porro ab hoc genere ferae canis nomen sumi potuit, vt Lycisca a Lyco, siue Lupo. Hesychius: Celer (qua ex re aptissime cani nomen inditur) Thous. Agnoscit enim Etymologus Panchrus fere ex omnibus coloribus constat, gemma est. Ibidem: Trichrus ex Africa nigra est: sed tres succos reddit, a radice nigrum, medio sanguineum, summo candidum. Sic Aeneide secun da, Panthus Otriades ex Cataplus, ex Thous disyllabum, et Pirithous, Hippothous in eodem Ouidio sillabis quatuor.
Thraces apud Festum, et Thraecia, Thraeces in Aemylio Probo saepissime inuentum notat Gifanius in Lucretium, et Fruterius lib. 1. Verisimilium. Thraeces gladiatores apud Festum, et in Philippica secunda Thraecias sicas reponit Salmasius notis ad Capitolinum. Thraeces, quam Thraces, inquit magis frequentauerunt Auctores Latini. V. Thrax post Trauio. Vide Etymologum in
Thyle reperies, apud Arnobium lib. 6. alibique. Sic Thurij, et Thyrij.
Thrasumenum, vt Sylla, Sulla, Tharsomenum, pro Thrasumeno multi Auctores, etiamsi est in eo transmutatio, vindicauerunt. Quintilianus ait lib. 1. c. 5.
Thomosis: Oiselinum Tuthemosis non adspirata prima consona: aliud Tuthimosis: apud Iosephum lib. 1. contra Appionem ex Manethone Thitmosis: in alijs Tutmosis, Tumosis. Themosis.
vbi audito stimulant trieterica Baccho, Aen. l. 4. Est Bacche. Hesychius cum accessione I
Thynnus, sexcentis Plinij locis. Gifanio etiam Thinnus placet manuscriptorum aduocatione.
Thymus omnibus notus est, et scriptio per Vs: per Vm Horatius: Grata carpentis thyma per laborem.
Bithynus. Thynam mercem sic cuoluit Acron. Sequar? Cur non a Thyino ligno? Vide Thyinum.
Thyia, vt Harpyia. Vide Plin. lib. 13. c. 16. Theophrastus lib. 5. hist. Plant. c. 5. Thyon aliqui, Thyanalij vocant. Incorrectus videtur Propertius lib. 3. Eleg. 5.
Rectius Thyiae. Verum multis Homer. Exemplaribus Macrobij, Plinij defit
Tymoetes, Timotes, Thymetes, Thimetes, Thimotes, Thimoetes, Timoeces, Chimoeces, Thymoeses, Timetes.
Tibareni I Latiari in Plin. lib. 6. c. 4 Adstrepo secutus Priscianum in Periegesi.
Tiberis, antea Thybris appellatus. Dionysius Ater:
Aen. 8. Maro: --- Immani corpore Thybris,
Quidam ipsum regem violentissimum fuissie circa fluuium illum grassatorem: vnde illi nomen ariolantur Ab iniuria. Vnde Ouid. 2. Fast.
Ergo Isidori verba sane intellige lib. 13. c. 21. Orig. Tiberis in cotidiano sermone Tibris in versu dicitur, plurimum id amat in versu esse. Imo Elias Vinetus Tibris retur crebrius. Retrusior est. Varronis memoria lib. 4. de LL. Fuerunt, qui a vicino regulo Veientium Dehebri dixerunt appellatum primo Dehebrim. Cui proxima est illa Stephani nota: Tiberis Italiae flunius, vbi Roma. Itaque ex Vsu magis est l Latiari scribi Tiberim, Tiberina ostia, Tiberinum, Tiberium, Tiberiadem. Quam formam placitam video Lambino, Sigonio, Paulo Manutio in Liuio. Car. Stephane.
Thyre:
Solinus: Vbi quondam fuere Thyrae, nunc locus dicitur. Vtrumque agnoscit Stephanus.
Thyrsus, virga, baculus bacchantium. Lucretius:
Inde
Turrhenus per V, I. Scaliger. c. 26. lib. 1. de Causis. LL. A Turribus proprio inuento dictos volunt, quas Graeci Sylla, Lacrima, Clypens, similia prius discussa.
sacerue tiaras, Herosori imitatione. Vide Hesychium.
Tybur, et Tyburtum, mendose. Ouidius: Inde suburbano clarus Tiburte triumpho.
Tibura, Tiburinus ex Analogia, paulo magis est, inquit. Plinius lib. 16. c. 44. Tiburtes quoque Originem multo ante vrbem Romam habent. Solin. c. 8. Quid. Fast. 4.
Aeneide 7. Tiburtia moenia. Aen. 11. Tiburtus. Gell. lib. 9. 14. In Tiburti bibliotheca.
Tifata Festus Iliceta. Vide.
Tigrix per X in vereri Inscriptione, vt Pristis, Pristix. V. Puluis. Priscis quoq. scriptum Tigri nomen paulo diuersum rei non prorsus eiusdem.
Deseruere sui Nymphae vineta Timoli.
Quo loco inscite Ciofanus Tmoli tuetur, quem refutat
Seneca Oetaeo: Hostes Timoli Lydiam fonit nurum.
Neque poetica haec est epem bole. Sed T moules ex poetica caede rebquum factum est. Eustath. in Catalogo: Timolus frequenti incolarum sermone vocatur. Stephanus: Tymolus, sic T molus poeticum in morem. Y habet, poscitque series ordinata. Strabo lib. 13. c. 14. Tmoli montis, qui ante Timolus appellabatur; ac si Plinij aeuo, quod ignorare non potuit, T molus diceretur. En quanti Ortographia Stephane, Plihioq. Fuerit, vt in tanta, tamque varia scriptorum mole, non eos fugerit scribendae vocis huius accuratio. Olim quoque D capitalis fuit huius vocis litera, quam vocem nonnulii finiunt per Thimolus cum Th arrogat.
Tingo exstinguant non sine flagitio, Nam Priscianus lib. 10. Tingo, vel Tinguo. Diuersius Fl. Caper: Tingere, non Tinguere d cendum est, inquit. Ei se iungit Beda, et Auctor incertus lib. de Orthogr. Huc nos inclinat Origo, Tingo, E in I veriso, vt olim Teberis, Tiberis. Velius Longus quosdam memorat Distingo scripsisse absque V quod a Tingo componi sint opinati: ipse interim Distinguo per V mauult. Malim quoque Aequore tingi Metam. 2. Hesychius: Tingit, madidat, humigat, rorat.
Tinnio reposita prima sillaba.
Tifernum per F mihi praestabilius. Ortum videtur ex
Lib. 5. --- Fatis tibi Tiphy negatum Parthenium ---
hesychiis: Tiphys, Argus rector. Seneca Medea:
Tippulae gemino P. Varro Bimargo; Vt lenis tipula Lymphon frigidos tranit lacus. Nugiuendulus eo non intellecto reposuit Praesatione mea in Silium Stipula. putidissime. Vide Festum.
Tyro, ac si a Tyrus, prior cor repta sit: Ouidius autem protraxit in Amorib.
Ita Libri, et Saxa, quibus in priori editione Manutius haesit; in altera maluit se vnius vetustae Inscriptionis angustijs circumscribere, et Tyro rescribere. At cum aliorsum sit voculae modulus, et Pontaci momenta ex Eusebio Petauij, et tribus MSS, et Taciti editio me diuertant a Manutio, rectius putem I Latinorum scribi. Ne omittam multa olim per Y exarata, postmodum I Latiari exculta: si modo illud vnquam per Y. Opinor enim ab exercitatione, et fatigatione, seu
Thesiphone.
Hesychius: Titaresius, Epiri fluuius. Idque d Titaresus. 4. sillabis in 6. Lucani:
Titubat, Philoxeni Glossae.
Titormus cum Mex Eustathio in Odiss. et Athenaeo.
Tutulus. , Titus, Titulus, Intitulari, qua scabie Bergagnius Minorita suam infecit Approbationem, quo sibi Reuerendissimi titulum sumeret. Hesychius: Tituli quasi Tutuli atuendo milites Festo. Romanorum militiam scimus honorarissimam: inde milites honorati. id est, Tituli. Ex quo
Ingentes trepidare Titos --- Persij Satyra.
Deinde vetusto more Tutuli dicti, vt Pessumus. Proxumus Plauto, ac Prisciano. At pro Inscriptione cuiusuis rei, aut honorifica nominis accessione hautdum aliter quam Titulus legi, primam obtinente sedem vocali tertia. Nonnus Panopolitanus in Paraphrasi:
Hoc est: Scriptum, quod Latina lingua Titlum dicunt, erat scito calamo inaratum.
V. Pierij notam. Hesychius.
Timolus.
Tollones. Pithoeus lib. 2. Subsec. c. 17.
Volutim, quod visum nonnemini: siue, quod amem, cum Varrone, sit a Tolo, siue Tulo; Ita ille in Modio, et rursus apud Nonium in Gradarius:
Similiter Tolutiloquentia, qualis Pindari, numeris fertur lege solutis.
Thamaris, Tamiris, Tamris, Thomyris.
Stephano
Quod Calaber post Homerum dixiit:
Tundo, Ferio, Quatio.
Tonitrua dici debeant, dissident, inquit Fl. Sosipater lib. 1. Poeta nunc oblitus --- Tonitrua nundum Horrificant ---
Tonitrum, Philoxeni Glossae, aliae Tonitruum.
Terrificique ruunt tonitrus ---Lucret. Lib. 7.
Tosillas, addito ex Festo Tonsillam esse palum desolatum, Deminutione scilicet a Tonsa. At medicorum filij, physicique norunt, quid in homine Tonsillat. Excerpta de Glossar. paulo diuertuntur: Tusillae, . Tonsam habes Aeneid. 5.
Ibidem: Sed ista Tonstrix ---
Ex eo scribendi genere figurauit Cicero Tonstriculas. Romae in Museo Card. Carpensis:
SEXTIAE. L. TERTIAE TONSTRICI
Hoc idem firmatur ex paragogo Tonstrina. Priscian. l. 4. Tonstrix, tonstrina. Item tradit scribens in Virgilium, vbi et Defenstrix profert e Ciceronis Timaeo. Charisius tamen l. 1. Institut, tollit T Tonsrix, Fosrix, Cursrix, cui Manutius adhaeret. Cuius ratio: quia foerainina ista accrescunt benefi cio vnius consonae. Prae quib. Prisciani nota placet in Virgilium: Debuit Tonsrina absque R esse, nisi Sonoritas coegisset. Tantundem dic de Tonstrix. V. Esdras, Redhalo.
Topaxius. Stephanus: Topazin enim Troglodytarum lingua significatonem habere quaerendi. Vide caetera. Scribitur et sillaba minus Pazium. Hesychius: Pazium, quod et Topazium, lapis preciosus. Orpheo quoque sillabis tribus:
Topper. Dicitur enim quasi Toto opere, vt Semper, Semiopere, Nuper, Nouo opere. Istud alterum peccant in Fabio libranj lib. 1. c. 6. et Festo.
Glossiae per I: Torpido, Turpedo,
Torsores Priscian. lib. 9. Item lib. 10. Torsum, vel Tortum. Item lib. 11.
Torto, vnde Toral, herbarum congeries manu torta, sessui apta Torus erat primitus, Isidor. lib. 20. Orig. c. 1. Virgil. indicat l. 5.
Plin. l. 8. c. 48. Antiquis enim torus e stramento erat. Prop. l. 3. EI. 13.
Apage asperitatem Libris, et Saxis incusam, ac Virgilio Carpensi. Varro vndeunde deducat, leuat. In primo de vita P. R. apud Nonium in Toral ab herba torta: in 4. de LL. a Toruo. Alij a Toruando artis, quam naturae curiosiores. Alij ex Torus. Edunt nouatores apud Prudentium cum H lib. 1. contra Symmachum:
Aduerbia in Ens, Totiens a Tot: Quotiens a Quot, et a Multo Multotiens, et Aliquotiens ab Aliquot. At lego Sallust. lib. 1. histor. Neque detrusus aliquoties terretur. V. Quotiens.
In ijs trabeculis trabes.
Trachala aspere in medio. In Festo Ariminenses audiunt Trachali.
Traduco. Transdo veterib. Fuisse memorat Donatus. Sic legit Ciuacius in Accij Telepho: Nauem in fugam tranddunt. Sic Pandectae Flor, in Caesare Transditus pro Traditus legi volunt. Intercedunt Notae ad Nonium, quibus sit Tradunt, quid receptius, ac ciuilius.
Traduces. Velleij lib. 2. edente Lipsio: Incolumique omnium, quos transduxerat numero. Transduco Pandectae Flor. Sic agreste Latium cum solitaret ex integris voces constare. Papirianus. Trans praepositio interdum plena est; vt Transtulit, Transactum, Transeo, Transitus. Interdum minuitur, vt: Traijcit, Traducit.
Tralatus. Romae iuxta palatium Bononiense.
CORPORIBVS. TRALATIS
Id clamitant alij Hunc tu tralatumin macrocolum veterib. Esse Codicib. addito: Nec tamen sic in nostro scripsimus, ne omnia velle immutare videremur. Tantum rem notasse, inquit, Antiquitatis causalacuit. Superaddit in 4. epist. ad Lentulum veteres Codices praeferre: Causam regiam alio traferebant. Donatus in Phormionem: Transdere veteres sonantius, quod nos lenius dicimus Tradere. vt Tralatum, quod nos Translatum eontrario.
Trans scribit Manutius ratione habita compositionis, vererum Librorum autoritate, adsensu Donati in Phormionis Prologum. Sic Transfero, Transsugium, Transfigo, Transfiguro, Transformis. Idem enim ius Trans, quod praepositionib. reliquis, quae modo integrae, modo admutilatae transeunt in alterius partis coniugium. Omnibus moderatur Vsus.
Vt trausiaci ne sagittis quidem possint. Velleij lib. 2. edente Lipsio Transiecerat.
Trama, quod trameat filum, et Trames Varroni lib. 4. de LL.
Transno, quod tam asperum Pierius in 4. Aen. iudicat, vt nunquam recipiendum sit. In ripa Danubij prope Budam:
VASTA. PROFVNDl AEQVORA. DANVBII. CVNCTIS. TRANSNARE. SVB. ARMIS
Trancillum, a Cellendo, seu Recellendo. Praepositurae namque Cis, et Trans, quia recedunt a medio, illius carentiam nonnunquam conuoluunt. Est ergo Tranquillum, cum mare in itu. Aut reditu non recellitur vi, aut impetu, sed pae[?]e conquiescit. Seneca nimis hic apertus lib. 5. qq. Nat. Praefat. Sic tranquidum mare dicitur, cum leniter commouetur, nec in vnam partem inclinatur. Itaque si legeris: Cum placidum ventis staretmare: scito illud non stare, sed succuti leniter. Et dicitar tranquilium: quia nec huc, nec illo impetum capiat.
Germanice facta tuorum, Silius Italicus. Velleij Lipsiani lib. 2. Vt ad maiora transscendam, duobus SS. Trascendo reperias quandoque Transscribo similiter, et Transcribo pro Librorum, aut opinionum varietare.
Translabor. Traluceo, vt Tralatus,
Antilena, Postilena. Nam et Transinunt dixere veteres pro Transeunt, vt Prodinunt pro Prodeunt, Festo. At Transennam duob. NN Libri, editionesque paene omnes Plauti, Ciceronis. Lexicon Cyrillo inscriptum: Transenna. Funiculus in carcerib. tentus.
Tramisit, Traposuit, inquit Vel. Longus. Tramitto, Traseo, Trafuga Tullij Codicesprisci, Victorius. Nec damno, nec exoseulor. Ea cum praepositura incolumi mihi potiora.
Annali Taciti 13. Syria transmotae legiones. Insolentius Tramoueo, Tramotus.
Ita Libri prisci teste Gifanio. Antiquitatis patrem suspice Plautum in Epidico:
Threx, vt antea Threci. Neque displicet. Nam Graeci Thraecia.
Tremescunt habetur in vndecimo. Item in Bimargo Varronis referente Nonio:
Glossarium Latinograecum: Tremesco. Pauesco, Caleseo. Dices haec nata e flexu secundo Pauere, Calere. Non a Flacceo Flaccisco? Pacuuius Chryse:
Vetustisco vnde? Est vero Nigidij lib. 10. Grammaticae. At in Columellalib. i. c. 6. de RR. reperio per E: Vina celerius vetuste scunt. Mitisco scribunt in lib. 4. reip. Ciceronis: ideone proijcies Mitesco mundo obstrepente? Item Incuruisco lib. 3. de Orat. et Tuscul. 1. Macesco, et Macisco probat Scaliger in lib. 3. Varron. de RR. Lucesco Vsus promiscui: notat P. Victorius ex vetere Tullij pagina Lucisco. Veteres tam Luci, quam Luce dixere. Putisco 4. de Finib. Animam sui datam pro sale, ne puticeret. Contra Putresco Val. Maximus post Tullium: Nihil interest an humi, an subime putrescam. Putrisco autem, et Putresco nescio quomodo fiat, vt mihi minus rideant. Vide Lucisco, Iuuenisco.
Vnam a M. Cornelio, quam a trib. ei Tabernis, vt opinor, dedisti. Sic idem legit lib. 2. epist. 11. et 13. Item 27. Emersam commode ex Antio in Appiam ad Tres Tabernas ipsis Cerialib. Sic editio a Victorio humanissimi Gruteri iudicio emendatissima.
Triumuiri, vt Duumuiri. Sic scribunt in Tullio lib. 3. de Orat. Pontifices veteres propter sacrorum multitudinem tre suiros epulones esse voluerunt. Atque adeo credibile est Ciceronem a Pontificum vetere scriptura non abijsse.
Treueri, Vopisco, et Trebellio. Item Triuiri I in prima, E in secunda. Latinis, Graccisque Auctorib. Treberi Eusebij Pitheanus Codex. Nec absque recti imagine. Quippe S. Quintino MSS. quem Petrus monachus obtulit annos ante quadringentos, habet Trebetam antiquissimae huius vrbis conditorem. Treuiris dicitur D. Hieronymo lib. de Scriptorib. Eccl. Tacito, Saluiano, Adoni, idque vsitatius. Ptolemaeo
Tribunale sillabis quatuor Quintilianus minus probat lib. 1. c. 6. V. Al, Ale in Variantia.
a plerisque veterum, inquit Gellius lib. 13. c. 9.
Insapiens. Eaedem: Bicapites,
Trigesimus. Cum N intercalario Tricensimus
Tricastus per A, Pighius Annal. l. 2. Diodorus Siculus lib. 11.
triplicem exercitum. Postmodum recte per F, vt infinita alia.
Mulciber antra scribitur Silij lib. 14. Aeneid. 3. Trinacria Aetna Mare Trinacrium Fast. 4. Seruius agnoscit quoque absque R posteriore Trinaciam. Recte. Ita Homerus Odyss. lib. 12.
Cointus Calaber lib. 5. Apollonius in Argon. V tramque scripturam ponit Tzetzes: Siciliam dicit, quam et Trinacriam, Trinaciam vocant. Vtraque posita scriptura Strabo lib. 6. absque R secundo putat suauius. Variat et principe literae scriptio, et Origo Etymologo Trinacro e Sibyllae folijs, quam laudant Suidas, atque Eustathius in Homerum. Per Th, seu O scribunt, quibus visum est vocabulum hoc fictum ex a Tridente. quod scriptione quoque varium discas ex Etymalogo: Thrinax instumetum operis tridentis specie, ex Trinax et Triumphus. Sic Suidas, atque Hesychius. Scribitur quoque Ouidio:
Alijs Trinacis absque R. Nec praetereat nos illa Hesychij nota:
Plinius lib. 3. c. 8. Triocala per o pusillum Diodoro lib. 36 qui nomen clationis causam pulcerrimam enudat. Stephanus ex Philisto notat In Tricalino, quem ante fugitiui iam tenuerant. Scriptum quoque Triocla reperitur errore pusillo, si modo aliquis est. Nam et A expungitur in Classis, quod ab eadem est Origine.
Trifilio, Tripalo, Triphalo, Trippolyto, Trifolio in constanti diuinatione.
Tropas in Turonensi lib. 1. c. 7. Item luxatis elementis Troipas. Trispas male. Vide Leopardum lib. 4. Emendat. c. 9.
Triquedram quibusdam scriptitatum index est Quintilianus lib. 1. c. 6. Scilicet vt Quadram a Quatuor.
patriciorum Iuuenalis Sat. 8. vulgo legunt. Ios. Scaliger in Catullum Transcuria sententia longe diuertente. Priscianus in 4. Aeneidem Tricurium praefert, si modo editum recte.
ficulno folio. Quod opiner. Nam et Quiu ego ipse, cum scirem ita maiores locutos esse, vt nusquam nisi in vocali adspiiratione vterentur, loquebar sic, vt Pulcros, Cetegos, Triumpos, Cartaginem dicerem. Quibus verbis mutata Consuetudine subindicat Triumphum cum Ph dixissc se, aliter autem aliquando. Dicere autem adspirationem a prima sillaba in vltimam sillabam transire, haut placet. Quasi hae notulae auicularum instar de ramo in ramum defiliant. Docere porro Triumphum a Triumpho Originem vna, atque antiquitatem inuidere, aut profiteri nescire. Nam et viri non Romani, et nationes aliae ante Romanos triumphauere, et ante Capitolij adscensum Triumphi nomen, et tes fuit, quae alij veteres aliter. quam Andr. Brabantus tradidere. Ciaret quoque de Ciceronis mente Triumphum per F, non scribendum: cui sollenne fuerit Triumpum absque H scribere. Quarta Originatio si admittetur Triumfator testis est Carrion in lib. 1. Val. Flacci. Sic apud Goltzium in Nummo Constantij vltimo TRIVMFATORI. In Valentiniani, Valentis, Gratiani TRIVMFANTI Ac ita paene semper insecutis reip. Romanae deflorescentis temporib. Sic scribi volunt Triumfus Silburgius, Frischlinus, Melissus: quibus in opposita statione satis fuerit vnus Manutius.
Troea (etsi Troiia, neque Troiiia, quae nunc Consuetudo valentior deiecit. V. Maiia. Quaerit Priscianus in lib. 1. Aen. Cur Troia, cum apud Graecos diphthongum Oe inpriore habeat sillaba, non seruat etiam apud nos? Respondet: Quia in dissillabis, in quibus Ai, vel Oi diphthongi antecedunt, apud Graecos sequente vocali diaeresim soent facere Latini plerumque, et pro consonante duplici accipere I, et eam a priori subtrahere sillaba, et adiungere sequenti. Quamuis antiqui solebant duo II scribere, et alterum priori subiungere, alterum praeponere sequenti, vt Troiia, Maiia, Aiiax. Hanc tamen Consuetudinem habuerunt Aeoles imitantes, qui per diuisionem: dicunt , et multa similiter diuidunt. Nec omittendus Vel. Longus in Orthographia: Qui Troiam, et Maiam per vnum I scribunt, negant onerandam pluribus literis scriptionem, cum sonus ipse sufficiebat: hanc enim naturam esse quarundam literarum, vt morentur, et enunciatione sonum detineant. Quod accidit et in eo. Quod dicimus. Post pauca: Cum appareat per vnum I Troiam scribi apud Graecos, et M aiam, non est nobis altera I necessaria: cum in nomine non scriptio immutetur, sed sola enunciatio. Vide Isidorum l. 1. Orig. c. 4. et 26.
Graiugena cur cum V perscribuntur? Quia ex Troiia, et, Graiius vertunt I posterius in V Ita Prisciarius scriptis ad Aeneidem duodecimam.
Trophaeum, Libri veteres assentiente etiam ratione Graeca. Graeci namque Tropaeum maiorib. suis arrogat in Oratore Tullius, ac suae Consuetudini iam desitae, vt indicant verba. Quare tectius Trophaeum per Ph: idq. non tam ex vniuer sae Graeciae, qua ex Atheniensium plebiscito, quibus scriptum Triumpho. Certe in Maronis Romano Codice, et antiquioribus aliquot non inesse adspirationem Pierius adstruit. Velle suum cuique est: ego non facilis a recepta scribendi abire ratione. Existimo autem eum Atticismum, aut non considerasse, aut nescisse, qui Tropaeum pro oracalo venditant. Addo quod etsi Rhipbeos montes, quos illi seribunt Apua, Asparagus, Enipeus. Nec abs re norauit Tzetzes in Hesiodi Adspirant enim Attici Lispons dicentes Lisphous, et Sphetla pro Spetiis, et Amphechei, et Ephises, quae communiter Trophaee, habens. Deliberate sic ille scriplit, cuius oculis Graeca vox obuersa batur. Attiscismum quoque Vulcanius in his ex H. Stephani Glossario agnoscit: Conspector, Siphunculus, Sipunculus admittit Barbarus in Indice. Zophyrus pro Zopyro vett. MSS. Iustini lib. 1. Ratum vnde? Veteres Graeci dixere Raphyn Glaucus in opere de Condimentis per P tenue vacat Rapyn. Camphasus equi vocabulum: licet Campasus videbatur posci, vt Campae.
crassa Persij Satyra 2. vnico C. Ita Callimachus Phaseis:
Verum Persij vetus Interpres ex eo retur Maronis amicum Tuccam appellatum. An ergo Tuccetu C reposito? Audi Philoxeni Glossas: Tucca, Tuccetum, Tucceta geminante C, vel apud Arnobium lib. 2. Glaciali conditione tucceta.
Tetuli. Lucret. lib. 6.
Terentius in Andrias.
Namque agor vt per plana citus sola verbere turben, Sic legit Charisius, sic Seruius: nisi quod vacillante memoriola Catullo id tribuit, quod Tibullo debuiti.
Tyrsitones: alij Torsiones varietate iactissima.
Tundendo declinant Varro, Priscianus, Seruius in l. 1. Georg. Sane Tus sine adspiratione dicimus, inquit: nam antiqui Thus dicebant , quod displicuit. Tura enim a Tundendo dicta esse voluetunt, aglaebis tunsis, cum quibus dicitur fluens de arboribus coalescere. Accedit Sosipater lib; I. Instit. Apud Brissonium in Parergis, B. Germani Lexicon, et Pandectae Fl. eodem modo, quibus adhacret Carrion Notis ad lib. 1. Val. Flacci: Tura scribo, non Thura, inquit: suffragantibus veteribus Codicibus et Grammaticis. Cum his I. Scaliger ad Theophrastum. Virgilius Carpensis Manutio, et Longobardicus Pierio testibus, qui ambo sic praescribunt. Res paece in aequipondio: alim sum enim paria sunt momenta. Thus Dicitur Thus, inquit, id est, Sacrificare vnde adspiratur Th. Hanc opinionem probabiliorem clamat Pontanus lib. 2. de Adspir. Erythracus in Virgilium. Adduntur Inscriptiones. Romae in aedibus Caroli Astalli Marmor.
THVRE. ET. VlNO. GENII. EORVM. INVITENTVR
Narbone par Tabula:
THVS. ET. VINVM. DE. SVO
Schidae Roscij:
ITEM. THVS. VINVM. FAR. E OLEVM. AD. SACRA. PRIVATA
Andr. Brabantus priorem opinionem Isidoro ad scribit. Laudateum lib. 16 cap. 8. at eo loco ne Thusci Italiae gend est a frequentia sacrbrum, et thuris vocata, id est,
Tusco rege, non a Thure: estque sine afflatu in Libris, in Saxis. Ita placitum Erythraeo, Anton. August. Dial. X Antiq. Manutio, Pontano, Andr. Brabanto. Gifanio, Carrioni. Plinio vero longe aliter placitum l. 3. c. 5. Lydi. a quorum rege Tyrrheni, mox a sa crisico ritu lingua Graecorum Thusci sunt cognominati: sunt enim Ab experentia ministeriorum circa diuinum cultum, qua alijs praeminebant, nunc quidem ob scurius, olim cum accuratione maiori Graeci, Thuscos appellitabant. Festus eadem prope cum Plinio. Verum exstincto Spiritu in Romanorum triumphis:
DE. TVSCEIS. PRIDIE. NON. MAI
Romae ad S. Basilium aliter:
CONSVLARI. THVSCIAE. ET. VMB THVSCI. ET. VMBRI
Ita raro quidquam certi exsculpas ex prissis
aditum difficilem habet, id. est Maniliorum. Ergo caret adspiratione. At Thusculum, pusillum thus. Plautus Aulularia:
Tutelaris?
Neptunus, Portunus, Mutunus melius, quam Tutunnus gemino NN. Per A Tutanus apud Arnob. lib. 4. non male.
Thoana per o, et [?]. Atrianus in Periplo Euxini: Tuana in Cappadocia, Thoana dicunt: sic enim denominantur Thoantis, Taurorum regis causa. Inde
Non Typhoeus secundam inuadente biuocali, vt male praecipit Tortellius.
Tyrrbeno duec Lydorum dictos tradit Festus: alij a Tyro, vt Coelius Rhodiginus: alij quod A quo literae detractione [R] et alterius accessione [N] Tyannus dictus est. Thyrses autem, Turres, castella, et loca munitiora sunt Dionysio lib. 1. Antiq. Rom. Lucanus:
Tyros Aen. 4.
miris scriptorum laudibus tollitur: tu liter atis auis, atauisque procreatus non minoris mihi es: quippe doctrinam pono ante natales. Ea re non tacitus nobis relinqueris. Tu Mahometi Arabis praestigias, ementita fatiloquia, cloacariam spurcitiem nobili carmine per vniuersi theatrum traduxisti, et colluuiaris vitae eius infamia demonstrata, splendor vitae, morumque tuorum, ac doctrinae feliciter emicat. At parte ex alia Alexandri Farnesij Epicedium cum adornasti, quanti patria tibi esset, eo dilaudato, qui Belgicae orae arma victricia, vitamque deuouisset, demonstrasti Tu Atrebatum, et Artesiae ornamentum singulare primus omnium annos ante duodecim Otthographica nostra perlustrasti, atque cum humano genere, vt communicarem cohortatus es, --- . Pareo: inq. laboris partem te voco, Dispice, amabo rectene Vagitanus diuertente Viue Viue cribatur ille, penes quem essent humanae vocis initia: Batillum, Vepicus, Vertagus, Vesaeuus, Vettonica, an Bettonica, Vindemiator, an Vintemiator, an aliter. De Virgilio familiari tuo vetus est disputatio: Operis integritas omitti vetuit. Vide etiam Vlysses, an Vlixes, et opus eius Vlyssiponem: Opus, inquam, hoc vrbis sit, an equilis, dispice. Vnguere, et Vrguere probas? Reliqua huius commatis, et vniuersam Orthographicorum tractationem tibi amicissmo cepiti transmitto, et submitto.
Vaccinium, an Baccinium, Vacca bos, an Bacca scribendum. Scribe igitur:
Sic in Virgilio Carpensi, ac Vaticano fide Manutij.
Vaciuas aedes aurium in P seudolo, et Casina. Prisci Vacus: ex quo Vacefit. Monitum alibi.
Vaeiouis. Gellius lib. 5. cap. 12. si modo recte habet: Ve enim particula, quae in alijs, atqne alijs vocabulis variatim per hasduas literas cum A litera media, immissa dicitur in duplicem significatum, eundemque ititer se diuersum cadit. Post pauca: Vaeseum, Vaehemens, et Vaegrande. Tum absque biuocali producit Vesanos, Vecordes, Veioem, quae tria postrema pura sonora scribenda sunt. Eccur non similiter tria prima? Vehemens quaere in sua serie. Omnia vniformiter pura videntur absoluenda vocali in Lucretio, Marone, Ouidio Dispice, Lector, qui possit hic Gellius emendari, et an lib. 16. cap. 5. sui corrigendi viamne nullam aperit. V. Vepicus.
Vago. Serenus: Rure puella vagat arido. Prudent. hymno 6.
Liber vagat per auras. Priscian. lib. 8.
Vaticanus. Gell. lib. 16. cap. 17. Vagitanus deus nominatus, penes quem essent vocis humanae initia: quoniam pueri simulatque parti sunt, eam primam vocem edunt, quae prima in Vagitano sillaba est. Fit autem a Vagito. Papinius:
VAH. QVID. LOQVOR.
Vach nihili est.
Hoc quoque notandum quod a Valido Valde pro Valide per syncopam profertur. Verum in L. 27. D. testam. q. facere p.
Valide stultam Celsus dixit, vt Valide sapientem Vlpianns in L. 4. §. Idem Pomponius D. De edili. Vide Caldus, Soldum.
Valetudo per E scribendum contra Analogiam. Ecquam illam? Nam Valetudo per E stat hac Analogia, Torpedo, Flauedo, Rubedo, Nigredo, Albedo, Muccedo Apuleio. Neque huius Competentiae vim frangunt illa: Aritudo, Vanitudo, Aptitudo, Lentitudo, quae omnia ex nominibus oriuntur: supegunt ex Verbis eiusdemmodi cum Valeo. Ergo pro ipso E pugnat Analogia et quidem ab eodem genere Valetudinarium. Senecae. Promunt ex Horatio Dura valetudo Amplector. At cum prope infinita varient in Orthographia, cum Genitrix scribatur per I, ac per E Genetrix. Cur non etiam Valitudo? Certe supinum est Valitum, vnde Valiturus Liuio lib. 35. nequod aliud per somnium nobis obijciant. Et obseruaui Vulcanium edere semper in Apuleio Valitudo per I, Lipsium scribcre, itaque esse correctissimae Iustini editioni Parisinae.
Vanduli.
an VAPA? Cassiodorus lib. de Orthographia: Vappa, Vappa, Vappa, Surrentinum vinum C. Caesar nobilem Vappam dictitabat. Horat. Sat. 5.
Peccant Exemplaria, quibus alterum P defit. Neque quenquam moueat, quod apud Suetonium Augustus dicat Vapide se habere: hoc enim est a Vapor.
vt fama est --- Silius, alij quammulti. Apud Max. Victorinum Commentario de Metrorum ratione nescio ex quo vetere Poeta: Bascones armipotentes cum B.
Distractio, discidium, Vastities venit. Vastitudo, Cato, Gellius. Vastitas passim scribitur.
Vasum.
Vasates: etiam cum primam exrrahit.
Vascellium sillaba auctius.
Batillo valere iusso. Pro ratione valide vallata ijs est Origo ex Vase. Quam Originem primum notham perseuero. Fit enim Batillum a Patulo vna, alteraue deminutione, vt Quastillum a Qualus. Significantias omnes exeute, mecum eris. Deinde rata sit Otigo ista, quantumuis commenticia. Origini derogare non potest Consuletudo robustior? Non Antiquitatis, et omnis aeui consensus in Batillum? Scio Antiquitati placuisse Vaiolat et Viduum pro Biduo et Baiulat: Vatilli pro Batillo, fugit me memoria. Vatillum qui scribet,
Humeo, vt Iouianus lib. 1. de Adspiratione. Sed veteres Humus scripsere leniter Vmus. Alij ab Vdus, vnde Sudus. Alij ab
Venteralis pro Ventralis in rescripto Adriani. de bonis damnatorum. Alibi Apiasterum leci pro Apiastro. Malim absque Spiritu Vbertas, Vber, totamque cognationem.
Quoquumque scribit Cassiodorus, V. Cum, Cur. Aliter fert Vsus.
quaeque sunt hoc genus composita, abque diphthongo conscribenda sunt, Gellius lib. 16. c. 5. Macrob. lib. 6. c. 8. Ouid. in Fast. Cicero 1. Tuscul. Vide Vaescus, Vepicus. Adamantius Martyrius cum biuocali Vaesenus, quod subiectioribus pagellis vide.
mobilis aer qui in Prudentio scripturiunt, minime prudentes videntur. Iidem modo Antiquitatem, modo Nouitatem absque Gratijs affectant.
Vi mentis dicatur, vitiosi spiritus accessione scribitur. Cornutus apud Cassiodorum Vehemens, et Vemens apud Antiquos, et apud Ciceronem legit, in quo Consuetudinis, quam rationis vires agnoscit potiores.
Belitra Italiae ciuitas, non pro cul Roma.
Bellocassos, et Vellocassos Librariorum inconstantia. Pithoeus lib. 1. Subsec. c. 3. Et vt Baiocasses eos esse concedamus, qui apud Caesarem Velocasses, Veliocasses, et Bellocasses.
Sin venibunt: quid sieri possit, videbimus. Est autem conflarum ex Venum ibunt, Venum eo. At Veneor etiam scripsere. Plautus memorante Diomede lib. 1. Egone illi venear?
cum N: quia non est sine vento, inquit Fl. Caper. Besica, et Cassiodorus. Auersatur vtrumque Consuetudo, qua Vesica scribitur, et Persius. Glossae Vesica,
Ventrosa ac patula minus vtilia. Sequitur in Emblematis Alciatus:
Plauto sillaba auctius scribitur Ventriosus in Rudente:
Auctius literula Ventricosus. At vbi legerim, fugit me memoria. Sic Arcadius, Arcadicus, aliaque non pauca.
pila dicuntur, quod veluti verua habent praefixa, Festus. Cur non ergo Veruata? Et vero ita flagitat Festi series. Praeit enim Veruncent. Passeratius vindicat Verata. Non agam seditiosius. Verua: ergo scribi potest Veruatus, vt Arcuatus ab Arcu, et a. Dorsu Exdor suare. Potuit et A deciso Verutus, quod vsitauit Consuetudo. Cur non et V deputato Veratus, vt Senatus?
Vuircetorix.
quondam nomen memorabile ab alto
Silius lib. 8. Consentiunt in hanc scripturam Codices vniuersi. Festus Vegrande frumentum, paruum intelligit. Item Ouid. 3. Fastor. --- Vegrandia farra coloni
Ecquid aliud Vestibulum quam Stabulum pusillum? Sic pro Pico blandius Vepicus scripsit Silius. Adde Colonienses membranas Carrioni laudatas, et Oxonienses Barthio, quibus sit Vopicus, cui in hac historia nihil loci; Vepicus scripturiebant. Vbi sit Vepici mentio curiosule quaeritat Barthius? Respondeo hoc loco Silij lib. 8. Dico etiam ex Barth I folijs lib. 9. Multa sunt in Lucretio, quae alibi frustra quaeras: iam vicissim scitor. Cur non in Silio pauca, quae alibi frustra quaeras? Ipse nulla sententia rescribit: Vos Picus.
Maledicus, opinio est Eutychis. Alij per I. Lucretius:
tamen, et Sui simile genitiuo casu, nec aliter dicitur. Nam vero simile Latinum non est, Charisij iudicium est lib. 1. Disseparauit Cornelius Celsus medicinae Latiae Tulliolus in Praefatione: Verique simile est Hippocratem, et Erasistratum. Ianus autem Guilielmius scripsit, et inscriplit Verosimilium libros.
Beritas? Respondet insulse.
Vermis, Vermex. Iisdem Puluix pro Puluis.
Berna.
Iuuenalis.
Verrucossus. Similiter in Fabio Plutarchi.
Vertagus est, et vnde dictus. Mihi quidem Vertrahus, inquit, legendum prope videtur, veluti Fertrahus a Fera scilicet Trahenda ad dominum. Neutrum volo. Et firmandi conatus vanus est. Nam Vertagus est canis promtissimus, expeditissimusque, qui se Vertit agit quoquo versum. Scribatur igitur vti semper ante Turnebum lib. 14. Martialis:
Quod si mihi par cum Nouatoribus audacia, reseripserim Fertagus, pro eo, qui Fert agit ex formula vetere Ferre agere. Neque proprium est, vt illa Ouidij Metamorph, lib. 3.
Neque a natione, vt Lacon Ouidio, et Belgicus Silio: sed quod diximus, Vertere agere potens: aut Ferre agere. Vnde sequitur:
Fertrahus autem, et Vertrahus duriora sunt, et alieniora Illaeso lepori: in Vertago autem, et Fertago omnia in sunt. Verum mutationem omnem omittamus, meritoque receptam lectionem retineamus.
Verticem dicit per E, fluuij Vorticem. Cui tamen opinioni lib. 1. Sosipater insistit: Vertex a Vertendo: Vortex a Vorando, inquit. Potest eo iuuari:
Sed venti Vortex dicitur: nec a Vorando tamen. Rectius Corputus apud Cassiodorum Antiquitati Vorticem ad signat, et Adamantius. Et vero non aliter prisci ante Scipionem Africanum, quam Vortex, etiam capitis. Vide Quintilianum lib. 1. cap. De Orthogr. Aurusianus quoque Messus non aliter dici retur Vertex, Vortex, quam Voltus Vultus, Volnus, Vulnus.. Aptiora poni poterant exempla de Festo: Homo, Hemo: Holus, Helus. Dorib. Apellinem Festus. Vide priscorum Orthogr, Priscis Vorto scriptum: et Plauto in Sticho:
posteris Verto.
Verso amne, siue a Vertente amno, quod olim pro Anno scriptum. Propertius lib. 4.
Sic Vertumnalia. Alij Vortumnus. Quidam Vertumus. Vide Portunnus. Apud Donatum in Adelphos Vda repetita Vertunnus.
Berlix,
Ve , et Saenus. Ex hac parente multip lex, nec illegitima suboles nata. Vesuuns triplici VVV ex opinione Cifanij apud Statium et Val. Flaccum. At Gifanium id moliri vociferatur Carrion tam contra veteres, quam contra melioris notae vulgatos Libros. Vesuuius tritissima ratione scribitur Plinio, Senecae, Liuio, Tacito creberrime, vt ex Miluo Miluius. Vesuius
Iterum lib. 10. Val. Flacc. lib. 3.
Sic ibi veteres Codices, inquit Carrion, cum vulgatis sit Vesbius nota transgressione V in B. Statius lib. 4. Syluarum:
Vesubius etiam, ac Veseuius annotat Vinetus. Ausonius in Mosella:
Bibius Bebyus, Baebius quae tria titiuillitij facio. Addit non adspernanda; Besbius, Vesubius. Plutarcho namque tom. 2. libello de Sera Numinis V.
Vispillo, et Vispilo alias leguntur.
Hesperos proprium. Testimonia passim obuia. Silius lib. 16. Hesperos, et prima stringit vestigia planta.
Vespertinio, Festus.
Familia vestiarium petit, victumaque. Bestiarium, seu Bistiarium. Hesychius: Bestia.
Vectones, Sil. Italicus lib. 3. Strabo lib. 3. Plin. lib. 25. cap. 8. Perusiae in aede D. Angeli: VETTONENSIVM. IVDICI V. Vettonica.
mansus siccabit lumina succus, Sammonicus Serenus. Plinius lib. 25. cap. 8. Vettones in Hispania eam, quae Vettonica dicitur in Gallia. Plinij lib. 25. cap. 13. Vettonicae farina conueniet. Dioscorides lib. 4. Bettoine. Ibidem cap. 1.
Vetusius per S. Sio olim Fusij, Valesij pro Fuerijs, Valerijs Quintiliano, et Festo.
Vixoris per I in primore sillaba, et quibusdam per B Bexoris: vtriusque nota e priore tomo Variantia.
Onfentina cohors olim scriptitatum Festus testatur: Lapidum quoque momentis impulsus Delrius in Epitomam Liuij 9. sic scribendum censet. Lucillius:
Ad iuuandum, opinor, pleniorem literae enunciationem. Boeoti in crassio nati aere sic extulere
Cem. Vigesimus autem per G, reijeulum videtur.
Palaemom Vicetinus insignis Grammaticus. Libri alij, et Saxa. Vetusti Lapidis imaginem denuo fingit Hermolaus in 18. c. Plin. lib. 3. (qui cap. 19). Veronam, Vicetiam Opitergium)
SEX. ATTILIVS. M. F. SERANVS. PROCONSS. EX SENATI CONSVLTO. INTER. ATTESTINOS ET. VICETINOS. FINIS. TERMINOSQ. STATVIT.
In thesauro Gruteri pag. 198. paulum differenter haec expressa: Atilius vnico T, Serranus duplici R, Atestinos T solitario, quae omnia correctiora iudicamus. Item pro Statuit, Statui iussit. hie discrimen haeret in re. Lapis aliter apud Fregellas:
M. ENNIVS. MV. F. MEN. VICETINVS. SCR. AED. CVRVLIVM. ARMAMENTARIVS. DE. CVRIA, Q. DECVRIO VICETIAE
Vicentinorum saepius in epistolis Plinius, et lib. 3. cap. 19. quibusdam editionibus alterius Plinij sic est.
Vicea per E. Per C, non T. Varro lib. 1. cap. 31. de RR. Vicia dicta a Vinciendo. An a Graeco Galeni
SILVANO. SACRVM ONESIMVS VILICVS L. V. P
Et Pandectis Fl. Vilicus, Vilica priscum referentibus morem. Meursius in Catonis contextu duplicat: in Notis simpla vtitur vda. Origine videtut vnicum L posci: Homero enim Vila. Pleraque enim militiae nomina rure petita sunt, et Cohors ipsa. Vsus tamen duplicat Vdam. Sic quae Plinio, Melae, Silio, Maroniest Ilua, scribitur in Solini cap. 8. Vilba.
Vindimia, Vino demendo, quod proxime e collectis, pressisque vuis diffluit.
Ouid. Fastor. 3. At non effugiet vndemitor: hoc quoque causam.
At hoc concisum.
Secunda namque tenditur conuenientibus tertia, quartaque sillabis in vnum Vindemiator Origini conformius a Vindemiando. Varro lib. 4. de LL. Vindemiator, vt Vestigator, et Venator. Columella lib. 11. cap. 2. Vindemiator apparet, quem Graeci Vintemiator, Vintemialis, Vintemia. Vindemitor, et Vindemiator lib. 18. Plinij a Gelenio eodem capite tricesimo primo.
vtraque significatione, inquit Priscian. lib. 18. non Vendico per E, Libri veteres, Pandectae Fl. Competentia: nam per 1 dicimus Vindex, Vindiciae, Vindicta. Aggere Lapides.
LOCVM. VINIAE. PVPLICAE
Festus per E, et communis Vsus.
Vinitianus, vti in Caesare Vintianus.
Vipsanius. At. Fuluij Nummi Vipstanus. Item in Tabula Fratrum Arualium cum P et T: itaque Tacitum censet emendandum Gruterus in torrentissimo illo Antiquitatis oceano. Iisdem. literis Tabula alia in Vaticano.
virum bis factum memorat: inde nomen. Nec desunt Libris, quibus sit Verbius. Verum Adamantium audire iuuerit ob multiiugam eruditionem: Virbius, quoniam virum bis factum esse memorant tanquam sit Virum bonum. Alij deum, qui viribus praesit, interpretantur. Maro lib. 7.
Quem locum illustrat Adamantius.
Vita,
Virdumarus per V in Romanis triumphis pag. 297.
M. CLAVDIVS. M. F. M. N. MARCELLVS DVCE. HOSTIVM. VIRDVMARO. AD. CLASTI DIVM. INFERFECTO
Propertij Liber Ios. Scaligero lectus per T Virtomari. Viridomarus quinque sillabis plodit Manutius. Non ausim, qui sciam, nimium in talibus luxuriare Orthographiam: presertim
Viriodomarus, quod ego quoque exosculor. V. Andomariis.
Amoena vireta. Ita depostulat Competentia: Rosetum, Pinetum, Palmetum, Quercetum, Virgetum. Siqua C admittunt, illa fere sunt, quae ex casu curtato proueniunt: Carex, caricis, caricetum, carectum. Salix, Salicis, salicetum, salictum. Sed et alij propterea Virectum scribunt a Virice (quam vocem Politianus vsurpat) detorquentes. Implorant ijdem veterum Codicum opem. Simili adiuuantur. Festus enim auctor est veteres Dumecta scripsisse, quasi a Dumiceto, et Dumice inclinata voce. Certe Claudiani Oda 2. in Plantiniana editione legi Decorent virecta Baetim.
Vergiliae.
Viriatus, Libri, et Monumenta. Appiano in Hispania
Vergilins? Posterius scribit Politianus, ac praescripsit Miscellan. c. 77. epist. 2. et 3. lib. 5. Inuenit ipse Volsinis mensam quampiam marmoream vetustissimis, paeneque exoletis characterib. intra aedem Christianae Virginis, quae pro ara est Apostoli Petri, vbi VERGILI legitur. Sutrij similiter in altera lapidea mensa idem scribendi genus non sine arbitris inspexit. Tum Pandectarum Flor, aduocatione vtitur, et Libri archetypi Iustiniani principis, Donati Commentariorum a Landino characteribus vetuuis, et Augustini, ac Columellae Libris Longo bardicis exaratis literis nititur. Sic esse in volumine Maroniano literis maioribus perarato, qui Romae in intima Vaticana Bibliotheca mire vetus est, testiricatur. Vocat in partes Senecae epistolarum Librum perueterem. In. id promit Inscriptiones marmorum, et Originem. Nam vt a Vere Vergiliae, sic a Vergilijs Vergilius, aut etiam ab ipsq Vere. Oriri nomen a Virga Virgilij pro nugamento ducit. Abeunt a Politiano quasi coniuratione facta, Musarum Quanquam credidtrim non fuisse proprium hoc nomen Poetae: sed ortum esse ex Virgilia familia satis nota, omnesque maibres eius Virgilios fuisse. Ethnicographus Virgilium maluit, et Epigrammata Graeca. Nam Collectaneorum lib. 2. apud Graecos, item in rusticis praeceptis sic annotatum. Virgilium a Virgis cognominatum, inter quas sit natus: propterea primam habere 1, non E, cui fuffragatur illud Calui:
Huic sententiae Priscianus succinit. Pontaci symbola haec est summa cum accuratione: Vergilius Petauij, et 3. MSS. Fab. Gellius, Plin. lib. 5 Epist. Et de Illustr. Grammaticis, Seneca passim, et Victor in Epitome. Priorem tamen Orthographiam, inquit, sequuntur Hieronymus, Augustinus, et literatorum vulgus. Nihilominus video vtrumque in Vsu apud bonos Auctores. Nam qui dictum putant a Virendo vel a Virga laurea, probant Virgilius: qui a Verendo, vnde dictus est Parthenias, vel a Vergilijs stellis, Vergilius. Pierius in quartum librum Georg. Armatissimas educit copias, quas nos de Manutij exemplo in campi patentia producere non pigrabimur. Non inficiatur Pierius in Romano Codice passim VERGILIVM, et VERGILI per E vocalem secundam feribi. Sed enim id ea de causa factum credit, quod mutatio lirerae 1 in E, atque itidem E in I, sit toto eo Codice frequentissima, vt Sublimes in aethere Nisus, pro Sublimis. Quique nonas alites pro Alitis: ant Phyllides ignes pro Phyllidis. Tum regidas motare cacumina quercus pro Rigidas. Fuerunt enim secula, quae 1 literam proferre mallent. Hinc MIRCIRVS ab antiquis dictus reste Varrone, qui nunc Mercurius, et ex eadem originatione Commircia illi per 1 secunda sillaba, quod nos Commercia per E lubentius enunciare voluimus. Quid quod ELIGANTER secunda sillaba per 1 scribendum praecipit Caper, quod ab Eligo descendat? Nemo vnus tamen dictionem ita proferre anderet. Pari modo idem auctor EXINTERAVIT, quod ex Interioribus verbum emanarit, et scribendum, et pronunciandum
Vergilius per E scriptum inueniatur. Aetatis quippe id Consuetudine, non ratione, factum contendit, tot alijs nominibus quod ad has literas pertinet pro temporum varietate variantibus. Quod fialiqua reperiantur monumenta, in quibus Vergilij nomen per E notatum sit: certe longe plura sunt, in quibus Virgilius per 1 legitur. Et, ne de Marone dictum dubitemus, visebatur in foro Traiani, proximis his, inquit, annis monumentum id, quod Honorij Impp. In Claudiani Poetae luculentissimi memoriam erexerant, in quo praeter Latinam Inscriptionem, quae facti confilium, et Claudiani meritum indicaret, Graece insuper
EIN. ENI. BIPTIAIOIO. NOON. KAI. MOYCAN. OMHPOY KAAVAIANON. P[?]MH. KAI. BAKIAEICEOECAN.
Ex quo manifestum est Virgilij Maronis nomen per 1 in publicis monumentis notatum fuisse. Apud Stephanum in voce Ex ea Virgilius Poeta Mantuanus andiuit. Obijcient in Suidae Collectaneis Virgilij Maronis nomen per E legi in dictione Virgilij metaphrasin fecit. Sed id magis absurdum, quod in eodem loco Vergillius LL geminato legitur Virgilium a Virga plerique dictum agnoscebant, id scilicet a matris somnio desumtum. Virgam vero recentiora illa tempora per E, vt nunc quoque vulgo dicitur VERGAM primo dicere, inde Vergilium eadem stribligine dicere coeperunt. Sed enim si ab Etymo nominis huius rationem petamus, Virgilio nomen a Virginali facie, vel modestia inditum interpretes affirmant, et in veterum scriptis, ac Inscriptionibus Librorum eius esse
P. PARTHENIATIS. VIRGILII. MARONS
Accedit huc Epigramma Graecum, quo Dido queri videtur alienum quid Virgilium sui nomiminis significatione fecisse, cum pudicissimae foeminae tam foedas impudicitiae notas inussit: ad id enim alludit finis ille:
Quare siue Etymon a Virga, siue a Virginali specie, vndeunde illi tam celebre, Virgilius per 1 scribi deber videtur. Quod vero apud Romanos in antiquorum monumentis nomen id per E nonnunquam notatum inueniatur, vt apud Angelum Colotium in eius hortis:
C. VERGILIVS, MARTANVS. COLONVS.
Hos aequo aliquo dato iudice percunctari velim, si tantum illis monumentis tribuunt, vt quidquid in illis inspexerint pro lege habeant: cur non et reliqua eodem modo scribenda censent, quo singula eodem marmore scripta sunt? Quippe Vergillius LL geminato, et Bone, et Care absque diphthongo in acquisitiuo casu. Cur quia in alio marmore peruetusto Romae Q. BER GILIVS legitur, non itidem praecipiunt BERGILIVS per B mutam, non per V digammon scribendum esse? Nam quod alibi legatur:
M. VERGILIVS. NARCISSVS. VIXIT. ANN. XIIII
non magis me mouerit, quam Verginia, et Verginius praeter Analogiae rationem per E quodam in monumento scriptum. Pari sententia hodie haudquaquam ego DEANA scripserim, quod ad D. Eustachij legerium: DEANAE. D. D. Neque MENERVA, LEBER,
Ione datiuo casu: tametsi Aquileiae intra aedem S. Secundi notatum sit:
IOVE. OPTVMO. MAXVMO. T. PETTIVS. T. F.
Neque itidem DIE, et VICTORE pro Dij, et Victori, quae itidem apud veteres Quintilianus agnoscit. Has mihi Pierius suppetias impedimentis abesse iussis.
Surreptum in viridario p anonem. Virdarium sillaba minus fuit in Lanipridij Codice Palatino, et Pandectis Florentinis.
Vitiligatoribus, quos Cato eleganter ex Vitijs, et Litigatorib. composuit, inquit in Praefatione Plinius. Vide Conuicium, et Conuitium, ex Vitio coalitum.
Vbisci: Straboni
Viniscunt. Hoc est, ambigo. Certe per 1 apud Priscianum, vt Cupisco. Vide Tremisco.
Ololygones asperari rursus contra fidem Plinianorum Codicum lib. 11. c. 37. Redi ad caput 13. de Spiritu Vol. 1.
M. Porcius Cuto, et L. Valerius censores vectigalia summis precijt, vltrotributa infimis locauerunt. Turneb. lib. 1. Aduers. c. 25.
X Vlyxes, quod inueni in Plutarchi Marcello disertim consignatum: Ex aeregaleae, quaedam Merionis, quaedam Oulyxis, hoc est, Vlyssis inscriptae nomine. Aequipollet enim duplex duobus sigmatibus. Hanc scriptionem Gifanioplacitam video epistola ante Lucretium, et Prudentium renouantib. lib. 2.
Ego trita feror orbita, non oppugnandi furore Plutarchi; sed quod ab vnius pictoris manu profectum est, non arbitror incommunem scribendi legem trahendum. Plutarcho etiam dico factum recte, et cum sede ita narratum, vti reperit. Mecum nominis Etymologia Lacrima exemplum Poldux, Pollux. Ciofanus in Metam. Ouidij perpetuo tenore Vlyxes, et Pierius saxum producit, in quo duplex, ac Gelenius prisca Plinij testatur Exemplaria. Cur autem per V? Aeoles
Vlyssis opus, Olisipo simplo sigmate, 1 Latiari du obus in locis sito. De duobus 1 facilis concesserim. siquidem Y in I extenuari haut nouum est. Sigma non geminari inimicum est Codicibus multis. Quod si diuinationi habenas in antiquissima nomenclatione vestiganda laxare conceditur, vt Hippones in Africa duo Straboni lib. 17. cur non in Hispania Hippo Vlyssis: vt vbi equile habuerit iste Vlisippo, Cato, Plato Latini dicunt pulso N finali Graecorum. Tamque caducum est 11 alterum, quam Olisipone Constat in Lusitania circa Olyssiponem opidum, et Tagum amnem equas Fauonio flante obuersas animalem concipere spiritum, idque partum fieri, et gigni pernicissimum ita, sed triennium vitae non excedere.
Italiae gens est: sed Gallorum veterum propago, qui Apenninum montem incolunt. De quibus historiae perhibent, quod tempore aquosae cladis imbribus superfuerint, et ob hoc cognominatos, Plin. lib. 3. cap. 14. Cur non ergo Ombrij per O? cur non Vmbrij mutare elementa valet longinqua vetustas. Nota ex Stephano: Vmbrici gens Italica circa sinum Adriaticum. Vmbri dicuntur apud Italicos scriptores.
Quanquam, Tanquam, Eandem.
Consistimus vniter apti.
Vndequaque.
Vngentarius. Vide Vnguo.
Vngo. Cassiodoro tamen placuit absque V Vngentum.
Vnex, Vngnis.
Vngo, vngis, vnxi: nam Vnguo non legi, inquit. Quo admisso, scribesne in secunda Vnguis? Seruius idem Papiriano in eum lib. 9. locum:
Sane nec Vngo, nec Vngentum V recipit, excepto vno nomine, vt Vnguen Vnde est:
Velius Longus in Orthographia: Sine V item:
Tum eandem Papiriano rationem confert: Nullum enim verbum est Voterminatum siue iunctim, sine solute, vt non candem V sernet in praeterito, Item Vel. Longus sic in Vnguine, V insertum ait, euilli vt non possit. Addit Consuetudine Vnguentum vsurpari, et Papirianus; quod tamen sine V debet scribi, inquit. Scilicet Consuetudini imperet Originatio. Denique Vel. Longus: Vrgeo, et Vngo hanc non desiderant literam [V] vt apparet ex scriptis antiquorum, quorum elegantiam, et auctoritatem sequendam supra diximus.
Vnxi ab Vnguo scribunt in practerito Nisus, Papirianus, Probus; Charitius vero Vnxi tantum, inquit Priscianus in decimo.
Vniuera, nec id rectum putamus. Verum prisca Inscriptio in silice ad D. Stephani litera est auctior Vniuiria:
VOLVSIAE. IVSTAE. MATRI SIMAE. OMNIVM. FEMINAE TIORI. VNIVIRIAE. QVAE. V. MEC
Vnioculus tamen quinque sillabis amplectitur Passeratius. Quo Auctore?
Volo canus, quod ignis in aere albicet, aut quod ignes, et flammae bellum istum ab incude opificem depilauerint et sic cranij vestis canuerit. Varro autem lib. 4. de LL. a Fulgore, quasi Fulganus. Nam digammum quandoque ipsum F est: G autem prisci non norant. Vulcanus tamen per digammum et V nemo non rectum putat praeter Manutium. Neque mirum Volcanalia per O scribi: perennauit ea vox in Latio: mutauit altera, olim Volcanus, postilla aliter.
Volscens cum S in medio scribi amat Pierius, Romano, Mediceo, Porcioque Virgilji Libris auctoribus.
P. VALESIVS. VOLESI. F. POPLICOLA
Per V Sozimas lib. 2 Histor. Volusum nominat, et ara Terentina:
P. VALESIVS. VOLVSI. F. POPLICOLA.
Vologaesus cum biuocali in pauculis, in Xiphilino Silburgij, in Petauiano Eusebij Codice Volognesus, quae scriptura vocalem quoque puram ostentat. Vologeses cum E in quarta sede non male apud Vopiscum, Tacitum lib. 15.
Vulsci. Apud Paeanium Voloscos prius dictos Latinis etiam. Volscis perperam legitur Liuij lib. 20. cum Volcis scribendum sit, quorum meminit Plin. l. 3. c. 5. Silius in 3.
Tertij sunt Volci Ptolemaeo, Plinioque in Italia. Diuersarum gentium nomina paene eadem, et confusioni prona Orthographiae negligentioribus.
Vulsinienses.
Vulsellas scribi a Vulsum.
Vultus Ennio
Volturnalia Festo. Passim tamen Vulturnus. idque lege.
Volupe et Facile scriptum veteribus affirmat in Phormionem Donatus, et Festus.
Voluptarij, atque potatores maximi. Alij immittunt V Voluptuarij. minus recte.
Volusienus quinque sillabis, Lapis antiquus. Eodem modo Saluidenus, Postumulenus, absque 1.
in spectaculis dicimus, vnde homines glomeratim ingredientes in sedilia se fundunt, Verba sunt Macrob. lib. 6. cap. 4. Scribit Passeratius Vomitoria per O in tertia. Haut probo. Analogia, Plantaria, Vinaria, Roboraria, Aestuaria: ergo et Vomitaria.
Opilio.
In breuia, et Syrtis vrgnet --- In Parmensi Inscriptione:
PRVNA. IN. PENSILI. POSITA. VRGVENTE. FATO SANVM. IPSE. NECAVIT. SE.
In Corippo MS. Ruizij fide. Aliter statuit Vel. Longus in Orthographia: Animaduertimus tamen quibusdam partibus orationis V literam vitiose insertam, vt in eo, quod est Vrguere. Itaque testis in vtroque est Virgilius:
Longum sequitur Papirianus, Cassiodorus, Beda: quos ego. Adiuuat Origo ex Turgeo.
per P debent scribi: licet Varro per B scribendum putet, quod in reliquis casibus B habeant, ait Papirianus. Nos Varronem sequimur, Vsumque scripto Vrbs. Sic Vrbanus, Vrbici. Iuuat Etymologia ab Vruando apud Festum. At mendosus alterutro loco videtur Papirianus. Cui enim Vrpes, Trapes scriptae sunt?
Vsipetae.
Quod idem in poematis, in picturis vsuuenit. Idem in libro de Oratore diuellit: Vsu memoria patrum venit.
Vtramque, Vtrumque.
Vtrubique.
Volcanus.
Volpicula.
Volsinienses per O Plinij lib. 3. c. 5. Item Volsini tribus dumtaxat sillabis apud vtrumque Plinium, pro quibus Straboni, ac Ptolemaeo Volsinij
Volso, Maniliorum cognomen, Fasti Capitolini.
TENE, vir Humanissime, non honestem, quem Deus ipse ingenio, valetudine, varia rerum, linguarumque cognitione tantopere admirabilem fouet? Festorum Graeciae enarrator, ac suo modo conditor: falue Graecae literaturae, et Latiaris decus. Ad Nestorem cendatur aetas tua: quid non perfides? Et quo magis aetate procedes, tanto copiofiores eruditionis tuae opes Belgium exspectat, atq. orbis literatorum vniuersus tantis iampridem tuarum amoenitatum delicijs imbutus, atque inuitatus. Quippe Belgicam, exteramque adolescentiam ad omnem morum, ac literaturae perfectionem excolis, qui in varias sparsi oras nomen nobilitabunt Castellani. Arctior, spero, nos inter olim erit familiaritas, si ad Academicos veteres dies vlla me referet. Nec beniuolentia in te mea claudet vnquam: tuo namque merito maximo pectus hoc possedisti. Hoc ex pectore tibi promo. Manutij consilium ex nudis Inscriptionibus praeceptiones mundo praescribere absque iudicio, aut animi disputatione, nunquam placuit. Quasi vel Pythagoras renatus sit, vel significum praecipitantia, ignauia, aut ignorantia bonis mentibus legem figat. Hanc igitur supremam Otthographicorum meorum tabulam nomini tuo deuoueo. Tu me, vt soles, foue, ama.
Xantippe Lapidibus congruenter, et Tullio. Xanthippus Appiano, Historiae, Poetis. Silius Italicus lib. 6.
quod alijs est. Sic veterum Monimenta:
CASSIVS. XECVNDVS
Pro Secundus.
Procul dubio scribendum Xystus more Graecorum, aut Sixtus, aut etiam Sistus voce Latina, seu ad similitudinem vocum Latinarmm detorta. Eum vide p. 534. et 651. Ac prae caeteris D. Hieronymum ad Ctesiphontem aduersus Pelagium: Illam antem temeritatem imo insaniam eius, quis digno possit explicare sermone, quod librum decimum sextum Xysti Pythagorei, hominis absque Christo, atque ethnici immutato nomine Syxti Martyris, et, Romanae Ecclesiae Episcopi praenotauit? Apsis S. Mariae in Esquilijs:
XYSTVS. EPISCOPVS. PLEBL DEI
Diabolus Aeolum imitatu non pauci scripserunt. Aeoles namque Z Instinctu solius Zabuli, qui cum artibus suis repleuerat, saepius. Alij Cypriani auctoritatem libro derogant: non tamen hoc scribendi genus. S. Pauliuus epist. 2. Zabulicis praetenta retibus. S. Hilarius in Matthaeum c. 3. legit: Vt tentaretur a Zabulo. Alibi: Contusam a se in tentatione prima omnem Zaboli indicat potestatem. Iterum c. 26. in Matth. Furem enim esse ostendit Zabulum ad detrahenda ex nobis spolia peruigilem. Isidorus Hispalensis Exhortatione ad Poenitentiam:
D. Ambros. lib. 5. de Fide c. 9. Zabulus enim verum Dei F ilium fatebatur. D. Augustin. in Actis Pelagij: Zabulus, atque Angeli eius. Platonis regula in Cratylo: Zaboleno, seu Iaboleno in Palatinae Bibliothecae Codice Diabolenus. Rursum Diarritum, Zarritum: Diaeta apud Plinium nonnullis placet: non
alij malunt Zanium pro Dionium: apud Orosium, modo hoc, modo illud.
Sacarum.
Samolxis.
Tzangae: in III. Isangae. Tzangia in Fastis Graecis de rege Lazorum: Tzangia ipsius erant, ab ipsius regione Persico habitu margaritis ornata Rusaea.
pro Barathris scriptum quandoque obseruo ex Hesychio: Barathro sua in serie, neque Graecis inuide.
Sibuna.
Zizanium, quod absque semine tritico simul adnascitur.
DIS. MANIBVS
OSSVIS
ZMARAGDI
Antiquissimus item Lapis in Foro Traiani:
M. AEMILIVS. ZMARAGDVS
Vsitatam, rectamque scriptionem hanc cum Z firmat Lucianus, apud quem Sigma patientiam, atque animi sui fortitudinem ita palam facit: Quod patientissima sim litera , testatur hoc, quod Zeta de me queri cum nihil habeat, Smaragdum mihi abstraxerit, effeceritque scilicet Zmaragdum. Sic vsitate: vsitatius, ac magis ex Consuetudine Smaragdus, S postliminio suam in sedem, et regna restituto. Ouidius ac psittacum:
Nihilominus Est et alterum verbum Smarago, et significat Splendeo: ex quo verbo Smaragdus est, splendidissimus lapillus, qui ortum habet ex Mairo, quod est Luceo, cuius futurum Maro, et accessione noua Maraßo, et cum S. pleonasmo Smaraßo: tum verbalia nomina Smaragus, et Smaragdus. Clarius ille profecto, aptiusque, quam Athenaeus, cuius haec
Absque S dicendum Maragdus. Ita Silentiarius:
Quandoque satis viret, neque admodum longe abit a maragdo.
Athenaei ratio: Namque a Marmaircin nominatur, quod splendeat. Calaber lib. 7
Atque ex eodem verbo
Verum bona Athenaei pace, sicut Maragdus obliuione generis inducta. Neque enim idcirco Latij iura vertuntur. Latini namque scripsere Scrutato ex Scrinium ex Maragdo? Disquirendum super, vnde D in mediam vocem correpserit? Neque enim videtur in Martiale scribendum: nam durissime colliditur hoc in versu par mutarum:
Hoc ille, qui se iactat Musas colere seueriores? Redi ad Etymologicum, et in Epigrammatographo rescribe Sardonychas, smaragos. Commentarij in Martialem in luce meridiana fusissmi tenebras hinc non dispulêre. V. Zmyrnaei, Mallius, Perperna.
Smyrna, Smaragdus. Vitium faciunt, inquit, qui Z ante M scribunt. Nunquam enim, duplex in capite sillabae positae potest cum alia iungi consonante. Deturbat de statione Priscianum Eustathius: Quod Smodix, quemadmodum et Smerdalcon per Z in principio olim aliquando prolata fuerint obsoni similitudinem notum ex vetustioribus. Idque ab Atticis etiam factitatum testatur, ne Priscianus nobis rus, et faeces obijciat. Hermolaus Zmyrna quoque amplectitur in lib. 5. Plinij c. 20. vti Zagunthus, et Zimyra. Rursus apud Lucianum Smyrna priuatur ab ijs, qui Zmyrnam, scriptitant. Addit superioribus Eustathius: Zmyrna, Zmaragdus. Goupylus in Alexandrum Trallianum: Graeci Smyrna, et Zmyrna Smyrnam scripserunt, vt in vetustis Codicibus legimus. Quare cum rei medicae scriptores verbo Haec ille, Aut hanc vsurpauere notam pro eodem ZZ. Hermolaus iterum in librum Dioscoridis primum. Smyrnacum conuentum legas Plinij lib. 5. c. 39.
Zoilus aegrotat. Aelian. 2. Var. hist. c. 10. Amphipolites, qui in Homerum, Platonem, aliosque calamum distrinxit. Huius imago Marchantius Minorita per Belgium. Apud Hesychium geminatur liquida:
Zoroastres Eusebij lib. 10. de Praeparatione c. 3.
Zemae, ollae. Pollio: Zuma pondo vndecim a Zumum. Orta sunt ex
Ex iisdem fiunt et potus. Zythum in Aegypto, caelia, et ceria in Hispania, ceruisia, et plura genera in Gallia. Hesychius: Zythos ex hordeo conficitur , habetque vim vrinae ciendae. Potus hic elephantorum deliciae. Strabo lib. 3. de Hispanis: Sicera est omnis potio, quae extra vinum inebriare potest. Sonat pro eo, quod ex succo frumenti, vel pomorum conficiatur. Proxime: Cereuisia a Cerere, id est, fruge vocata. Est enim potio ex seminibus frumenti vario modo confecta. Ibidem: Celia a calefaciendo appellata. Est enim potio ex succo tritici per artem confecta. Suscitatur enim igne illa vis germinis madefactae frugis, ac deinde siccatur, et post in farinam redacta, molli succo admiscetur, quo fermentato sapor est austeritatis, et calor ebrietatis adjicitur, quae sit in ijs partibus Hispaniae, cuius ferax vini locus non est. Plinij Coelium Isidori Celiae praetulerim, et quiscquis vel
HERODOTVS LIB. VII.