Novus Linguae Et Eruditionis Romanae Thesaurus / Post Ro. Stephani Et Aliorum Nuper Etiam In Anglia Eruditissimorum Hominum Curas Digestus, Locupletatus, Emendatus [...] A Io. Matthia Gesnero. Gesner, Johann Matthias: Novus Linguae Et Eruditionis Romanae Thesaurus. Tom. I-IV. - Leipzig, 1749. Machine-readable text Estienne, Robert Gesner, Johann Matthias Gesner, Johann Matthias XML version, markup prototype, December 1999 Ruediger Niehlmarkup Camena
http://www.uni-mannheim.de/mateo/camenaref/gesner/gesner1/ v4 Estienne-Gesner_thesaurus_4-q-r.html as0001.html Estienne-Gesner_thesaurus_4-q-r.xml v4/jpg html Leipzig: Caspar Fritsch Witwe; Bernhard Chr. Breitkopf, 1749.

Regeln fuer die Texterfassung 03/2001

not necessary

 06/2005 Ruediger Niehl markup new TEI header; typed text - structural tagging complete - no semantic tagging - no spell check 05/2006; 03/2011 Reinhard Gruhl markup text partially completed (greek words; index etymologicus) - spell check partially performed - no orthographical standardization IO. MATTHI. GESNERI NOVVS LINGVAE LATINAE THESAVRVS. TOM. IV. Q - Z. Q. Litera Q.

Q LITERAM, (quae formatur appulsu palati, ore restricto Mart. Capella 3 p. 58) ludibrium et crucem Grammaticorum, non minus atque alteram K, dixeris. [...].

 QVA

QVA cuius, cui. [ti\s2] Femininum ex Qui vel Quis. [...].

QVACVNQVE Ablatiuus a Quaecunque. [...].

QVADANTENVS, vel QVADAM TENVS Adu. [me/xri tino\s2] Vsque ad quandam partem, aliquantulum. [...].

QVADI *koua/doi Dioni] Bohemorum olim gens, sicut et Marcomani. [...].

QVADRA ae. f. [pinaki\s2, pinaki/skos2] Mensarium instrumentum, super quod dapes scinduntur, siue apponuntur: quod quadrata forma fieri soleat: veluti rotunda repositoria, orbes dicimus. [...].

QVADRVLA ae. f. Dimin. Solin. c. 50 Nunc bractearum, nunc pulueris habet quadrulas.

QVADRAGŹNI ae, a. [tessara/konta] Quadraginta, quae singulis tribui intelligantur. [...].

QVADRAGENARIVS a, um. Adi. Quadraginta annorum homo Arnob. 2 p. 60. [...].

QVADRAGESIMVS a, um. [tessarakosto\s2] Adiectiuum, ordinis et proportionis. [...].

QVADRAGIES Adu. [tessarakonta/kis2] Vict. de Viris illustr. 47 [...].

QVADRAGINTA Indecl. [tessara/konta, siue [tettara/konta] Plin. 2, 8 [...].

QVADRANGVLVM i. n. tetra/gwnon Gloss. Lat. Gr.

QVADRANGVLVS a, um. Adi. [tetra/gwnos2] Quod quatuor angulos habet. Plin. 13, 22 Intus granum quadrangula figura.

QVADRANGVLĀTVS a, um. Adi. Tertull. de Anima c. 17.

QVADRANS antis. m. [tetarthmo/rion] Quarta pars alicuius rei vel assis. [...].

QVADRANTĀLIS e. Adi. Plin. 13, 15 Quatuor pedum et semipedis per medium ambitum, crassitudine quadrantali, i. Pedis quartae partis.

QVADRANTAL ālis. n. [a)mforeu\s2] Festus: Quadrantal vocabant antiqui amphoram, quod vas pedis quadrati octo et quadraginta sextarios capit. [...].

QVADRANTARIVS a, um. Adi. [tetarthmoriai=os2] Quadrante constans. [...].

QVADRARIVS a, um. Adi. legitur vulgo apud Caton. de R. R. 18, 1 [...].

QVADRATVRA, QVADRATVS, vid. QVADRO.

QVADRIANGVLVS a, um. Adi. Muliebre membrum quadriangulum Auson. Epigr. 128, 3.

QVADRICEPS, s. QVARTICEPS, cipitis. QVADRICEPSOS item. Mons quadriceps Varro L. L. 4, 8. vid. BICEPSOS sub BIS.

QVADRIDENS entis. Adi. [tetro/dous2] Quod quatuor habet dentes. Cato de R. R. 10 Rutra quinque, rastros quadridentes duos. Et 11 Rutra quatuor: rastros quadridentes duos.

QVADRIENNIVM i. n. [tetraeti/a] Spatium quatuor annorum. [...].

QVADRIENNALIS e. Adi. Dedico agonem quadriennalem ICt. Dig. 50 t. 12 l. 10.

QVADRIENNIS e. Adi. Florus 2, 6 Post primum Punicum bellum vix quadriennis requies.

QVADRIFARIAE Mathesis ianuae Cassiod. Ep. 1, 45. i. quatuor artes mathematicae.

QVADRIFARIAM Adu. [tetraxw=s2] Quadripartito, in quatuor partes. [...].

QVADRIFARITER Idem. Paullus in l. Iurisconsultus D. de Gradib. et affinib. Proauus quadrifariter intelligitur. [...].

QVADRIFIDVS a, um. Adi. [tetrasxidh\s2] Quod in quatuor partes findi potest, aut fissum est. [...].

QVADRIFINIVM i. n. Isid. 15, 14 Quadrifinium, quod quatuor possessionum fines adstringit. Occurrit et apud rei agrariae scriptores p. 227 Goes.

QVADRIFINĀLIS e. Adi. Apud Goes. de re agraria scriptores p. 222. 225. 245.

QVADRIFLVVIVS a, um. Adi. Vitruu. 2, 9 de abiete, Quadristuuiis disparatur, i. venarum s. fibrarum quatuor velut fluuiis. Vid. Bald. Lex. Salmas. ad Solin. p. 727.

QVADRIFLVVS a, um. Adi. [...].

QVADRIFORIS e. Adi. [tetra/quros2] Quod quatuor fores siue foramina habet. [...].

QVADRIFORMIS e. Adi. [tetra/morfon] Quod habet formas quatuor. Orient. Commonit. l. 1.

QVADRIFRONS frontis. Iani epitheton apud Seruium ad Virg. Aen. 7, 607 Ianum certe apud aliquos quadrifrontem esse non mirum est. Conf. August. C. D. 7, 4.

QVADRIFVRCVS a, um. Adi. Priscian.

QVADRĪGA ae. f. [te/qrippon] Quatuor equi iuncti iugo vno, quasi tu quadriiugas equas diceres. [...].

QVADRIGVLA ae. f. Dimin. [teqri/ppion] Cic. de Fato 5 c. 3 [...].

QVADRIGARIVS i. m. [teqripphla/ths2] Qui in Circensibus quadrigas agitabat, inquit Asconius. [...].

QVADRIGĀTVS a, um. Adi. [teqrippwto\s2] Numi epitheton. Plin. 33, 3 Nota argenti fuere bigae atque quadrigae, et inde bigati, quadrigatique dicti. Vid. Liu. 22, 52.

QVADRIGEMINVS a, um. Adi. [tetraplou=s2] Sic vocantur quatuor res a natura similes et coniunctae, vt pedes quadrupedum. [...].

QVADRIGENVS vid.QVADRING.

QVADRIIVGVS, a, um. vel QVADRIIVGIS e. Adi. [tetra/zugos2] vt, Quadriiugi, siue Quadriiuges equi, Quaterni ad vnum iugum alligati, qui contracte Quadrigae dicuntur. [...].

QVADRILATERVS a, um. Adi. Isidor. 2, 12 Figura quadrilatera. Quidquid quadrilaterum est, trape/zion vocatur Mart. Capella 6 p. 230.

QVADRILĪBRIS e. Adi. [tetra/litros2] Quod est pondo quatuor librarum. Plaut. Aulul. 5, 1, 2 Quadrilibrem aulam auro onustam habeo: quis me est diuitior?

QVADRIMANVS a, um. Adi. Qui quatuor habet manus, qua forma Virgilio dicitur Centimanus Briareus. [...].

QVADRIMESTRIS e. Adi. Suet. Neron. c. 14 Consulatus quatuor gessit etc. tertium quadrimestrem.

QVADRIMENSTRVVS a, um. Adi. Gloss. Cyrill. [tetramhniai=os2.

QVADRĪMVS a, um. Adi. [tetraeth\s2] Quod habet quatuor annos. [...].

QVADRIMVLVS a, um. Dimin. Quadrimulus paruulus Plaut. Capt. 5, 3, 4. Idem Poen. Prol. 85 Altera quinquennis, altera autem quadrimula cum nutrice vna periere.

QVADRIMĀTVS ūs. m. [tetraeti/a] Aetas quatuor annorum. [...].

QVADRIMEMBRIS e. Adi. tetramerh\s2 Onomast. Vet.

QVADRINGENARIVS a, um. Adi. vt, Quadringenariae cohortes, Quadringentos viros continentes Liu. 7, 7. Vid. Cic. Att. 6, 1.

QVADRINGENTI ae, a. [tessarako/sioi] Quater centum. [...].

QVADRINGENTIES Adu. [tessarakosia/kis2] Cic. Verr. 2, 26 c. 10 H. S quadringenties accepisse te arguo contra leges. Add. Idem Phil. 2 c. 37. et pro Rabir. Post. c. 8 et 3.

QVADRINGENTESIMVS a, um. Adi. [tessarakosiosto\s2] Plin. 8, 6 Anno vrbis quadringentesimo septuagesimo secundo. Liu. 5, 45.

QVADRINGENTŹNI ae, a. Plin. 8, 43 Quadringentena millia numorum. Add. Vitr. 10, 14.

QVADRINGŹNVS, et vt nonnulli legunt, QVADRIGŹNVS, vel QVADRICŹNVS a, um. Adi. Idem. Liu. 8, 11 extr. [...].

QVADRĪNVS a, um. Adi. distributiuum. [tetradiko\s2] Plin. 11, 36 [...].

QVADRIPARTIO īre. Per aequationem numeri atque partium quadripartitur exercitus Dictys Cret. 1, 19.

QVADRIPARTĪTVS a, um. Adi. [tetramerh\s2] In quatuor partes diuisum. [...].

QVADRIPARTĪTO Adu. Columel. 4, 26 Brachia quadripartito locabimus. Conf. Censorin. de die Natal. c. 23.

QVADRIPARTITIO ōnis. f. Varr. de L. L. 4, 1 Quadripartitio magis sic apparebit. Et 6, 2 Et si quid excidit ex hac quadripartitione, etc.

QVADRIPES Puella Iul. Obsequ. c. 111.

QVADRIPLICĀTVS a, um. Adi. Legitur apud Varronem L. L. 8, 24 quanquam nonnulli Quadripartitam malint.

QVADRIRŹMIS is. f. [tetrh/rhs2] Nauis quatuor remorum ordines habens. [...].

QVADRISEMVS a, um. Adi. Numerus Mart. Capella 9 p. 331. [...].

QVADRIVIVM i. n. tetraodi/a Gloss. Lat. Gr. in quadriuiis et angiportis Catull. 59, 4. [...].

QVADRO āre. [tetragwni/zw] In quadrum redigere, vel quamcunque aliam formam commodam. [...].

QVADRĀTVS a, um. Adi. [tetra/gwnos2] Superficies quatuor lateribus et angulis rectis inclusa: item corpus in omnibus faciebus angulos rectos habens, vt cubus, parallelepipedon. [...].

QVADRATIO ōnis. f. Vitruu. 4, 3 Anguli quadratio.

QVADRATVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): QVADRATV=RA [QUADRATŪRA] ae. f. Hygin. de Limit. Goes. p. 203 Vt quadraturae diligenter eludi possent. Vitreae quadraturae Vopisc. in Firmo c. 3. i. tabulae quadratae ex vitro.

QVADRĀTOR, ōris. m. Qui lapides aut aliam rem quadrat. Cassiod. Epist. 2, 7 Marmorum quadratores.

QVADRATARIVS i. m. Quadratarii [tetragwnesth=res2] dicuntur marmorarii, qui marmora ad amussim quadrant. [...].

QVADRĀTIM Adu. Qualitatis, a Quadra, aut quadro. Sosipater lib. 2 Institutionum.

QVADRVMANES vid.QVADRIMANVS.

QVADRVPES edis. Gen. omnis, prout animans, bestia, animal, intelligitur. [...].

QVADRVPEDO āre. Quatuor pedibus incedere Turneb. Aduers. 26, 29. Hinc Participium,

QVADRVPEDANS antis. [tetrapodi/zwn] Quod quatuor pedibus graditur, vt equi, et eiusmodi. [...].

QVADRVPEDĀTIM Adu. Flauius Sosipater 2 p. 163 post pr. Es terminata nomina, videntur ex se duobus modis Aduerbia figurare, vt quadrupes, quadrupedatim: miles, militariter.

QVADRVPEDVS a, um. Adi. Quadrupedo gradu repere Ammian. 14, 2.

QVADRVPLĀTOR, ōris. m. [e)ndri/kths2, filegklh/mwn] Asconius p. 26 [...].

QVADRVPLOR āri. Quadruplatorem agere, vel crimina publica deferre. [...].

QVADRVPLATVS in se numerus l. 10 D. de grad. § 17.

QVADRVPLĀRIS e. Adi. Macrob. Somn. Scip. 1, 19 Numerus duplaris, triplaris, quadruplaris.

QVADRVPLEX icis. Adi. [tetraplou=s2] Quatuor modorum, specierum, vel ordinum, quasi quatuor plicas habens. [...].

QVADRVPLICO āre. [tetraplasia/zw] Plaut. Stich. 3, 1, 4 Qui me in mercimoniis iuuit, lucrisque quadruplicauit rem meam.

QVADRVPLICATIO ōnis. f. Vlpian. l. 2 [...].

QVADRVPLICATVS vnde

QVADRVPLICĀTO Adu. [tetraplasiastw=s2] Plin. 14, 4 Emtis quadruplicato vineis. Add. Id. 2, 17.

QVADRVPLVS a, um. Adi. [tetrapla/sios2] Plaut. Truc. 4, 2, 49 [...].

QVADRVRBS Ciuitas, quae ex quatuor vrbibus in vnam coaluit. [...].

QVADRVS a, um. Adi. Quadratus, aut cubicus adeo, quin quidquid ad regulam certam exactum dimensumque est, quale quid in verbo Quadrare obseruatum est. [...].

QVADVRCI vid.CADVRCI.

QVADRVVS a, um. Adi. Errabam riguis per quadrua compita in hortis Auson. Eidyll. 14, 5. Add. Prudent. Psychom. v. 843.

QVADRVVIVM, QVADRVVIALIS, vid. QVADRIVIVM.

QVAE [1] [ti/s2] Pronomen femininum a Quis. Interrogatiue aliquando pronuntiatur. [...].

QVAECVNQVE, QVAEDAM, QVAELIBET, QVAEQVE vid. QVICVNQVE, QVIDAM, QVILIBET, QVISQVE.

QVAERO quaesīui, quaesītum, et per syncopam quaestum, ere. [zhte/w] Eius est qui scire, habere, recuperare, aliquid vult, forte ab interrogandi vocabulis Quae etc. primo fictum. [...].

QVAERENS entis. Partic. [zhtw=n] Ouid. Met. 6, 584 [...].

QVAERENDVS a, um. Partic. [zhthte/os2] Senec. Herc. Oet. 5 Quoties genitor quaerendus eras? Lucret. 5, 716 --- Hoc tamen est, vt Quaerendum videatur, et in discrimen agendum.

QVAESĪTVS [1] a, um. Partic. [zhthqei\s2] Vt, Artes quaesitae Virg. Georg. 3, 549. [...].

QVAESĪTVS [2] ūs. m. Plin. 5, 9 [...].

QVAERĪTO āre. Frequent. [e)kzhte/w] Instanter quaerere. [...].

QVAESTIO ōnis. f. [zh/thsis2, zh/thma, pro/blhma] a Supino Quaestum. [...].

QVAESTIONO vnde

QVAESTIONATVS a, um. Tot confessores quaestionati et torti Cyprian. Ep. 69, 6.

QVAESTIONARIVS i. m. e)kzhthth\s2, basa/nwn, u(phre/ths2 Gloss. Latin. Graec.] Tortoribus Iuuenal. 6, 479 interpretatur Schol. quaestionariis s. carnisicibus.

QVAESTIONALITER Adu. Propositio quaestionaliter posita Fulgent. de Voc. Ant. n. 16. i. per interrogationem.

QVAESTIVNCVLA ae. f. Diminut. [zhthma/tion] Parua interrogatio vel dubitatio. [...].

QVAESITIO ōnis. f. a Supino Quaesitum. [...].

QVAESTOR, ōris. m. [tami/as2] Magistratus Populi Roman. [...].

QVAESĪTOR, ōris. m. [zhthth\s2] Si etymologiam spectes, plane idem est qui Quaestor: sed vsus inualuit, vt is modo Quaesitor dicatur, qui quaestionem habet, hoc est, qui inquirendum curat de crimine, de eoque iudicium exercendum. [...].

QVAESTORIVM i. n. [tami/k skh/nh] In castris, Quaestoris tabernaculum erat. [...].

QVAESTORIVS a, um. Adi. [tamieutiko\s2] Quod ad Quaestorem pertinet. [...].

QVAESTVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): QVAESTV=RA [QUAESTŪRA] ae. f. Quaestoris dignitas, sicut a Praetore praetura. [...].

QVAESITVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): QVAESITV=RA [QUAESITŪRA] ae. f. Tacit. Annal. 3, 29, 1 Quaesituram per leges petere. Sic etiam Grut. Gronou. Ryck. nemine aliquid annotante.

QVAESTVS ūs, vel i. m. antique. [...].

QVAESTVŌSVS a, um. Adi. [xrhmatopoio\s2] Et hominum epitheton quaestus studiosorum, et rerum quaestum ferentium. [...].

QVAESTVŌSE Adu. Plin. 19, 4 Compertum est non aliter quaestuosius censum haberi. Senec. de Benef. 4, 5 Vbi quaestuosissime habeas, vnde facillime tollas.

QVAESTICVLVS i. m. [kerdu/fion] Dimin. Paruum lucrum. [...].

QVAESTVARIVS a, um. Adi. xrhmatistiko\s2 Gloss. [...].

QVAESO [de/omai] ait Festus, vt idem significat quod Rogo: ita Quaesere ponitur ab antiquis pro Quaerere, vt est apud Ennium lib. 2 [...].

QVAESTICVLVS, QVAESTIO, QVAESTOR, QVAESTVOSVS, QVAESTVRA, QVAESTVS, vid. QVAERO.

QVALIBET, siue QVALVBET Aduerbii vicem sustinet, cum sint duae voces. [...].

QVALIS e. [oi(=os2, poi=os2, o(poi=os2, poio/stis2] Relatiuum, hominis vel rei naturam et attributa declarans, vel interrogatiuum de iisdem. [...].

QVALISCVNQVE [o(poiostisou=n] Cic. in Pison. 27 [...].

QVALISNAM Apulei. Apol. p. 274 Facile intellectu cuiuis fuit, qualisnam accusatio futura esset.

QVALISQVĀLIS Idem quod Qualiscunque. [...].

QVALISLIBET [o(poi=os2, bou/lri, o(poiostisou=n] Cic. de Nat. Deor. 2, 95 c. 37 [...].

QVALITAS ātis. f. [poio/ths2] Est, Secundum quam quales dicimur. [...].

QVALITER Adu. Qualiter datum Scribon. 98 [...].

QVALITERCVNQVE Aliud Aduerb. Vtcunque. Columel. 11, 3 Potest etiam citra hanc operam fieri crispum, qualitercunque satum. Qualitercunque praeliantibus cadendum est Iustin. 2, 11, 11.

QVALITERQVALITER pro Qualitercunque. [...].

QVĀLVS i. m. [ka/laqos2] Genus omne instrumenti viminei et plexilis comprehendit, quo ad colandum, portandum etc. vti licet: vt illud, quo continetur, dum calcatur vua, deinde sola vinacea effluente musto. [...].

QVASILLVS [1], i. m. et QVASILLVM i. n. [kalaqi/skos2] Dimin. [...].

QVASILLARIA ae. f. Lanifica. Petron. c. 92 Conuocat omnes quasillarias, familiaeque sordidissimam partem. add. Id. c. 132.

QVASILLARIVS i. m. y/ilu/poios2 Gloss. Graec. Latin.] Scriptum Quasillarius.

QVAM [o(/son, h)\] Particula relatiua et comparatiua, cui plerumque respondet praemissa vel sequens Tam, item Tantum, item Comparativi vel Superlatiui. [...].

QVAMDE Poėtica Paragoge. [...].

QVAMDIV [1], QVAMDVDVM et similes particulae ita compositae et vno tenore scriptae passim reperiuntur: quas recentiores amant dirimere. [...].

QVAMDIV [2] Adu. temporis. [o(/son xro/non, ri)s2 o(/son, e(/ws2, a)/xris2 a)\n, a)/xris2 ou(=] Quanto tempore. [...].

QVAMDVDVM in the print: prosodic annotation of long vowel(s): QVAMDV=DVM [QUAMDŪDUM] Adu. interrogandi. Plaut. Asin. 2, 4, 43 [...].

QVAMLIBET, vel QVAMLVBET Adu. pro Quantumlibet. [...].

QVAMOBREM [ti/nos2 e(/neka, dio\] Habet vim separatarum dictionum, Quam ob rem? Interrogantis particula, et rationem alicuius rei petentis: interdum etiam inferentis, et concludentis. [...].

QVAMPLVRES quod itidem alii malunt distinguere, aut plane legunt aliter. [...].

QVAMPLVRIMVS a, um. Adi. Citatur Cato de R. R. c. 156 [...].

QVAMPRĪDEM Quanto tempore ante, Interrogantis particula. [...].

QVAMPRĪMVM Valde cito. Ter. Adelph. 2, 4, 18 [...].

QVAMVIS [ri) kai\] Coniunctio aduersatiua vocatur a Grammaticis: sed melius intelligitur, si accipitur ex vi duorum vocabulorum, vnde compositum, est: vt Germani dicunt, so sehr, so lang, man will, noch so sehr etc. aut Galli, tant qu' on voudra. [...].

QVAMQVAM vid.QVANQVAM.

QVANDO Adu. Temporis. [o(/te, po/te, o(po/te, h(ni/ka, phni/ka] Quo tempore, vel relatiue, vel cum interrogatione.

QVANDOCVNQVE Adu. [o(poteou=n] i. Quocunque tempore. [...].

QVANDOLIBET Adu. Quandocunque. Necesse est, vt mortem recipiat quandolibet, quoniam corporalis est Lactant. de Opif. Dei 4, 7.

QVANDŌQVE Idem quod Quandocunque, ex quo contractum esse videtur. [...].

QVANDOQVIDEM [o(/pou, o(phni/ka, e)pridh/per] Coniunctio causalis. [...].

QVANQVAM, vel QVAMQVAM Coniunctio, [kai/toi, kai/per] idem significans quod Tametsi.

QVANTVS a, um. [o(/sos2, po/sos2, h(li/kos2] Modo relatiuum, modo indefinitum, modo interrogatiuum est, referturque ad numerum, et pondus et mensuram. [...].

QVANTVM Adu. Quantitatis vocant: plerumque autem substantiue positum intelligi potest. [...].

QVANTO Adu. [o(/sw|] Comparatiuo iungitur, eique respondet Tanto. [...].

QVANTISPER vnde et Aliquantisper. [...].

QVANTOCIVS Adu. Discede quantocius, ne me ob iniuriam tuam caelestis ira consumat Sulpic. Seu. Dial. 3 c. 5.

QVANTOPERE Adu. [ri)s2 o(/son] pro Quam valde: Quanto opere, vt Magnopere, quod diuisim quoque adhiberi, s. l. ostendimus. [...].

QVANTVSQVANTVS a, um. [o(pososou=n] i. Quantuscunque. Ter. Adelph. 3, 3, 40 Tu quantusquantus, nihil nisi sapientia es. Malunt quidam diuidere.

QVANTVSCVNQVE Idem. [o(phlikosou=n] Cic. pro Corn. Balb. 56 [...].

QVANTVSLIBET Idem. Quantalibet facilitate Tac. Agr. 6, 3. [...].

QVANTVSVIS Adi. Idem. [o(po/sos2 bou/lri] Liu. 26, 42 [...].

QVANTVMVIS Adu. [o(po/son bou/lri] Tu quantumuis licet excellas Cic. de Amic. c. 20. [...].

QVANTVLVS Diminut. a Quantus. [...].

QVANTVLVM Adu. Cic. Verr. 3, 3 c. 1 Nos qui iam et quid facere, et quantulum iudicare possemus, ostendimus. Hor. Serm. 2, 3, 124 Quantulum enim summae curtabit quisque dierum.

QVANTVLOMINVS Adu. Tyrannum occidi: at patrem quantulominus quam occidisti? Sen. Contr. 4, 27.

QVANTVLVSCVNQVE Columel. 2, 11 [...].

QVANTVLVSLIBET Vlpian. in l. 4 §. vlt. D. de aedilit. edict. Non denique febriculam quantulamlibet ad causam huius edicti pertinere.

QVANTVLVSQVISQVE Ipsius vitae quantuliquique fuerint progressus Gell. praef.

QVANTILLVS a, um. Adi. Diminut. [...].

QVANTITAS ātis. f. [poso/ths2, phliko/ths2] Id, quo quantum quid esse dicitur, aut iudicatur. [...].

QVAPROPTER Adu. Interrogandi causam, vel inferendi. [...].

QVAQVA Adu. [o(/pouper a)\n] Plaut. Epid. 5, 2, 9 [...].

QVAQVE Idem. Cic. Philipp. 9, 16 [...].

QVAQVAM Adu. per locum. [...].

QVARE Adu. Interrogandi, de causa, vel eam inferendi. [...].

QVARTVS a, um. Adi. Numerale, Proximum a tertio significans. [...].

QVARTVM Adu. [te/tarton] pro Quarto. vt, Quartum Consul. Liu. 3 T. Quintio quartum Consule. add. 3, 66 pr.

QVARTO Adu. Varro apud Gell. 10, 1 [...].

QVARTVSDECIMVS a, um. Adi. [tessareskaide/katos2] vt, Quartadecima luna Plin. 2, 59. Dies Cels. 3, 4. Legio Tac. Ann. 1, 70, 1.

QVARTADECIMANI [tessareskaidekatai=oi] Paullum dubitauerant Tacit. [...].

QVARTĀNVS a, um. Adi. distributiuum. [...].

QVARTANARIA tabula, in vinea, quae partem iugeri quartam quadrata conficiet Pallad. Ian. 11. Sed MS. quaternaria.

QVARTARIVS i. m. Quarta pars Sextarii. [...].

QVARTATO Adu. vid.TERTIATO.

QVARTICEPS vid. sub QVADRICEPS.

QVASI Adu. Similitudinis. [w(s2, w(/sper, w(sri\, oi(onri\] Quasi nunc est Plaut. Merc. 1, 2, 92. et 4, 2, 4. [...].

QVASILLVS [2] vid.QVALVS.

QVASSO, QVATEFACIO vid. QVATIO.

QVATENVS s. vt quidam scribunt QVATINVS. Adu. [o(/son, kaq' o(/son, e)f' o(/son] significat Quantum, siue ad quem finem. [...].

QVATER, QVATERNVS, QVATERNARIVS, QVATERNIO, QVATERDENI vid. QVATVOR.

QVATIO ssi, ssum, ere. [saleu/w, sri/w] Mouere cum violentia. [...].

QVATIENS entis. Partic. [saleu/wn] Virg. Aen. 11, 656 Tullaque, et aeratam quatiens Tarpeia securim. Add. Idem 10, 762. Petron. c. 124.

QVASSVS [1] a, um. Partic. [sristo\s2] Ruptus. [...].

QVASSVS [2] ūs. m. [tinagmo\s2] Cic. Tusc. 2, 50 c. 21 Nam attrectatu et quassu saeuum amplificatis dolorem. Ex Pacuuio.

QVATEFACIO fźci, factum, ere. [tina/ssw] Concutere. Cic. ad Brut. 10 Perrexi tamen, Romamque perueni, nulloque praesidio quatefeci Antonium.

QVASSO āre. Frequentat. [diasaleu/w] Saepe quatere, et movere.

QVASSANS antis. Partic. [diasaleu/wn] Lucret. 4, 591 Cum Pan Pinea semiferi capitis velamina quassans, etc. Quassanti capite incedit Plaut. Asin. 2, 3, 23.

QVASSĀTVS a, um. Partic. [diasaleuqei\s2] Plin. 18, 26

QVASSATIO ōnis. f. Liu. 22, 17 Quassatio irrita capitum, de bubus Annibalis. Quassationes cymbalorum Arnob. 7 p. 237. Conf. Macrob. Sat. 7, 15.

QVASSATVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): QVASSATV=RA [QUASSATŪRA] ae. f. Plin. Valer. 4, 5.

QVASSANDVS a, um. Ouid. de Arte Am. 1, 696 Quassanda est ista Pelias hasta manu.

QVASSABILIS e. Adi. Quod quassari potest. Lucan. 6, 22 Sed munimen habet nullo quassabile ferro.

QVASSABVNDVS a, um. Macrob. Saturn. 5, 21 [...].

QVASSAGIPENNVS a, um. Adi. Quassagipennas anates, tremipedas Varro dixit apud Non. 6, 65.

QVATRIDVVM [1], QVATRIDVO vid.QVATVOR.

QVATVOR, vel QVATTVOR [te/ssares2, te/ssara] Nomen numerale cardinale, indeclinabile. [...].

QVATVORDECIM [dekate/ssara] Per quatuordeeim Annos Flor. 2, 18. [...].

QVATVORDECIES Adu. [tessareskaideka/kis2] Apud Plin. 3, 7 Quatuordecies centena: sine variatione, puto.

QVATVORVIRI [oi( te/ssares2] vt Triumuiri. [...].

QVATVORVIRĀTVS ūs. m. [tw=n tessa/rwn a)rxh\, tetradarxi/a] Ipsa quatuor virorum dignitas Asin. ad Cic. Fam. 10, 32. Quatuoruiratum sibi prorogauit.

QVATER Adu. numerale. [tetra/kis2] Plaut. Pseud. 1, 3, 111 Vtrum vis, vel quater quinis minis, etc. [...].

QVATERDŹNI ae, a. Adi. [tetra/kis2 de/ka] vt, Quaterdeni gradus Ouid. ex Ponto 3, 2, 50. Et Anni quaterdeni, Quadraginta Ouid. Met. 7, 293. Rectius diuiditur.

QVATERGEMINI aut QVATVORGEMINI Solin. c. 3. Melius forte diuiditur.

QVATERNI ae, a. Adi. [te/ssares2] Distributiuum. [...].

QVATERNO āre. vnde Conquaterno.

QVATERNATIO ōnis. f. Interpr. Iren. 1, 1.

QVATERNARIVS a, um. Adi. [tetradiko\s2] Plin. 28, 6 [...].

QVATERNIO ōnis. m. [tetra\s2, tetraktu\s2] Quatuor res vel personae, quae vt vnum quiddam considerantur, vt vulgo in foliis chartarum, in militibus. [...].

QVATRIDVVM [2] i. n. [tetrahmeri/a] Spatium quatuor dierum. [...].

QVATRIDVO [tetrahmeri/a|] Cic. ad Brut. 3 [...].

QVATRIDVANVS a, um. Adi. [tetartai=os2] Quatriduanus mortuus Lazarus Hieron. Epitaph. Pausae s. Ep. 27, 11. Conf. P. Chrysol. Serm. 81.

QVATRĪNI ae, a. Varro de L. L. 7, 30 Vt est ab vno vni, a tribus trini, a quatuor quatrini.

QVATVS pro Cyathus scribitur in MS. Lugdunensi Pallad. 1, 27, 1 Duobus cyathis hordei bene pascitur vna gallina. Sic et 1, 28, 2. Vid.QVIMA.

QVAVIS Adu. vt Quacunque v. v. quauis ratione, parte, regione. Hor. Serm. 1, 7, 84 E quibus vnus amet quauis aspergere cunctos, i. omni ratione infamare.

QVAXO āre. Quaxare ranae dicuntur, quum vocem emittunt, Festus. Sunt qui non Quaxare, sed Quoaxare, alii Coaxare scribant. Vid.COAXO.

 QVE

QVE [te\] Coniunctio Copulatiua enclitica, quae non nisi in compositione reperitur, caeterum, eadem ratione vt Et, etiam pro omni fere alio genere Coniunctionum poni videtur. [...].

QVEIS [oi(=s2] Datiuus vel Ablatiuus a Quis. [...].

QVEMADMODVM [w(/sper, kaqa/per, o(\n tro/pon] Adu. Similitudinis vocant Grammatici: quod interdum diuisim scribunt, quem ad modum. [...].

QVEO quis, quiui, quitum, quire. [...].

QVIENS Partic. Apul. Met. 6 p. 175 Nec indipisci maritum volatilem quiens.

QVITVS a, um. Partic. [dedunhme/nos2] a Queor. [...].

QVENTIAM pro Potentiam, veteres aliquando scripsisse Sipontinus ait. Ipse viderit.

QVERCERVS [1], QVERCETVM, QVERCICVS, vid.QVERCVS.

QVERCVS ūs. f. [dru\s2] Genit. querci Pallad. Mart. 7, 6. [...].

QVERNVS [1] a, um. Adi. [drui+no\s2] Quod est ex quercu. [...].

QVERNEVS a, um. Adi. [dru/i+nos2] Idem. Columel. 6, 3 [...].

QVERCEVS a, um. Adi. Idem. Seruius in Aen. 6, 772 Querceam coronam accipiebant qui in bello ciuem seruassent.

QVERCICVS a, um. Adi. Idem. Suet. in Calig. c. 19 Primo die phalerato equo insignisque, quercica corona et cetra et gladio, aureaque chlamyde.

QVERCVLĀNVS a, um. Adi. Plin. 16, 10 Vbi lucus fageus fuit, porta querculana. Legitur et Querquetulana, vbi vid.

QVERCŹTVM, vel QVERQVŹTVM i. n. [drumo\s2] Locus vbi consitae sunt quercus. [...].

QVERCERVS [2], vel QVERQVERVS a, um. Adi. [ke/rkeros2] Ponamus primum verba Festi, vt nunc opera virorum doctorum leguntur: Querqueram febrem, grauem et magnam. [...].

QVERELA vid.QVEROR.

QVERNVS [2] vid.QVERCVS.

QVEROR eris, questus sum, queri. [me/mfomai] Significat Lamentari, vel certe aliquid sibi molestum esse, verbis indicare. [...].

QVERENS entis. Partic. [memfo/menos2] Vt, Multa querens Virg. Georg. 4, 320. Fidibus querens Hor. Carm. 2, 13, 24.

QVESTVS [1] a, um. Partic. [memya/menos2] Saeculum Pyrrhae Noua monstra questae Hor. Od. 1, 2, 6. [...].

QVESTVS [2] ūs. m. [me/myis2] Querendi actus. [...].

QVERITOR Frequent. quidam libri habent pro Quiritor. v. v.

QVERŹLA ae. f. [me/myis2, momfh\] Querimonia, querendi actus. [...].

QVERELO vel QVERELOR vid. QVERELANS. Seru. in Virg. Ecl. 1 argum. Hinc est, quod --- postea eum querelantem inuenimus.

QVERIBVNDVS a, um. Adi. [memptiko\s2] Lamentabilis. Cic. pro Sulla 30 c. 10 De supplicio P. Lentuli, de carcere, magna et queribunda voce dicebat. Senectus queribunda Sil. 13, 583.

QVERIMONIA ae. f. [me/myis2] querela, lamentatio. [...].

QVERVLVS a, um. Adi. [memyi/moiros2, e)gklhmatiko\s2] Qui multum queritur, siue qui querelis plenus est. [...].

QVERVLOSVS a, um. Adi. Murmuratores querulosi Vulgat. Epist. Iudae v. 16.

QVERVLOR āri. Dep. Cum iudex solum hoc querulabitur ipse futurus Vetus Epigr. in Hottonem. [...].

QVERQVEDVLA ae. f. Auis semper in aquis natans. [...].

QVERQVERVS vid. QVERCERVS sub QVERCVS.

QVERQVETVLANA Porta Romae fuit ita dicta a Querceto, quod intra muros iuxta se habebat. [...].

 QVI

QVI [1] quae, quod; cuius, cui. [...].

QVAE [2], QVEIS etc. vid. suis locis.

QVI [2] est Ablatiuus Pronominis Qui contractus ex QVEI, quo modo scriptum saepe inuenitur: et quidem non modo Singularis Numeri omnium generum, sed etiam Pluralis: interdum intellectis Nominibus modo, ratione, causa etc. [...].

QVIA Coniunctio causalis. [o(/ti] Ter. Heaut. 3, 1, 100 [...].

QVIANAM Interrogat. [...].

QVIANE Iuterrogat. an quia. Acerba ironia. Virg. Aen. 4, 538 Quiane auxilio iuuat ante leuatos, Et bene apud memores veteris stat gratia facti? Add. Plaut. Pers. 5, 2, 69.

QVICQVAM vel QVIDQVAM potius, cuiusquam. [ti\] i. Aliquid. [...].

QVICQVE, vel potius QVIDQVE [o(tou=n] Quinct. 3, 11 [...].

QVICQVID s. melius QVIDQVID. [o(/tiken] Infinite capitur, s. vniuersaliter adeo. [...].

QVĪCVM [meq' ou(=] pro Cum quo, et pro, cum qua. [...].

QVICVNQVE quaecunque, quodcunque. [o(/stis2, o(/sos2] Omnis qui. Cic. de Lege Agrar. 2, 49 c. 18 [...].

QVID [ti/] Pronomen Substantiuum, cuius Masculinum Qui vel Quis: interrogat, aut infinite capitur, non refert, quem vsum habet Quod. [...].

QVIDAM quaedam, quoddam vel quiddam; cuiusdam. [...].

QVIDEM Adu. [me\n, gou=n, ge/toi] Idem quod Certe significat, sed adiuncta fere aliqua vel distinguendi notione, quam indicat sequens autem, vel similis; vel restringendi s. excipiendi. [...].

QVIDNAM Interrog. [ti/ mh\n] Ter. Phorm. 1, 4, 6 [...].

QVIDNI [pw=s2 ou)\, pw=s2 ga\r ou)\, ti/ mh\n] Confirmandi Aduerbium, Cur non? [...].

QVIDPIAM cuiuspiam. [ti/] Aliquantulum. Ter. Andr. 2, 6, 7 Num illi molestae quidpiam hae sunt nuptiae? Quidam scribunt Quippiam.

QVIDQVAM vid.QVICQVAM.

QVIDQVE vid.QVICQVE.

QVIDQVID vid.QVICQVID.

QVIDVIS vid.QVIVIS.

QVIDVM vid. QVI n. 9.

QVIES [1] źtis. f. [h(suxi/a, h)remi/a, a)tremi/a] Cessatio a quocunque opere: vnde etiam pro Somno sumitur. [...].

QVIES [2] źtis. Adi. Antique. Naeuius, Iamque eius mentem fecerat fortuna quietem. Add. Sallust. et Liein. Macer. apud Priscian. 6 p. 704.

QVIESCO quiźui, quiźtum, ere. [h)reme/w, a)treme/w, h(suxa/zw, pau/omai] In otio esse, vacare a labore, cura, officio, negotio: vnde etiam pro Dormire sumitur. [...].

QVIESCENS entis. Part. Et quiescenti agendum, et agenti quiescendum est Sen. Epist. 3. Nosmetipsi nos expugnauerimus, illis quiescentibus Nep. 17, 5, 4. Quiescentes pro mortuis Vulg. Int.

QVIŹTVS a, um. [h(/suxos2, h(su/xios2, e(/khlos2, w)/khlos2] Qui quiescit. [...].

QVIETVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): QVIETV=RVS [QUIETŪRUS] a, um. Partic. [h(suxa/swn] Cic. de Orat. 2, 236 Videmur enim quieturi fuisse, nisi essemus lacessiti.

QVIŹTE Adu. [h(su/xws2, h)re/ma, a)tre/mas2] Cic. de Senect. 13 c. 5 [...].

QVIESCENTIA ae. f. Idem quod Quies. Firmic. 1, 3.

QVIETVDO inis. f. h)remi/a, h(suxi/a Gloss. Cyrilli.

QVIETO āre. et QVIETOR, āri. apud Priscian. 8 p. 799.

QVIETALIS, e. s. QVIETALVS Ab antiquis dicebatur orcus Fest. Vid. Carpzou. de quiete Dei §. 7 p. 36 sq.

QVIETATOR Augustorum Iupiter celebratur in numo Maximiani Herculii et Diocletiani. Vid. Carpzou. l. c. p. 46.

QVIETORIVM i. n. Coemeterium, in Vet. Inscr.

QVILIBET quaelibet, quodlibet vel quidlibet; cuiuslibet. [...].

QVIION pro Cylon Veget. Veter. 3, 66, 4.

QVIMA pro Cyma [ku/mh, est in MSS. Palladii Apr. 3, 1. et Sept. 13, 1. Sic Quatus pro Cyatho etc.

QVIMĀTVS ūs. m. [pentaeti/a] Vt Bimatus, et trimatus: tempus vel spatium quinque annorum. Plin. 8, 45 Vita feminis XV annis longissima, maribus XX, robur in quimatu. de bobus.

QVIN Adu. [o(/pws2 ou), o(/ti mh\, mh\ ou)k] Lati admodum vsus: qui tamen intelligi potest ex etymologia: cum quin sit qui non, quae non, quod non per omnia genera, numeros et casus, in quibus ad Ablatiuum illum Qui praesertim attendendum est, et illius rationem supra h. v. declaratam. [...].

QVINARIVS a, um. Adi. [pempa\s2] Quod quinque complectitur. [...].

QVINADENA vid.QVINDENA.

QVINAM vid. QVISNAM,

QVINCENTVM et producta prima syllaba, et per C literam vsurpant antiqui, quod postea leuius (f. lenius) visum est, ita vt nunc dicimus, pronunciari (forte pronunciare) Festus.

QVINCTIA Gens Patricia Romae fuit, duabus familiis nobilis, quarum altera Capitolinorum, altera Flamininorum cognomine vtebantur. [...].

QVINCTILIANVS, QVINCTILIS, QVINCTVS vid. QVINCTIL. etc.

QVINCVNX quincuncis. m. [penta\s2] Quinque vnciae. vt, Vncia remota de quincunce Hor. de Arte Poėt. 327. [...].

QVINCVNCIĀLIS e. Adi. Plin. 27, 11 [...].

QVINCVPEDAL Mensura putatur quinque pedum, qua fabri murarii in demetiendis parietibus vti solent. [...].

QVINCVPLEX icis. Adi. [pentaplou=s2] Imago in vna tabula quincuplex Vopisc. in Floriano c. 3. [...].

QVINCVPLVM vid.QVINQVEPLVM.

QVINDECIM [dekape/nte] Numerale nomen indeclinabile. [...].

QVINDECIES Adu. [dekapenta/kis2] Cic. Verr. 2, 61 c. 25 [...].

QVINDECIMVIR viri. m. [ri(=s2 tw=n pentekai/deka, pentekaideka/darxos2] Nomen sacerdotii, quod primo duobus, tum decem mandatum est, vid. DVVMVIR, DECEMVIR. [...].

QVINDECIMVIRALIS e. Adi. Quindecimuirale sacerdotium Tacit. Annal. 11, 11, 3. it. 16, 22, 1.

QVINDECIMVIRATVS ūs. m. Pontificatus et quindecimviratus et auguratus, codicillares fecit, ita vt in senatu allegerentur Lamprid. in Alex. Seu. c. 49.

QVINDŹNI, vel QVINIDENI ae, a. Adi. Distribut. [...].

QVINETIAM [e)/ti de\, a)lla\ mh\n, kai\ mh\n, kai\] Particula maius quiddam his quae praecedunt annectendi: quam forte melius faciunt qui diuidunt, quod hodie faciunt, credo, omnes. [...].

QVINGENTI ae, a. [pentako/sioi] Quinquies centum. [...].

QVINGENTESIMVS a, um. Adi. [pentakosiosto\s2] Plin. 15, 1 Anno vrbis quingentesimo quinto. add. Cic. pro Flacco c. 1.

QVINGENTIES Adu. [pentakosia/kis2] Cic. Verr. 2, 93 c. 38 Ob eam rem H-S quingenties Veneri Erycinae de Sthenii bonis exacturum.

QVINGŹNI ae, a. [pentako/sioi] Distribuit vnicuique Quingentos. [...].

QVINGENARIVS a, um. Adi. [pentakosiako\s2] Plin. 33, 11 [...].

QVINGENTARIVS a, um. Cohors. Veget. Mil. 2, 6. et Modest. de Voc. R. M. p. 250. vid. Stew. ad Veget.

QVINI, ae, a. et QVINIO vid. post QVINQVE.

QVINIMMO Coniunctio. [a)lla\ dh\, kai\ menou=nge] pro Immo vero, vel Immo etiam, et hodie diuisim fere scribitur. [...].

QVINQVAGINTA Indecl. [penth/konta] Virgil. Aen. 1, 707 [...].

QVINQVAGIES Adu. [penthkonta/kis2] Columel. 5, 2 [...].

QVINQVAGŹNVS a, um. Adi. [penth/konta] Distribut. ex Quinquaginta. [...].

QVINQVAGESIES Adu. Plaut. Men. 5, 9, 99 Vix credo tota auctione capiet quinquagesies centena millia HS. 250000 florenos imperii.

QVINQVAGENARIVS a, um. Adi. [penthkontadiko\s2] Cato 13 [...].

QVINQVAGESIMVS a, um. Adi. Ordinis. [...].

QVINQVATRES, QVINQVATRIA, QVINQVATRIAE, QVINQVATRVS tot enim formae huius nominis hodie exstant. [...].

QVINQVE [pe/nte] Nomen numerale. [...].

QVINQVEFOLIAE Herbae radix Scribon. 53. Rosae Plin. 21, 4.

QVINQVEFOLIVM i. n. [penta/fullon] Herba, a numero foliorum nomen habens. [...].

QVINQVELIBRĀLIS e. Adi. [pentalitrai=os2] Pondo quinque librarum. Columel. 3, 15 Dispositis lapidibus paucis, qui singuli non excedant quinquelibrale pondus.

QVINQVELIBRIS patera Vopisc. in Probo c. 5.

QVINQVEMESTRIS e. Adi. [pentamhniai=os2] Quinque menses natum. [...].

QVINQVENNIS e. Adi. [pentaeth\s2] Quinque annos natus. [...].

QVINQVENNĀLIS e. Adi. [pentethriko\s2] Quod fit singulis quinque annis. [...].

QVINQVENNIVM i. n. [pentaeti/a] Spatium quinque annorum. [...].

QVINQVEPARTĪTVS a, um. Adi. [pentamerh\s2] Quod in quinque partes diuisum est. [...].

QVINQVEPARTĪTO Adu. [pentamerw=s2] Plin. 25, 6 Foliis per interualla quinquefolii, aut cannabis, per ambitum incisis quinquepartito, nigris et ipsis, plumosisque.

QVINQVEPEDALIS e. Adi. Terminus egregius dicitur quinquepedalis Hygin. de Limit. p. 212.

QVINQVEPLEX icis. penta/plous2 Gloss. Vet. QVINCVPLEX.

QVINQVEPLVM penta/ploun Gloss.

QVINQVEPRĪMI qui Graece [penta/prwtoi, vnde l. 2 C. de privilegiis eorum, qui in sacro palatio militant, dicitur Pentaprotia. Cic. Verr. 3, 68 c. 28 Magistratus et Quinqueprimi accitu istius euocantur.

QVINQVERŹMIS is. f. [penth/rhs2] Nauis quinque remorum ordines habens. [...].

QVINQVERTIVM i. n. [pe/ntaqlon] Exercitium, quod quinque artes, quinque certamina complectitur, videlicet luctam, pugilatum, cursum, discum, saltum ex versiculo Simonidis [*(/alma, podwkri/hn, di/skon, a)/konta, pa/lhn. [...].

QVINQVESSIS is. m. Numus apud Romanos. [...].

QVINQVEVIR viri. m. [ri(=s2 tw=n pe/nte] dicitur vt Triumuir. [...].

QVINQVEVIRĀTVS ūs. m. [a)rxh\ tw=n pe/nte, pentadarxi/a] Officium vel magistratus Quinqueuirorum. [...].

QVINQVIES Adu. [penta/kis2] Quinque vicibus. [...].

QVINQVIPLICO āre. Vt, Quinquiplicare magistratus, apud Tacit. Annal. 2, 36, 5 pro In annum quintum prorogare.

QVINQVO āre. i. purgare, lustrare, qs. coinquo. [...].

QVINI ae, a. [pe/nte] Distributiuum vel ordinale. [...].

QVINIO ōnis. m. Vt vnio, quaternio. Quinio voluminum Tertull. de Anima c. 46. Pentateuchus. Quinionem enixa filiorum Id. ibid. c. 6 extr.

QVINTADECIMANI pro militibus decimae quintae legionis Tacit. Annal. 1, 23, 6.

QVINTANVS vid.QVINTVS.

QVINTILIANI melius forte QVINCTILIANI dicti sunt iuvenes, qui per ludum et lasciuiam currentes Lupercalia celebrabant, vid. FABIA gens n. 2 [...].

QVINCTILIĀNVS i. m. [*koi+ntiliano\s2] Cognomen Fabiorum. [...].

QVINTĪLIS, s. QVINCTILIS, is. m. [metagritniw\n] mensis ideo dictus, quod quintus in ordine esset: sed postea in honorem Iulii Caesaris Dictatoris, M. Antonio M. filio Consule legem ferente, Iulius appellatus est, quod hoc mense a. d. IV Idus Quinctiles Iulius procreatus sit, vt docet Macrob. Sat. 1, 12. [...].

QVINTILIVS, s. QVINCTILIVS gentis nomen, e qua v. g. Quintilius ille Varus, cum tribus legionibus in Germania caesus: item alius Cremonensis fuit, Virgilii et Horatii familiaris, cuius Horatius Carm. 1, 24 [...].

QVINTIPOR seruile nomen frequens apud antiquos erat a praenomine domini ductum, vt Marcipor, Gaipor, quamuis sint, qui a numero natorum ex ancilla quinto loco dictum putent. Festus.

QVINTVS, vel QVINCTVS a, um. Adiect. [pe/mptos2] a Quinque. [...].

QVINTVSDECIMVS dies, [pentekaideka/th h(me/ra] Plin. 9, 51. [...].

QVINTVM Adu. vt, Quintum Consul, tempus designat, et quater ante factum. [...].

QVINTO Adu. vt quarto, tertio, etc. vid. Gell. 10, 1.

QVINTĀNVS a, um. Adi. [pemptai=os2] Distributiuum. [...].

QVINTARIVS a, um. Adi. Numerus quintarius Vitruu. 3, 1. [...].

QVINTVPLEX icis. o. Salarium quintuplex fecimus Vopisc. in Probo c. 7. Salmas. in MS. receperit quincuplex. Dausqu. in Orthograph. etiam probat quincuplex, reiecto illo quintuplex.

QVINTIA, s. QVINCTIA gens v. v.

QVIPPE [o(/pou, a(/te] Aduerb. quo rationem eius quod praecessit, reddimus. [...].

QVIPPĪNI [ti/ ga\r] Cur non, antique vt Quidni? [...].

QVIPS pro Quis scripsisse veteres, vult cum Laurenbergio Popma de Vsu ant. locut. 1, 4 p. 17. [...].

QVIRIĀNVS a, um. Plin. 15, 14 Cato adiicit, Quiriana poma, et quae tradit in doliis condi, Scantiana. vid.QVIRINIANVS.

QVIRINA Tribus, vid.TRIBVS.

QVIRĪNVS i. m. [*kuri=nos2] (inquit Seruius) Romulus dictus est, vel quod hasta vtebatur, quae Sabinorum lingua Curis dicitur: hasta enim, id est curis, telum est cum longiore ferro: vnde et securis, quasi semicuris. [...].

QVIRINĀLIS e. Adi. [*kurina/lios2] Quirinalis collis dictus est Romae, quod in eo Quirini templum erat: siue quod in eum commigrauerint Sabini a Curibus venientes. [...].

QVIRINALIA um. n. Pl. [*kurina/lia] Cic. Quint. Frat. 2, 13 [...].

QVIRINIĀNVS a, um. Adi. Cato de R. R. 7 Poma Quiriniana. legitur et Quiriana.

QVIRĪTES um. m. Pl. Romani dicuntur a Quirino, id est Romulo, vrbis Romae conditore: vel a Curibus, Sabinorum vrbe. [...].

QVIRITIA Iuno, quae eadem Mensalis ab Alexandro ab Alex. commemorata Gen. Dier. 1, 17 nondum habet auctorem alium. vid.QVIRINALIS.

QVIRĪTO āre. [sxetlia/zw, diamartu/romai] et

QVIRĪTOR āri. Clamare, Romanos commouere, et Quiritium auxilium inuocare. [...].

QVIRITATIO ōnis. f. Liu. 33, 28 Fuga comitum et quiritatio facta, et tumultus tota vrbe discurrentium factus cum luminibus.

QVIRITĀTVS ūs. m. Val. Max. 9, 2, 1 Lamentabiles quiritatus legionum, quas Sulla obtruncari iussit. Plin. Epist. 6, 20, 14 Audires vlulatus feminarum, infantium quiritatus, clamores virorum.

QVIRITARIVS i. m. Cui iure Quiritium dominium competit. Vox apud ICos: sed, puto, recentiores tantum.

QVIRQVIR pro Quisquis, archaice dictum in veteri carmine templi auguralis capiendi apud Varron. de L. L. 6, 2 [...].

QVIRRĪTO āre. Vocem edere verris. Auctor Philomelae, v. 55 Quirritat verres, pardus rudit, oncat asellus. al. Quiritat.

QVIS quae vel qua, quod vel quid; cuius, cui. [ti/s2, poi=os2] Interrogatiue aut infinite ponitur, nunquam relatiue. [...].

QVISNAM quaenam, quidnam. [ti/s2 dh/pote] Interrogatiuum est. Ter. Andr. 5, 6, 1

QVISPIAM quaepiam, quidpiam vel quippiam, et quodpiam; cuiuspiam, cuipiam. [...].

QVISPVTAS diuisim scribi debet.

QVISQVAM quaequam, quidquam vel quicquam; cuiusquam, cuiquam. [...].

QVISQVE quaeque, quodque et quidque; cuiusque, cuique. [...].

QVISQVILIAE ārum. f. Pl. tantum. [...].

QVISQVIS, in vtroque genere et m. et f. et QVIDQVID vel QVICQVID n. cuiuscuius. [o(/stis2] significat Quicunque. [...].

QVIVIS quaeuis, quoduis vel quiduis; cuiusuis, cuiuis. [...].

 QVO

QVO [poi=] Est Ablatiuus Pronominis relatiui et interrogatiui. [...].

QVOAD [e(/ws2 ou(=, me/xri ou(=] Idem quod quousque, in temporis, et quocunque alio termino significando. [...].

QVOCIRCA Coniunctio rationalis. [toiga/rtoi] Vt, Quamohrem, Itaque. [...].

QVOCVM [meq' ou(=] Ablatiuus, pro quo etiam dicitur Quicum. [...].

QVOCVNQVE [w(|tiniou=n] Ablat. a Quicunque. [...].

QVOD [1] cuius, cui. Adi. [ti\ poi=on] Interrogatiuum et relatiuum est. Substantiue ponitur in istis. [...].

QVOD [2] Coniunctio fit (vt Graecorum [o(/ti) causalis. [...].

QVODAMMODO quodam s. aliquo modo, [tro/pon tina\] coniunctim scribere solent, vt Quomodo. [...].

QVODCVNQVE cuiuscunque. [o(tiou=n] a Quicunque. Virg. Aen. 2, 77 [...].

QVODPIAM [ti\] a Quispiam. vt; Quodpiam oppidum, pro Quoddam, apud Cic. in Verr. [...].

QVODSEMELARRIPIDES nomen fictum a Plauto Pers. 4, 6, 23 inter alia id genus nugacia nomina, Quodsemelarripides, Nunquamposteaeripides, etc.

QVOI pro Cui. Cic. de Legib. 2, 60 [...].

QVOIVS pro Cuius. Cic. de Legib. 1, 52 Ad finem bonorum quo referuntur, et quoius adipiscendi causa sunt facienda, omnia.

QVOMINVS [w(s2 mh\, mh\ ou), mh\ ou)xi\] i. Vt non, Quin. Ter. Andr. 4, 2, 17 [...].

QVOM pro Quum, v. v. it. Compendium vocis quoniam: in MSS. vid. Ind. Scriptt. R. R.

QVOMODO Adu. [ph=|, pw=s2, o(/pws2, ti/ni tro/pw|] i. Qua ratione, sunt enim proprie duo Ablatiui casus et separatim legendi.

QVOMODOCVNQVE [o(pwsou=n] Quoquo pacto. Cic. Fam. 14, 14 [...].

QVOMODOLIBET vixerint Augustin. de C. D. 21, 19.

QVOMODONAM [pw=s2] Cic. Q. Frat. 2, 16 Quomodonam mi frater de nostris versibus Caesar?

QVONAM Aduerb. ad locum. [poi= dh\] Plaut. Trin. 4, 3, 71 [...].

QVONDAM [pa/lai, pa/ros2] Aduerbium temporis omnis: praeteritum notat interdum, vt Olim vel Aliquando. [...].

QVONIAM Coniunctio causalis. [o(/ti, e)pri\, e)pei/per] Ter. Andr. 1, 5, 15 [...].

QVOPIAM Aduerbium ad locum. Ter. Eun. 3, 2, 9 Iturane Thais quopiam es?

QVOQVAM Aduerbium ad locum. Neque se quoquam mouit ex vrbe Nep. 25, 7, 1. [...].

QVOQVE [e)/ti, ri)s2 e)/ti] Coniunctio, pro Etiam, similiter. Ter. Eun. 2, 2, 20 [...].

QVOQVO Aduerb. ad locum. [o(poiou=n] In quamcunque partem. [...].

QVOQVORSVM Mari alluitur Cilicia Solin. c. 51 (38) al. quoquouersus. Nempe

QVOQVOVERSVS siue disiunctim QVOQVO VERSVS. [...].

QVORSVM Aduerbium ad locum. Versus quem locum: cum interrogatione, et sine interrogatione aliquando ponitur. [...].

QVORSVS Idem. Cic. de Clar. Orat. 293 c. 85 [...].

QVOT [po/soi, o(po/soi] Nomen numerale indeclinabile. Plaut. Stich. 1, 3, 59 [...].

QVOTANNIS vid. modo in QVOT n. 2.

QVOTCVNQVE Quotcunque senatus creuerit, populusue iusserit, tot sunto Cic. de Legg. 3 c. 3. Manil. 4, 315 Totque dabit vires, dominos quotcunque recepit. al. quotquotque.

QVOTDIES Adu. Sedulum quotdies obibam culturae sacrorum ministerium Apul. Met. 11 p. 267, 29. Intell. quot dies sunt.

QVOTŹNVS [poso/s2 tis2] Relatiuum diuisiuum, ad bini, terni, quaterni refertur. [...].

QVOTĪDIE Adu. [o(shme/rai] Singulis diebus. [...].

QVOTIDIĀNVS, s. COTIDIANVS a, um. Adi. [o(shmerino\s2] Quod quotidie fit. [...].

QVOTIDIANO pro Quotidie. Quotidiano in forum mille hominum descenderent Cic. apud Non. 9, 16. [...].

QVOTIES Aduerbium numerale. [o(sa/ki, o(sa/kis2, posa/kis2] Ter. Hec. 1, 1, 3 [...].

QVOTIESCVNQVE [posakisou=n] Cic. pro Cluent. 51 c. 18 [...].

QVOTQVOT [o(soidh\] Compositum a Quot. Catull. de Acmes. 43, 2 [...].

QVOTQVOTQVE vid.QVOTCVNQVE.

QVOTVMVS a, um. Adi. pro Quotus. Apud Plaut. Pseud. 4, 2, 7 Quotumas aedes dixerit. Ibid. 4, 7, 77 Quotumo die.

QVOTVPLEX īcis. o(sapla/sios2 Onomast. Vet.

QVOTVS a, um. [po/stos2, o(po/stos2, posapo\s2] Relatiuum ordinale, quo significatur Cuius numeri, siue in quo numero aut ordine. [...].

QVOTVSCVNQVE [o(postosou=n] Tibull. 2, 7 ad fin. Mouerit e votis pars quotacunque deos. i. Minima pars. Et sequitur regni pars quotacunque sui Ouid. Her. 13, 60.

QVOTVSQVISQVE Per interrogationem ad paucitatem indicandam profertur. [...].

QVOVIS Aduerbium ad locum. Ter. Heaut. 5, 1, 55 Immo abeat potius multo quouis gentium, quam hīc per flagitium ad inopiam redigat patrem.

QVOVISCVNQVE Martial. 14, 1 Quouiscunque loco potes hunc finire libellum.

QVOVSQVE [e(/ws2, e(/ws2 a)\n, me/xri ti/nos2] i. Quamdiu, vel vsque ad quod tempus, interrogatiue. [...].

 QVV

QVVM. [o=\tan] vel QVM, vel QVOM scribebant veteres, quando Aduerbium temporis erat. [...].

QVRIS, QVVRIS, vel CVRIS hastae apud Sabinos nomen. [...].

 R. Litera R.

R LITERA Consonans semiuocalis, Graecis P, [r, quae spiritum lingua crispante corraditur Mart. Capella 3 p. 58. [...].

 RAB

RABIDVS [1] vid. post RABIOSE.

RABIENVS ficticium nomen. Sen. Controu. lib. 5 praef. p. 350 [...].

RABIES, źi. f. [lu/ssa] et RABIA ae. apud antiquos; Morbus canum, quum veluti furore quodam acti, huc atque illuc rapiuntur, nec vllum quietis locum inueniunt. [...].

RABIŌSVS a, um. Adi. [lussw/dhs2] Rabie correptus. Canes fiunt rabiosi Scribon. 171. [...].

RABIOSVLVS a, um. Adi. Dimin. [u(polussw/dhs2] Cic. Fam. 7, 16 Primas illas rabiosulas sat fatuas dedisti. Intelligit literas asperas et mordaces Trebatii.

RABIOSE Adu. [lusswdw=s2] Furiose. Cic. Tusc. 4, 48 c. 22 [...].

RABIDVS [2] a, um. Adi. [lusso/lhptos2, lussw=n] Qui rabiem habet. [...].

RABIDE Adu. Cic. Tusc. 5, 16 c. 6 Quid vero illum quem libidinibus inflammatum et furentem videmus, omnia rabide appetentem cum inexplebili cupiditate, etc.

RABIO [1], īre. et RABO, ere. [lussa/w] Verbum dictum a Rabie; Nimia ira et quasi rabie agi. [...].

RABIO [2] āre. Rabiat, lussa=| Gloss.

RABIRIVS gentis Rom. nomen, de qua v. g. C. Rabirius Eques Romanus, perduellionis reus, quod Saturninum hostem patriae occidisset, defensus a Cicerone in Consulatu, quae exstat oratio. [...].

RABO [a)r)r(abw\n] pro Arrabone, concisum a rustico apud Plaut. Truc. 3, 2, 20

RABVLA ae. m. [sto/margos2, dikole/kths2] Caninae impudentiae causidicus. [...].

RABVLVS a, um. Adi. Velut rabulus anser admixtus oloribus Sarisber. 5, 6. Si antiquum sit nomen rabulus, facilius apparet, cur anseribus quoque rabulas compararit Cic. pro Rosc. Am. 56.

RABVLATIO ōnis. f. Forensis Mart. Capella l. 6. et Symm. ?, 23.

RABVLATVS ūs. m. Audiri, licet perstreperent, nullo potuere rabulatu, i. quantumuis clamarent Mart. Capella l. 2.

RABVLANVS vid. Radulanus, in RADO.

RABVSCVLVS Raui coloris. vt, Rabuscula vitis vel vua. Vid. Plin. 14, 3.

 RAC

RACCO āre. vid.RANCO.

RACŹMVS i. m. bo/trus2 Gloss. Gr. Lat.] Congeries acinorum suis cum pediculis ipsaque adeo vua. Vid. Casaub. [...].

RACŹMOR āri. Racemos a vindemiatoribus praeteritos sublegere. [...].

RACEMIFER era, ėrum. Adi. [botruofo/ros2] Vt, Vuae racemiferae Ouid. Met. 3, 666. Bacchus Idem ibid. 15, 413. Et Fast. 6, 483 Bacche racemiferos hedera redimite Capillos.

RACEMŌSVS a, um. Adi. [botruw/dhs2] Racemis plenum. Plin. 13, 6 Oliuae modo racemosus flos. Pomum suis inter ramos palmitibus racemosum Id. ib. c. 4.

RACEMĀTVS a, um. Aliud Adi. [botruwto\s2] Quod racemos habet. Plin. 18, 7 de panico, Paruis racemato paniculis.

RACEMARIVS i. m. [botruofo/ros2] Pampini, s. Palmitis in vite epitheton. [...].

RACEMATIO ōnis. f. [botruologi/a] Racemorum secundaria vindemia singulorum aut rarorum, qui forte a vindemiatoribus praetereuntur: sicut in messibus peractis, quod superest, spicilegium dicitur. [...].

RACILIVS gentis Rom. nomen, de qua v. g. Tribunus pleb. qui de Clodianis facinoribus est questus in Senatu Cic. ad Q. Frat. 2, 6.

 RAD

RADAMANTHVS vid.RHADAMANTHVS.

RADIA ae. Gloss. Gr. Lat. [xoiniki\s2 h( tou= troxou=, Radia, modiolus. [...].

RADIATIO, RADIATVS vid. RADIVS.

RADICITVS, RADICO, RADICVLA vid. RADIX.

RADIVS i. m. Prima notio huius nominis videtur rustica illa, qua notat bacillos circa modiolum (per quem axis transit) in stellae formam dispositos, et orbile s. orbem extimum rotae s. [...].

RADIOLVS i. m. Dimin. Parua olea oblonga. [...].

RADIO āre. Radios emittere, fulgere, et conspicuum esse. [...].

RADIANS antis. Partic. [a)ktinobolw=n] Virg. Aen. 8, 616 [...].

RADIĀTVS a, um. Partic. Vt, Enn. apud Cic. [...].

RADIATILIS e. Vmbra Fortunat. l. 2.

RADIATIO ōnis. f. [a)ktinobo/lhsis2] Plin. 36, 5 [...].

RADIŌSVS a, um. Adi. [a)ktinw/dhs2] Quod multos emittit radios. Plaut. Stich. 2, 2, 40 Postquam me misisti ad portum, cum lucu simul commodum radiosus ecce sol superabat ex mari.

RADIX īcis. f. [r(i/za] Pars plantae terra tecta, vnde suis fibris succum illum nutricium trahit: tum metaphor. illa rei cuiusque pars, qua illa nititur, quae certe ima est. [...].

RADICVLA ae. f. Dimin. [r(izi/on] Plin. 20, 9 [...].

RADĪCOR āri. [r(izo/omai, r(izobole/w] Radicem facere, seu capere, vel emittere. [...].

RADICESCO ere. Sen. Epist. 87 (86) Vidi vitem ex arbusto suo annosam transferri. Huius capillamenta quoque (si fieri potest) colligenda sunt, deinde liberalius sternenda vitis, vt etiam ex corpore radicescat.

RADICĀTVS a, um. Partic. [e)r)r(izwme/nos2] Columel. de Arbor. 20 Arbores et radicata semina Autumno serito. i. surculos suis cum radicibus, plantas. Vid. Sidon. Epist. 7, 8. et 5, 10.

RADICŌSVS a, um. Adi. [r(izw/dhs2] Quod multas radices habet. Plin. 16, 34 Omnium ederarum generi radicosa brachia.

RADICITVS Adu. [r(izo/qen] A radice, vel Vsque ad radicem. Cato c. 50 [...].

RADO si, sum, ere. [ce/w, cu/w, cura/w] Minutatim secando auferre, et ita leue vel planum reddere, asperitates tollere, ac denique stringere, arcte contingere, etc. [...].

RADENS entis. Partic. [ce/wn] Praeter dicta Lucret. 6, 117 Quam de latere ire Diuerso motu radentes corporis tractum. de nubibus. Arua radens adhaeret humo serpens Stat. Theb. 5, 525.

RASVS [1] a, um. Aliud Partic. [e)cusme/nos2] Radix Rasa cultello eburneo Scribon. 83.

RASITO āre. Frequentat. [cure/w] Saepe radere. Gell. 3, 4

RASVS [2] ūs. m. Varro de L. L. 4, 31 Homo in pratis festucas abradit, quo ab rasu rastelli dicti.

RASOR, ōris. m. [cureuth\r] Qui radit. Et per translationem Fidicines, qui videntur chordas ictu radere. Festus.

RASORIVS a, um. Adi. Vt, Culter.

RASVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RASV=RA [RASŪRA] ae. f. [cusmo\s2] Columel. 4, 29

RASILIS e. Adi. [cesto\s2] Quasi rasum, nihil exstans aut asperum habens.

RADVLA ae. f. cu/stra Vet. Onomast.] Instrumentum ferreum, cuius rationem ab vsu docet Columel. 12, 18 [...].

RADVLANVS a, um. Adi. [custriko\s2] Radulana pix dicta, quae radula educitur e doliis. [...].

 RAG et RAI

RAGADES, f. et RAGADIA vid.RHAGADES.

RAIA ae. f. Genus piscis plani et cartilaginei. [...].

 RAL

RALLA ae. f. Genus vestis a raritate. [...].

RALLVM i. n. Ferramentum est quo raditur vomer, et inhaerente terra liberatur atque purgatur. [...].

 RAM

RAMALE vid.RAMVS.

RAMEN inis. n. Ramina Marc. Empir. sunt, quae Scribon. Ramenta vocat: vid. Barth. Adu. 40, 4.

RAMENTVM i. n. [cu/sma, r(i/nhma] Tenuis cuiusque rei particula, a radendo, quasi rasura. [...].

RAMENTA ae. f. Plaut. Bacch. 3, 4, 15 [...].

RAMENTŌSVS a, um. Adi. Plenus ramentis. Cael. Aurel. Tard. 4, 3 Sanguinolenta et ramentosa.

RĀMEX icis. m. Videtur ramum prima significatione denotare Hinc est Col. 9, 1, 3 [...].

RAMICŌSVS a, um. Adi. e)nterokhlh/ths2 Gloss. Gr. Lat.] Qui ramice laborat. Plin. 30, 15 Ramicosis cochlearum cinis cum ture ex oui albi succo illitus per dies XXX medetur.

RAMNŹTES Tertia pars Populi Romani temporibus Romuli: de quibus vide LVCERES. [...].

RAMNENSES [*(ramnh/sioi] Iidem qui et Ramnetes. Liu. 1, 13 Eodem tempore et centuriae tres equitum conscriptae sunt, Ramnenses ab Romulo, ab Tito Tatio Titienses appellati.

RAMVS i. m. [kla/dos2, klw\n, o)/sxos2] est, Id in arbore (inquit Theophrastus) quod a caudice fissum, multiplexque spargitur; vnde ramos nonnulli nodos appellauere, suntque veluti quaedam ipsarum arborum brachia. [...].

RAMVLVS i. m. Dimin. [kladi/skos2] Columel. 5, 5 [...].

RAMVSCVLVS i. m. Aliud Dimin. [klwna/rion] Plin. 20, 23 E viridi ferula ramusculus, vtilis est ad omnia ea vitia.

RAMŌSVS a, um. Adi. [kladw/dhs2] Ramos habens multos. Plin. 13, 5 [...].

RAMVLŌSVS a, um. Adi. [klwnariw/dhs2] a Ramulus. Plin. 16, 24 Ranmlosa folia vlmo et cytiso.

RAMĀLE is. n. [klada/rion] Ramus inutilis ex arbore decisus. [...].

RAMEVS a, um. Adi. [kla/dinos2] Quod ex ramo est. Virg. Georg. 4, 303 --- Et ramea costis (aheni) Subiiciunt fragmenta, thymum, casiasque recentes.

 RAN

RANA ae. f. [ba/traxos2] Animal palustre praesertim, vt tamen etiam in rubis et mari inueniantur ranae. [...].

RANVLA ae. f. Dimin. Apul. Met. 9 p. 233 Virens exsiluit ranula. De vitio linguae Veg. Mulom. 3, 3, 12.

RANVNCVLVS i. m. Dimin. [batra/xion] Cic. de Diu. 1, 15 c. 9 [...].

RANCEO, RANCO, RACCO ficticium verbum ex voce tigridum. [...].

RANCENS entis. Partic. [shpo/menos2] a Verbo inusitato RANCEO, idem quod Rancidus. [...].

RANCESCO ere. Idem quod Ranceo. Arnob. 1 p. 12 Praecipiant, olearum fluenta rancescere. Rancescit caritas Ennod. 4, 19.

RANCOR, ōris. m. [shpedw\n] Putor quidam aut odoris grauitas. quae ex vetustate et putredine ac corruptione nascitur. [...].

RANCIDVS a, um. Adi. [sapro\s2] Quod est rancore putidum. Hor. Serm. 2, 2, 89

RANCIDE Adu. [saprw=s2] Gell. 18, 8 In collocandis verbis immodice faciunt et rancide. Idem c. 11.

RANCIDVLVS a, um. Adi. Dimin. [u(po/sapros2] Iuuen. Sat. 11, 135 [...].

RANCIDOR āri. Dep. Vita voluptaria aut rapina succenditur, aut liuoribus rancidatur, molesta redditur Fulgent. Mythol. 2.

 RAP

RAPA [1] vid.RAPVM.

RAPACITAS, RAPACITER, RAPAX vid. RAPIO.

RAPHANA ae. f. Nobilis ciuitas in Decapoli regione Syriae. [...].

RAPHANVS, siue RHAPHANVS i. m. [r(a/fanos2] Genus radicis notae. [...].

RAPHANĪNVS a, um. Adi. [r(afa/ninos2] Vt, Raphaninum oleum Plin. 23, 4. Dioscor. 1, 36.

RAPHANIDES Thasiae, apud Cael. 9, 12.

RAPHANĪTIS is. f. [r(afani/tis2] Genus Ireos herbae. [...].

RAPHANOSAGRIA ae. f. Herba, al. raphanus siluestris.

RAPICIVM vid. Rapicia, in RAPVM.

RAPIO rapui, raptum, ere. [a(rpa/zw] Per vim, aut cum festinantia, siue cum furore trahere, euellere, auferre. [...].

RAPIENS entis. Partic. [a(rpa/zwn] Hor. Carm. 3, 3, 52 [...].

RAPIENDVS a, um. Aliud Partic. [a(rpaste/os2] Vt, Pignora rapienda manu Ouid. Fast. 6, 446. [...].

RAPTORIVS a, um. Adi. Machinamentum C. Aurel. Tard. 3, 6. et 5, 9.

RAPTVS [1] a, um. Partic. [a(rpaqei\s2] Raptus a diis Ganymedes Cic. Tusc. 1, 65 c. 26. [...].

RAPTVM i. n. [a(rpaqe\n] Liu. 7, 25 [...].

RAPTVS [2] ūs. m. [a(rpagmo\s2] Actus rapiendi, vel id quod patitur, qui rapitur. [...].

RAPTVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RAPTV=RA [RAPTŪRA] ae. f. [a(rpagh\] Laudatur Plin. 11, 24 Quum vero raptura incidit, quam vigilans et paratus ad cursum? Sed castigata exemplaria habent Captura. h. e. Praeda. de aranea.

RAPTOR, ōris. m. [a(rpakth\r] Plaut. Epid. 2, 2, 115 [...].

RAPO ōnis. m. [a(rpakth\s2] Idem quod Raptor. Pomponius, Ne vos conturbent auri argentique rapones Non. 1, 108.

RAPTVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RAPTV=RVS [RAPTŪRUS] a, um. Partic. [a(rpa/swn] Lucan. 3, 99 Namque ignibus atris Creditur vt captae rapturus moenia Romae.

RAPTO āre. [diarpa/zw] Frequenter vel violenter rapere. [...].

RAPTĀTVS a, um. Partic. [diarpaqei\s2] Vt, Bigis raptatus Virg. Aen. 2, 272.

RAPTITO āre. Aliud Frequent. Gell. 9, 6.

RAPAX ācis. Adi. [a(rpaktiko\s2] Auidus, et rapinis intentus. [...].

RAPACĪDA ae. c. Imitatione patronymicorum, ioco comico ficti, Rapacidae, vt Aeacidae. Plaut. Aul. 2, 7, 8 Rapacidarum vbi tantum siet in aedibus.

RAPACITAS ātis. f. [to\ a(rpaktiko\n] Columel. 1, 7 [...].

RAPIDVS a, um. Adi. [o(rmhtiko\s2] Velox: ab eorum, qui rapiunt, celeritate. [...].

RAPIDE Adu. [o(rmhtikw=s2] Cic. de Legib. 2, 6 [...].

RAPIDVLVS a, um. Adi. Mart. Capell. 8 p. 270 Rapiduli sonitus raucitas.

RAPIDITAS ātis. f. [to\ o(rmhtiko\n] Velox impetus. Caes. Bell. Ciuil. 1, 62 Tum etiam rapiditate fluminis ad transeundum impedirentur.

RAPTIM Adu. [a(rpa/gdhn] Velociter, cito. Plin. 17, 14 [...].

RAPTIO ōnis. f. [a(/rpacis2] Ter. Adelph. 3, 3, 2 [...].

RAPĪNA [1] ae. f. [dra/gma] Ad rem refertur: Violenta rerum ablatio. [...].

RAPINĀTOR, ōris. m. Antiquum, pro Raptor vsurpatum. [...].

RAPVM i. n. [goggu/lh] Radicis escariae genus. [...].

RAPA [2] ae. f. [goggu/lh] Idem. Columel. 11, 3, 16. [...].

RAPVLVM i. n. Dimin. [goggu/lion] Hor. Serm. 2, 8, 8 [...].

RAPISTRVM i. n. Planta quaedam, ex raporum genere Columel. 9, 4.

RAPICIVS, siue RAPACIVS a, um. Adi. Quod ad Rapas pertinet, vt Rapicium semen Cat. R. R. c. 134. [...].

RAPĪNA [2] ae. f. Vbi seminatur rapum. Columel. 11, 2 Nam et napinae, itemque rapinae siccaneis locis per hos dies fiunt. Sic modo laudatus Cato c. 35. Scaeuola l. 98 §. 16 D. de legat. 3.

 RAR

RARESCO [1] etc. vid. infra RARVS.

RARVS a, um. Adi. [a)raio\s2, mano\s2, spa/nios2] Proprie dicitur, Quod non est densum, non frequens. [...].

RARE, melius RARO Adu. [manw=s2, spani/ws2, o)liga/kis2] Columel. 2, 9, 5 [...].

RARITAS ātis. f. [spa/nis2, mano/ths2] Plin. 2, 18 [...].

RARITVDO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RARITV=DO [RARITŪDO] inis. f. [a)raio/ths2] Idem quod Raritas. Columel. de Arboribus 3, 7 Et mediocri raritudine optima est vitibus terra. Varro de L. L. 4, 29 Dictum rete a raritudine.

RARENTER Adu. [spani/ws2] Idem quod Raro. [...].

RARO āre. [a)raio/w] Rarum facere. Cuius composita sunt Disraro, et Interraro, quod est In medio rarum facio, quo Columella 4, 32 vtitur.

RAREFACIO ere. [a)raiopoiw=] Columel. 5, 9, 2 [...].

RAREFACTVS a, um. Partic. [a)raiw/qris2] Lucret. 2, 1138 Iure igitur pereunt, cum rarefacta fluendo Sunt, etc. Conquassatum ex aliqua re ac rarefactum Idem 3, 443.

RARESCO [2] ere. [a)raiou=mai] Rarum fieri, siue deficere. [...].

RARIPILVS a, um. Adi. [yedno\s2] Quod habet raros pilos. Columel. 1 praefat. 26 Et id ipsum aliter curatur mutilum, et raripilum, aliter cornutum et setosum, quale est in Sicilia.

 RAS

RASILIS, RASITO vid. RADO.

RASIS [r(hti/nh] Vt ait Columel. 12, 20, 6 [...].

RASTRVM i. n. Pl. hi Rastri, et haec Rastra. [...].

RASTELLVM i. n. Dimin. Varro de R. R. 1, 49 [...].

RASVRA, RASVS vid. RADO.

 RAT

RATARIA ae. f. Genus quoddam nauium, de quo meminit Gell. 10, 25. Cognationem habet cum rate, v. v.

RATIHABITIO ōnis. f. Vox apud ICtos, quae actum ratum aliquid habentis indicat, de qua vid. Iulian. 3 t. 5 l. 6 §. 6 [...].

RATIO ōnis. f. [lo/gos2, to\ logistiko\n] Multa significat, quae an sub vnum velut caput redigere liceat tentabimus. [...].

RATIVNCVLA ae. f. Dimin. Cic. Tusc. 2, 29 c. 12 [...].

RATIONĀLIS e. Adi. [logiko\s2] Quod ratione vtitur. Quinctil. 7, 3 [...].

RATIONALITER Adu. Cum ratione. Sen. Epist. 109 Hominem mouere rationaliter. Tertull. de Anima c. 16 Indignabitur Deus rationaliter. Add. Id. adu. Marc. 1, 23 et 2, 9. it. adu. Prax. c. 3.

RATIONALITAS ātis. f. Tertull. de Anima c. 38 Anima habet immortalitatem, rationalitatem, etc.

RATIONABILIS e. Adi. Anima rationabilis Apul. de Doctr. Plat. 2 p. 17, 19. [...].

RATIONABILITER Adu. Hieron. Epist. 25 ad Paullam super obit. Blaes. c. 5 Rationabiliter errare. Quantum rationabiliter potuisset Apul. ad Asclep. p. 85. Add. Cassiodor. Varr. Ep. 5, 31.

RATIONABILITAS ātis. f. Apul. de Doctr. Plat. 1 p. 9, 5 Rationabilitatem, mentis optimam portionem capitis arcem tenere. Sic Elmenh. Al. Rationabilem.

RATIONARIVS a, um. Adi. [logistiko\s2] Suet. in August. c. 28 [...].

RATIONĀTOR, ōris. m. Qui conficit, tractat certe rationes pecuniarias. [...].

RATIOCINOR āri. Dep. logoqetw= Gl. Gr. Lat. [a)nalogi/zomai, sullogi/zomai] Rationes colligere, computare quod dicitur. [...].

RATIOCINĀTVS a, um. Partic. Pass. Vitruu. 10, 15 Omni proportione eorum ratiocinata ex longitudine.

RATIOCINĀTOR, ōris. m. logoqe/ths2 Gl. Gr. Lat. [logisth\s2] Calculator. [...].

RATIOCINATIO ōnis. f. [sullogismo\s2] Computatio. [...].

RATIOCINATĪVVS a, um. Adi. [sullogistiko\s2] Ratiocinatiuum genus orationis Cic. de Inuent. 1, 17. [...].

RATIOCINIVM i. n. Ipse ratiocinandi vel computandi actus. Columel. 5, 1 [...].

RATIS, is. f. vel RATES [sxedi/a] Festus: Rates vocantur tigna inter se colligata, quae per aquam agantur: quo quidem vocabulo interdum etiam naues ipsae significantur. [...].

RATIARIVS i. m. [sxhdiago\s2] dicitur vt Nauicularius, non opifex, sed negotiator. [...].

RATĪTVS a, um. Ratitus quadrans. [...].

RATVMENNA porta, a nomine eius appellata est, qui ludicro certamine quadrigis victor Etrusci generis iuuenis Veiis, consternatis equis excussus Romae periit: qui equi feruntur non ante constitisse, quam peruenirent in Capitolium, conspectamque fictilium quadrigarum molem, quae erant in fastigio Iouis templi, quas faciendas locauerant Romani Veienti cuidam artis figulinae prudenti, quae bello sunt reciperatae, quia in fornace adeo creuerant, vt eximi nequirent. [...].

RATVS [1] vid.REOR.

RAVCA ae. f. Vermis est. Plin. 17, 18 [...].

RAVCVS a, um. Adi. [bragxw/dhs2] Qui nimio clamore vel ob aliam causam, vocem habet compressam et impeditam: quasi tu rauicum dicas s. raui laborantem: tum dicitur alio omni ingrato atque incondito sono apud Poėtas: vid. Barth. ad Stat. Silu. p. 276. [...].

RAVCIDVLVS a, um. Dimin. Hieron. Epist. 1, 16.

RAVCISONVS a, um. Adi. [bragxia/zwn] Lucret. 2, 619 Concaua raucisonoque minantur cornua cantu. Conf. Id. 5, 1082. Catull. Argon. s. 65, 263 Multi raucisonis efflabant cornua bombis.

RAVCITAS ātis. f. [bra/gxos2] Vocis obtusio. Plin. 11, 51 [...].

RAVCIO, vel RAVCEO Raucum esse. [Raucio, bragxia/zw Vet. Gloss. raucit, bragxia=| ibid.] Priscian. 10 p. 907 [...].

RAVCOR āri. bragxiw= Gloss. Cyrill.

RAVCESCO vnde

RAVCŹDO inis. f. Isidor. 4, 7 Raucedo, amputatio vocis.

RAVDVS, vel RODVS a, um. Adi. [a)ne/rgastos2] significat inquit Festus, Rem rudem et imperfectam. [...].

RAVDVSCVLVM i. n. Dimin. Cic. Att. 4, 8 Nam de raudusculo quod scribis, etc. i. modico illo aere. Eidem 14, 15 (14) Nec mehercule me raudusculum mouet, i. Pecunia. Conf. ib. 7, 2.

RAVDVSCVLA Porta Romae appellata est, a Raudo, id est aere, quod aerata sit. Vid. Val. Max. loco mox citato.

RAVDVSCVLĀNVS a, um. Adi. Vnde, Raudusculana porta Romae, quod aerata fuit, vt ait Varro L. L. 4, 34 p. 39, 18. [...].

RAVENNA ae. f. [*(ra/benna] Vrbs Italiae, in ora litoris Adriatici. [...].

RAVENNAS ātis. [*(rabenna/ths2] Rauennae incola, aut ad Ravennam pertinens. [...].

RAVIS is. f. [bra/gxos2] Raucedo vocatur, quae fit aut nimia siceitate propter clamorem, aut nimio humore ad vocis locum fluente. [...].

RAVVS a, um. Adi. [a)mblu\s2, melano/pur)r(os2] Veteres videntur dixisse Obtusum, idque tum ad vocem tum ad colorem retulisse, vt in candidi, clari, fusci, obscuri appellationibus factum est. [...].

RAVIDVS a, um. Aliud Adi. [melano/pur)r(os2] Vt, Rauidi oculi, iidem, qui Raui, i. vt ex Festo vidimus, inter flauum et caesium. Columel. 8, 2, 9 vbi Gallis gallinaceis eum poscit oculorum colorem.

RAVIO īre. Raucum esse. Plaut. Poen. 3, 5, 33 Nego et negando, si quid refert, rauio. Habet in Rauim Paullus Festi.

RAVILLVS a, um. Adi. Rauillae mulieres a rauis oculis dictae, quemadmodum a caesiis, caesullae. Festus.

RAVISCELLVS a, um. Adi. a Rauo. [...].

RAVVLVS a, um. Dimin. Sidon. Epist. 9, 13 Rauuli choraulae.

RAVRACI Galliae populi. v. g. Caes. B. G. 1, 5, 4. it. Plin. 4, 17 Augustae Rauracorum rudera putantur vicus Augst prope Basileam. Vid. Cluuer. Antiq. Germ. 2, 5.

 RE

RE inseparabilis Praepositio, de qua Priscian. 14 p. 1002 [...].

 REA

REA Mater Deūm, Auentini, Romuli, vid.RHEA.

READOPTO vid.REDADOPTO.

READVNATIO ōnis. f. Tertull. de Resurr. carn. c. 30 Recorporatio est readunatio ossium. al. Redadunatio.

REAEDIFICO āre. [a)noikodome/w] Rursum vel denuo aedificare. [...].

REAPSE [tw=| o)/nti] Significat Reipsa. [...].

REASSVMO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REASSV=MO [REASSŪMO] ere. Plin. Epist. 5, 6 Aestate fluminis nomen arenti alueo deserit, autumno reassumit. al. Resumit.

REĀTE is. n. [*(rea/tion] Oppidum Sabinorum, Italiae vmbilicus: vnde Reatini populi Plin. 3, 12. [...].

REATĪNI Populi, a Reate oppido inter Nomentanos et Trebulanos Plin. 3, 12.

REĀTVS [1] ūs. m. [e)no/xwn kata/stasis2] Vox Augusti aetate primum inuenta a Messala, vti tradit Quinctil. 8, 3, 34: [...].

 REB

REBAPTIZO āre. Iterum baptizare eum, qui baptizatus iam est. Si quis rebaptizare quempiam de ministris catholicae sectae fuerit detectus l. 2 Cod. ne sanct. bapt. Add. August. Ep. 166.

REBAPTIZATOR, ōris. m. Augustin. Epist. 165.

REBELLO āre. [a)fi/stamai] Iterum bellare, vel sine perfidia, vel contra fidem datam. [...].

REBELLANS antis. Part. Bellum aduersus rebellantes Aequos gestum est Liu. 19, 9. Add. Suet. Aug. c. 21.

REBELLATVS Depon. Qui rebellauit. [...].

REBELLATIO ōnis. f. Valer. 7, 3, 9 ext. Quum crebris rebellationibus meruissent vt eorum vrbem funditus Romani euertere vellent. Conf. Idem 7, 4, 1. Tacit. Ann. 14, 31 Commoti ad rebellationem.

REBELLĀTOR, ōris. m. et REBELLĀTRIX īcis. f. Qui vel quae rebellat.

REBELLIS e. Adi. [a)postatiko\s2] Vt, Flammae rebelles Stat. Theb. 1, 35 Rebellis amor Ouid. Rem. Amor. 246. Regio rebellis Curt. 8, 1, 35.

REBELLIO ōnis. f. [a)fhniasmo\s2] Caes. Bell. Gall. 3 c. 10

REBELLIVM i. n. Idem. [a)po/stasis2] Liu. 42, 21

REBIBO ere. Theod. Prisc. de Diaeta c. 15.

REBITO āre. [a)/nrimi] Redeo, ex antiquo Betere, vt colligo ex lego. [...].

REBLATA vid.ANTIOCHIA.

REBOO āre. a)ntiboa/w Onomast. Vet. vel [a)naboa/w] Boare graviter, quasi sono repercusso. [...].

REBVLLIO īre. Apul. 5 p. 170 [...].

 REC

RECALCITRO āre. [a)ntilakti/zw] Retro Calcitro. [...].

RECALCO āre. [palimpate/w] Rursum calcare. [...].

RECALX [1] alcis. Improbi semper et dura ceruice recalces Commodian. Instruct. 38.

RECALEO ui, źre. [a)naqe/romai] Idem quod simplex Caleo. 5 Virg. Aen. 12, 35 [...].

RECALESCO ere. [a)naqermai/nomai] Rursus calescere. [...].

RECALFACIO fźci, factum, ere. [a)naqermai/nw] Rursus calidum facere. Ouid. Met. 8, 444 Calidumque prioris Caede recalfecit consorti sanguine telum.

RECALFĪO fieri. Scribonius Largus c. vlt. Rursus recalfiunt, et colantur per linteum.

RECALEFACTVS a, um. Statim recalefacto corpore Cael. Aurel. Acut. 2, 10.

RECALVASTER tri. m. [a)nafalanti/as2] Qui fronte caluus est, non toto capite: est enim Diminutiuum. [...].

RECALVVS a, um. Adi. [a)nafalanti/as2] Idem. Plaut. Rud. 2, 2, 11 Ecquem recaluom ac silonem senem, statutum, ventriosum, etc. [...].

RECALVATIO ōnis. f. Vulgat. Leuit. 13, 42.

RECALX [2] vid.RECALCO.

RECANDEO ui, źre. [a)naleukai/nomai] Candere, siue candidum esse a percussione, vt Praepositio habeat vim vicissitudinis, aut resistentiae adeo. [...].

RECANDENS entis. Partic. [a)napurou/menos2] Laudatur Plin. 37, 9 s. 52 [...].

RECANO cinui, centum, ere. [a)nafwne/w] Iterum canere. [...].

RECANTO āre. [palinw|de/w] Est Rem incantatam alio carmine liberare. [...].

RECANTĀTVS a, um. Part. [palinw|dhme/nos2] Hor. Carm. 1, 16, 17 [...].

RECAPITVLO āre. [a)nakefalaiw=] Summa rerum capita breviter repetere. [...].

RECAPITVLATIO ōnis. f. Sic Latine redditur [a)nakefalai/wsis2. Generalis recapitulatio, est inscriptio Cassiod. Diuin. Lect. c. 24.

RECAPTIVATVS a, um. Iuste a deo recaptiuatus Interpr. Iren.

RECASVRVS [1] vid.RECIDO.

RECAVEO źre. Qui sollemni lege se vinxerit et recauerit Impp. Cod. lib. 9 t. 3 de exhib. et transmittend. reis l. 2.

RECAVTA orum. n. Apochae species in Nouell. 130, 1 [...].

RECŹDO ssi, ssum, ere. [a)naxwre/w, u(pri/kw] Quasi Retro cedere. [...].

RECŹDENS entis. Partic. [a)naxwrw=n] Vt, Anni venientes et recedentes Hor. de Arte Poėt. v. 175. [...].

RECESSVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECESSV=RVS [RECESSŪRUS] a, um. Partic. [a)naxwrh/swn, u(pri/cwn] Ouid. in Ibin 237.

RECESSVS [1] a, um. Adi. Compar. Vitruu. 5, 8 Recessior scena.

RECESSVS [2] ūs. m. [a)naxw/rhsis2, u(/pricis2] Actus recedendi. [...].

RECESSIO ōnis. f. Vitruu. 1, 6 Ventus inclinationibus et recessionibus varietates mutatione flatus facit.

RECESSIM Adu. [a)nadroma/dhn] Retro cedendo. Plaut. Amph. 5, 1, 60 Ego cunas recessim rursum prorsum trahere. Recessim cedam ad parietem, imitabor nepam Plaut. Cas. 2, 8, 7.

RECELLO ui, ere. [a)nakli/nw] Reducere, et, vt ait Festus, Reclinare. [...].

RECELLICLVNIAE ārum. f. Pl. Meretriculae in Plauto ap. Festum esse dicuntur. Vid. Apul. l. c. in RECELLO.

RECENS [1] entis. Adi. [nearo\s2, pro/sfatos2] Nouum, quod nuper accidit. [...].

RECENS [2] [prosfa/tws2] Aduerbium est aliquando, idem quod Recenter significans. [...].

RECENTER Adu. Apic. 1, 1 [...].

RECENTOR āri. [neognou=mai] Renouari, et denuo recens fieri. Matius apud Gell. 15, 25 Iamiam albicascit Phoebus, et recentatur Commune lumen hominibus et voluptas. Add. Nonius 2, 751.

RECENSEO ui, sum, źre. [katale/gomai, a)pariqme/w] Recognoscere multitudinem aliquam, et singulatim considerare, atque enumerare. [...].

RECENSVS [1] a, um. Partic. [ka|talexqei\s2] Suet. in Vesp. 9 [...].

RECENSVS [2] ūs. m. [a)pari/qmhsis2] Recensendi actus, ac recognitio. [...].

RECENSIO ōnis. f. [kata/logos2] Idem. [...].

RECENSITIO ōnis. f. Idem. Vlpian. in l. 3 §. Si quis noxali D. Ad exhibend. Recensitione seruorum facta. Sic habent Pandectae Florentinae, et Haloander. Nempe est etiam.

RECENSĪTVS a, um. Partic. [a)pariqmhqei\s2] quasi a Recensio, quartae Coniugationis Verbo. [...].

RECEPTACVLVM, RECEPTO vid. RECIPIO.

RECESSIM, RECESSVS vid. RECEDO.

RECHĀMVS i. m. Trochlea, per cuius orbiculum funis ductarius traiicitur. Vtitur Vitruu. 10, 2. Conf. Baldi Lex.

RECHARMĪDO āre. Ficta vox, apud Plaut. in Trin. 4, 2, 135 [...].

RECHEDIPNA falsa lectio pro TRECHEDIPNA v. v.

RECIDO cidi, cāsum, ere. [a)napi/ptw] Retro siue iterum cadere. [...].

RECASVRVS [2] in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECASV=RVS [RECASŪRUS] a, um. Partic. [a)napesou/menos2] Cic. Att. 4, 16 fin. Id ego puto, vt multa eiusdem, ad nihil recasurum. Suet. Aug. c. 96 Aduersa cuncta in illos recasura.

RECIDIVVS a, um. Adi. [u(po/strofos2, pali/norsos2] Quod post casum resurgit, vires amissas, vitamque adeo recipit, renascitur. [...].

RECIDIVĀTVS ūs. m. Renouatio, Instauratio. Tertull. de Res. Carnis 18 Scripturae recidiuatum carnis pollicentur. Add. Ibid. c. 1. et de Anim. 28.

RECĪDO cīdi, cīsum, ere. [a)pote/mnw] Ex Re et Caedo compositum; Caedendo auferre. [...].

RECĪSVS a, um. Partic. [a)potetmhme/nos2] Plin. 16, 34 [...].

RECISVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECISV=RVS [RECISŪRUS] a, um. Partic. [a)potemou/menos2] Hor. Serm. 1, 3, 123 [...].

RECISIO ōnis. f. [a)po/tmhsis2] Plin. 21, 4 Omnis autem recisione atque vstione proficit.

RECISAMENTVM i. n. [a)po/tmhma] Paruum frustum et quasi ramentum ex re aliqua recisum. Plin. 34, 11 Ocissime vero coronarium aeruginem contrahit recisamentis in acetum additis. de aere.

RECINGO einxi, cinctum, ere. [a)nazwnnu/w] Idem quod Discingere, quemadmodum ipsum Reuincio, et multa alia, significationem habent suis simplicibus contrariam. [...].

RECINCTVS a, um. Partic. [a)nezwsme/nos2] Vt, Vestis recincta Virg. Aen. 4, 518. [...].

RECINIVM vid.RICINIVM.

RECINVS vid. RICINVS ibid.

RECINO cinui, centum, ere. [a)nafwne/w] Rursus, item contra, vel versus aliquem locum aut hominem canere. [...].

RECIPERATIO, RECIPERO vid. RECVPERO.

RECIPIO cźpi, ceptum, ere. [a)nade/xomai, e)kde/xomai, u(pode/xomai] Rursum capere significat, vel ab alio capere. [...].

RECEPTVS [1] a, um. Partic. [prosdedegme/nos2] Maiore religione fe receptum tueri Nep. 2, 8, 4. [...].

RECEPTVM i. n. [a)nadexqe\n] Cic. Philipp. 2, 79 c. 32 Promissum et receptum interuertit, ad seque transtulit. Promisso ac recepto suo satisfacere Cic. Verr. 5, 138 c. 53.

RECEPTVS [2] ūs. m. [e)kdoxh\] Liu. 8, 10 [...].

RECEPTIO ōnis. f. [e)/kdecis2] Plaut. Asin. 5, 2, 70 Quid tibi huc receptio ad te est meum virum? i. Quare recipis ad te virum meum?

RECEPTOR, ōris. m. [u(pode/kths2] Qui latrones, eorumque surrepta recipit, occultatque. [...].

RECEPTRIX īcis. f. [u(pode/ktria] Cic. Verr. 4, 17 c. 8 [...].

RECEPTIBILIS e. Adi. August. de Trin. 5, 13 Nostra scientia est amissibilis et receptibilis. Conf. Vulg. Sirac. 2, 5.

RECEPTICIVS a, um. Adi. Quod recipitur, i. retinetur, excipitur, reseruatur. [...].

RECEPTO āre. Frequentat. [u(pode/xomai] Ter. Heaut. 5, 2, 15 [...].

RECEPTATIO ōnis. f. Ammian. Marcell. 20 sub fin. Sed varia est lectio, de qua vid. Vales. in loc. p. 259.

RECEPTĀTOR, ōris. m. Idem qui Receptor, qui fures, eorumque furta domi suae receptat, seu recipit et occultat. [...].

RECEPTACVLVM i. n. [u(podoxh\, doxri=on, o(rmhth/rion] Confugium. [...].

RECEPTORIVS a, um. Adi. Tertull. de Res. Carn. 27 Locus receptorius.

RECEPTORIVM i. n. Idem ac Receptaculum. Sidon. Epist. 5, 17 Nunciatum est progredi Episcopum de receptorio.

RECIPROCVS a, um. Adi. [pali/ndromos2, a)nti/strofos2] Quod eo redit, vnde prodiit. [...].

RECIPROCO āre. [a)ntistre/fw, palindrome/w] Repetere, reflectere, remittere, retrogredi. [...].

RECIPROCATIO ōnis. f. [a)ntistrofh\] Retrogressio. [...].

RECIPROCATVS ūs. m. Reciprocatu inobedientium membrorum Augustin. de Genesi ad lit. 11, 1 extr.

RECIPROCICORNIS e. Adi. Arietem vocat Reciprocicornem, lanicutem, restitrahum Laber. ap. Tertull. de Pall. c. 1.

RECISAMENTVM, RECISIO, RECISVS vid. RECIDO.

RECITO āre. [a)naginw/skw] Scriptum clara voce, vt alii audiant, intelligantque, legere. [...].

RECITATIO ōnis. f. [a)na/gnwsis2] Cic. pro Cluent. 141 [...].

RECITĀTOR, ōris. m. [a)nagnw/sths2] Cic. de Inuent. 2, 339 [...].

RECLĀMO āre. [a)ntile/gw, a)ntiboa/w, a)naboa/w] Clamore adversari, non acquiescere, repugnare, refragari. [...].

RECLAMATIO ōnis. f. a)ntilogi/a Gloss. Lat. Gr. [a)nabo/hsis2] Cic. Philipp. 4, 5 c. 2 [...].

RECLAMĀTOR, ōris. m. Apul.

RECLAMĀTRIX īcis. f. Mart. Capel.

RECLAMITO āre. Frequent. [a)naboa/w] Cic. pro Rosc. Amer. 66 c. 22 Magna est enim vis humanitatis, multum valet communio sanguinis, reclamitat istiusmodi suspicionibus ipsa natura.

RECLAMITATIO ōnis. f. Quinctil....

RECLAMITATOR, ōris. m. ICt. in Dig.

RECLANGO ere. Reclangentibus cunctis sonitu ruinarum immenso Ammian. 17, 13.

RECLĪNO āre. [a)nakli/nw, katakli/nw] Ad aliquid flexum esse, incuruari et reflecti. [...].

RECLINĀTVS a, um. Partic. [a)naklinqei\s2] Hor. Carm. 2, 3, 7 [...].

RECLĪNIS c. Adi. [a)na/nths2] Idem quod Acclinis. Martial. 9, 91

RECLINVS a, um. Adi. Reclinus et resupinus Vopisc. in Firmo c. 4. vid. Grut. et Salmas. ad h. l.

RECLINATORIVM i. n. Vet. Gl. MS. apud Barth. Adu. 35, 22 [...].

RECLIVIS e. Adi. Campo ad solem recliui Pallad. 1, 6. conf. Idem 7, 2. Vid.RECLINIS.

RECLIVVS a, um. Adi. Ipse recliuus ac resupinus et curuatus Vopisc. in Firmo c. 4. Add. Fortunat. Mart. 3.

RECLVDO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECLV=DO [RECLŪDO] si, sum, ere. [a)noi/gw] Aperire. [...].

RECLVDENS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECLV=DENS [RECLŪDENS] entis. Partic. [a)noi/gwn] Vt, Virtus recludens caelum immeritis mori Hor. Carm. 3, 2, 21.

RECLVSVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECLV=SVS [RECLŪSUS] a, um. Partic. [a)new|gme/nos2] Apertus. Vt, Fores reclusae Ouid. Met. 7, 647. Domo reclusa mane vigilare Hor. Epist. 2, 1, 103.

RECOCTVS [1] vid.RECOQVO.

RECOENO āre. Fertur, eum, quoad vixit, foris postea non recoenasse Macrob. Sat. 3, 17.

RECOGITO āre. [a)napole/w, a)nale/gomai] Iterum atque iterum cogitare. [...].

RECOGITATVS ūs. m. A recogitatu verae dignitatis Tertull. Apolog. c. 22. Conf. Idem adu. Marc. 4, 43 pr.

RECOGITATIO ōnis. f. Tertull. de Cast. c. 4.

RECOGNOSCO nōui, nitum, ere. [a)nagnwri/zw, a)naginw/skw] Rem alias notam denuo agnoscere. [...].

RECOGNITIO ōnis. f. [a)na/gnwsis2, a)nagnw/risis2] Plin. 11, 30 [...].

RECOLLIGO lźgi, lectum, ere. [a)nale/gomai] In vnum colligere dispersa. [...].

RECOLLECTVS a, um. Partic. Sparso exercitu, deinde recollecto Frontin. Strat. 2, 13, 4. Recollectorum ordo sacer, de quo Arnd. Antiqq. Eccles. p. 699.

RECŌLO [1] āre. Iterum colare. Scribon. Largus Comp. 268 Postea recolare per linteum duplex.

RECŌLO [2] colui, cultum, ere. [a)nakaini/zw] Rursum colere. [...].

RECVLTVS a, um. Partic. [a)nagewrghqei\s2] Vt, Humus reculta Ouid. Met. 5, 647.

RECOMMINISCOR eris, isci. [a)namimnh/skomai] Reducere in memoriam. Plaut. Trin. 4, 2, 70 Literis recomminiscar.

RECOMPINGO ere. Recolligi et recompingi os ad os Tertull. de Resurr. Carn. c. 30.

RECOMPŌNO ere. Iterum componere et colligere. [...].

RECOMPOSITVS a, um. Part. [a)nasu/nqetos2] Ouid. Amor. 1, 7, 68 Pone recompositas in statione comas.

RECONCILIO āre. [katalla/ssw, a)nakta/omai] In gratiam restituere. [...].

RECONCILIATVS a, um. Partic. [katallaxqei\s2] Cic. Fam. 1, 2 [...].

RECONCILIATIO ōnis. f. [katallagh\, a)na/kthsis2] Cic. pro Cluent. 100 [...].

RECONCILIĀTOR, ōris. m. [katallakth\r, i(lasth/rios2] Liu. 35, 45 [...].

RECONCINNO āre. [a)naskeua/zw, a)ke/omai] Denuo vel rursum concinnare. [...].

RECONCLVDO ere. Patrem in monumento Ioseph reconcludunt Tertull. adu. Praxean c. 16.

RECONDO condidi, conditum, ere. [a)poti/qemai] Reponere, eontegere. [...].

RECONDITVS a, um. Partic. [a)po/qetos2, a)pokei/menos2] Plin. 10, 33 [...].

RECONDVCO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECONDV=CO [RECONDŪCO] ere. Iterum conducere. [...].

RECONDVCTVS a, um. Plin. 29, 1 Vnum agrum ex prouincialibus HS ducentis reconductum.

RECONFLOR āri. [a)naxwneu/omai] Rursus conflari. Lucret. 4, 925 Vnde reconflari sensus per membra repente Possit? h. e. Resuscitari.

RECONSIGNO āre. Ideo et reconsignat imprimens Tertull. de Resurr. Carn. c. 52.

RECONSTRVO ere. Iornand. in Philippo Caes.

RECONSVESCO ere. Gloria reconsueuit Tertull. de Cultu Fem. c. 9.

RECONVENIO īre. Actionem contrariam intentare. Et

RECONVENTIO ōnis. f. Voces apud ICtos.

RECOQVO coxi, coctum, ere. [a)neya/w] Iterum coquere. [...].

RECOQVENS entis. Part. Pulegium recoquens clementer Sammon. c. 2.

RECOCTVS [2] a, um. Partic. [a)neyhqri\s2, e)/mpuros2] Vt, Passium recoctum Stat. Silu. 4, 9, 38. [...].

RECORDOR āri. [a)namimnh/skomai] Rursus in cor reuocare, vel iterum rem cordi dare, hoc est in mentem reuocare, reminisci. [...].

RECORDANS antis. Partic. [a)namimnhsko/menos2] Cic. Att. 4, 17 O nauigationem amandam, quam me hercule ego valde timebam, recordans superioris tuae transmissionis.

RECORDATIO ōnis. f. [a)na/mnhsis2] Reminiscentia. [...].

RECORDO āre. Ab antiquis vsurpatum. [Recordat, a)namimnh/skri Gloss. Vet.] Quadrigar. [...].

RECORDATVS a, um. Part. [...].

RECORDĀTVS ūs. m. Tertull. de Resurr. Carn. c. 4 Caro recordatui tuo erepta. Quos recordatu Aegyptiarum copiarum exacerbabat Idem de Iciun. c. 5.

RECORDABILIS e. Adi. Memoria multitudine recordabilium distenditur Cl. Mamertus de statu Animae 3, 14.

RECORDATIVVS a, um. Adi. Species Mart. Capella 3 p. 85.

RECORPORO āre. Corpus restituere, vel corpore nouo instruere. [...].

RECORPORATIO ōnis. f. Tertull. de Resurr. c. 30. Cael. Aurel. Tard. praef. it. 1, 4, 112.

RECORPORATIVVS a, um. Adi. Cael. Aurel. Tard. 1, 4. et Acut. 3, 16.

RECORRIGO ere. Senec. Epist. 50 Si modo ante incipimus formare animum nostrum et recorrigere, quam indurescat prauitas eius. Recorrigendi moram praestare Hygin. de Lim. const. p. 177.

RECRASTINO āre. [a)naba/llomai] In diem crastinum saepius reiicere ac differre.

RECREATIO [1] vid.RECREO.

RECREMENTVM [1] vid.RECRESCO.

RECREO āre. [a)nakti/zw] Iterum creare.

RECREATIO [2] ōnis. f. paliggenesi/a Gloss. Lat. Gr. Plin. 22, 23 Ab aegritudine recreationi efficax in cibo.

RECREĀTOR, ōris. m. Tertull. de Anim. c. 43 Somnus recreator corporum. Vid. Gruteri Inscript. p. 1095 n. 7.

RECREPO āre. Vt resono, auget aliquantum simplicis significationem. Catull. 64, 59 Leue tympanum remugit, caua cymbala recrepant, i. Crepitum reddunt.

RECRESCO crźui, ere. [a)nafu/omai] Rursum crescere.

RECRETVS a, um. Part. Licet ille fortis postea receperit Robur recretis crinibus Paullin. iambo ad Cytherium v. 562. de Samsone.

RECREMENTVM [2] i. n. [skwri/a] Non a Recresco deriuandum nomen, sed a Recerno, i. cernendo, cribrando, separo.

RECRIMINOR āri. Et

RECRIMINATIO ōnis. f. Apud Augustin.

RECRVDESCO ui, ere. Renouari. [...].

RECTA, RECTE, RECTIO, RECTOR, RECTVS vid. REGO.

RECVBO ui, ītum, āre. [a)na/krimai] Quiescere, iacere. [...].

RECVBANS antis. Partic. [a)nakri/menos2] Cic. de Orat. 3, 60 [...].

RECVDO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECV=DO [RECŪDO] di, sum, ere. [a)nakola/ptw] Denuo cudere. Varro.. Vt hi solent, qui vetera metalla recudunt.

RECVMBO cubui, cubitum, ere. [a)napi/ptw] Proprie est Toto corpore iacere et interdum pro Accumbendi verbo vsurpatur. [...].

RECVBITVS ūs. m. [a)na/ptwsis2] Plin. 24, 13 Itemque baculum ex ea factum, in quoduis animal emissum, etiamsi citra ceciderit defectu mittentis, ipsum per sese recubitu propius adlabi.

RECVPERO vel vt saepe est in bonis etiam monimentis, RECIPERO, āre. [a)nakta/omai, a)nalamba/nw] A Recipio deriuatur, si audias quosdam Grammaticos: sed praestat forte comparare cum reciprocus, et priorem partem compositi vtriusque ponere particulam reci: posterior pars enim est parare, vt in imperare. [...].

RECVPERATVS, vel RECIPERATVS a, um. Reciperatus pons Tac. Hist. 4, 77, 3. [...].

RECVPERATIO, vel RECIPERATIO ōnis. f. [a)na/kthsis2, a)nakomidh\] Festus: Reciperatio est, vt ait Gallus Aelius, cum inter populum et reges nationesque et ciuitates peregrinas lex conuenit, quomodo per reciperatores reddantur res, reciperenturque, resque priuatas inter se persequantur. [...].

RECVPERATOR, vel RECIPERATOR, ōris. m. Qui reciperat s. recuperat. [...].

RECVPERATORIVS a, um. Adi. Quod ad recuperatorem pertinet. [...].

RECVPERATĪVVS a, um. Adi. Vt, Status recuperatiuus. Aggen. Vrb. de Limit. p. 63. edit. Goes.

RECVPERABILIS e. Adi. Vnde Irrecuperabilis.

RECVPIO īui, ītum, ere. [u(perera/w] Valde cupere, adfertur ex Plaut. Capt. 4, 2, 76 Quin ita faciam, vt recupias facere sumtum, etsi ego vetem. Sed Gronouius et meliores Vt te cupias.

RECVRO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECV=RO [RECŪRO] āre. [a)nakomi/zw] Diligenter et iterum curare. [...].

RECVRRO curri, cursum, ere. [a)natre/xw, palindrome/w] Rursum vel retro currere. [...].

RECVRRENS entis. Partic. [a)natre/xwn] Vt, Sol recurrens Virg. Aen. 7, 100. Per annos recurrentes accepta libertas Hor. Epist. 2, 1, 147. i. singulis annis.

RECVRSVS ūs. m. [a)nadromh\] Plin. 16, 25 [...].

RECVRSIO ōnis. f. Idem. Mart. Capell. 9 p. 308 Quo gemmata poli voluere sidera Sueuit lege ratā sacra recursio. Conf. Apul. in Asclepio.

RECVRSO āre. Frequent. [a)natre/xomai] Plaut. Mostell. 3, 1, 54 [...].

RECVRSITO āre. Idem. Mart. Capell. 1 p. 10 Hic cursor plerumque recursitans gaudet occupari.

RECVRVVS a, um. Adi. [a)nakampu/los2] Retro curuatus. [...].

RECVRVO āre. [a)nakampulia/zw] Retro. Columel. 5, 10 [...].

RECVRVĀTVS a, um. Partic. [a)nakampuliaqei\s2] Columel. 3, 18 [...].

RECVSO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECV=SO [RECŪSO] āre. [a)nai/nomai, a)nadu/omai] q. d. causam regerere, vel contra causari, i. declarare, se nolle. [...].

RECVSANS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECV=SANS [RECŪSANS] antis. Partic. [a)naino/menos2] Cic. Verr. 2, 129 [...].

RECVSĀTVS a, um. Aliud Partic. Ouid. ex Pont. 4, 13, 27.

RECVSATIO ōnis. f. [a)na/neusis2] Caes. Bell. Ciu. 3, 98 [...].

RECVSABILIS e. Adi. Tertull. adu. Marc. 4, 35 Reuelatio prima recusabilis, etc.

RECVTIO ere. August. Confess. 8, 11 Incutiebat horrorem, sed non recutiebat retro, nec auertebat.

RECVSSVS [1] a, um. Partic. [a)nasriqei\s2] Virg. Aen. 2, 53 [...].

RECVSSVS [2] ūs. m. Plin. 8, 53 In haec se librant, vt tormento aliquo rotati in petras, potissimum e monte aliquo in alium transilire quaerentes, atque recussu pernicius quo libuerit exultant. de ibicibus.

RECVSSABILIS e. Adi. Cael. Aurel. Tard. 3, 6, 88 [...].

RECVTĪTVS a, um. Adi. [lripo/dermos2, peri/tmhtos2] Cui resecta est cutis glandem tegens: quo nomine dicti sunt Iudaei, a verendorum cute summa recisa. [...].

 RED

REDACCENDO ere. Iterum accendo. [...].

REDA vid.RHEDA.

REDABSOLVO solui, solūtum, ere. [a)polu/w] Laudatur Plaut. Curc. 3, 84 [...].

REDADOPTO āre. Iterum siue denuo adoptare. [...].

REDADVNO vnde

REDADVNATIO vid.READVNATIO.

REDAMBVLO āre. [a)nabadi/zw] Reuerti. Plaut. Capt. 4, 2 extr. Cura quam optime potes. ER. bene ambula, et redambula.

REDAMNO āre. Redamnare suam sententiam Oct. Horatian. 2, 2, 5.

REDAMO āre. [a)ntifilw=] In amore respondere, Contra vel similiter, siue me amantem amare. [...].

REDANDRVO, s. REDAMTRVO āre. Dubiae orthographiae verbum, quia obsoletum. [...].

REDANIMO āre. Tertull. de Resur. Carn. c. 13 Nec redanimari, sed reformari existimentur. Add. ibid. c. 31.

REDANIMĀTVS a, um. Partic. Tertull. loc. cit. c. 19 Redanimatus et reuiuificatus.

REDANIMATIO ōnis. f. Tertull. loc. cit. c. 38 Ad praesentem gratiam redanimationis.

REDARATOR, ōris. m. Apud Seru. in Georg. 1, 21 videtur dici deus aliquis rusticus. al. Reparator.

REDARDESCO ere. [a)napurou=mai] Iterum ardescere, recandescere. Ouid. de Rem. Amor. 734 Sic nisi vitaris quidquid reuocabit amorem, Flamma redardescet, quae modo nulla fuit.

REDARGVO ui, ūtum, ere. [e)cele/gxw] Reprehendere, vt convincas. [...].

REDARGVTIO ōnis. f. a Boėthio hac voce redditur Graecum [e)/legxos2. vid. Voss. Etymol. f. 43 et de Vit. L. L. 3, 41.

REDARMĀTVS a, um. Adi. Iterum armatus. Dict. Cretens. l. 2 Nouis iaculis manus vtriusque redarmatae sunt.

REDAVSPICO, āre. et REDAVSPICOR āri. [e)pa/rxomai] Denuo auspicium sumere vel auspicari. [...].

REDDO reddidi, redditum, ere. [a)podi/dwmi, a)ntapodi/dwmi, a)mri/bw, a)poti/w] Proprie est ablatum vel acceptum restituere. [...].

REDDITVS [1] a, um. Partic. Vt, Redditus his terris Virg. Aen. 6, 18. Vox reddita fertur ad aures Idem 3, 40. Votis publicis redditus Plin. Paneg. 60, 1.

REDDITVS [2] ūs. m. Pro reditu s. fructu agrorum aliquoties redditus est in MSS. Columellae, v. g. 3, 2, 3 et 5. it. 3, 3, 2. et 7, 4, 3: quod non temere videtur esse, cum verbum Reddere in ea re satis frequens esse modo obseruatum sit. [...].

REDDITVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REDDITV=RVS [REDDITŪRUS] a, um. Part. [a)nadw/swn] Catull. de Acme s. 40, 4 Et negat mihi vestra reddituram Pugillaria, si pati potestis.

REDDITIO ōnis. f. [a)po/dosis2] Quinctil. 8, 3 [...].

REDDITOR, ōris. m. August. Epist. 5 Debitorum redditores.

REDEMTIO, REDEMTOR, REDEMTVRA vid. REDIMO.

REDEO īui, et frequentius ii, itum, īre. [e)panh/kw, e)pane/rxomai, a)ponoste/w, e)pa/nrimi] Retroire, reuerti. [...].

REDIENS euntis. Partic. [e)panh/kwn] Vt, Annus rediens Hor. Carm. 3, 8, 9. Lunae redeuntis cornua Ouid. Met. 10, 479. Peregre rediens Ter. Phorm. 1, 5, 13.

REDITVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REDITV=RVS [REDITŪRUS] a, um. Aliud Partic. [e)panh/cwn] Cic. Att. 13, 9.

REDITVS ūs. m. [e)pa/nodos2, a)nakomidh\, ka/qodos2] Reuersio. [...].

REDITIO ōnis. f. Cic. Verr. 1, 16 c. 6. Caes. Bell. Gall. 1, 5 Vt domum reditionis spe sublata, paratiores ad omnia pericula subeunda essent. Quid huc reditio est Ter. Eun. 4, 4, 4.

REDITO āre. Frequent. [a)ponoste/w] Statim, siue continuo redire. Laudatur Plaut. Capt. 2, 3, 20 Ac si non reditas huc, etc. Sed Rebitas hoc loco legunt, i. redeas, antiqui et noui.

REDITIVVS a, um. Legitur, in nonnullis libris, apud Anastas. l. 10 C. de haeret. et Manich. al. Rediuiua.

REDHIBEO ui, itum, źre. Ex Re et Habeo compositum, D interposita, causa melioris soni; Habeo autem eo sensu positum, vt in exhibeo, praehibeo s. praebeo etc. [...].

REDHIBITIO ōnis. f. Quinctil. 8, 3, 14 [...].

REDHIBITOR, ōris. m. Qui venditum recipit, l. 25 ff. de except. rei iud.

REDHIBITORIVS a, um. Adi. Vt, Actio redhibitoria, Exceptio redhibitoria, Pompon. in l. Si tamen, D. de Aedilic. edict. [...].

REDHOSTIO īre. Antiquum. Reddere. [...].

REDHOSTIMENTVM i. n. Beneficii compensatio. minus probae notae vocabulum.

REDICVLA vid. RIDICVLA sub RIDICA.

REDICVLVS i. m. Deus. Rediculi fanum extra portam Capenam fuit, quia accedens ad vrbem Hannibal ex eo loco redierit, quibusdam perterritus visis. [...].

REDIGO źgi, actum, ere. [kaqistw=] Ex Re et Ago, A in I conuersa, et D interposita: Videtur a Pastoribus ortum, qui dispersa pecora subinde reagunt, redigunt in vnum gregem. [...].

REDACTVS [1] a, um. Partic. Emplastrum in magdalidas redactum Scribon. 201. vid.REDIGO.

REDACTVS [2] ūs. m. i. Pecunia ex frugibus venditis redacta. Scaeuola l. 58 §. 1 [...].

REDIMIO īre. [a)naste/fw, tainio/w] Significat Ornare, coronare, circumdare. [...].

REDIMITVS a, um. Partic. Praeter allata modo, Sertis redimiti Cic. Catil. 2 c. 5. Floridis corollis redimita domus Catull. 64, 67.

REDIMĪTVS ūs. m. Solin. c. 33 (46) Mitrata capita, redimitu pari, rasa in cutem barba. Sed Salmas. legit, Mitrata capita, pars rasa in cutem barba.

REDIMICVLVM i. n. [taini/a, ka/lluntron] Ornamentum capitis et colli mulierum. [...].

REDIMICVLO āre. Gloss. Lat. Graec. Redimiculat, [a)nalu/ri de/smata.

REDIMO źmi, emtum, ere. [lutro/w, a)polutro/w, e)cwne/omai] Ex Re et Emo, D interposita, primo dictum videtur de eo, si quis, quod suum fuerat, sed in manus hostis venisset, denuo velut emeret sibi. [...].

REDIMENDVS a, um. Partic. [lutrwte/os2] Ouid. Epist. 3, 39 Si tibi ab Atrida pretio redimenda fuissem.

REDEMTVS a, um. Partic. [lutrwqei\s2] Virg. Aen. 9, 213

REDEMTIO ōnis. f. [lu/trwsis2, a)na/r)r(usis2] Cic. A. 1 in Verr. 16 c. 6 [...].

REDEMTOR, ōris. m. [lutrwth\s2] Conductor operis. [...].

REDEMTRIX īcis. f. Prudent. in Romano v. 774 [...].

REDEMTO āre. Frequent. Tacit. Hist. 3, 34, 4 A propinquis occulte redemtabantur.

REDEMTITO āre. [lutrou=mai] Nouum Frequent. Plautus, Redemtitauere ad vnum captos. Cato apud Festum, Malefacta benefactis non redemtitauere.

REDEMTVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REDEMTV=RA [REDEMTŪRA] ae. f. Actus vel consuetudo redimendi publica. [...].

REDIMIAE arum. f. Pl. Gloss. Gr. Lat. [lu/tra, Redimiae. Sunt igitur pecuniae pro captiuo redimendo datae.

REDINDVO ere. Denuo induere quod exutum erat. Redinduti carnem Tertull. de Resurr. Carn. c. 42.

REDINTEGER adfertur ex Liu. 8, 32 [...].

REDINTEGRO āre. Instaurare, siue innouare et integrum facere. [...].

REDINTEGRĀTVS a, um. Partic. Vt, Memoria redintegrata Liu. 3, 56. Acies redintegrata, vid. ACIES. Clamor redintegratus Liu. 3, 63. Conf. Aggen. de Limit. p. 52.

REDINTEGRATIO ōnis. f. Instauratio. [...].

REDINTEGRĀTOR, ōris. m. Somnus redintegrator virium Tertull. de Anima c. 43. [...].

REDINVENIO īre. Tertull. de Anima c. 46.

REDINVNT pro Redeunt scripserunt veteres. Festus.

REDIPISCOR redeptus sum, isci. [a)nakta/omai] Recuperare, Assequi. [...].

REDITIO, REDITVS vid. REDEO.

REDIVIA, vel REDVVIA ae. f. [parwnuxi/a] Audiamus de ea Festum, Rediuiam quidam, alii reluuium appellant, quia luere est soluere. [...].

REDIVIVS, vel REDVVIVS Vermiculum, qui Ricinus appellatur, sic vocant quidam vett. libri Columel. 6, 2, 6. Vid.RICINVS.

REDVVIŌSVS a, um. Adi. Asper et exstans. Laeuius apud Festum, Scabra in legendo reduuiosaque offendens.

REDIVĪVVS a, um. Adi. [pali/myuxos2] Quod ex vetusto renouatur, et velut in vitam redit. [...].

REDO ōnis. m. Genus piscis ignoti. Auson. Mosella v. 89 Et nullo spinae nociturus acumine redo.

REDOLEO ui vel źui, źre. [o)/zw] Multum olere. [...].

REDOLENS entis. Partic. [o)/zwn] Vt, Plin. 12, 17 [...].

REDOMO āre. Improbi ac perditi ciues, redomiti, atque victi Cic. pro Sulla pr. [...].

REDONES um. m. Pl. Galliae populi, vid.RHEDONES.

REDŌNO āre. [a)nadi/dwmi] Denuo donare. [...].

REDONĀTOR, ōris. m. Inscript. Grut. p. 1095 n. 7 REDONATOR LIBERTATIS.

REDOPTO āre. Mors redoptanda Tertull. de Resurr. Carn. c. 4 extr.

REDORDIOR orsus sum, īri. [a)nufai/nw] Retexere: Quod orsum est et textum, filatim explicare, et dissoluere. [...].

REDORMIO īre. [a)nakoimw=mai] Rursum dormire. [...].

REDORMITIO ōnis. f. [a)nakoi/mhsis2] Plin. 10, 75 s. 98 In redormitione vana esse visa, prope conuenit. Harduinus legit Redormitatione.

REDORNO āre. Rursus ornare. Pass. Tertull. de Resurr. Carn. c. 12.

REDOSTIO vid.REDHOSTIO.

REDVCO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REDV=CO [REDŪCO] xi, ctum, ere. [a)na/gw, e)pana/gw, kata/gw] Retroducere, retrahere, in pristinam conditionem perducere: interdum simpliciter videtur esse ducere, vel deducere: plerumque tamen inuenias rationem aliquam Praepositionis Re. [...].

REDVCENS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REDV=CENS [REDŪCENS] entis. Partic. [e)pana/gwn] Vt, Sinum nitidum reducens, i. aperiens veste vtrinque reducta Catull. in Camerium s. 53, 11.

REDVCTVS a, um. Partic. [e)panaxqei\s2] Vt, Reductus in gratiam Cic. pro Cluent. 110 c. 36.

REDVCTIO ōnis. f. [a)nagwgh\] Cic. Fam. 1, 7 Quoniam Senatusconsultum nullum exstat, quo reductio regis Alexandrini tibi ademta sit. Vid. Vitruu. 5, 10.

REDVCTOR, ōris. m. [katagwgeu\s2] Liu. 2, 33 Reductori plebis Romanae in vrbem, sumtus funeri defuit. Literarum senescentium reductor Plin. Epist. 8, 12.

REDVCTO āre. Frequent. Aurel. Vict. in Numeriano: Cum exercitum reductaret.

REDVX ucis. Adi. [pali/nostos2, pali/norsos2] Qui a periculis in tutum ab exilio siue captiuitate reducitur in patriam. [...].

REDVLCERO āre. [a)nelko/w] Cutem male coalescentem ex vlcere refricare et lacerare. [...].

REDVLCERĀTVS a, um. Metaphor. Apul. Met. 5 p. 163 Redulcerato dolore.

REDVNCVS a, um. Adi. [a)nakamph\s2] Vt recuruus contrarium est Adunco. Plin. 11, 37 Aliis adunca, aliis redunca. Rostrum reduncum Ouid. Met. 13, 562.

REDVNDO āre. [pleona/zw, perisseu/w] Abundare, reiicere vndam. [...].

REDVNDANS antis. Partic. [pleona/zwn] Cic. de Fato 7 [...].

REDVNDĀTVS a, um. Partic. [pleonaqei\s2] Ouid. Fast. 6, 402 Amne redundatis fossa madebat aquis. al. Redundanti. Idem Trist. 3, 10, 52 Siue redundatas flumine cogit aquas Boreas.

REDVNDATIO ōnis. f. [perissri/a] Plin. 7, 6 [...].

REDVNDANTIA ae. f. [pleonasmo\s2] Ad benignitatis redundantiam Tertull. Apol. c. 31. [...].

REDVNDANTER Adu. Plin. Epist. 1, 20 Vt illud immodice et redundanter, ita hoc ieiune et infirme. Compar. Ambros. Epist. 82 Pro remedio parcius, pro deliciis redundantius bibendum.

REDVPLICATVS a, um. Adi. Tertull. de Patient. c. 14.

REDVRESCO ere. Ferrum, cum molle et candens est, si refrigeretur tinctum frigida, redurescit et restituitur in antiquam proprietatem Vitr. 1, 4.

REDVVIA vid.REDIVIA.

 REE

REEXINANIO īre. Iterum euacuare. Apic. 4, 2 Reexinanire in cacabum. Conf. Idem 8, 6.

 REF

REFABRICO āre. Collapsum balneum refabricare enisus est Diocletian. l. 5 Cod. de aedif. priu.

REFECTIO, REFECTVS vid. REFICIO.

REFELLO ere. [a)naskeua/zw, a)poskeua/zomai] Ex Re et Fallere. [...].

REFELLENS entis. Partic. In quo liceat mihi fingere, si quid velim, nullius memoria iam refellente Cic. de Orat. 2 c. 2 extr.

REFERCIO si, tum, īre. [e)pibu/w] Ex Re et Farcio; significat repetito conatu Implere. [...].

REFERTVS a, um. Partic. [e)pibebusme/nos2] Cic. Q. Frat. 2, 15 (14) [...].

REFERINA faba, vid.REFRINA.

REFERIO īre. [a)ntitupe/w] Repercutere. [...].

REFERIVA vid.REFRINA.

REFERO tuli, lātum, ferre. [a)nafe/rw, a)na/gw, a)nakomi/zw, e)panafe/rw] Reportare, quasi retro ferre. [...].

REFERT Impers. [diafe/rri] Vtile est significat, et Genitiuo iungitur. [...].

RELĀTVS [1] a, um. Partic. [a)nafero/menos2] Cic. de Nat. Deor. 2, 144 [...].

RELĀTVS [2] ūs. m. Tacit. Hist. 1, 30, 1 [...].

RELATIO ōnis. f. [a)nafora\, e)panafora\] Pro varia verbi significatione, notat v. g. opus illud Consulare, cum is ad Senatum refert, quid fieri placeat? vt Cic. in Pison. 14 c. 7 [...].

RELATĪVVS a, um. Adi. Relationem habens. Arnob. 7 p. 221 Honos relatiui est ad alterum generis. Appellatio Augustin. de Trinit. 5, 16. Conf. Mart. Capella 4 p. 111.

RELATĪVE Adu. August. de Trin. 5 c. 7 et 11 pr. et 12, 13 etc. Mart. Capella 4 p. 110.

RELĀTOR, ōris. m. Balb. ad Cic. sub Att. 8, 15 [...].

RELATORIVS a, um. Adi. Relationem continens vt, Literae Cod. Theod. lib. 13.

REFERENDARII orum. m. Apud veteres Imperatores dicebantur, per quos ipsi facilius fingulorum desideria perdiscebant, teste Cassiodoro, qui Var. 6, 17 [...].

REFERVEO bui, źre. [a)naze/w] Valde et repetita ebullitione feruere. [...].

REFERVESCO ere. [a)naze/w] Incipere referuere. [...].

REFESTINO āre. Qui a tenebris iustissime refestinauit ad lucem suam Paullin. ad Augustin. Epist. 45 (al. 44) extr.

REFIBVLO āre. [a)poporpo/w] Fibulam tollere, vel soluere. Martial. 9, 28 Refibulauit turgidum faber penem. Vid.INFIBVLO.

REFICIO fźci, fectum, ere. [a)nakti/zw, a)nalamba/nw] Instaurare, renouare, quod corruptum erat, in statum pristinum instaurare. [...].

REFECTVS [1] a, um. Partic. Cic. Att. 16, 3 pr. [...].

REFECTVS [2] ūs. m. [a)na/lhyis2] Ipsa refectio. [...].

REFECTIO ōnis. f. [a)na/kthsis2] Reficiendi et instaurandi actus. [...].

REFECTOR, ōris. m. Sueton. in Vespas. c. 18 Item colossi refectorem insigni congiario magnaque mercede donauit. Conf. Inscript. apud Spon. Misc. Er. Ant. p. 231.

REFACIO ere. [a)naskeua/zw] Antiquum. [...].

REFĪGO xi, xum, ere. [kataph/gnumi] Pro figere simplici posuit, si Seruio credimus, Virg. Georg. 4, 202 [...].

REFIXVS a, um. Part. Vt, Clipeus refixus Virg. Aen. 5, 360. [...].

REFIGVRO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REFIGV=RO [REFIGŪRO] āre. Reformare. Vulg. Interpr. Sapient. c. 19, 6 Omnis creatura ad suum genus ab initio refigurabatur.

REFINGO ere. Hilari vultu renidens, quantumque poteram, laetiorem me resingens Apul. Met. 3 p. 134, 24.

REFIRMO āre. Supra ripam Tigridis limes est refirmatus Sext. Ruf. c. 14. i. denuo constitutus.

REFLAGITO āre. [a)naiti/zw] Iterum flagitare. Catull. 43, 6 Persequamur eam, et reflagitemus. Et Circumsistite eam et reflagitate ibid. v. 10.

REFLECTO xi, xum, ere. [a)naka/mptw] Retro flectere. [...].

REFLEXVS [1] a, um. Partic. [a)nakamfqei\s2] Vt, Ceruix reflexa Stat. Achill. 1, 382. [...].

REFLEXIO ōnis. f. Apul. de Syllog. Categ. in doctrina Conversionis.

REFLEXIM Adu. Vice versa. Apul. de Syll. Categor. etc. Reflexim inferre.

REFLEXVS [2] ūs. m. Apul. Florid. 1 p. 242 Prope Oceani reflexus.

REFLO āre. [a)ntipne/w] Contra spirare. [...].

REFLANS antis. Partic. Cic. Tusc. 1, 119 c. 49 Si reflantibus ventis reiicimur. Medicamina reflantia Cael. Aur. Tard. 3, 8.

REFLĀTVS [1] a, um. Partic. Vt, Reflata succositas Cael. Aur. Acut. 2, 29, 151. i. exsiccata, euaporata.

REFLANDVS a, um. Antra per palati Crepulis reflanda buccis Gemit aura tibialis Sidon. Ep. 9, 13 in subiecto Anacreontico.

REFLĀTVS [2] ūs. m. [a)nti/pnoia] Plin. 9, 6 [...].

REFLATIO ōnis. f. Cael. Aurel. Tard. 1, 1, 12 Ex alto reflatio quaedam viarum nuditate permittitur. Transpirationem hodie vocant.

REFLABILIS e. Adi. Vt, Cibi facile reflabiles Cael. Aurel. Tard. 4, 1, 6 qui digeruntur, et exhalant facile.

REFLABRI venti Apul. de Mundo: sed valde dubia est lectio: vid. Elmenh. ad p. 62, 20.

REFLATILIS e. Adi. Zeno Veron. vid. Salmas. ad Hist. Aug. p. 193.

REFLŌREO, ui, źre. [e)canqe/w] siue REFLORESCO ere. Rursum florere. [...].

REFLVO xi, xum, ere. [a)nar)r(e/w] Rursum fluere. [...].

REFLVENS entis. Partic. Tibris Virg. Aen. 8, 87 intra suum se alueum recipiens.

REFLVVS a, um. Adi. [palir)r(o/qios2, pali/r)r(oos2] Vt, Refluum mare Plin. 2, 97. Gurges refluus Stat. Silu. 5, 1, 91.

REFLVĀMEN inis. n. Fortunat. 1 Paruula Grammaticae lambens refluamina guttae.

REFLVXVS ūs. m. Vt, Defluxus et refluxus maris.

REFOCILLO āre. [a)nayu/xw] Recreare. Plin. Epist. 3, 14 [...].

REFOCILLATOR, ōris. m. Apuleio tribuitur. Non habet Index Floridi.

REFŌDIO fōdi, fossum, ere. [a)naska/ptw, a)noru/ssw] Fodiendo eruere et in altum proferre. [...].

REFORMĪDO āre. [u(popth/ssw] Prae formidine refugere. [...].

REFORMIDATIO ōnis. f. [u(po/pthcis2] Cic. in Partit. 11 c. 4 In suasione autem aut spem, aut reformidationem deliberantis.

REFORMO āre. [a)napla/ttw, a)natupo/w] In priorem vel meliorem formam redigere. [...].

REFORMĀTVS [1] a, um. Partic. Ouid. Met. 9, 399 Ora, reformatus primos Iolaus in annos.

REFORMATIO ōnis. f. Apul. Met. 3 p. 95, 8 Florid. Facilior huius reformationis medela suppeditat.

REFORMĀTVS [2] ūs. m. Tertull. adu. Valent. c. 13 Tutelaris reformatus.

REFORMĀTOR, ōris. m. [a)napla/sths2] Plin. Epist. 8, 12 Ipsarum denique literarum iam senescentium reductor ac reformator.

REFORMABILIS e. Adi. Vnde Irreformabilis.

REFORMATRIX īcis. f. Idem. ICt. in Dig.

REFOVEO fōui, fōtum, źre. [a)naqa/lpw] Rursum fouere, siue nutrire.

REFŌTVS a, um. Partic. Suet. Neron. c. 27 Refotus saepius calidis piscinis. Animus refotus Gell. 15, 2.

REFRACTARIVS [1] vid.REFRINGO.

REFRAENO, siue REFRENO āre. [a)naxaiti/zw, a)naste/llw] Freno cohibere, coėrcere, retrahere. [...].

REFRENĀTVS a, um. Partic. [a)naxaitiqei\s2] Vt, Relligione refrenatus Lucret. 5, 115.

REFRENĀTIO ōnis. f. Senec. de Ira 3, 15 Necessaria est ista doloris refrenatio, vtique hoc sortitis vitae genus, et ad regiam mensam adhibitis.

REFRĀGOR āri. [a)ntipra/ttw, a)ntiyhfi/zomai] Sententia sua aduersari, vt Suffragari est sententia sua iuuare aliquem.

REFRAGĀTOR, ōris. m. Tertull. adu. Gnost. c. 1 [...].

REFRAGATIO ōnis. f. a)ntidi/khsis2, a)ntilogi/a, a)ntima/xhsis2 Gloss. Cyr.] August. Epist. 177 [...].

REFRAGĀTVS ūs. m. Extorum promissus (permissus) et refragatus Lutat. in Stat. Theb. l. 4.

REFRAGIVM i. n. Interpres Egesippi aliquoties ap. Gronou, Obs. Eccl. c. 21.

REFREQVENTO āre. Ap. Suet. Aug. c. 46. nonnulli legunt: al. frequentauit.

REFRICO ui, ctum, vel āui, ātum, āre. [a)naya/w] Rursum, vel saepius fricare. [...].

REFRICATIO ōnis. f. Augustin.

REFRĪGEO, xi, źre. [a)nayu/xomai] vel potius REFRIGESCO ere. Frigidum fieri. [...].

REFRIGERO āre. [a)nayu/xw, katayu/xw] Frigus inducere, rem calidam frigidam facere. [...].

REFRIGERĀTVS a, um. Partic. [a)nayuxqei\s2] Plin. 12, 15 [...].

REFRIGERATIO ōnis. f. [a)na/yucis2, yugmo\s2] Plin. 34, 13 [...].

REFRIGERIVM i. n. Idem. Pluuia sitientibus refrigerium potumque praebuit Oros. 5, 15. Tertull. de Resurr. Carn. 17 Aliter anima non capiat passionem tormenti seu refrigerii.

REFRIGESCENTIA ae. f. Idem. Tertull. de Anima 43 Sed non refrigescentiam admittam.

REFRIGERĀTOR, ōris. m. et

REFRIGERĀTRIX īcis. f. [a)nayukth\s2] Plin. 19, 8 Est quidem natura omnibus refrigeratrix.

REFRIGERATORIVS a, um. Adi. [a)nayuktiko\s2] Vt, Vis refrigeratoria Plin. 22, 2. Conf. Ib. c. 25.

REFRINA, vel potius REFRIVA, vel REFERIVA adeo, apud Festum Faba dicitur, vt ait Cincius quoque, quae ad sacrificium referri solet domum ex segete causa auspicii, quasi reuocent fruges, vt domum datantes teuirtito (Scal. coniic. data enim est et tritico) ad rem diuinam faciendam. [...].

REFRINGO frźgi, actum, ere. [a)nakla/w, a)poqrau/w] Frangendo s. rumpendo aperire. [...].

REFRACTVS a, um. Partic. [a)nakeklasme/nos2] Vt, Aquilo refractus Stat. Silu. 4, 5, 8. [...].

REFRACTIO ōnis. f. Vt, Refractio seu repercussio luminis, l. 8 Dig. t. 2 l. 17 §. 2.

REFRACTARIVS [2] a, um. Adi. [au)qa/dhs2] a Refringo, quasi Repercutiens ad tactum et reluctans: significat Contumacem, et nimis in sua sententia tenacem. [...].

REFRACTARIOLVS a, um. Adi. Dimin. Cic. Att. 2, 1 [...].

REFRONDESCO ere. Sidon. Apollin. Carm. 22, 46 Sponte refrondescit per brachia roscida palmes. [...].

REFRVTICO āre. Si barbae refruticent Hildebert. Serm. 6 p. 101. [...].

REFVGIO fūgi, fūgitum, ere. [a)pofeu/gw, katafeu/gw] Retro fugere. [...].

REFVGIENS entis. Partic. [katafeu/gwn] Aur. Vict. de Viris illustr. 7 Qua re audita Seruius, dum ad curiam properat, iussu Tarquinii gradibus deiectus, et domum refugiens, interfectus est.

REFVGISCO ere. Idem quod Refugere. Commodian. Instruct. 23.

REFVGA ae. c. [drape/ths2] Qui aliorum dominium resugit.

REFVGVS i. m. [a)pofeu/gwn] Qui se fuga subducit. [...].

REFVGIVM i. n. [a)pofugh\] Locus, ad quem confugimus. [...].

REFVLGEO si, źre. [a)pola/mpw] Valde fulgere. [...].

REFVLGENTIA ae. f. Apul. Florid. 4 Lacunarium refulgentia.

REFVNDO fūdi, fūsum, ere. [a)naxe/w] Fundere iterum quod congelatum erat, fundere saepius. [...].

REFVSVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REFV=SVS [REFŪSUS] a, um. Partic. [a)naxuqei\s2] Vt, Plin. 36, 26 [...].

REFVSE in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REFV=SE [REFŪSE] ius, issime. Adu. [a)nakexume/nws2] Columel. 4, 1, 3 Nam semper in plano refusius egesta humus, tumidior est, quam gradus soli crudi, i. fodiendo resoluta et fermentata.

REFVSIO ōnis. f. Macrob. Saturn. 1, 21 sub fin. Pluuialis copia est refusio humoris, ad supera tracti.

REFVSORIVS a, um. Adi. Vt, Refusoriae literae, responsoriae Sidon. Epist. 9, 10.

REFVTO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REFV=TO [REFŪTO] āre. [a)naskeua/zw] Culinae verbum initio fuisse videtur, non minus quam futo et confuto v. v. nempe affusa aqua frigida ebullientem reprimere, ac deinde per metaphoram, verbis alium se efferentem reprimere et redarguere. [...].

REFVTĀTVS [1] a, um. Partic. Cic. pro Lege Manil. 52 c. 17 Obsoleuit iam ista oratio, re multo magis, quam verbis refutata.

REFVTĀTVS [2] ūs. m. [a)poskeuh\] Refutatio. Ancipitique refutatu conuincere falsum Lucret. 3, 524.

REFVTATIO ōnis. f. [a)naskeuh\] Cic. in Topic. 93 c. 25 [...].

REFVTĀTOR, ōris. m. Arnob. 1 p. 18 Refutator incredulus.

REFVTATORIVS a, um. Adi. Refutatoriae preces l. j. C. de relat. l. 18 [...].

 REG

REGALIOLVS, vel REGAVIOLVS i. m. Auis, quam Trochilum putant, de qua Plin. 8, 25. [...].

REGALIS vid.REGO.

REGAMMANS antis. Figurā literae [*g, gamma, formatus, Lineae Var. de Limit. Goes. p. 254. Via, vel limes Aggen. ibid. p. 62.

REGAVIOLVS vid.REGALIOLVS.

REGELO āre. Contrarium est suo simplici, Gelu resoluere. [...].

REGELĀTVS a, um. Partic. Martial. 11, 9 Succina virginea quod regelata manu.

REGELATIO ōnis. f. Aggen. de Limit. p. 57 Gallia immodica Alpium niues in mare transmittit, et subitarum regelationum repentinas inundationes patitur. Add. Ibid. p. 70.

REGEMO ere. Gemitum edere, vt resonare etc. Regemunt caua buxa Sidon. Carm. 11 sub fin. Conf. Stat. Theb. 5, 389.

REGENERO āre. [a)nagenna/w] Iterum siue rursum generare. [...].

REGENERATIO ōnis. f. Vox ecclesiastica, apud Patres passim, et in Vulg. Nou. Test. Interpr. occurrens.

REGERMINO āre. [a)nablasta/nw] Iterum germinare. Plin. 16, 33 Et in Aenaria succisa regerminat.

REGERMINATIO ōnis. f. [a)nabla/sthsis2] Plin. 17, 20 s. 34 pr. Regerminatione caedua, vel salice laetior. cum caeditur regerminat magis quam salix.

REGERO ssi, stum, ere. [a)ntiba/llw] Retro portare, reducere, reiicere. [...].

REGESTVS a, um. Partic. Iudiciumque suae vocis tellure regesta Obruit. [...].

REGESTVM i. n. Significationem, quam habet apud rusticos, iam declarauimus. [...].

REGIA [1] ae. vid.REGO.

REGIESCO vid.REGLISCO.

REGIFVGIVM i. n. Festus dies apud Romanos VI Cal. April. quo die fugisse Tarquinios Historia antiquitatis testis meminit. [...].

REGIGNO ere. [a)nagenna/w] Iterum gignere. Hinc Passiuum Lucret. 5, 245 Quapropter maxima mundi Quum videam membra, ac partes consumta regigni.

REGILLA ae. f. [basilikh\] Videtur Vestis, si Nonium audimus 14, 3 [...].

REGILLVS [1] i. m. basili/skos2 Gloss. Vet.

REGILLVS [2] i. m. [*(re/gillos2] Lacus est, ad quem Aulus Postumius dictator prospere aduersum Tarquinium Superbum patria electum et Latinos bellum inferentes pugnauit. Liu. 2, 19.

REGILLI orum. m. Pl. Oppidum est in Sabinis. Suet. Tiber. c. 1.

REGIMEN, REGINA, REGIO vid. REGO.

REGISTRVM i. n. Corrupta vox ex Regestum. Vid. Voss. de Vit. L. L. 1, 18. et 3, 41.

REGLESCO vel REGLISCO subinde cresco vel glisco, vnde compositum videtur. [...].

REGLVTINO āre. [a)pokolla/w] Contrarium suo simplici Glutinare. [...].

REGLVTINĀTVS a, um. Vt, Reglutinatis luminibus Mart. Capel. 6 p. 191. i. denuo apertis.

REGLVTINŌSVS a, um. Adi. [kollw/dhs2] Valde glutinosum volunt significare, laudantque Plin. 11, 15 [...].

REGNO, REGNVM vid. REGO.

REGO rexi, rectum, ere. [eu)qu/nw] A verbo ducere non multum differt: significat enim, vel ostendere viam, et rationem agendi, vel per illam agere: et hinc gubernare etiam, et imperare etc. [...].

REGENS entis. Partic. Virg. Aen. 6, 30 [...].

REGENDVS a, um. Partic. [i)qunte/os2] Senec. Octau. 8 Regenda magis est feruida adolescentia. Iuuenem suscipere regendum Cic. Att. 10, 6.

REGITO āre. Frequentat. [i)qu/nomai] Laudatur Varro de R. R. c. 57 [...].

RECTVS a, um. Partic. [eu)qunqei\s2] Vt, Rectus ad ingenium bonum Plaut. Bacch. 3, 3, 8. [...].

RECTA [i)qu\, eu)qu\] Aduerbium ortum ex Ablatiuo recta intell. via. [...].

RECTE Adu. [o)rqw=s2, kalw=s2] Eandem significationis varietatem habet. [...].

RECTO Adu. Anton. et Verus apud Papir. l. 21 pr. D. de Appellat. Appellationes, quae recto ad Principem factae sunt. Idem quod recta: recto itinere, recta via.

RECTIO ōnis. f. [i)/qunsis2] Administratio, gubernatio. [...].

RECTOR, ōris. m. et RECTRIX īcis. f. [eu)qunth\r, eu)qunth\s2] Qui vel quae regit. [...].

RECTITVDO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECTITV=DO [RECTITŪDO] inis. f. Aggen. in Goes. Agrar. p. 46 Rigor suae rectitudinis naturalis nomen accepit.

RECTIFACIO ere. o)rqotomw= Gloss. Gr. Lat.

RECTVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RECTV=RA [RECTŪRA] ae. f. Vt, Rectura limitum, apud rei agrariae scriptores. Vid. Goes. Ind. et Rigalt. Gloss. inpr. Frontin. p. 331 et 335 seqq.

REGIBILIS e. Adi. Quod facile regitur. vt, Acies regibilis Ammian. 19, 15. Iuuentus regibilis Idem 15, 2 (16, 12) Miles regibilem se fore pollicitus et morigerum Ammian. 24, 3.

REGIMEN inis. n. [eu)/qunsis2] Ipsa rectio. [...].

REGIMENTVM i. n. Idem quod Regimen etc..

REGVLA ae. f. [kanw\n] Norma, qua lineae diriguntur, quasi mensuram regens. [...].

REGVLĀRIS e. Adi. kanoniko\s2 Gloss. Cyrill.] Quod secundum regulam est, vt vulgo capiunt, vel quod regulae s. bacilli formam habet. Plin. 34, 8 s. 20 [...].

REGVLARITER Adu. kanonikw=s2 Gloss. Lat. Gr.] Vlpian. in l. Quod si seruus §. 2 [...].

REGVLĀTIM Adu. Idem. Veget. de Re Vet. 2, 41, 3 Regulatim et sollemniter curare. Add. Diomed. 1 p. 402.

REGVLO āre. Cael. Aurel. Tard. 3, 4, 62 Regulantur vel diriguntur eorum virtutes non natura loci.

REX [1] rźgis. m. [basileu\s2, a)/nac] Qui regnum possidet et regit: estque summae potestatis et maiestatis nomen, quamquam pro ingeniis, moribus, legibus, personarum et populorum, aut nulli sint, aut diuersi plane limites illius potestatis. [...].

REGĪNA ae. f. [basili/ssa, a)/nassa] Regis vxor. Cic. Att. 14, 8 [...].

REGVLVS [1] i. m. Dimin. [basili/skos2] Quasi Paruus rex. [...].

REGIVS a, um. Adi. [basiliko\s2] Quod est regis quocunque modo, quod rege, dignum est, etc. [...].

REGIA [2] ae. f. [basi/lrion] Domicilium et aula regis. [...].

REGIVM Lepidi, Galliae Gisalpinae oppidum, cuius

REGIENSES incolae apud Plin. 3, 15.

REGIE Adu. basilikw=s2 Gloss. Cyrill.] Vt decet regem, vel vt solet rex. [...].

REGIFICVS a, um. Adi. [basiliko\s2] Idem quod regius. Virg. Aen. 6, 605 Epulaeque ante ora paratae Regifico luxu. Paratus regificus Valer. Argon. 2, 652.

REGIFICE Adu. [basilikw=s2] Cic. Tusc. 3, 44 c. 19 [...].

REGĀLIS e. Adi. [basiliko\s2] Ad excellentiam et eminentiam pertinet, et significat Dignum rege. [...].

REGALITER Adu. [basilikw=s2] Idem quod Regie. Ouid. Met. 2, 397 Precibusque minas regaliter addit. Sacrificio regaliter confecto Liu. 42, 51.

REGIO ōnis. f. [xw/ra, kli/ma] Dicta a Regendo, linea mente concepta, qua vel indicamus loca, vt plagas, ventos, orientem, aquilonem, etc. vel circumscribimus et finimus, vt terminis et finibus: interdum vero ipsum planum terrae certis finibus comprehensum, suis non nunquam etiam cum incolis, hoc nomine intelligitur. [...].

REGIONĀTIM Adu. kata\ xw/ras2 Onomast. Vet.] Per singulas vrbis regiones. [...].

REGIONALITER Adu. Per totas regiones. Apul. de Mundo p. 68 Quae cum regionaliter videantur esse pestifera. Conf. Cael. Aurel. Acut. 2, 29.

REGIONARIVS i. m. Frontin. de Colon. p. 357 Cassium oppidum militi regionarii diuiserunt.

REGNVM i. n. [basilri/a] Imperium regis, Regio, quae a rege possidetur. [...].

REGNO āre. [basileu/w, a)na/ssw] Regnum possidere et administrare. [...].

REGNANS antis. Partic. Virg. Aen. 1, 269 [...].

REGNĀTVS a, um. Partic. [basileusqei\s2] Hor. Carm. 2, 6, 11 Et regnata petam Laconi Rura Phalanto. Vid. Idem Carm. 3, 27, 29. et Virg. Aen. 3, 14.

REGNĀTOR, ōris. m. [basileuth\s2] Qui regnat. [...].

REGNĀTRIX īcis. f. [basileu/trira] Vt, Domus regnatrix Tacit. Ann. 1, 4, 4.

REGRADO āre. Hieron... Gradum referre, retrogredi.

REGRADĀTVS a, um. Partic. Vt, Regradati menses Solin. c. 3. Conf. Salmas. in loc.

REGRADATIO ōnis. f. [Gloss. Gr. Lat. [katabibasmo\s2, regradatio.] Conf. Theod. Cod. tit. 8 l. 5. et Vales. in Ammian. p. 65.

REGREDIOR eris, gressus sum, edi. [a)naxa/zw, a)naxwre/w] Retro gradi, reuerti. [...].

REGREDO ere. Pro Reuocare, si credimus Nonio 2, 745 dixit Ennius Achille, Quo nunc incerta re, atque inorata, gradum regredere conare? Conf. Turneb. Adu. 13, 24.

REGRESSVS [1] a, um. Partic. Iustin. 22, 4, 4 Inde regressus Cretam contenderat. Conf. Tacit. Hist. 2, 74, 5.

REGRESSVS [2] ūs. m. [a)naxw/rhsis2] Metaphor. [...].

REGRESSIO ōnis. f. [a)naxw/rhsis2] Cic. Philipp. 1, 1 [...].

REGVLA, REGVLVS vid. REGO.

REGVLVS [2] i. m. Cognomen Attilii, de quo Gell. 6, 4 [...].

REGVSTO āre. [a)nageu/omai] Iterum gustare. [...].

REGVSTĀTVS a, um. Part. Pers. Sat. 5, 138 Regustatum salinum. al. Falernum.

REGYRO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REGY=RO [REGŪRO] āre. Reuolui. Flor. 4, 2, 6 [...].

 REH

REHĀLO āre. [a)tmi/zw] Iterum halo, respiro. Lueret. 6, 522 Terraque quum fumans humorem tota rehalat. i. Humorem e caelo delapsum iterum atque iterum sursum halat.

REHEBETESCO ere. Puto, rehebetesceretis, si videretis pulchritudinem angelorum Augustin. Serm. a Sirmondo edit. 4 p. 50. Ad oculos refertur, qui praestinguuntur, et quasi hebetes fiunt.

REHISCO ere. a)ntixai/nw Gloss. Gr. Lat. contra hiscere.

 REI

REIICIO iźci, iectum, ere. [a)naba/llw, a)nati/qemai, a)por)r(i/ptw, a)pope/mpomai] Retro iacere. [...].

REIECTVS [1] a, um. Partic. [...].

REIECTVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REIECTV=RVS [REIECTŪRUS] a, um. Aliud Partic. [a)pwqh/swn] Ouid. Met. 9, 512 Ergo ego quae fueram non reiectura petentem, Ipsa petam?

REIECTIO ōnis. f. [a)nabolh\, a)pw/qhsis2] Ipse reiiciendi actus. [...].

REIECTVS [2] ūs. m. [a)nagwgh\] Idem quod Vomitio. Cels.... Et reiectus cibi non erit inutilis, si raro fiat. Conf. Hygin. Astr. 3, 36. et ibi Munker.

REIECTOR, ōris. m. Apul.

REIECTO āre. Frequentat. [a)nti/krimai] Lucret. 2, 330

REIECTANS antis. Partic. Virg. Aen. 5, 469 Crassumque cruorem Ore reiectantem, etc.

REIECTANEVS a, um. Adi. [a)poprohgme/nos2] Sic appellabant Stoici, quae mala vocare nollent, quod illud nomen soli vitio et turpitudini proprium putarent, quae tamen incommoda esse negare non possent, qu ilia sunt morbus, dolor, etc. quod ab omnibus reiiciantur, vel reiici debeant. [...].

REIECTATIO ōnis. f. Solin. 5 Aeterna reiectatione terram terra euomit.

REIICVLVS a, um. Adi. [a)po/blhtos2] Sic vocantur, quae propter quamcunque causam reiiciuntur. [...].

REINTEGRATIO vid.REDINT.

REINVITO āre. Noli vocare diuites, ne forte et ipsi te reinvitent Vulgat. Luc. 14, 12.

REITERO āre. Apul. Met. 8.

REITERATIO ōnis. f. [a)na/lhyis2] Repetitionem significat. Quinctil. 11, 2 Sola qua exciderunt, retractantur, vt crebra, reiteratione firmentur.

REIVVENESCO ere. Non proba vox: vid. Voss. de Vit. L. L. 4, 21 p. 764.

 REL

RELĀBOR eris, lapsus sum, lābi. Depon. [katolisqai/nw] Iterum labi significat. [...].

RELANGVEO ui, źre. [katasqene/w] siue RELANGVESCO, ere. [...].

RELATIO, RELATOR, RELATVS vid. REFERO.

RELAVO lāui, lōtum, āre. Frequenter lauare. Legebatur Lucret. 6, 799 Denique si ealidis etiam quum te relauaris Plenior. Sed editur nunc Cunctere lauacris.

RELAXVS a, um. Adi. [polu/xaunos2] Valde laxum et solutum significat. Columel. 11, 3, 46 Relaxa humo plenioris crassitudinis fiat radix.

RELAXO āre. [a)raio/w, xauno/w] Laxum facere, aperire, liberare, dissoluere. [...].

RELAXATIO ōnis. f. [a)rai/wsis2] Ad relaxationem cutis fricare Scribon. 10. [...].

RELAXĀTVS a, um. Vid. supra.

RELAXĀTOR, ōris. m. Cael. Aurel. Acut. 2, 38 Relaxator fluentium.

RELŹGO āre. [a)pope/mpw, a)podiopompou=mai] Separare, semouere, in alium locum (poenae in primis causa) mittere. [...].

RELEGĀTVS a, um. Partic. [...].

RELEGATIO ōnis. f. [e)corismo\s2] Liu. 3, 10 [...].

RELEGĀTOR, ōris. m. In Digestis esse dicitur.

RELEGO lźgi, lectum, ere. [e)panaginw/skw] Rursus legere. [...].

RELEGENS Part. vid.RELIGENS.

RELECTVS a, um. Ouid. Met. 8, 173 Ianua difficilis filo est inventa relecto, de filo Ariadnes, quo Theseus adiutus rediit ex Labyrintho.

RELENTESCO ere. Ouid. Amor. 1, 8, 76 Neue relentescat saepe repulsus amor. i. ex acri lentus fiat, et imminuatur.

RELEVO āre. [a)nakoufi/zw] Leuare iacentem. [...].

RELEVĀTVS a, um. Partic. [a)nakoufisqei\s2] vt, Mens relevata a cura Ouid. Trist. 1, 10, 12. Releuata mihi et recreata respublica videtur Cic. Catil. 2, 7 c. 4.

RELEVATIO ōnis. f. Octau. Hor. 1, 9 Capillorum releuatio.

RELEVĀMEN inis. n. Priscian. Perieg. Facilis releuamine partus.

RELĪBO āre. Papinian.

RELIDO ere. Laedere repugnando. Quae firmata probant, aut infirmata relidunt Auson. Epist. 25, 43. add. Fortunat. Carm. lib. 5.

RELISVS a, um. Relisa fronte lignum dissilit Prudent. pass. Cassiani v. 48.

RELICINVS a, um. Significat, in occiput refugiente capillamento recrispum.

RELICTVS [1] vid.RELINQVO.

RELIGENS Participiali forma, tanquam a verbo RELIGO est apud Gell. 4, 9 [...].

RELIGIO ōnis. f. [qrhskri/a, qeose/beia, e)nagismo\s2] Videtur prima origine significasse magnum gradum diligentiae: cum diligens et religens sint non minus cognata, quam disputo et reputo, dimitto et remitto etc. [...].

RELIGIŌSVS a, um. Adi. [qeosebh\s2, eu)sebh\s2, eu)labh\s2] Gell. 4, 9 [...].

RELIGIOSVLVS a, um. Dimin. Hieronym. adu. Ruffin. 3, 3.

RELIGIŌSE Adu. [qeosebw=s2] i. Diligenter, solicite et accurate, etc. vt religio et religiosus. [...].

RELIGIOSITAS ātis. f. Apul. Doctr. Plat. 2 p. 6 Iustitia cum religiositate, id est o(sio/thti copulatur. conf. Tertull. Apol. c. 25.

RELIGO āre. [a)nade/w] Ligare retro, i. ne promoueri, prodire queat. [...].

RELIGATVS a, um. Part. [a)nadedeme/nos2] Praeter superiora Hor. [...].

RELIGĀMEN inis. n. Prudent. Psychom. 359 Conbibat infusum croceo religamine nardum.

RELIGATIO ōnis. f. [a)na/desis2] Cic. de Senect. 53 c. 15 Et ipsa natura delectat, adminiculorum ordines, capitum coniugatio, religatio, propagatio vitium sarmentorumque.

RELINO lźui et līni, litum, ere. [a)poxri/w] Quod oblitum et obturatum erat aperire. [...].

RELINQVO līqui, lictum, ere. [lri/pw, a)polri/pw, katalri/pw] Discedere ab aliquo. [...].

RELINQVENS entis. Partic. Catull. 36, 3 Relinquens Comi moenia. Paterc. 1, 17, 7 Occupatam relinquens materiam quaerit nouam.

RELICTVS [2] a, um. Partic. [...].

RELICTIO ōnis. f. [e)gkata/lriyis2] Cic. Verr. 1, 35 [...].

RELICTVS [3] ūs. m. Gell. 3, 1 Labor virilis exercendique corporis studium prae pecunia relictui sunt.

RELIQVVS a, um. Adi. [loipo\s2, u(po/loipos2] Quod superest. [...].

RELIQVOR āri. Deponens. [loipa/zomai] Aes alienum ex reliquis rationum contrahere. [...].

RELIQVATIO ōnis. f. loipografi/a Gloss. Philox.] Reliquorum rationes, vel ipsa adeo reliqua, de quibus modo n. 4. [...].

RELIQVĀTOR, ōris. m. Qui reliqua contraxit: Qui integrum non soluit, quod ex rationibus debebat, sed partem aeris alieni seruat. [...].

RELIQVATRIX īcis. f. Tertull. de Anima c. 35 Anima reliquatrix delictorum donec exsoluat nouissimum quadrantem.

RELIQVIA [1] ae. f. Apul. Apol. p. 277 Conuerritorem pridianae reliquiae. die puluisculo dentifricio.

RELIQVIA [2] orum. n. Pl. [lri/yana, kata/lrimma] Laudatur Phaedr. Fab. 1, 22, 6 [...].

RELIQVIAE ārum. f. Pl. Quae supersunt, relicta sunt. [...].

RELOCO āre. Rursus locare. Vlpian. in l. Item quaeritur, §. Si lege, D. Locati et conducti, Si in lege operis locandi comprehensum esset, vt si ad diem effectum non esset, alii relocare id liceret.

RELOQVOR eris, loqui. [a)nafqe/ggomai] Idem quod Eloqui, vt Resonare. Varro de L. L. 3, 7 Hinc etiam amplius dicuntur eloqui ac reloqui in fanis Sabinis e cella dei, qui reloquuntur, etc.

RELVCEO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RELV=CEO [RELŪCEO] luxi, źre. [sti/lbw, e)kla/mpw] Valde lucere. [...].

RELVCESCO ere. Mart. Capell. 8 p. 291 Luna quae solem spectat pleno lumine relucescit. Idem infra p. 294 Plena luminis effigie relucescit.

RELVCTOR āri. [a)ntipalai/w] Repugnare, reniti siue obniti. [...].

RELVCTANS antis. Partic. Femina verecunde reluctans Curt. 6, 2, 6. Multa reluctanti vitulo nares obstruere Virg. Georg. 4, 301. Reluctantibus fatis Petron. c. 111.

RELVCTĀTVS a, um. Partic. [...].

RELVCTATIO ōnis. f. Apul. de Mundo, Terrenae reluctationes.

RELVCTO āre. Apul. Met. 4 et 6 Reluctare alicui. Fulgent. de Cont. Virg. Contra omnem furiam sapientiae et ingenii arma reluctant.

RELVDO ere. Temerarios mariti iocos relusi Senec. Contr. 2, 10. [...].

RELVMINO āre. Rursus illuminare, visum reddere. Tertull. Apol. 21 Cum ille caecos reluminaret, leprosos purgaret. Paull. Nolan. Epist. 30 (8) c. 4 Reluminare quod caecatum fuerat.

RELVMINATIO ōnis. f. Gloss. Lat. Graec. Reluminatio, [a)ntaugasi/a.

RELVO ui, ere. Est, inquit Festus, Resoluere, repignerare. [...].

RELVVIA vid.REDIVIA.

 REM

REMA ae. Sic vocare Romam quidam primorum ciuium volebant. Ennius apud Cic. Diu. 1, 107 Certabant, vrbem Romamne Remamne vocarent. Sed valde variant libri. Vid.REMORA.

REMACRESCO ere. Suet. Domit. c. 18 Postea caluitio quoque deformis, ventris obesitate, crurum gracilitate, quae tamen ei longa valetudine remacruerant.

REMALEDĪCO xi, ctum, ere. a)ntiloidorw= Gloss. Graec. Lat. [a)ntikakologe/w] Maledictum maledicto retaliare. [...].

REMANCIPO āre. [a)naxriro/w] Pro Mancipatam sibi rem reddere, et iterum mancipare, hoc est redhibere. [...].

REMANCIPĀTVS a, um. Part. Remancipatam Gallus Aelius esse ait, quae mancipata sit ab eo, cui in manum conuenerit. Festus. Est itaque genus diuortii.

REMANDO [1] āre. Remandatum Pyrrho a senatu est Eutrop. 2, 7, 6. Add. Vulg. Esai. 28, 10 Manda, remanda.

REMANDO [2] di, sum, ere. [a)namassa/omai] Ruminare, rursus mandere. [...].

REMANEO si, sum, źre. [katame/nw, u(polri/pomai] Retro manere, sistere. [...].

REMANSIO ōnis. f. [katamonh\] Mansio. Cic. pro Ligar. 4 c. 2 Profectio certe animum tuum non debet offendere: num igitur remansio? multo minus. Conf. Idem ad Qu. Frat. 3, 1, 5.

REMANSOR, ōris. m. pro Emansore dixit Arrius in l. 4 §. 13 [...].

REMĀNO āre. [a)pobru/w] Refluere. Lucret. 5, 207 Percolatur enim virus, retroque remanat Materies humoris. i. Retrocedit. Sic et 6, 635. An Ennii sit, videbimus statim.

REMANT Repetant. Ennius l. 1 Desunt riuos, camposque remant. Haec Festus. Sed corrupta fatentur viri docti: quorum coniecturas vide hic et in Fragmentis Ennii p. 34 Hessel.

REMASCVLATVS a, um. Adi. Isidor. Gl. Remasculata, virili virtute resumta.

REMEDITOR āri. ita legit Lipsius in Sen. Epist. 72 pr.

REMEDIVM i. n. [a)lecifa/rmakon, a)ntifa/rmakon] Id quod medendi causa alicui morbo adhibetur. [...].

REMIDIO āre. Curare, sanare. Scribonius Largus 14 Constat inter plures, et crocodili testiculum ex aquae cyathis tribus sumtum multos remediasse. [...].

REMEDIĀTVS a, um. Partic. Scribonius Largus 122 Oportet tamen non indifferenter remediatos in futurum viuere. Paullo post, Ante quam remediati erunt. Add. 162. Conf. Tertull. ad Scap. 4.

REMEDIATIO ōnis. f. Scribonius Largus 11 Quod signum est remediationis.

REMEDIĀLIS e. Adi. Vindicianus ad Valentinianum Imperatorem, Perunctus vnguentis remedialibus. [...].

REMEDIĀTOR, ōris. m. Tertull. cont. Marc. 4, 8 Remediator valetudinum. Idem c. 35 Remediator languorum.

REMEDIABILIS e. Adi. Sen. Epist. 95 Minora peccantes et leui cura remediabiles. Cassiod. Varr. 3, 14 Remediabile bonum est in peccatum accelerata correctio.

REMELĪGO inis. f. Festus, Remeligines, et Remorae a morando dictae sunt.

REMEMINI isse. Quasi retro memini. Ne rememineritis priorum Tertull. adu. Marc. 4, 1.

REMEMORO āre: s. rectius REMEMOROR, atus sum, āri. Tertull adu. Marc. 4, 43.

REMEMORATIO ōnis. f. Rememoratio vitiorum Sarisb. 8, 6.

REMEO āre. [a)naporeu/omai] Retro meare, redire, reuerti. [...].

REMEANS antis. Partic. [a)naporeuo/menos2] Tacit. Ann. 1, 3 Caium remeantem Armenia, et vnlnere inualidum, mors fato propera, vel nouercae Liuiae dolus abstulit.

REMEĀTVS ūs. m. Reditus. Martianus in l. Relegati, in fine, D. de poenis, Nemo potest commeatum remeatumue dare exuli, nisi Imperator ex aliqua causa.

REMEACVLVM i. n. Idem. Apul. Met. 6 pr. p. 174, 12 Illuminarum Proserpinae nuptiarum demeacula, et luminosarum filiae inventionum remeacula.

REMEABILIS e. Adi. Redux, rediens. Bellum Stat. Theb. 6 v. penult. Saxum Sisyphi Stat. Theb. 4, 538. Prudent. Apoth. 1053 E tumulo cum iam remeabilis adstat Cerno Deum.

REMETIOR mensus sum, iri. Dep. [a)nametre/w] Rursum vel retro metiri. [...].

REMENSVS a, um. Partic. Martial. 6, 89 [...].

REMEX [1] vid.REMVS.

REMIGERO āre. Reuerti esse dicitur Plauti Pers. 4, 6, 3 Crumenam hanc emere aut facere, vt remigeret domum. Sed Gron. Remigret.

REMIGIVM, REMIGO vid. REMVS.

REMIGRO āre. [a)naponai/omai] Iterum migrare, reuerti. [...].

REMIGRANS antis. Partic. Senec. Epist. 122 extr. Contra aquam remigrantes.

REMILLVS [1] vid.REMVS.

REMINISCENTIA ae. f. Tertull. de Anima c. 23 Reminiscentiae, Plur. Arnob. 2.

REMINISCO dictum a Rufo rhetore, reprehendit Auson. Ep. 47. Conf. Epigr. sequ.

REMINISCOR eris, isci. [a)namimnh/skomai, a)name/mnhmai] Recordari: quod fit, quum ea, quae mens tenuit, repetuntur, inquit, Varro de L. L. 5, 6 [...].

REMISCEO ui, źre. [a)nami/gnumi] Idem quod simplex Misceo. Hor. in Arte Poėt. 151 Atque ita mentitur, sic veris falsa remiscet. Animus naturae suae remiscebitur Sen. Ep. 71 p. 265.

REMISTVS, vel REMIXTVS a, um. Partic. Sen. de Const. 7 Venenum mihi dedit aliquis, sed vim suam remistum cibo perdidit. Paullin. Nat. Fel. 6, 80 Remixto corpore.

REMITTO mīsi, missum, ere. [a)nape/mpw, a)naste/llw, a)ni/hmi, u(fi/hmi, a)poste/llw, e)ndi/dwmi] Retro vel vicissim mittere. [...].

REMITTENS entis. Partic. Valer. Flacc. 3, 407 Culpam remittens.

REMISSVS a, um. Partic. [a)nrime/nos2, a)/netos2] Retro missus. [...].

REMISSIO ōnis. f. [e)/ndosis2, a)/nesis2, pa/resis2, a)postolh\] Plin. Epist. 4, 3 [...].

REMISSE Adu. [a)neime/nws2] Leniter vel laxe. [...].

REMISSA ae. f. Pro Remissione. Cyprian. Epist. 8, 14. Tertull. adu. Marc. 4, 18. conf. Zimmerm. Anal. Miscell. Mens. 5 §. 1 p. 225.

REMISSARIVS a, um. Adi. [a)netiko\s2] vt, Remissarius vectis in sucula torcularis, qui frequenter remittitur: vel quia ad remissionem factus est. [...].

REMISSIBILIS e. Adi. Delicta Tertull. de Pudic. c. 2. Cael. Aurel. Tard. 2, 13, 164 Remissibilis digestio, i. lenis, percussibili virtuti contraria.

REMISSĪVVS a, um. Adi. Cael. Aurel. Acut. 3, 4, 31 Remissiuis rebus relaxare tumentia.

REMISSOR, ōris. m. Ambros. de Off. 1, 7. et Chrysolog. Serm. 84.

REMIXTVS vid.REMISCEO.

REMMIA gens Romae, e qua fuit lator legis Remmiae in calumniatores lata, de qua est liber Brencmanni, et ad quam respicit Cic. pro Rosc. Am. 57 c. 20.

REMOLIOR īri. [a)posei/w] De suo loco pellere. [...].

REMOLĪTVS a, um. Partic. vt, Orbis remolitus. Sen. Herc. fur. 504.

REMOLLIO īui, ītum, īre. [a)namala/ttw] Rursus aut ex duro, mollire. [...].

REMOLLĪTVS a, um. Partic. [a)namalaxqei\s2] Sueton. in August. c. 79 [...].

REMOLLESCO ere. [a)namala/ttomai] Molle fieri. [...].

REMONEO źre. Subinde monere. Hic tibi cauenda censebam, hic beneuole remonebam Apul. Met. 5 p. 169, 23.

REMONIVM s. REMONA Remi habitatio. vid.REMVRIA.

REMORA [1] a Remo, Romuli fratre, appellatio. [...].

REMORA [2] appellatiuum. vid.REMOROR.

REMORBESCERE [a)nanosei=n] Festus, Remorbescat Ennius posuisse videtur, pro in morbum recidat.

REMORDEO di, sum, źre. [a)ntida/knw] Mordere subinde, solicitare. [...].

REMORSVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REMORSV=RVS [REMORSŪRUS] a, um. Partic. [a)ntidh/cwn] Proprie Hor. Epod. 6, 4 Quin huc inanes, si potes, vertis minas, Et me remorsurum petis?

REMORES um. m. pl.Aues in auspicio dicuntur, quae acturum aliquid remorari compellunt. Festus.

REMOROR āri. Dep. [a)naba/llw, e)pe/xw, a)ne/xw, pare/lkw] Retardare: Ter. Andr. 4, 4, 18 [...].

REMORĀTVS a, um. Partic. [a)nabeblhme/nos2] vt, Calamitas remorata longius serpit Pseudo-Cic. anteq. iret in exil. 14 c. 6. [...].

REMORANS antis. aliud Partic. [a)naba/llwn] Ouid. Fast. 6, 772 Et fugiunt freno non remorante dies.

REMORATIO [a)nastrofh\, diatribh/. In Vet. Gloss. Cyrill.

REMORATOR parelku/ths2 In Vet. Gloss. Cyrill.

REMORATRIX [parelku/stra. In Vet. Gloss. Cyrill.

REMORĀMEN inis. n. Id quod moratur, retinet. Ouid. Met. 3, 567 --- Remoraminaque ipsa nocebant. Vid. Heins. Est enim magna lectionis varietas.

REMORA [3] ae. f. [pare/lkusis2] Retardatio. [...].

REMOVEO mōui, mōtum, źre. [a)pokine/w, diakrou/w] Amouere, abducere, auferre. [...].

REMŌTVS a, um. Partic. Cic. Verr. 5, 80 [...].

REMŌTE Adu. Compar. Cic. de Nat. Deor. 87 c. 31 de Stellis, Aliae propius a terris, aliae remotlus eadem spatia conficiunt. Superl. Remotissime Augustin. de Trin. 12, 5.

REMOTIO ōnis. f. [a)poki/nhsis2] Brachii remotio Auct. ad Herenn. 4. [...].

REMVGIO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REMV=GIO [REMŪGIO] īui vel ii, ītum, īre. [a)namuka/omai, a)nabru/xw] Vt Resonare, mugitum reddere vel edere. [...].

REMVLCEO źre. [a)nakhle/w] Mulcere, manu velut subinde percurrente. [...].

REMVLCVS s. REMVLCVM [r(umou=lkos2] Videtur esse omnis machinatio, qua nauis suo instrumento destituta, et velut exarmata, vel quacunque alia causa sua ope non progredi valens, trahitur. [...].

REMVLCO āre. Potuerunt dicere Latini ex Graeco r(umoulkri=n non minus quam r(umou=lkon illorum remulcum fecere. [...].

REMVNCVLVS i. m. Nauigium piscatorium, inquit Non. 13, 8. [...].

REMVLVS i. m. Siluius cognomine, Rex Latinorum, ob impietatem fulmine ictus. Ouid. Fast. 4, 49 Iam tamen Agrippam natum Remulumque nepotem Viderat, in Remulum fulmina missa ferunt.

REMVNERO, āre. et REMVNEROR āri. Depon. [a)ntimissqo/w, a)ntixari/zomai] Retribuere, compensare, beneficium reddere, gratiam referre, Munere aliquo, munus aliud compensare. [...].

REMVNERĀTVS a, um. Partic. Gell. 18, 13 Facete Diogenes sophisma remuneratus.

REMVNERATIO ōnis. f. a)nti/dwron Gloss. Lat. Gr. [a)ntidwrea\, a)nti/xaris2] Cic. de Amicit. 49 c. 14 [...].

REMVNERĀTOR, ōris. m. Tertull. Apol. c. 36 A Deo remuneratore. add. Vulgat. Ebr. 11, 7.

REMVNERABILIS e. Adi. Sarisb. Ep. 143 Remunerabilius est exulem ad bonorum participium inuitare.

REMVRIA ōrum. n. pl.Remi occisi funesti dies. [...].

REMVRĪNVS a, um. Adi. vt, Remurinus ager dictus, Quia possessus est a Remo. et Remi habitatio Remona: sed et locus in summo Auentino Remoria dicitur, vbi Remus de vrbe condenda fuerat auspicatus. [...].

REMVRMVRO āre. [a)ntimormu/rw] Contra murmurare. [...].

REMVS i. m. [*(rw=mos2, *(re/mos2] Filius Martis et Iliae, a fratre Romulo interemtus, vt scribit Liu. 1, 5 etc.

RŹMVS i. m. [kw/ph, pla/th, e)retmo\s2] Instrumentum quo naues aguntur. [...].

REMIGO āre. [e)re/ttw, kwphlate/w] Remis nauigare. [...].

REMIGANS antis. Partic. Sen. Epist. 122 extr. Contra aquam remigantes.

REMIGATIO ōnis. f. [ri)resi/a] Cic. Att. 13, 21 Inhibitio autem rem gum motum habet, et vehementiorem quidem remigationis navem couertentis ad puppim.

REMEX [2] igis. m. [e)re/ths2, kwphla/ths2, pro/skwpos2] Qui remos agit et remigandi ministerio mancipatus est. [...].

REMIGIVM i. n. [ri)resi/a] Remorum agitatio et remigatio, item Remiges et Remi adeo. [...].

REMILLVS [2] a, um. i. e. Repandus, vt docet Festus, instar remi, qui dum lentatur, aliquantum pandatur, praeterquam quod magis etiam inflexus in aqua videtur.

REMIPES edis. Auson. Mosell. 201 Remipedes lembi. [...].

REMIVAGVS a, um. Vt, Remiuaga celox Varr. ap. Non. 13, 1.

REMVTO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REMV=TO [REMŪTO] āre. Tacit. de Orat. 19, 2 Vidit namque conditionem temporum et diuersitates auctorum, formam quoque ac speciem orationis remutandam. Al. Mutandam.

 REN

REN rźnis. m. [nefro\s2] Renes sunt intestinum illud nigrum, geminum, quod lumbis ad summmas coxas inhaeret: dictos volunt [a)po\ tou= r(e/rin, fluere, quod riui vrinae et spermatis ab his oriantur.

RENVLVS i. m. Oct. Horat. 4.

RENICVLVS et RENVNCVLVS Dimin. Marc. Empir. 26.

RENĀLIS e. Adi. Cael. Aurel. Tard. 5, 3 Renalis passio. Renalibus laborare vitiis Idem ibid.

RENŌSVS vel RIENŌSVS a, um. Vet. Gloss. Rienosus, [nefritiko/s2.

RENANCISCOR eris, nactus sum, sci. Reprehendo. Festus, Renanciscitur significat reprehendit: vnde adhuc nos dicimus Nanciscitur, et Nactus, id est adeptus.

RENARRO āre. [e)pa/nrimi] Narrando repetere et referre. [...].

RENASCOR eris, nātus sum, sci. [a)nafu/w] Iterum nasci. [...].

RENASCENS entis. Partic. [a)nafu/wn] Vt, Renascens annus, pro Primo Vere. Plin. 16, 25.

RENĀTVS a, um. Aliud Partic. [a)napefukw\s2] Vt, Flumen rursus renatum nouo fonte Lucan. 3, 262. [...].

RENASCIBILIS vnde RENASCIBILITAS apud Augustin.

RENATO āre. Rursus post nouem annos eodem renatato stagno Augustin. de C. D. 18, 17.

RENAVIGO āre. [a)naple/w] Nauigando redire. [...].

RENĀVO āre. Affertur Cic. Att. 1, 14 extr. [...].

RENECTO ere. Cornipedis simul hunc lux indiscreta renectit Auien. Phaenom. Arat. v. 475.

RENEO źre. Stant rata, non vlla fila renenda manu Albinouan. ad Liu. v. 444. Est igitur dissoluere neta.

RENĪDEO ui, źre. [sti/lbw] Resplendere. [...].

RENĪDENS entis. Partic. [sti/lbwn] Resplendens: vt, Domus auro renidens Lucret. 2, 27.

RENIDESCO ere. Inchoatiuum. [a)nasti/lbw] Lucret. 2, 328 [...].

RENIDENTIA ae. f. Animaduertere alicuius nutus et renidentiam Tertull. de Anima c. 49.

RENITEO ui, źre. [a)posti/+lbw] Valde nitere, q. d. nitorem reddere. [...].

RENĪTOR eris, nīsus vel nixus sum, niti. [a)nterri/dw] Contra, vel aduersum niti. [...].

RENIXVS, vel RENISVS ūs. m. [a)nte/rrisis2] Cels. 5, 28 de fistulis, At cartilago vbi subhaesit, ipsa sedes docet, peruentumque esse ad eam ex renixu patet.

RENO [1] āre. [a)nanh/xomai] Iterum nare, aut natando redire Albinou. ad Liu. 432 Nullaque per Stygias vmbra renauit aquas. Hor. Epod. 16, 25 Simul imis saxa renarint Vadis leuata.

RENO [2] vid.RHENO.

RENODIS e. Fuit statura procerus, capillo renodi et crispo Capitolin. in Albino c. 13. i. velut in nodos reflexo.

RENŌDO āre. In nodum constringere. [...].

RENORMATVS a, um. Ager iussu Caesaris Augusti limitibus nominis eius renormatus Frontin. de Colon. p. 104 et 137. i. denuo ad normam exactus.

RENOVO āre. [a)naneo/w, a)nakaini/zw] Rursus s. ex antiquo nouum facere. [...].

RENOVĀTVS a, um. Partic. [a)nanewqei\s2] Quinctil. 1, 3 [...].

RENOVATĪVVS a, um. Vt, Renouatiuum fulgur vocatur, Quum ex aliquo fulgure functio fieri coepit, si factum est simile fulgur, quod idem significet. Festus.

RENOVATIO ōnis. f. [a)nane/wsis2, a)nakai/nwsis2] Cic. Att. 6, 1 [...].

RENOVĀMEN inis. n. Idem. [a)nakainismo\s2] Ouid. Met. 8, 729 Forma semel mota est, et in hoc renouamine mansit.

RENOVĀTOR, ōris. m. Inscript. apud Fabrett. p. 102 INSTITVTORI NOVOR. AC RENOVATORI OBR. OPERVM PVBLICORVM.

RENOVELLO āre. [e)pananeo/w] Idem quod Renouare. Colum. de Arbor. c. 6 Eiusmodi itaque vinea si non aridos in corpore habet truncos, et flecti potest, factis sulcis optime sternitur, atque ita renouellatur.

RENVBO ere. Denuo nubere. Etsi non delinquas renubendo Tertull. ad Vxor. 1, 7.

RENVDVS a, um. Quasi retro nudus. A fronte quidem protectae, qua autem proprie caput est, renudae Tertull. de Vel. Virg. c. vlt.

RENVDO āre. Nudare denuo, quod tectum erat. Nisi tectum, parietem, ianuas, partesque alias operis renudet Arnob. 2 p. 98. Add. Mart. Capella 1 p. 15.

RENVDATVS a, um. Brachiis humero tenus renudatis Apul. Met. 8 p. 214. Conf. Idem ibid. 2 p. 122.

RENVMERO āre. [e)panariqme/w] Retro numerare et reddere, quod ante nobis numeratum fuerat, vt aurum, dotem, etc. Ter. Hec. 3, 5, 52 Sin alio est animo, renumeret dotem huc, eat.

RENVNCIO vel RENVNTIO āre. [a)pagge/llw] Referre quid actum sit, quid, dixerit, velit, responderit aliquis, in primisque convenit, vbi quis missus est. [...].

RENVNCIĀTVS a, um. Partic. Praeter superiora. [...].

RENVNCIATIO ōnis. f. [a)paggeli/a] Relatio. [...].

RENVNCIĀTOR, ōris. m. Tertull. de Anima c. 57. et de Pallio c. 4.

RENVNCIVS i. m. [a)na/ggelos2] Qui aliquid renunciat. Plaut. Trin. 2, 1, 22 Cantrices, cistellatrices, nuncii, renuncii. Theod. Cod. 3 t. 7 Taciti nuncii, renunciique corrupti.

RENVO ui, ūtum, ere. [a)nai/nomai, a)pagoreu/w] Respuere, et nutu, similiue signo aliquo ostendere, aliquid sibi displicere, et hinc negare, ac per Metonymiam nequire. [...].

RENVTVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RENV=TVS [RENŪTUS] ūs. m. [a)na/neusis2] Plin. Epist. 1, 7 [...].

RENVTO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RENV=TO [RENŪTO] āre. Frequentat. [a)pagoreu/w] Lucret. 3, 351 [...].

RENVTRIO ire. Quem ex rusticanis receptum domi renutrimus Paullin. Nol. Epist. 23 (al. 3) ad Seuer. c. 9.

 REO

REOR ratus sum, rźri. [nomi/zw, doke/w] Existimare, opinari. [...].

RATVS [2] a, um. Partic. [nomi/sas2] Priscianus 10 p. 901 [...].

RATIFICO āre. [kurio/w] Approbare, quod actum est, confirmare, non est probae notae vox. vid. Voss. de Vit. L. L. 4, 19. Veteres RATARE videntur dixisse, vnde est Irritare contrarium.

RATIFICATIO onis. f. Eiusdem census. vid. Voss. ib. 3, 41.

RATO Adu. Certo. Tertull. de Anima c. 35. et ad Vxor. 2, 9. et adu. Marc. 4, 8.

 REP

REPAGINO āre. Si carnem, quae corrupta, quae putrefacta est --- resurgere repaginari posse credas Chrysolog. Serm. 62 in Symb. extr. i. rursus compingi et restitui. Vid.REPANGO.

REPAGVLVM i. n. [moxlo\s2] quod et REPAGES dicitur, Obex, ex Re et Pango s. Pago compositum. [...].

REPANDO ere. Aperire. Claui subtracta fores ianuae repandit Apul. Met. 4 p. 150, 37.

REPANDVS a, um. Adi. [a)na/kurtos2] Quod est recuruum et sinuosum, quod retrorsum panditur. [...].

REPANDIROSTRVS a, um. Pacuuius apud Quinctil. 1, 5, 67 Nerei Repandirostrum incuruiceruicum pecus, in Delphini descriptione.

REPANGO s. REPINGO pźgi et panxi, pactum, ere. Idem quod Pangere.

REPARCO si, sum, ere. [a)nafri/domai] Idem quod Parcere, vt retinere, reseruare. [...].

REPARO āre. [a)nakta/omai, a)nalamba/nw, a)ke/omai] Instaurare, et in statum pristinum redigere, quasi rursus parare. [...].

REPARĀTVS a, um. Partic. Vt, Vina Syra reparata merce Hor. Carm. 1, 31, 12. [...].

REPARĀTOR, ōris. m. [a)naskeuasth\s2] Stat. Silu. 4, 1, 11 Ipse etiam immensi reparator maximus aeui Attollit vultus etc. Conf. Fab. Pict. apud Seru. Georg. 1, 21.

REPARATIO ōnis. f. [a)naskeuh\] Sallust. in Iugurth. 31 [...].

REPARABILIS e. Adi. [a)naskeuasto\s2] Vt, Damnum reparabile Ouid. Amor. 1, 14 extr. [...].

REPARTVRIO ire. Grande bonum, teneris dum virtus creditur annis, Teque reparturiens melius quam corporis aluo Alcim. ad Soror. v. 70. i. regenerans, nouam vitam praestans.

REPASCO ere. Vt pullus aquilae dicitur repascere Cura parentes mutua Paullin. Nol. Iambo ad Cither. v. 853. Conf. Idem Epist. 44 (31) c. 1.

REPASTINO āre. [a)noru/ssw] Subinde, certe iterum, pastinare, i. fodere. [...].

REPASTINATVS a, um. Repastinatae vineae dictae veteres, quae refodiebantur --- nunc consuetudo, quidquid emoti soli vineis praeparatur, repastinatum vocat Colum. 3, 18.

REPASTINATIO ōnis. f. Cic. de Senect. 54 c. 15 Quid agri fossiones repastinationesque proferam? Colum. 2, 2, 13 Iunci et graminis pernicies repastinatio est: al. repastinationes.

REPATRIO āre. Redire. Solinus 46 extr. [...].

REPECTO xi vel xui, xum, ere. [a)nakteni/zw] Rursum vel retro pectere. Vnde

REPEXVS a, um. Partic. [a)naktenisqei\s2] Claud. Cons. Prob. et Olyb. 3 [...].

REPEDO āre. [a)napodi/zw] Pedem retrahere, recedere, inquit Festus, siue reuerti. [...].

REPEDABILIS e. Adi. Extimuit fugitiua virum repedabilis arbor Fortunat. l. 1. de Tantalo.

REPELLO puli, pulsum, ere. [a)pwqe/w, a)nako/ptw] Retro pellere quod ingruit, reiicere. [...].

REPVLSVS [1] a, um. Partic. [a)pwsqei\s2] Vt, Repulsus foribus, pro A foribus, apud Hor. Serm. 2, 7, 90. [...].

REPVLSVS [2] ūs. m. [a)pw/qhsis2] Repellendi actus. [...].

REPVLSA [1] ae. f. Reiectio ab honore vel magistratu. Exempla dat Valer. Max. 7, 5. [...].

REPVLSIO ōnis. f. Cael. Aurel. Chron. 2. 7. 112.

REPVLSO āre. Frequent. [a)pwqi/zw] Vnde

REPVLSANS antis. Partic. [a)pwqi/zwn] Lucret. 4, 583 Ita colles collibus ipsis Verba repulsantes iterabant dicta referre. Lucret. 4, 912 Ne --- Vera repulsanti discedas pectore dicta.

REPVLSORIVS a, um. Cohortes Ammian. 24, 12 (Vales. 4)

REPENDO di, sum, ere. [a)ntapodi/dwmi, a)mri/bw, a)mri/bomai, a)ntishko/w, a)ntistaqmi/zw] Retribuere, compensare. [...].

REPENSVS a, um. Partic. [a)ntistaqmisqei\s2] Repensum aurum pro capite Gracchi Cic. de Orat. 2, 269 c. 67. [...].

REPENSVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REPENSV=RVS [REPENSŪRUS] a, um. Partic. [a)mri/ywn] Vt, Magna repensurus Sil. 17, 578.

REPENSO āre. Frequent. [a)ntishkou=mai] Columel. 3, 2 [...].

REPENSATIO ōnis. f. Saluian. 4 p. 151 Ad repensationem vicissitudinis.

REPENSATRIX īcis. f. Vt, Repensatrix data Mart. Capell. 9 p. 304.

REPENS [1] entis. Adi. [ai)fni/dios2, e)caifni/dios2, e)capinai=os2] Subitus et repentinus. [...].

REPENTE Adu. [ai)fni/dion, e)cai/fnhs2, a)/fnw, ai)fnidi/ws2] Subito, statim. [...].

REPENTĪNVS a, um. Adi. [ai)fni/dios2, e)caifni/dios2, e)capinai=os2] Res subita, et a nemine prouisa, seu de qua nemo cogitauerat. [...].

REPENTĪNO Adu. [ai)fnidi/ws2] Plaut. Pseud. 1, 1, 37 [...].

REPENTINE Idem. Certe sic MSS. et primae editt. [...].

REPENTIM Idem. Vet. Gl. a)/fnw Repente, repentim, repentine.

REPENTALITER Idem. Fulg. Mythol. 3, 2 p. 105 Melius est labore partiliter securiore doceri, quam ex necessitate veniente repentaliter perterreri.

REPERCVTIO cussi, cussum, ere. [a)ntitupe/w] Percutientem fetire, vel simpliciter retro pellere.

REPERCVSSVS [1] a, um. Partic. [a)ntitetuphme/nos2] Plin. 17, 21 [...].

REPERCVSSVS [2] ūs. m. [a)ntitupi/a] Ipse repercutiendi actus. [...].

REPERCVSSIO ōnis. f. Sen. Nat. Quaest. 7, 19 Per repercussionem vicinorum siderum. conf. Vlp. Dig. t. 2 l. 17 § 2.

REPERCVSSIBILIS e. Adi. Vt, Repercussibilis vsus Cael. Aurel. Tard. 1, 1. Repercussibilis sphaera Idem ibid. 3, 6.

REPERIO reperi, vel Poėtice, repperi, repertum, ire. [eu(ri/skw] Idem quod inuenire siue casu, siue quaesitum: cognatum verbo Aperire, contrarium certe verbo Operire. [...].

REPERIENS entis. Partic. Cic. Acad. 4, 16 c. 6 Zeno nihil noui reperiens, sed emendans superiores.

REPERTVS [1] a, um. Partic. vt, Carmina labore reperta Lucret. 3, 420. [...].

REPERTVM i. n. [eu(/rhma] Lucret. 1, 732 [...].

REPERTICIVS a, um. Quod repertum est. [...].

REPERTOR, ōris. m. eu(reth\s2 Gloss. Gr. Lat.] Qui reperit. [...].

REPERTORIVM i. n. Quid sit, declarat Vlpianus de administratione et periculo tutorum, l. Tutor, his verbis, Tutor qui repertorium non fecit, quod vulgo inuentarium appellatur, dolo fecisse videtur, nisi forte aliqua necessaria et iustissima causa allegari possit, cur id factum non sit.

REPERTRIX īcis. f. Apul. Apol. p. 285 Paupertas omnium artium repertrix.

REPERTVS [2] ūs. m. Apul. Met. 11 p. 257 Ceres repertu laetata filiae. Idem Florid. p. 341 Ars ista repertu nouo oriebatur.

REPERITO āre. Frequent. Varr. R. R. 1, 1, 7 Indicabo, a quibus scriptoribus reperites, i. repares intell. damnum vel defectum. Sic certe legi vult et explicari Scaliger. Al. reperias.

REPETO īui, vel ii, ītum, ere. [a)paite/w, e)panalamba/nw] Proprie Restituendum petere. [...].

REPETENS entis. Virg. Aen. 1, 376. et 12, 439.

REPETENDVS a, um. Partic. [e)paithte/os2] vt, Terra nunquam repetenda Ouid. Met. 13, 947. Vulnera repetenda Sil. 6, 320. vid. mox REPETVNDARVM.

REPETĪTVS a, um. aliud Partic. [e)panalhfqei\s2] vid. supra. Per arma repetitus Ouid. Epist. 16, 341. [...].

REPETITVS ūs. m. Pedato positum pro repetitu vel accessu quasi per pedem Non. 1, 325.

REPETĪTOR, ōris. m. [a)paithth\s2] vt, Ademtae nuptae repetitor Ouid. Epist. 8, 19.

REPETENTIA ae. f. e)pana/lhyis2 Gloss. Lat. Graec.] Recordatio, et memoria Lucret. 3, 864 [...].

REPETITIO ōnis. f. [a)pai/thsis2, e)panafora\] Cic. de Orat. 3, 204 c. 54 Et eiusdem verbi crebra tum a primo repetitio, tum in extremum conuersio.

REPETVNDARVM Repetundis: hos duos tantum casus agnoscunt Grammatici: cum re vera sint integri Participii Repetendus vel Repetundus. [...].

REPETICIVS vid. REPETICIVS in REPO.

REPIGNERO āre. [a)negxuria/zw] Pignus recipere soluto pretio Vlpian. [...].

REPIGRO āre. Retardare. Apul. Met. 8 p. 208 Ipso lumine dirarum bestiarum repigratur impetus. conf. Zeno Veron. Serm. de Resurrect. c. 13.

REPIGRĀTVS a, um. Apul. Met. 1 p. 106 Obsepto vtero et repigrato foetu. [...].

REPIGRITIOR apud Martianum Capellam paullo post locum modo indicatum REPIGRATVS eadem sententia.

REPINGO vid.REPANGO.

REPLASMO āre. de nouo formare, i. creare. Replasmare hominem Vet. Interpr. Iren. 3, 20.

REPLAVDO ere. Hinc

REPLAVDENS entis. Apul. Met. 1 p. 105 Dextra frontem replaudens. Et Met. 6 p. 185 Quadrupedi cursu solum replaudens.

REPLEO źui, źtum, źre. [a)naplhro/w] Implere, Plaut. Poen. 3, 3, 88 [...].

REPLŹTVS a, um. Partic. [a)napeplhrwme/nos2] vt, Repleta ab Apolline Cyrene quatuor pueros peperit Iustin. 13, 7. [...].

REPLETIO ōnis. f. vt, Bellissima repletio Imp. Cod. 7 t. 2 l. 15 §. 4. it. Cod. 6 t. 28 l. 4. et Iustinian. Praef. 1 de Concept. Dig.

REPLETVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REPLETV=RA [REPLETŪRA] ae. f. Idem. vt, Accrescentes repleturae Cod. Theod. lib. 13.

REPLICO āre. [a)naptu/ssw] Retrorsum plicare, vel flectere Plaut.... Replica tricam, atque extende. [...].

REPLICANS antis. Part. vt: Cic. de Diu. 1, 127 [...].

REPLICĀTVS a, um. Partic. vt, Intus replicatum Plin. 9, 33 Ceruix replicata Plin. 34, 8.

REPLICTVS a, um. Partic. vt, Tunicae bulborum replictae Stat. Silu. 4, 9, 29.

REPLICATIO ōnis. f. Cic. de Nat. Deor. 1, 53 c. 13 [...].

REPLVM i. n. Architectonicum nomen satis adhuc obscurum. Solus vtitur Vitruu. 4, 6 [...].

REPLVMBO āre. a)namolibdw= Gloss. Gr. Lat.] Dissoluere quod plumbatum est Vlpian. in l. 19 [...].

REPLVMIS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REPLV=MIS [REPLŪMIS] e. Adi. Quod iterum plumis vestitur. Paullinus Iambo ad Cytherium v. 853 [...].

REPLVO ere. Vicissim pluere. Senec. Controu. Praef. 5 Quis ferret hominem de siphonibus dicentem: caelo repluunt. Repluentes sunt exabundantes ap. Isidor. in Gloss.

REPO psi, tum, ere. [e(/rpw] Proprie dicitur de animalibus, quae pedibus et ventre gradiuntur, vt sunt vermes: quamuis et ea, quae paruos pedes habent, repere dicuntur, vt sunt lacertae et similia. [...].

REPENS [2] entis. Partic. [e(/rpwn] vt, Repens humi Plin. 16, 34 [...].

REPTICIVS a, um. Adi. [e(rpustiko\s2] Pseudo-Sallust. in Cic. 1 [...].

REPTO āre. Frequ. [e(rpu/zw] Saepe seu perpetuo repere. [...].

REPTABVNDVS a, um. Adi. e(rpu/simos2, e(rpu/zonti o(/moios2 Gloss. Lat. Gr.] Idem quod Reptans. Senec. de Vita beata 18 Quo minus virtutem adorem, et ex ingenti interuallo reptabundus sequar.

REPTĀTVS [1] a, um. Partic. [e(rpusqei\s2] vt, Ager reptatus Stat. Theb. 5, 581. [...].

REPTĀTVS [2] ūs. m. [e(rpusmo\s2] Plin. 14, 1 Aliae improbo reptatu atria media complentes. Limaces incedunt spumante reptatu Tertull. de Anima c. 10.

REPTATIO ōnis. f. Idem. Quinctil. 1, 12 Nec illa per manus et genua reptatio grauiter affligit infantium corpora.

REPTILIS e. Adi. [e(rpustiko\s2] Quidquid repit, vt, Cochleae reptiles Sidon. Epist. 8, 12.

REPOLIO īre. Rursus polire. Columel. 2, 21 Sin protinus vsui destinantur (nempe frumenta) nihil attinet repoliri: satisque est in vmbra refrigerari, et ita granario inferri.

REPONDERO āre. Sidon. Epist. 1, 4

REPŌNO posui, positum, ere. [a)poti/qhmi, tamieu/w, qhsauri/zw] Rursus ponere, ponere quod modo mouebatur, vt iam quiescat, ponere seorsum. [...].

REPOSITVS, et per Syncopen REPOSTVS a, um. Partic. [a)pokei/menos2] vt, Repositi et frigidi cibi Quinctil. 2. [...].

REPOSITIO ōnis. f. Pallad. 1, 32 Repositiones foeni, ligni, etc. i. horrea, vbi reponuntur.

REPOSTOR, ōris. m. Restitutor. Ouid. Fast. 1, 63 Templorum positor, templorum sancte repostor.

REPOSITORIVM [1], s. REPOSTORIVM i. n. Instrumentum, in quo antiquorum reponebantur fercula, quae vna cum ipso repositorio adferebantur et auferebantur.

REPORRIGO ere. Petron. c. 51 s. Fragm. Trag. c. 23. vid. Scheff. not. p. 115.

REPORTO āre. [a)nakomi/zw] retro, vel in reditu portare, domum portare. [...].

REPORTĀTVS a, um. Partic. vt, Equis et curru reportatus Cic. Post redit. in Senat. 27 c. 11.

REPORTATIO ōnis. f. ICt. in Dig.

REPORTATOR oris. m. Apul. tribuitur.

REPOSCO poposci, ere. [a)paite/w] Ab aliquo petere quod nobis debet, vel quod a nobis accepit. [...].

REPOSCŌNES um. m. Ammian. 22, 16 Aegyptii controuersi et reposcones acerrimi. Hi forte iidem, qui Flagitatores acres, molesti et assidui, apud Cic. in Brut. 5.

REPOSITORIVM [2] vid.REPONO.

REPOTIA orum. n. pl.e)pau/lia Vet. Gloss.] Genus epularum, de quo Festus, Repotia: postridie nuptias apud nouum maritum coenatur, quia quasi reficitur potatio. [...].

REPOTATIO ōnis. f. Varro de L. L. 5, 8 p. 61, 29 Ab eadem lingua [po/tw, vnde Potio, vnde poculum, potatio, repotatio: etc.

REPOTIĀLIS e. vt, Liber repotialis debetur ingenio Scaligeri. [...].

REPRAECISIO ōnis. f. Castor se repraecisione genitalium liberat Apul. Met. 1 p. 78 Stew. Sed Elmenh. p. 106, 12 praecisione, quod in emendationibus probat.

REPRAESENTO āre. [pari/sthmi] Proprie significat in praesentiam reducere, facere vt denuo praesens sit vel esse videatur id, quod praesens fuit, sed iam non est. [...].

REPRAESENTANS antis. Partic. Cael. ad Cic. Fam. 8, 2 Me repraesentante pronunciatum est. Sed nemo intelligit Gronou. suspicatur, me in re praesente.

REPRAESENTĀTVS a, um. Sueton Othon. c. 5 Omnibus dena sestertia repraesentata. Minae caelestes repraesentatae Liu. 2, 36.

REPRAESENTATIO ōnis. f. [u(potu/pwsis2] Plin. 9, 6 [...].

REPRAESENTĀTOR, ōris. m. Tertull. aduers. Praxean c. 24 Filius repraesentator patris.

REPRAESENTANEVS a, um. Tertull. Apol. c. 28 extr. Repraesentanea potestas est, quae statim repraesentare se ad poenas vel praemia potest.

REPRAESTO āre. Quasi retro et vicissim praestare. [...].

REPREHENDO, vel per Syncopen REPRENDO di, sum, ere. [a)ntilamba/nw, me/mfomai, e)piplh/ttw, e)pitima/w] Retrahere, quasi Retro prehendere, et corripere. [...].

REPREHENSVS a, um. Partic. Retractus. De fugitiuis Curt. 4, 14, 2 [...].

REPREHENSIO ōnis. f. [e)piti/mhsis2] Cic. de Finib. 1, 1 [...].

REPREHENSOR, ōris. m. [e)pitimhth\s2] Cic. de Nat. Deor. 2, 20 [...].

REPREHENSO āre. Frequentat. [e)panalamba/nw] Liu. 2, 10 Reprehensans singulos, obsistens, obtestansque deūm et hominum fidem, testabatur, nequidquam deserto praesidio eos fugere.

REPREHENSIBILIS e. Adi. Vt, Ebrietas reprehensibilis Saluian. de Gubern. Dei 4 p. 141. Conf. Vulg. Galat. 2, 11.

REPREHENSIBILITER Adu. Rufinus in Apologet. Libellus reprehensibiliter scriptus.

REPRESSOR, REPRESSVS vid. REPRIMO.

REPRIMO pressi, pressum, ere. [a)naste/llw, kataste/llw, e)pistomi/zw] Retro premere conantem progredi vel erumpere, continere, cohibere. Metaphorice fere vsurpatur. [...].

REPRIMENS entis. Partic. Reprimentia medicamenta, vt verbenae, ap. Cels. 3, 18.

REPRESSVS a, um. Partic. [katestalme/nos2] Cic. pro Lege Manil. 13 c. 5 Tamen impetus hostium repressos esse intelligunt ac retardatos. Fuga repressa Cic. Att. 7, 26.

REPRESSE Adu. Gell. 12, 11 Repressius pudentiusque peccabitur. al. Suppressius. Agere Ammian. 29, 14.

REPRESSOR, ōris. m. [katastalth\s2] Cic. pro Sext. 144 [...].

REPROBO āre. a)qete/w, a)podokima/zw Gloss. Lat. Gr.] Improbare, reiicere. [...].

REPROBĀTVS a, um. Partic. Scaeuola ICt. Statuas Imperatorum reprobatas conflare.

REPROBATIO ōnis. f. Tertull. Apol. c. 13 Nec electio sine reprobatione. Add. Idem adu. Iud. c. 14. Et adu. Marc. 4, 35. et de Fuga in Persec. c. 1.

REPROBĀTOR, ōris. m. Augustin. Vnde

REPROBĀTRIX īcis. f. Tertull. contr. Marc. 4, 36 Disciplina reprobatrix superbiae.

REPROBABILIS e. Adi. Dignus, qui reprobetur. Reprobabili mente Interpr. Iren. 4, 54. Reprobabilem consecrare Sarisb. 7, 20.

REPROBATICIVS a, um. Idem. a)podokimaste/os2 Gloss. Lat. Gr.

REPROBVS a, um. Adi. a)do/kimos2 Gloss. Lat. Gr.] Vulg. Interpr. Rom. 1, 28. Vlpian. l. 24 §. 1 ff. de pign. act. Qui reprobos numos soluit creditori.

REPROMITTO mīsi, missum, ere. Spondere stipulanti. [...].

REPROMISSVS a, um. Adi. Aurel. Vict. de Vir. Illustr. 2 Annulis et armillis dolose repromissis.

REPROMISSIO ōnis. f. Cic. pro Rosc. Com. 39 c. 13 [...].

REPROPITIO āre. Expiare. Tertull. ad Nation. 1, 17 Neque imagines Caesarum repropitiando hostes Populi nuncupamur. Repropitiari, Pass. Vulg. Leuit. 19, 22.

REPTABVNDVS, REPTILE, REPTO vid. REPO.

REPVBESCO ere. [a)nhba/w] Rursum pubescere, iuuenem fieri. [...].

REPVDIVM i. n. [a)posta/sion, a)popomph\] Proprie dicitur Recusatio ea, qua sponsus sponsam, vel vir vxorem dimittit, et a se reiicit ob rem aliquam pudendam. [...].

REPVDIO āre. [a)pope/mpw, a)pwqw=, a)fosio/omai] Matrimonium dirimere ac dimittere a se coniugem. [...].

REPVDIATIO ōnis. f. [a)popomph\] Cic. Att. 12, 51 Sed mihi simulatio pro repudiatione fuerit. Repudiatio supplicum superbiam coarguit Cic. pro Mur. c. 4.

REPVDIĀTOR, ōris. m. Qui repudiat. Tertull. adu. Marc. 1, 14 Marcionita repudiator creatoris.

REPVDIŌSVS a, um. Adi. Plaut. Pers. 3, 1, 56 Verum videto, me vbi voles nuptum dare, ne haec fama faciat repudiosas nuptias. i. Vt nemo velit me habere vxorem propter hanc famam.

REPVERASCO ere. [a)nanhpieu/omai] In puerilem aetatem vel conditionem reuerti: in contemtum sumitur. [...].

REPVGNO āre. [a)ntima/xomai, a)nqi/stamai, a)ntagwni/zomai] Pugnare contra aliquem, contradicere, refragari, obsistere. [...].

REPVGNANS antis. Partic. [a)ntimaxo/menos2] Plin. 8, 16 [...].

REPVGNATIO ōnis. f. Actus repugnandi. Apul. de Phil. Platon. p. 9 Repugnationes nociuae.

REPVGNATOR, ōris. m. Beda Hist. Eccl. Angl. 1, 17.

REPVGNATORIVS a, um. Ad repugnandum vtilis. Vitruu. 10 vlt. In repugnatoriis rebus non tantum machinae, sed etiam maxime consilia sunt comparanda.

REPVGNANTIA ae. f. [e)nantio/ths2] Cic. Philipp. 2, 19 c. 8 [...].

REPVGNAX ācis. Adi. [a)nti/maxos2] Qui obsistit et reluctatur. [...].

REPVGNANTER Adu. [e)nantiwme/nws2] Cui contrarium est Patienter. [...].

REPVLLESCO vid.REPVLLVLASCO.

REPVLLVLO āre. [a)nablasta/nw] Iterum pullulare, s. surculos emittere, de arboribus. Plin. 16, 20 Larix vstis radicibus non repullulat, picea repullulat. Repullulare e radicibus Plin. 16, 44.

REPVLLVLASCO vel REPVLLVLESCO seu denique, vt est in optimis libris REPVLLESCO, ere. [a)nablaste/w] Rursum pullulascere, et nouos pullos s. surculos emittere: et de arboribus ac plantis fere semper dicitur. [...].

REPVLSA [2] etc. vid. sub REPELLO.

REPVMICO āre. Videtur a Pumice deductum, vt sit quasi Pumice expolire. Vnde

REPVMICATIO ōnis. f. in arboribus dicitur, quando gemmae hirsutae propter frigus, expoliuntur ipso Vere. [...].

REPVNGO pupugi et punxi, punctum, ere. [a)ntisti/zw] Vicissim pungere. [...].

REPVRGO āre. [a)nakaqai/rw] Purgare quod sordidum fuerat, ac mundare. [...].

REPVRGIVM i. n. a repurgando. [...].

REPVTESCO ere. Putidum fieri, putrescere. Ne aliqua sepulturae conditione reputesceret Tertull. de Anima c. 32 pr.

REPVTO āre. [logi/zomai, a)nalogi/zomai] Iterum iterumque s. diligenter putare. [...].

REPVTATIO ōnis. f. [a)nalogismo\s2] Consideratio. [...].

 REQ

REQVIES źi vel źtis. f. [a)na/pausis2, h(suxi/a] Quiescendi actus, vel conditio et status. [...].

REQVIESCO źui, źtum, ere. [a)napau/omai, r(astwneu/w] Simplici Quiesco addere videtur respectum ad praecedentem laborem. [...].

REQIESCENS entis. Partic. Requiescens accubuisti vt leo Vulg. Genes. 49, 9.

REQVIŹTVS a, um. Adi. [a)napepaume/nos2] Qui requieuit. [...].

REQVIETIO ōnis. f. Requies. Hieron. adu. Iouin. 2, 12 Septimo requietionis anno. Conf. Interpr. Iren. 4, 76.

REQVIETORIVM i. n. Sepulcrum. Vet. Inscript. apud Gruter. p. 1030 n. 8 SIBI ET CONIVGI CARISSIMAE REQVIETORIVM FECIT.

REQVĪRO sīui, sītum, ere. [a)nazhte/w] Rursum vel saepius, certe latentem quaerere, aut inuestigare. [...].

REQVISITVS a, um. Quinctil. 11, 2, 7 [...].

REQVISITIO ōnis. f. Gell. 18, 2 Historiae antiquioris requisitio.

REQVIRITO āre. Frequent. [a)nazhtou=mai] Plaut. Most. 4, 3, 11 Quid tu otiosus res nouas requiritas?

 RER

REROGO āre. Quiduis roga, reroga Plaut. Amph. 2, 2, 76 [...].

 RES

RES rei. f. xrh=ma, pra/gos2, pra=gma] Generalem habet significationem, vt complectatur, quidquid vsquam est vel esse videtur: nec absurde deduci ipsum nomen videtur a [r(e/w dico, vt sit velut [r(h=sis2. [...].

RECVLA, s. RESCVLA ae. f. Imperes pro copia, pro recula Plaut. Clitell. Fragm. v. 29. [...].

RESPVBLICA [1] ae. f. [politei/a] Proprie duae voces sunt, quae separatim scribuntur et declinantur, res populi, vnde p. a. in RES n. 6. [...].

RESACRO vid.RESECRO.

RESAEVIO īre. Iterum saeuire. Ouid. Trist. 1, 1, 103 Quaeque quiescebat, ne mota resaeuiat ira.

RESALVO āre. Resaluati Augustin. C. D. 18, 31 Saluati post interitum.

RESALVTO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RESALV=TO [RESALŪTO] āre. [a)naprosagoreu/w] Salutantem salutare. [...].

RESALVTATIO ōnis. f. Sueton. Neron. c. 37 Neque proficiscens quenquam osculo impertiuit, ac ne resalutatione quidem.

RESĀNO āre. Paullo vehementius suo simplici est. Lactant. 4, 20 pr. Ne adduceret eos in poenitentiam, atque resanaret. Id. 5, 22 extr.

RESANESCO ere. Lactant. 5, 2, 6 [...].

RESARCIO si, tum, īre. [a)ke/omai] Instaurare, integrare. [...].

RESARRIO īui, ītum, īre. [a)naska/llw] Rursum sarrire. [...].

RESCINDO scidi, scissum, ere. [a)nasxi/zw, a)nar)r(hgnu/w] Scindendo corrumpere, vel destruere, certe aperire, et soluere. [...].

RESCISSVS a, um. Partic. [a)ner)r(hgme/nos2] Lucan. 4, 328 [...].

RESCISSORIVS a, um. Adi. vt, Actio rescissoria, qua agitur ad rescindendum contractum. Vlpian. in l. Exemplo D. ex quibus caus. maior. etc. Rescissoria, absolute l. 21 D. de Donat.

RESCISSIO ōnis. f. In institutione an in rescissione Tertull. adu. Marc. 2, 7. [...].

RESCIO, vel RESCISCO īui, ītum, īre. [manqa/nw] Factum aliquod occultius, aut inopinatum, insperatumque cognoscere vt vult Gell. 2, 19 [...].

RESCRĪBO psi, tum, ere. [a)ntigra/fw, a)ntepiste/llw] Iterum scribere, siue retractare scriptum suum, [metagra/yai, significat Suet. Iul. c. 56 [...].

RESCRIPTVS a, um. Partic. Cic. Tusc. 4, 3 c. 2 [...].

RESCRIPTVM i. n. [a)ntigrafo/menon] Epistola qua Principes consulentibus eos respondent. [...].

RESCRIPTIO ōnis. f. Idem L. 8 D. de Off. Praesidis. Saepe audiui Caesarem nostrum dicentem hac rescriptione. Princeps remittit negotia per rescriptiones Ibid. l. 9.

RESCVLPO psi, ptum, ere. Quae insculpta fuerant, sed oblimata et obducta sunt, denuo sculpere, et velut sulcos antiquos aperire. [...].

RESECO secui, sectum, āre. [a)nate/mnw] Rescindere, abscindere. [...].

RESECANDVS a, um. Partic. [a)natmhte/os2] Seges falce resecanda Ouid. Epist. 1, 53.

RESECTVS a, um. aliud Partic. [a)natetmhme/nos2] Farra resecta Ouid. Fast. 2, 520. [...].

RESECATIO ōnis. f. Saluian. de Gubern. Dei 7 p. 108 Dum peccata auferre cupiunt, ipsi in peccatorum resecatione peccant.

RESECTIO ōnis. f. [a)natomh\] Idem. Colum. 4, 29 [...].

RESEGMEN [1] inis. n. [a)po/tmhma] Quod ex aliquo resecatur: vt Resegmina vnguium Plin. 28, 1. Resegminibus amputatis Id. 13, 12.

RESEX [1] secis. m. Genus palmitis in vite, qui et Custos dicitur, et Praesidiarius et Subsidiarius. [...].

RESECRO, vel RESACRO āre. [a)nalipare/w] est obsecrationem et preces retractare, aut contrarias facere. [...].

RESECRATIO ōnis. f. Augustin.

RESŹDA ae. f. Plin. 27, 12 [...].

RESŹDO āre. [a)napau/w] Plin. 27, 12 Idem quod Sedo significat. vid. modo RESEDA.

RESEGMEN [2] vid.RESECO.

RESEMINO āre. Ouid. Met. 15, 392 Vna est quae reparet, seque ipsa reseminet ales.

RESEMINATIO ōnis. f. Columellae tribuitur.

RESEQVOR eris, secutus, sum, qui. [a)nakolouqe/w, a)nophde/w] Retro sequi. [...].

RESERO [1] āre. [a)noi/gw] Aperire. [...].

RESERĀTVS a, um. Partic. [a)newgme/nos2] vt, Ianua reserata patet Ouid. Fast. 2, 456. Carcere reserato patent postes Idem Amor. 3, 2, 77.

RESERATVS ūs. m. In voluminis ipsius operisque reseratu Sidon. Ep. 9, 11. i. in libro legendo et intelligendo.

RESERO [2] sźui, satum, ere. [a)nafuteu/w] Rursus serere, seu rursus plantare. [...].

RESERVO āre. [diafula/ttw, diathre/w] Retro seruare, vel in futurum seruare. [...].

RESERVANS antis. Part. Nuptiale basium reseruans Mart. 11, 99. Naturales reseruans semina Lucret. 1, 607.

RESERVATVS a, um. Part. Habetis consulem Ex plurimis periculis et insidiis ad salutem vestram reseruatum Cic. Catil. 4 c. 9.

RESERVĀTVM i. n. Voces apud ICtos.

RESERVĀTIO ōnis. f. Voces apud ICtos.

RESERVĀTOR, ōris. m. Voces apud ICtos.

RESES [1] vid.RESIDEO.

RESEX [2] vid.RESECO.

RESIBILO vnde

RESIBILANS antis. Contra tonitrus resibilante audebat superos ciere planta Sidon. Carm. 9, 8.

RESIDEO sźdi, źre. [a)nakaqi/zw, a)naka/qhmai, a)na/krimai] Sedere post laborem, quiescere, sine motu ac firmum esse. [...].

RESIDENS entis. Partic. Plin. 34, 14 s. 40 [...].

RESES [2] idis. Adi. [a)nakei/menos2] Qui remanet otiosus a labore, seu opere quod exercere solebat. [...].

RESIDIA ae. f. legitur a quibusdam ap. Plaut. Mere. Prol. v. 29. vbi alii desidia.

RESIDVVS a, um. Adi. [u(po/loipos2] Quod residet et superest, siue reliquum est. [...].

RESĪDO sźdi, ere. [a)nakaqe/zomai] Motum significat residźre incipientis. [...].

RESIGNO āre. a)posfragi/zw, Gloss. Cyr. [paralu/w Onomast.] Quod signatum erat, aperire, relaxare, patefacere: Plaut. Trin. 3, 3, 65 [...].

RESIGNĀTVS a, um. Partic. Cic. Att. 11, 9 Literae resignatae.

RESIGNĀTOR, ōris. m. [a)posfragisth\s2] Gloss. Cyril.

RESIGNATRIX īcis. f. Tertull. de Habit. mulier. c. 1 Eua arboris illius resignatrix.

RESIGNACVLVM i. n. Tertull. adu. Marc. 2, 10 Tu es resignaculum similitudinis, qui scilicet integritatem imaginis et similitudinis resignaueris. ex Ezech. 28, 12.

RESILIO silīui, vel silii, sultum, īre. [a)naqrw/skw] Retro salire. [...].

RESVLTO [1] āre. Frequent. [a)naphda/w] Saepe resilire, inquit Festus. [...].

RESVLTATIO ōnis. f. August.

RESILVESCO ere. Arentium sterilitas resiluescit, Sarisb. 3, 3.

RESIMPLICATVS a, um. Adi. Linteolum aqua tingentes, partibus resimplicatum apponunt Cael. Aurel. Tard. 5, 1, 20 i. duplicatum. [...].

RESĪMVS a, um. [a)na/simos2] Quasi Retro simus, Qui sursum versus reductas habet nares. [...].

RESĪNA ae. f. [r(hti/nh] Humor pinguis ex arboribus defluens in iisdemque residens. [...].

RESINVLA ae. f. Dimin. Arnob. 7 p. 233.

RESINACEVS a, um. Adi. [r(htinw/dhs2] Quod resinam refert. Plin. 24, 11 Alterum sterile, alterum cui et caulis et semen resinaceum, quod canchrys vocatur.

RESINĀLIS e. Adi. Cael. Aurel. Tard. 2, 13 Resinale quid in se continere.

RESINĀTVS a, um. [r(htinwto\s2] Resina illitus. [...].

RESINŌSVS a, um. Adi. [r(htinw/dhs2] Quod resina abundat Resinosa medicamina Colum. 12, 20. conf. Plin. 12, 23. et 13, 6. et 24, 11. Plin. 15, 7 Est enim pinguissima et resinosissima pix.

RESINO ere. Fundum audio te hunc velle resinere Cic. ad Qu. Frat. 3, 3. verum perperam ita allegatur locus.

RESIPIO īui, et ui, ere. [a)po/zw] Ex Re et Sapio. [...].

RESIPISCO ere. [a)nanh/fw, e)knh/fw] Ad priorem mentis statum, vel ad meliorem mentem redire. [...].

RESIPISCENTIA ae. f. Nomen forte a Lactantio fictum. [...].

RESISTO stiti, stitum, ere. [a)nte/xw, a)nqi/stamai] Consistere Liu. 1, 12 [...].

RESTSTENS entis. Rursus regressos ac resistentes hostes in fugam dederunt Caes. B. G. 2, 23.

RESOLVO solui, solutum, ere. [a)nalu/w] Quod ligatum erat soluere. [...].

RESOLVTVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RESOLV=TVS [RESOLŪTUS] a, um. Partic. [a)nalelume/nos2] Vt, Comas resoluta puella Tibull. 1, 3, 31. [...].

RESOLVTE in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RESOLV=TE [RESOLŪTE] Adu. Compar. Tertull. ad Nation. 1, 19 Quo facilius rideatis et resolutius decachinuetis.

RESOLVTIO ōnis. f. Gell. 17, 9 [...].

RESOLVBILIS e. Adi. Artificis quia dextra solubilis illud Caementum struxit resolubile Prudent. Apoth. v. 514. Sed dum resolubile corpus Reuocas deus atque reformas Idem Cathem. 10, 149.

RESONO ui, āre. [a)nhxe/w] Sonare ex silentio, Contra sonantem sonare. [...].

RESONANS antis. Partic. [kre/kwn, h)xh/ris2] Vt, Saxa resonantia Virg. Aen. 3, 432. [...].

RESONANTIA ae. f. Vitruu. 5, 3 Locus vbi non impediatur resonantia. Idem paullo post, Voces sine resonantia perueniunt ad aures.

RESONABILIS e. Adi. Epitheton Echūs, quae non sonare ipsa prior, sed resonare tantum potest. [...].

RESŌNVS a, um. Adi. [kathxh\s2] Vt, Ictus resoni Valer. Argon. 1, 619. Voces resonae Ouid. Met. 3, 496.

RESŌPIO īre. Vigilantem sopire. Fulgent. Cont. Virg. p. 156 Tricerberum mellitis resopit offulis.

RESORBEO bui et psi, ptum, źre. [a)nar)r(ofe/w, a)nar)r(oibde/w] Rursum, certe retrorsum sorbere. [...].

RESPATIANS antis. Scaliger putauit aliquando, vt ipse ait, legi posse apud Albinou. in Obit. Maec. 128 [...].

RESPECTO [1] et RESPECTVS vid.RESPICIO.

RESPERGO [1] si, sum, ere. [diar)r(ai/nw] Idem fere quod adspergo. [...].

RESPERSVS [1] a, um. Partic. [diar)r(anqei\s2] Vt, Respersae matris cruore virgines Liu. 24, 26. [...].

RESPERSVS [2] ūs. m. [dia/r)r(ansis2] Plin. 10, 3 Haec causa est gregatim auibus natandi: quia plures simul non infestantur, respersu pinnarum hostem obcaecantes.

RESPERSIO ōnis. f. [e)pi/r)r(ansis2] Idem. Cic. de Diuin. 2, 48 c. 21 Habes et respersionem pigmentorum, et rostrum suis, et alia permulta.

RESPERGO [2] inis. f. Idem. Marmora tabenti respergine tincta Prudent. adu. Symm. 1, 502.

RESPICIO spexi, spectum, ere. [a)nable/pw, a)naku/ptw] Retro adspicere, siue flexis oculis adspicere. [...].

RESPICIENS entis. Partic. [a)nable/pwn] Ouid. Trist. 1, 3, 60 [...].

RESPICIENDVS a, um. Partic. [a)nablepte/os2] Ouid. Amor. 1, 8, 38 Quantum quisque ferat, respiciendus erit.

RESPECTVS ūs. m. [a)fo/rasis2] Actus respiciendi, oculorum coniectus. [...].

RESPECTO [2] āre. Frequent. [a)napaptai/nw] Ter. Adel. 2, 1, 3 [...].

RESPECTANS antis. Partic. [a)napaptai/nwn] Lucret. 6, 1232 Funera respectans, animum et mittebat ibidem, etc. i. cogitans moriendum esse. Proprie Paterc. 2, 107 Sine fine respectans Caesarem.

RESPĪRO āre. [a)napne/w, a)nayu/xw] Recipere intro anhelitum, et per hoc ipsum vigorem, animum, vires. [...].

RESPIRATIO ōnis. f. [a)napnoh\] Cic. de Vniuers. 16 [...].

RESPIRĀTVS ūs. m. [a)na/pneusis2] Cic. de Nat. Deor. 2, 136 c. 55 [...].

RESPIRĀMEN inis. n. [a)na/pneuma] pro Halitu seu meatu spiritus. Ouid. Met. 2, 828 Vitalesque vias, et respiramina clausit. Add. ibid. 12, 142.

RESPIRAMENTVM i. n. Augustin. Confess. 7, 7 Luxamentum et respiramentum.

RESPIRACVLVM i. n. Claud. Mamert. 2, 12 Redactae paullulum respiraculo pausae vires.

RESPIRIVM i. n. Gloss. Lat. Gr. Respirium, [a)napnoh/.

RESPLENDEO ui, źre. [marmai/rw, sti/lbw] Idem quod Splendere. [...].

RESPLENDENTIA ae. f. Luculentis ingeniis non desit resplendentia veritatis Augustin. Ep. 52. ad Macedonium.

RESPONDEO di, sum, źre. [a)pokri/nomai, u(polamba/nw, a)mri/bomai] Proprie significat praesentem praesenti sermones reddere. [...].

RESPONSV Supinum. Cic. pro Cluent. 164 Videtis haec quam sint laeuia genere ipso, quam breuia responsu.

RESPONDENS entis. Partic. [a)pokrino/menos2] Vt, Tympana respondentia. [...].

RESPONSO āre. Frequent. [a)pologou=mai] Ferociter et aspere alteri compellanti respondere. [...].

RESPONSITO āre. [a)napokri/nomai] Aliud Frequentatiuum a Responso, responsas. [...].

RESPONSVM i. n. [a)po/krisis2, a)polo/gima] Responsio. [...].

RESPONSVS ūs. m. [a)nalogi/a] Verbis obligatio contrahitur ex interrogatione et responsu l. 1 §. 7 [...].

RESPONSIO ōnis. f. [a)po/krisis2, a)pologi/a] Cic. pro Corn. Balb. 36 c. 16. [...].

RESPONSOR, ōris. m. [e)gguhth\s2] Fideiussorem, qui pro aliquo spondet accipiunt Hor. Epist. 1, 16, 43 [...].

RESPONSĪVE Adu. Ascon. in Verr. p. 106 s. 1, 148 c. 56 Interrogatiue pronuntiandum est, et contra responsiue.

RESPVBLICA [2] vid. supra in RES.

RESPVO ui, ūtum, ere. [a)naptu/w, a)poptu/w] Repudiare, et quasi cum sputo per contemtum reiicere. [...].

RESPVENS entis. Partic. [a)poptu/wn] Gell. 6, 15 Communium vocum respuens minus, et fastidiens.

RESTAGNO āre. [limna/zw, plhmmu/rw] Aqua pigra et reses ac nullo motu agitata restagnare dicitur.

RESTAGNATIO ōnis. f. [limnasmo\s2] Oceani Plin. 2, 67. Idem 11, 37 s. 66 Ne restagnatio intempestiua alui obstrepat. Plin. 6, 28 s. 32 Restagnatio Euphratis cum Tigri confluit.

RESTAVRO āre. [a)nakti/zw, a)noikodome/w] Renouare, Redintegrare, pro quo Instaurare fere malunt aureae aetatis scriptores. [...].

RESTAVRĀTVS a, um. Partic. Vt, Nauis restaurata Vlpian. in l. Quid tamen, §. In nauis D. Quib. mod. vsusfructus, etc. Vrbe aedificiis restaurata Vet. Inscript. Hispan.

RESTAVRATIO ōnis. f. Iulianus in l. Si maritus fundum D. de fund. dotal. Si eundem fundum Titio reddiderit sine restauratione seruitutis.

RESTAVRĀTOR, ōris. m. Spon. Miscell. p. 27 CVRAT. ET RESTAVRATOR.

RESTIBILIS e. Adi. [pali/mblastos2] Agri epitheton. [...].

RESTIBILIO īre. Restituere. Pacuu. apud Fest. Voce Sas, Teucrum regi sapsa res restibiliet.

RESTILLO āre. Prudent. adu. Symmach. 2, 287 [...].

RESTINGVO stinxi, stinctum, ere. [a)posbennu/w] Idem quod Exstinguere. [...].

RESTINCTVS a, um. Partic. [a)posbesqei\s2] Cic. Fam. 11, 12 [...].

RESTINGVIBILIS e. Adi. Augustin.

RESTINGTIO ōnis. f. [a)po/sbesis2] Cic. de Finib. 2, 9 c. 3 Illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est.

RESTIO īui, ītum, īre. est, Ad reserendum, laborandum, colendumue aptum esse. [...].

RESTIPVLOR āri. [a)nteperwta/w] Vicissim stipulari, et mutuam sponsionem exigere. [...].

RESTIPVLATIO ōnis. f. [a)nteperw/thsis2] Cic. pro Rosc. Com. 37 c. 13 [...].

RESTIS is. f. [sxoi=nos2, spa/rton] in Accusatiuo Restem vel Restim, Funis. [...].

RESTICVLVS i. m. Dimin. Vlpian. in l. Si vero, §. fin. D. de iis, qui deiecerunt, Si amphora ex resticulo suspensa decidisset, et damnum dedisset. Alias legitur Reticulo.

RESTICVLA ae. f. Aliud Dimin. [sxoi/nion, sparti/on] Varro de R. R. 1, 41 [...].

RESTIARIVS, i. m. RESTICVLARIS, is. et RESTIO ōnis. Vet. Gloss. [sxoinoplo/kos2, resticularis, restio. [...].

RESTITO [1] vid.RESTO.

RESTITVO ui, ūtum, ere. [a)ni/sthmi, a)pokaqi/sthmi, e)panorqo/w] ex Re et Statuo; Reponere, Reddere, in pristinam conditionem, statum, integritatem reducere. [...].

RESTITVENS entis. Partic. Vt, Capitis vlcera manantia sanitati restituens Plin. 20, 6. Pompeius Hiempsalem restituens Sall. Fragm. c. 2. Regibus bellum restituentibus Iustin. 35, 1, 10.

RESTITVENDVS a, um. Partic. [a)pokatastate/os2] Plin. 17, 10 [...].

RESTITVTVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RESTITV=TVS [RESTITŪTUS] a, um. Part. Vt, Animus restitutus Liu. 21, 53. [...].

RESTITVTIO ōnis. f. [a)pokata/stasis2] Cic. Att. 4, 1 [...].

RESTITVTOR in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RESTITV=TOR [RESTITŪTOR], ōris. m. Cic. pro Milon. 40 c. 15 [...].

RESTITVTRIX icis. f. Terra omnium generum, quae accipit, restitutrix Apul. in Trismeg. p. 77.

RESTITVTORIVS a, um. Adi. Caius in l. Qui proprio, §. Item, D. de procurator. [...].

RESTO as, stiti, stitum, āre. [u(polri/pomai] Superesse, siue reliquum esse frequentissime significat: et vel personaliter, vel impersonaliter sumi videtur. [...].

RESTANS antis. Partic. Sil. 10, 25 [...].

RESTITO [2] āre. Frequentat. [e)fi/stamai] Cunctandi fere significationem habet. [...].

RESTITANS antis. Partic. Liu. 10, 19 Prope restitantes Consules. Idem 30, 31 Restitantem ac tergiuersantem attraxerim. conf. Plin. 8, 16.

RESTITRIX īcis. f. Plaut. Truc. 4, 2, 5 Ego interim restitrix his (foribus) praesidebo, i. hic restabo ad fores.

RESTRINGO strinxi, strictum, ere. [a)naste/llw, kataste/llw, perisfi/ggw] Retro stringere, siue stringere quod laxum fuerat. [...].

RESTRICTVS a, um. Partic. [a)nastalqei\s2] vt, Lacertis restrictis sensit lora, i. Vinctis in tergum Hor. Carm. 3, 5, 35. [...].

RESTRICTE Adu. [periestalme/nws2, feidome/nws2] Parce, cui opponitur Plene. [...].

RESTRICTIM Aliud Adu. [katestalme/nws2] Idem. Afranius apud Non. 11, 55 Eaque firme sedere melius consultoribus, quam restrictim cogitata, atque omnibus rationibus.

RESTRICTIO ōnis. f. Augustin. de Morib. Eccl. Cath. 31 Epularum restrictio, i. moderatio.

RESTRIGO āre. Non strigare, non interquiescere. [...].

RESTRVO xi, ctum, ere. Tertull. Apol. c. 6 Licet aras restruxeritis. Id. de Res. Carn. c. 31.

RESTRVCTVS a, um. Partic. vt, Altitudo muri restructa Nepos 2, 6, 5. [...].

RESVDO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RESV=DO [RESŪDO] āre. Idem vere, quod exsudo. Curt. 7, 10, 3 Solum sub quo amnis fluit, ne modico quidem resudat humore.

RESVDANS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RESV=DANS [RESŪDANS] antis. Partic. Curt. 5, 1, 12 Toto fere solo propter venas aquarum resudante. conf. Prudent. Cath. 10, 107.

RESVLCO āre. Denuo sulcare, i. vulnerare. Prudent. Vincent. 144 Praesicca rursus vlcera. Manus resulcans diruet.

RESVLTO [2] āre. vid.RESILIO.

RESVMO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RESV=MO [RESŪMO] sumsi, sumtum, ere. [a)nalamba/nw] Iterum sumere. [...].

RESVMTVS a, um. Partic. Ouid. Met. 4, 665 --- pennis ligat ille resumtis Parte ab vtraque pedes. Ibidem 15, 743 --- specie caeleste resumta.

RESVMTĪVVS a, um. Cael. Aurel. Tard. 4, 3 Odoramenta resumtiua, [a)nalhptika\, quibus resumuntur vires.

RESVMTORIVS a, um. Idem Acut. 3, 8.

RESVO ui, ūtum, ere. [a)nar)r(a/ptw] Contrarium significat suo simplici. Suet. Aug. c. 94 Sumenti virilem togam, tunica laticlaui resuta ex vtraque parte, ad pedes decidit.

RESVPĪNO āre. [u(ptia/zw, a)naba/llw] Supinum aliquid retrorsum facere. [...].

RESVPINĀTVS a, um. Partic. [a)nabeblhme/nos2] Os coxarum ab exteriore parte gibbum, ad spinam resupinatum Cels. 8, 1. [...].

RESVPĪNVS a, um. Adi. [u(/ptios2] Qui facte, ventre anteriori parte in altum conuersa est. [...].

RESVRGO surrexi, surrectum, ere. [a)ni/stamai, e)gei/romai] Rursum surgere, post casum aut accubitum. [...].

RESVRRECTIO ōnis. f. Tertull. de Res. Carn. passim.

RESVSCITO āre. [e)gei/rw] Iterum suscitare. Ouid. Met. 8, 474 [...].

RESVSCIPIO ere. Resuscipere vsum rei alicuius Arator.

RESVSCITATIO ōnis. f. Tertull. Res. Carn. c. 30 et 25.

RESVSCITĀTOR, ōris. m. Idem ibid. c. 30 et 57 Beda Hist. Eccl. Angl. 2, 1.

 RET

RETAE arum. f. Plur. sunt Arbores, quae aut ex ripis fluminum eminent, aut in alueis ipsorum exstant appellatae a retibus, quod praetereuntes naues impedirent, et quasi irretirent. [...].

RETO [1] āre. vt, Retare flumina, pro Purgare Gell. l. c. ex edicto Qui flumina retanda publice redemta habent.

RETARIVS i. m. Inscr. Vet. NEGOTIATOR ET RETARIVS.

RETALIO āre. Talionem, siue par referre. Gell. 20, 1, 16 Quod per imprudentiam factum est, retaliari per imprudentiam debet.

RETARDO āre. [e)pe/xw, a)naxa/zw] Remorari, retinere. [...].

RETARDĀTVS a, um. Partic. Sueton. Othon. c. 8 [...].

RETARDATIO ōnis. f. [e)poxh\] Cic. Philipp. 5, 30 c. 11 Vnde est adhuc bellum, nisi retardatione et mora? Plur. Retardationes facere Vitruu. 4, 9.

RETAXO āre. [a)ntegkale/w] Suet. Vespas. c. 13 [...].

RŹTE is. n. [di/ktuon, ple/gma, a)mfi/blhstron] Plexus ille funiculorum, quo aues, pisces, animalia quaecunque capiuntur Plaut. Rud. 4, 2, 8 [...].

RETIS [1] is. f. Idem. Plaut. in Rud. 4, 3, 45 [...].

RETIA ae. f. [di/ktuon] Antiquum pro eodem, vt placet etiam Prisciano 7 p. 759. [...].

RETIACVLVM videtur librariorum potius error, quam peculiare nomen esse. [...].

RETICVLVM, i. n. interdum etiam RETICVLVS Dimin. [plegma/tion] Plin. 31, 6 [...].

RETICVLĀTVS a, um. Adi. [diktuwto\s2] Quod factum est in modum retis. [...].

RETIARIVS i. m. diktuofo/ros2, diktuoplo/kos2 Gloss. Gr. Lat.] Genus gladiatorum, quod componi cum Secutoribus solebat. [...].

RETIVM i. n. minutum rete. Hieron. l. 2 Didymi. conf. Barth. Adu. 58, 6.

RETIOLVM i. n. Dimin. Apul. Met. 8 p. 202, 33 [...].

RETEGO texi, tectum, ere. [a)poske/pw, a)nakalu/ptw] Nudare, aperire. [...].

RETECTVS a, um. Partic. [a)nakekalumme/nos2] vt, Res luce retectae Virg. Aen. 9, 461. [...].

RETEMPERO āre. Theod. Priscian. de Diaeta c. 19 denuo tempero.

RETENDO di, sum vel tum, ere. [a)ni/hmi] Laxare, contrariam habet significationem suo simplici. [...].

RETENTO [1] āre. [a)napeira/w] Iterum tentare. [...].

RETENTĀTVS a, um. Partic. vt, Dominatio retentata Aur. Vict. de Caes. 37, 1. Precibus frustra retentatis Ouid. Met. 14, 382.

RETERGO si, ere. Ammian. 29, 37 (6) Retersit obrutas ruderibus fossas. Repurgauit. Tergere verbum proprium.

RETERO trīui, trītum, ere. [a)natri/bw] Iterum terere, purgare. Colum. 2, 21 Pura frumenta, si in annos reconduntur, reteri debent. Sic MS. et primi editi. al. repurgari.

RETRIMENTVM [1] vid. infra.

RETEXO texui, textum, ere. [a)nufai/nw, a)nalu/w] Quod textum erat, non textum reddere, i. resoluere. [...].

RETEXENS entis. Partic. [a)nufai/nwn] Hor. Serm. 2, 3, 2 Scriptorum quaeque retexens, retractans, mutans.

RETEXTVS a, um. Partic. Ouid. Amor. 3, 9, 30 Turdaque nocturno tela retexta dolo.

RETIARIVS, RETICVLVM, RETICVLVS vid. RETE.

RETICEO źre. [a)posiwpa/w] Tacendo reprimere et retinere aliquid, et proprie de iis dicitur, quae dolorem siue solicitudinem afferunt. [...].

RETICENTIA ae. f. [e)xemuqi/a, a)posiw/phsis2] Reticendi actus vel consuetudo. [...].

RETINEO tinui, tentum, źre. [e)pe/xw, kate/xw] Remorari, quod et Detinere dicitur. [...].

RETINENS entis. Partic. [kate/xwn] vt, Retinentes pocula rite manu Lucret. 1, 496. [...].

RETINENDVS a, um. Partic. [kaqekte/os2] vt, Cura retinendae puellae Ouid. de Arte Am. 2, 295.

RETENTVS [1] a, um. Partic. [katasxesqei\s2] Martial. 1, 47 [...].

RETENTIO ōnis. f. [e)pi/sxesis2] Cic. Att. 13, 21 [...].

RETENTOR, ōris. m. Apul. Florid. 1 p. 343 Retentores suos (dracones) toto corpore oblidere (solent elephanti.)

RETENTVS [2] ūs. m. Claud. Rufin. 2, 438 Viuos imitata retentus.

RETINENTIA ae. f. Vis retinendi, memoria. Lucret. 3, 676 [...].

RETENTO [2] āre. Frequent. [e)pisxe/w] Cic. de Diuin. 1, 17 [...].

RETENTANS antis. Partic. Aur. Vict. de Caes. 41, 10 Liberis Caesarum nomina retentantibus, i. Retinentibus.

RETENTĀTOR, ōris. m. Cassiod. Epist. 2, 10. et Epist. 1 22. Gloss. Cyrill. retentator, [diaka/toxos2. conf. Sirmond. ad Ennod. p. 5

RETENTATRIX īcis. f. Macrob. Saturn. 7, 4 Secundae hoc cura virtutis est, quam Graeci, quia retentatrix est, vocant [katadektikh/n. de Digestione.

RETINAX ācis. Symmach. Epist. 1, 47 Retinax aduenarum lotos.

RETINACVLVM i. n. [e)/xma, o)/xos2] Quo aliquid retinetur. [...].

RETINGO ere. [a)naba/ptw] Laudatur Stat. Silu. 1, 4, 75 [...].

RETINNIO īre. vt, Resonare, Retonare et similia dixisse suspicor veteres, legendumque apud Varron. R. R. 2 Pr. 2 [...].

RETIS [2] vid.RETE.

RETO [2] āre, vid.RETAE.

RETONDEO di, sum. Hinc

RETONSVS a, um. Partic. Plin. 18, 17 Retonsarum vero etiam semel omnino certum est, granum longius fieri sed inane cassumque. De segetibus.

RETONO āre. [a)nabronta/w] Contra tonare, vt resonare. Catul. de Aty s. 62, 82 Face cuncta mugienti fremitu loca retonent. Verba Cybeles ad Furorem.

RETORPESCO ere. Tertull. adu. Gnost. c. 1 Pristini sensus retorpescunt.

RETORQVEO torsi, tortum, źre. [a)ntistre/fw, a)naka/mptw] Retro torquere. [...].

RETORQVENS entis. Partic. Virg. Aen. 8, 460 Demissa ab laeua pantherae terga retorquens. add. Tertull. de Pallio c. 2.

RETORTVS a, um. Partic. [kampu/los2] Plin. Paneg. 34 [...].

RETORRIDVS a, um. Adi. [kata/chros2] A calore nimio contractus in rugas. [...].

RETORRIDE Adu. [katechrasme/nws2] Plin. 17, 5 pr. Terram amaram siue macram si quis probare velit, demonstrant atrae herbae, frigidam autem retorride nata.

RETORRESCO ere. [katachrai/nomai] Retorridum fieri. Columel. 3, 3, 4 Deinde sata non ita enutriunt, vt ante conualescant ac prosiliant, quam retorrescant. Id. 3, 5, 1. 3, 17, 4

RETOSTVS a, um. Partic. [pali/noptos2] Plin. 13, 4 sub fin. Marcescitque non retostus furnis.

RETRACTO [1] vid.RETRAHO.

RETRĀDO tradidi, traditum, ere. Rursus tradere. [...].

RETRAHO traxi, tractum, ere. [a)ne/lkw] Retro trahere. [...].

RETRAHENS entis. Partic. Cic. in Sallust. 10 c. 3 Ipsa republica manu retrahente me.

RETRACTVS [1] a, um. Partic. [a)nelxqei\s2] Cic. Philipp. 6, 10 c. 4 [...].

RETRACTIO ōnis. f. Vitruu. 3, 3 Retractiones graduum, vt vnus altero sit remotior a perpendiculo. Macrob. Saturn. 1, 14 pr. Modo auctio, modo retractio dierum proueniebat.

RETRACTVS [2] ūs. m. Tertull. adu. Gnost. c. 1 Bellicam machinam retractu tela vegetantem de scorpio nominant.

RETRACTO [2] āre. Rursus tractare vt Festus ait: qua in re non nunquam illud ipsum simpliciter indicatur, interdum hoc intelligitur, mutari aliquid, et aliter, vel contra quam antea institui. [...].

RETRACTANS antis. Partic. [a)nqelko/menos2] Sallust. Fragm. c. 7 [...].

RETRACTATVS [1] a, um. Partic. [a)nametaxeirisqei\s2] Quinctil. 2, 4 [...].

RETRACTATIO ōnis. f. De tergiuersatione et cunctatione. [...].

RETRACTATVS [2] ūs. m. Idem. Sine vllo retractatu praescribitis Tertull. Apol. c. 4. conf. Id. adu. Marc. 1, 1.

RETRACTABILIS e. Adi. Vnde Irretractabilis, de quo s. l.

RETRACTĀTOR, ōris. m. Tertull. de Ieiun. 15 Retractator officii. conf. Salmas. ad Spartian. Hadr. c. 12 et ad Getam c. 4 pr.

RETRECTANS vid. superius RETRACTANS.

RETRANSEO īre. Via retransit limitem Innocent. de Cas. p. 222. i. denuo transire.

RETRIBVO ui, ūtum, ere. [a)ntapodi/dwmi, a)mei/bw] Reddere. [...].

RETRIBVTVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RETRIBV=TVS [RETRIBŪTUS] a, um. Partic. Paullin. Epist. Nec retributa suis, nec potienda tibi.

RETRIBVTIO ōnis. f. a)ntapo/dosis2 Gloss. Gr. Lat.] August. Ciu. Dei 22, 23. Tertull. adu. Marc. 5, 4. et 2, 18. Lactant. 4, 13. et 6, 18.

RETRIBVTOR in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RETRIBV=TOR [RETRIBŪTOR], ōris. m. Paullin. Nolan. Epist. 11. Saluian. Gub. Dei 1. Tertull. adu. Marc. 4, 29. et 5, 16.

RETRICES um. Riuuli nomen videtur extra vrbem, ex quo aqua irrigandorum pratorum ac hortorum gratia deriuabatur. [...].

RETRIMENTVM [2] i. n. [a)po/krima] a Retero; sicut Detrimentum a Detero. [...].

RETRO Adu. [o)/pisqen, o)pi/sw] Contrarium est Ante. Ter. Heaut. 5, 1, 29 [...].

RETROAGO źgi, actum, ere. [a)naxaiti/zw, a)napodi/zw] Si tamen iunctim efferenda sunt talia. [...].

RETROACTVS a, um. Quinctil. 9, 4, 81 Dactylus retroactus vocatur Anapaestus.

RETROCŹDO ere. Liu. 8, 8 Pede presso retrocedentes.

RETROCESSVS ūs. m. Apul. Doctr. Plat. 1 p. 53 Processus et retrocessus, etc.

RETROCITVS a, um. Lucret. 4, 546 Aut reboant raucum retrocita cornua bombum. i. retro flexa, retrocuruata, quae statim dabimus ex Plinio.

RETROCVRVATVS a, um. Pontus Euxinus magno litorum flexu retrocuruatus in cornua Plin. 4, 12.

RETRODVCO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RETRODV=CO [RETRODŪCO] ere. Vitruu. 10, 6 extr. Necesse erat rursus retroducere.

RETROĖO īui, īre. [a)naxwre/w] Plin. 2, 16 Retroire incipiunt stellae. Ibid. Et retroire cogit vapor repercussas.

RETROFERO fers, tuli, lātum. Retroferre se, pro Retrocedere. Seneca in praef. Decl. Nescio qua iniquitate et ad malum pronitate naturae eloquentia se retrotulerit.

RETROLĀTVS a, um. Partic. Cod. Theod. 13, 1 Retrolatarum sanctionum auctoritas.

RETROFLECTO ere. Petron. 126 Frons radices capillorum retroflexerat.

RETROFLEXVS a, um. Apul. Met. 3 p. 131, 40 Retroflexum effligere lapide gestit.

RETROGRADIOR eris, gressus sum, gradi. [a)naxa/zomai] Plin. 2, 15 Ab his retrogradiuntur ad solem, et occasu vespertino delitescunt. Idem 8, 15 Ob id retrograditur in pascendo.

RETROGRADVS a, um. Adi. [a)napodi/zwn, a)/yor)r(os2] Vt, Retrogradum fieri Mercurium Plin. 2, 17. Firmic. 1 c. 2. Sidon. Epist. 8, 11.

RETROGRADO āre. Mart. Capell. 8 p. 300 f. Eas retrogradare facit.

RETROGRADATIO ōnis. f. Mart. Cap. 8 p. 298 Retrogradatione sui viciniae solis admotus.

RETROGRESSVS ūs. m. Macrob. Saturn. 1, 17 Sol retrogressum agit.

RETROLEGO ere. Quinctil. Decl. 6 p. 80 Curua litora retrolego.

RETROPENDVLVS a, um. Adi. Apul. Met. 5.

RETRORSVS [1] vel RETRORSVM Adu. [o)pi/sw, ri)s2 t) o)pi/sw] Retro versum. [...].

RETRORSVS [2] s. RETROSVS a, um. Adi. [o)pisqofanh\s2] Plin. 26, 9 [...].

RETROSECVS Adu. Tacit. Germ. 38, 3 Apud Sueuos vsque ad canitiem horrentem capillum retrosecus. Conf. Voss. Etym. p. 461.

RETROSPICIO ere. Vitruu. 9, 4 sub fin. Orientis orbem Sol retrospiciens.

RETROTRAHO ere. Cum omnis ratihabitio prorsus retrotrahatur Iustin. Cod. 4 t. 28 l. 7. Idem quasi sursum versus retroque trahatur Cic. Partit. Orat. 24 c. 7. al. dicatur.

RETROTRIMETER tri. m. Quinctil. 9, 4, 90 Sol adeo adiungat retrotrimetros. Sed diuisim recte legitur: pertinet enim ad adiungat.

RETROVEHO ere. Senec. Herc. fur. 817.

RETROVERSVS [1] a, um. Adi. Ouid. Met. 4, 655 Ipse retrouersus squallentia prodidit ora. Conf. Solin. 4. et Lactant. 1, 16.

RETROVERSVS [2], RETROVERSVM Adu. Haec colonia retrouersus crescit, tanquam coda vituli Petron. c. 44. [...].

RETROVERSIM Adu. Retrouersim cedere Cl. Mamert. 1, 7.

RETRVDO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RETRV=DO [RETRŪDO] si, sum, ere. [a)nwqe/w] Retro trudere. [...].

RETRVSVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RETRV=SVS [RETRŪSUS] a, um. Partic. Cic. Verr. 1, 7 c. 3 [...].

RETVNDO tudi, tūsum, ere. [a)nako/ptw, a)mblu/nw] Repercutere, cuspidem vel aciem alicuius rei vsu nimio vel alio casu perstringere, atque hebetare. [...].

RETVSVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RETV=SVS [RETŪSUS] vel RETVNSVS a, um. Partic. [a)mblunqei\s2] Columel. 4, 24 extr. [...].

RETVRO in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RETV=RO [RETŪRO] āre. Recludere, contrar. obturare. [...].

 REV

REVALEO, źre. vel REVALESCO ui, ere. [a)nar)r(w/nnumai] Valetudinem recipere. [...].

REVANESCO ere. [a)nafani/zomai] Iterum euanescere, et in nihilum redigi. Ouid. Amor. 2, 9, 27 Quum bene pertaesum est, animique reuanuit ardor, Nescio quo miserae turbine mentis agor.

REVEHO xi, ctum, ere. Reducere. [...].

REVŹLO āre. [a)pokalu/ptw] Contrarium est suo simplici Velo, quod Tego significat. Frontem reuelare Tacit. Germ. 31, 2. Tempus omnia reuelat Tertull. Apol. c. 7.

REVELĀTVS a, um. Partic. Vt, Os reuelatum Ouid. Fast. 6, 619.

REVELATIO ōnis. f. e)pifa/nria, a)poka/luyis2 Gloss. Lat. Gr.] Vt, Reuelatio pudendorum Arnob. 5 p. 182. [...].

REVELAMEN inis. n. Zeno Veron.

REVELATOR, ōris. m. Nec reuelator ipse erit, qui absconditor non fuit Tertull. contra Marc. 4, 25.

REVELATORIVS a, um. Adi. Prophetica, reuelatoria, aedificatoria Tertull. de Anima c. 47.

REVELLO velli et vulsi, vulsum, ere. [a)pospa/w, a)naspa/w] Vellendo separare, atque adeo auferre, detrahere. [...].

REVVLSVS a, um. Partic. [a)pospasqei\s2] Vt, Axis reuulsus temone Ouid. Met. 2, 316. [...].

REVVLSIO ōnis. f. [a)po/spasma] Plin. 13, 12 de charta ex papyro, Sed ratio deprehendit vitium vnius schedae reuulsione plures infestante paginas.

REVENDO vendidi, venditum, ere. Iterum vendere. [...].

REVŹNEO īre. Iterum venire, rursus vendi. [...].

REVENIO vźni, ventum, īre. [e)pane/rxwmai] Reuerti. [...].

REVENTVS ūs. m. Macrob. Saturn. 2, 14 Suo post inde reuentu.

REVERA Ablatiuus ex Re et Verum, vid. RES, rei.

REVERBERO āre. Repellere. Senec. de Clement. 2, 5 Omnem fortunae impetum reuerberabit, et ante se franget. Columel. 3, 13, 7 Ne humus incrementa radicum duritie sua reuerberet.

REVEREOR źris, veritus sum, źri. [ai)de/omai, e)ntre/pomai] Timere, vereri, Honorare. [...].

REVERENS ior, issimus. [ai)dou/menos2] Participium est, qui defert, siue habet honorem. [...].

REVERENDVS a, um. Partic. [ai)doi=os2, ai)deste/os2] Vt, Canities reuerenda Claud. de Rapt. Proserp. 3, 12. [...].

REVERENTIA ae. f. [e)ntroph\, ai)=dos2, se/bas2] Honor, quem tam verbis, quam factis alicui exhibemus. [...].

REVERENTER Adu. [ai)dhmo/nws2] Honorifice. [...].

REVERITVS a, um. Gell. 11, 11 Nigidium Cicero summe reueritus. Curt. 6, 2, 8 Fortunam captiuae reueritus. Idem 3, 13, 17 Regis vicem reueritus.

REVERECVNDITER Adu. Ex Ennio apud Priscianum 15 p. 1010 extr.

REVERGO ere. In aliorum commoda reuergit Cl. Mamert. in Epp. Sid. Appollin. 4, 2.

REVERRO ere. Reuerram hercle hoc, quod conuerri modo Plaut. Stich. 2, 2, 64. [...].

REVERTOR eris, versus sum, ti. [a)nastre/fw, u(postre/fw, a)naxwre/w, a)naka/mptw] Retro, domum suam vertere se, et redire. [...].

REVERTO ti, ere. [metastre/fw] Actiue, saepe apud Ciceronem legitur: sed non nisi in Praeterito, aut in temporibus a Praeterito formatis, cum altera forma in his abstineat, in praesentibus autem non alia quam deponentiali vtatur. [...].

REVERTENS entis. Partic. Virg. Georg. 1, 274 [...].

REVERSVS a, um. Partic. Manil. 5, 464 Sol reuersus. Adde Sallust. apud Non. 1, 232. et Caes. Bell. Gall. 6, 41.

REVERSVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REVERSV=RVS [REVERSŪRUS] a, um. Partic. [a)nastre/ywn] Ouid. de Arte Am. 1, 340 Poena reuersura est in caput ista tuum.

REVERSIO ōnis. f. [a)nastrofh\, a)naxw/rhsis2, e)panastrofh\] Cic. Philipp. 1, 1 [...].

REVERTICVLVM i. n. Vt, Solis annua reuerticula Apul. Florid. 4. Et Met. 3 p. 134, 12 Lusus ille quem --- per annua reuerticula celebramus.

REVERSOR āri. Veget. Mulom. 3, 11 [...].

REVERSĀTVS a, um. Part. Plin. Valer. 1, 23 Reuersata prius palpebra.

REVESTIO īre. Despectum victor sua luce reuestit Tertull. s. Cyprian. in Marc. c. 5.

REVESTITVS a, um. Part. Reuestitos voluit eadem substantia, qua fugerant exuti Tertull. de Resurr. c. 42.

REVIBRO āre. Instar speculi radios reuibrare Mart. Capella 2 p. 41. Add. Idem 8 p. 273.

REVIBRATVS ūs. m. Mart. Cap. 2 p. 27.

REVIBRATIO ōnis. f. Lunam solis lumine accepto lucere nonnulli existimant reuibratione Hygin. de Planet. 4, 14.

REVIDEO źre. Nunc ad horam reuidebo Plaut. Truc. 2, 2, 65. Vt cito felices vos reuidere queam Fortunat. l. 10.

REVIGEO, źre. aut REVIGESCO ere. Multa saecula post reuiguit Pythagoreorum nomen Cic. Tusc. 1 c. 16 [...].

REVILESCO ere. Vile fieri. Sen. de Tranquill. Vitae c. vlt. Sed nec virtuti periculum est, ne admota oculis reuilescat.

REVINCIO vinxi, vinctum, īre. [a)nadesmo/w] Retro vincire, vel Vehementer et arcte vincire. [...].

REVINCIENS entis. Partic. Vt, Mentem amore reuinciens Catul. in Epithal. Iul. s. 59 (62) 33.

REVINCTVS a, um. Partic. Lucret. 5, 554 Nisi esset Partibus aėriis mundi, caeloque reuincta.

REVINCO vīci, victum, ere. [e)cele/gxw] Conuincere et confutare. [...].

REVICTVS a, um. Partic. Tac. Ann. 15, 73 [...].

REVICTIO ōnis. f. Apul. de Syllog. Cat. p. 377 Vtriusuis harum reuictio confirmat alteram. i. refutatio; vna falsa, altera vera.

REVINCIBILIS e. Adi. Quod reuinci s. refutari potest. Materiae literis sacris reuincibiles Tertull. de Resurr. Carn. c. 63.

REVIRESCO ui, ere. [a)naqa/llw, a)naqale/w] Iterum virescere. [...].

REVIREO źre. Albinouan. de morte Maecen. 113 Redditur arboribus florens reuirentibus aetas.

REVIRIDO āre. Idem. Vulg. Int. 4 Esdr. 5, 36.

REVISCERO āre. Vnde

REVISCERATIO ōnis. f. Oportebit ossium quoque credi reviscerationem et respirationem Tertull. de Resurr. Carn. c. 30. i. futurum, vt carnibus iterum vestiantur ossa.

REVISITO āre. [a)nepiske/ptomai] Iterum visitare. Plin. 18, 3 Nundinis vrbem reuisitabant.

REVĪSO si, sum, ere. [a)nepiske/ptomai] Redire ad videndum.

REVISENS entis. Partic. Catull. 65, 376 [...].

REVISIO ōnis. f. Claud. Mamert. ad Sidon. Epist. 4, 2 Reuisionis potestas intercluditur.

REVIVISCO vixi, ere. [a)nabio/w, a)nazwpurou=mai] Rursum vivum fieri. [...].

REVĪVO ere. Paull. Nolan. de obitu Celsi pueri 563 Omnes in qua vixerunt carne reuiuent.

REVIVIFICĀTVS a, um. Tertull. de Resurr. Carn. 19 Redanimatus et reuiuificatus Deo.

REVNGO Vnde

REVNCTOR, ōris. m. Minister et mediastinus eorum medicorum, qui iatralepticen, hoc est reunctoriam medicinam tractabant. [...].

REVOCO āre. [a)nakale/w] Interdum est retro vocare euntem, vel absentem: interdum vicissim vocare, qui nos vocauit: interdum retractare, et irritum voce sua facere aliquid. [...].

REVOCANS antis. Partic. Ouid. Met. 1, 503 Neque ad haec revocantis verba resistit. Ad vetera instituta reuocans, quae iampridem corruptis moribus ludibrio sunt Sallust. de Rep. Ord. c. 5.

REVOCĀTVS a, um. Partic. [a)nakeklhme/nos2] Praeter iam dicta Petron. c. 10. [...].

REVOCATIO ōnis. f. [a)na/klhsis2] Cic. Philipp. 13, 15 c. 7 [...].

REVOCĀMEN inis. n. [to\ a)naklhtiko\n] Idem quod Reuocatio. [...].

REVOCABILIS e. Adi. [a)naklhto\s2] Qui potest reuocari. [...].

REVOCĀTOR, ōris. m. Vt, Reuocator animarum Quinctil. Decl. 10 extr. Magus, mortuorum excantator.

REVOCATORIVS a, um. Adi. Vt, Reuocatoria emplastra Theod. Prisc. 2, 32.

REVOLO āre. [a)ni/ptamai] Retro, vel rursum volare. [...].

REVOLANS antis. Partic. Manil. 1, 190 Cum Sol aequoreis revolans decurrit ab astris.

REVOLVO volui, volūtum, ere. [a)neli/ssw, a)nakuli/ndw, a)nakalinde/w] Rursum s. retrorsum voluere. [...].

REVOLVTVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): REVOLV=TVS [REVOLŪTUS] a, um. Partic. [a)nelixqei\s2] Liu. 4, 12 [...].

REVOLVTIO ōnis. f. Augustin. de Ciuitate Dei 22, 12 extr. Post multas per diuersa corpora reuolutiones. de Animarum illa migratione Pythagorica. Idem de Trin. 12 c. vlt.

REVOLVBILIS e. Adi. [dinhto\s2] Ouid. in Ibin 191 Sisyphe cui tradas reuolubile pondus habebis.

REVOMO ui, itum, ere. [a)neme/w] Idem quod Euomere. [...].

REVS i. m. [e)/noxos2, u(pai/tios2, u(po/dikos2, u(peu/qunos2] Quicunque in litem adducitur, etiamsi nihil admiserit, i. contra quem quispiam agit. [...].

REĀTVS [2] vid. supra s. l.

REVVLSIO, REVVLSVS vid. REVELLO.

REX [2] regis. vid.REGO.

REZONO āre. Rezonare numum. Non. ap. Salmas. in Hist. Aug. p. 153. i. ex zona promere.

 RHA

RHA [*(ra=] Fluuii nomen in Ponto, et radicis nobilis.

RHABDOS i. f. [r(a/bdos2] Baculus, Meteoron apud Apul. de Mundo p. 64, 12 Rhabdos, inquit, ad virgae rigorem per longum colorata nubecula.

RHACHIS spina dorsi,

RHACHITIS morbus illam infestans, Medicis Graecis quam Latinis familiora.

RHACINVS i. m. Piscis e solo Ouidio commemoratus: ob id fortassis, quod non alibi, quam in Ponto nascatur, vbi supremis suis temporibus opus hoc Ouidius inchoauit Plin. 32 [...].

RHACOMA atis. n. Herba, affertur ex his, quae supra Pontum sunt regionibus: radix costo nigro est similis, minor et rufior paullo, sine odore, calefaciens gustu et adstringens Plin. 27, 12.

RHADAMANTHVS i. m. Iouis ex Europa filius, et rex Lyciae, qui, quod seuerus esset, et iustitiae exsecutor, fingitur a Poėtis apud inferos nocentum explorare culpas. [...].

RHADINE es. f. r(adinh\] i. Gracilis, tenella, nomen, quo emaciatae blanditur amator apud Lucret. 4, 1160 [*(radinh\ vero est iam mortua tussi.

RHAETIA, RHAETI vid. RHETIA, etc.

RHAGAS, adis. f. et RHAGADIA orum. n. [r(aga\s2] Rhagades vocantur Scissurae siue fissa, quae in sede, pedibus, labiis, aliaue qua corporis parte proueniunt; dictae a verbo Graeco [r(h/ssw, quod significat Rumpo. [...].

RHAGION i. n. Aranei species, acino nigro similis, ore minimo sub aluo, pedibus breuissimis, tanquam imperfectis. [...].

RHAGOĪDES is. f. [r(agoeidh\s2] Tunicula oculi, quam vueam Latine vocare licet. [...].

RHAMMEI orum. m. Populi in Nabathaea, Arabiae regione, quorum originem referunt quidam ad Rhadamanthum, Minois fratrem Plin. 6, 28. [...].

RHAMNENSES, vel RHAMNES vel melius, cum non sit Graecae originis, sine adspiratione RAMNES, s. RAMNENSES, um. m. Plur. [*(ramnh/sioi] [...].

RHAMNVS [1] i. m. [r(a/mnos2] Genus sentium asperrimum aculeis, et flore gratissimum. [...].

RHAMNVS [2] untis. m. Pagus in Attica, non procul a Marathone Plin. 4, 7 et 12. Hinc

RHAMNVSIVS a, um. Patronym. [*(ramnou/sios2] Quod est ex Rhamnunte. [...].

RHAMNVSIS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RHAMNV=SIS [RHAMNŪSIS] idis. f. Patronym. [*(ramnousi\s2] Ouid. Met. 14, 694 Memoremque time Rhamnusidis iram. b. e. Rhamnusiae, s. Nemesis.

RHANIS idis. f. Graece r(ani\s2 Gutta est, aptum nomen Nymphae, vnius Dianae comitum, cuius meminit Ouid. Met. 3, 171 Excipiunt laticem Nymphaeque, Hyalaeque, Rhanisque.

RHAPEION i. n. Herba, alias Leontopetalon Plin. 27, 11. al. rhapheion.

RHAPHANE es. f. Oppidum. Plin. 6, 14 Reliqua Medorum oppida, Phausia, Agamzua, Apamia Rhaphane cognominata.

RHAPHANĪTIS idis. f. Iridis Illyricae genus primum. [...].

RHAPHANOS AGRIA [r(a/fanos2 a)gri/a] Herba, quae alias Apios, siue Ischas dicitur Plin. 26, 8.

RHAPHANVS vid.RAPHANVS.

RHAPHEION i. n. Herba eadem, quae Leontopetalon Plin. 27, 11.

RHAPHIVS i. m. Animal. Plin. 8, 19 Pompeii magni primum ludi offenderunt chaum, quem Galli rhaphium vocabant, effigie lupi, pardorum maculis. Sed Harduin. Chama, quem Galli Rufium.

RHAPSODIA ae. f. Graecum est [r(ayw|di/a, quasi tu consutum ex pluribus versibus carmen dicas. [...].

 RHE

RHEA ae. f. [*(re/a] Caeli et Terrae filia, quae alio nomine Cybele dicitur. [...].

RHEBAS ae. m. [*(rh/bas2] Fluuius. Plin. 6, 1 Ergo a faucibus Bosphori est amnis Rhebas, quem aliqui Rhoesum dixerunt. [...].

RHECTAE arum. m. Plur. r(h=ktai] Species terrae motuum, quorum impulsu dissilit tellus, vt habet Apul. de Mundo p. 65. Nempe [r(h/ssw vel r(h/gnumi rumpo est.

RHEDA vel, quia Graecum non est, sine adspiratione, REDA, ae. f. [a)ph/nh] Vocabulum Gallicum, vt ait Quinctil. 1, 9, 55 et 67. [...].

RHEDARIVS [1] i. m. [a)phnhla/ths2] Auriga, rectorque rhedae. [...].

RHEDARIVS [2] a, um. Adi. vt, Rhedarius mulus, qui rhedam ducebat Varro de R. R. 3, 17, 7.

RHEDONES um. m. Plur. Galliae populi, in ducatu Britanniae, de quibus Caes. Bell. Gall. 7, 75. Scribitur sine adspiratione melius.

RHEGIVM i. n. [*(rh/gion] Oppidum situm in margine Italiae, ex aduerso Siciliae, cui Graeci a fractura nomen dedere. [...].

RHEGINI orum. m. [*(rhgi=noi] Populi, qui Rhegium incolunt. Cic. pro Arch. 5.

RHEGĪNVS a, um. Adi. [*(rhgi=nos2] Sil. 13, 94 Dum Lybis haud laetus Rhegina ad litora tendit.

RHEGMOCHASMVS i. m. Hians ruptura r(hgmoxasmo\s2 cum parte aliqua rupta sanguis exit Cels. 4, 4, 5.

RHENO melius sine adspiratione RENO, ōnis. f. [difqe/ra] Gallica res, nomen certe Gallicum, si audimus Varronem de L. L. 4, 35 p. 40, 10 [...].

RHENVS i. m. [*(rh=nos2] Germaniae fluuius celeberrimus, de quo Caes. Bell. Gall. 4, 10 [...].

RHENĀNVS a, um. Adi. [*(rhnai=os2] Vnde Cisrhenanus, et Transrhenanus, qua dictione vtitur Caes. Bell. Gall. 4, 16 [...].

RHŹSVS i. m. [*(rh=sos2] Rex Thraciae fuit (inquit Seruius) qui quum ad Troiae venisset auxilia, clausisque iam portis tentoria locauisset in litore, Dolone prodente Troiano, qui missus fuerat speculator: a Diomede et Vlysse est interfectus, qui et ipsi speculatum venerant, abductique sunt equi, quibus pendebant fata Troiana. [...].

RHETI, s. RHAETI quod melius, orum. m. [*(rai=toi] inter Alpinas gentes, Plinio commemorantur 3, 20 Rhaetos Tuscorum prolem arbitrantur a Gallis pulsos duce Rhaeto. [...].

RHETIA, vel RHAETIA ae. f. [*(raiti/a] Regio Claud. de Bell. Get. 330 Prominet Hercyniae confinis Rhaetia siluae.

RHETICVS a, um. Adi. [*(raitiko\s2] vt, Rheticae vites, et Rheticum vinum, quod inter generosa Italiae vina numeratur: Virg. Georg. 2, 96 Et quo te carmine dicam, Rhaetica? [...].

RHETOR oris. m. Accus. Rhetorem vel Rhetora. [r(h/twr] Graeci ipsum oratorem ita vocant; Latini eum, qui artem oratoriam profitetur, et dicendi praecepta tradit. [...].

RHETORICE [1], es. vel RHETORICA ae. f. [r(htorikh\] Quinctil. 2, 15 Huic eius substantiae maxime conuenit finitio, rhetoricen esse bene dicendi scientiam. [...].

RHETORICVS a, um. Cic. de Fato 4 c. 2 Rhetorica mihi nostra sat nota. [...].

RHETORICE [2] Adu. Rhetorice magis disputare, quam dialectice Cic. de Fin. 2 c. 6. [...].

RHETORICOR āri. [r(htori/zw] Rhetorum more loqui, i. oratorum, figurate. [...].

RHETORISSO āre. [r(htoreu/w] Rhetorice loqui. Pomp. Medico, Dolasti vxorem nunc, et propter me cupis concidere, et iam rhetorissas. Haec Nonius 2, 742.

RHETRA ae. f. [r(h/tra] Oraculum proprie: tum dicebatur de legibus Lycurgi. [...].

RHETVS vid. RHOECVS et RHOETVS.

RHEVMA atis. n. [r(eu=ma] Vnda, fluxus, catharrus, [a)po\ tou= r(e/w, quod est fluo. Hieron. Epist. 46, 2.

RHEVMATICVS a, um. Adi. [r(eumatiko\s2] Qui rheumate siue fluxione laborat. [...].

RHEVMATIDIO āre. Fluxione laborare. Th. Prisc. 1, 12 Si oculi rheumatidiauerint. Terminatio est ex Graeco [i/zw, vt in Catomidiare, etc.

RHEVMATISMVS i. m. [r(eumatismo\s2] Fluxio dicitur. [...].

RHEXENOR oris. m. [*(rhch/nwr] Nausithoi filius, et frater Alcinoi Phaeacum regis, et pater Aretes, ab Apolline sagitta interfectus Homer. Odyss. lib. 7.

RHEXIA ae. f. Herba, proprio nomine Onocheles, de qua Plin. 22, 21 s. 25 quem locum damus in ARCEBIOS.

 RHI

RHIA pro RHOEA, s. RHOEAS Plin. 20, 19.

RHINA ae. f. [r(i/nh] Piscis marinus, alias Squatina. Plin. 32, 7.

RHINENCHYTES ae. m. [r(inegxu/ths2] Rhinenchytes cornu per quod infunditur in nares medicamentum Scribon. 7. Add. 8. et Rhodium p. 38.

RHINION i. n. Dictum videtur voce Diminutiua, hoc est, a limula, quod ad limae similitudinem cicatrices et callos oculorum deterat. r(i/nh enim lima est. [...].

RHINOCEROS ōtis. m. [r(ino/kerws2] Animal, dictum a [r(i\n, r(ino\s2, quod nasum significat, et [ke/ras2, cornu. [...].

RHINOCEROTICVS a, um. Adi. Sidon. Carm. 9 extr. Rugato Cato tetricus labello Narem rhinoceroticam minetur.

RHINOCLISIA ae. f. [r(inokli/sia] Alterum Callae herbae genus Plin. 27, 8 Alterum genus eius, quidam Anchusam vocant, alii Rhinoclisiam. [...].

RHINOCOLVRA ae. f. in Aegypto vrbs, inde ita nuncupata, quod incolae forent mutilati nares, vt Stephanus interpretatur, et pluribus exposuit Diodorus. [...].

RHINTHON vid.RHYNTON.

RHION i. n. [*(ri/on] Achaiae promontorium. [...].

RHIPHAEVS, s. RHIPAEVS a, um. Riphaei montes. [*(ri/paia o)/rh] septentrionales Scythiae. [...].

RHIPHAEI, s. RHIPAEI orum. m. Plur. Populi sunt septentrionales Rhiphaeorum montium accolae. Virg. Georg. 3, 382 Gens effrena virūm Rhipaeo tunditur Euro.

RHIPHEVS, siue RIPHEVS i. m. [*(rifeu\s2] Vnus ex Centauris, Ixionis et Nubis filius Ouid. Met. 12, 352. [...].

RHIZAGRA ae. f. [r(iza/gra] Forceps, qua Chirurgi dentes radicitus eximunt Cels. 7, 12, 1.

RHIZIAS ae. m. [r(izi/as2] Succus est ex radice laserpitii profluens: nam qui e caulibus exprimitur, caulias appellatur. [...].

RHIZOTOMVS i. m. [r(izoto/mos2] Qui radices secat, quo nomine veniebant, qui nunc Botanici vocantur. Item herba, subrufa iridis species Plin. 21, 7.

RHIZOTOMVMENA scripsit Micton Plin. 20, 23.

RHIZVS i. m. Oppidum in Magnesia iuxta Meliboeam et Erymnas Plin. 4, 9.

 RHO

RHODANVS i. m. [*(rodano\s2] Fluuius Galliae, a Rhoda, Rhodiorum oppido, multo fertilissimus, ex Alpibus se rapiens per Lemanum lacum, segnemque deferens Ararim, nec minus se ipso torrentes Isaram et Druentiam etc. Plin. 3, 4. [...].

RHODANICVS a, um. Adi. Vet. Inscript. apud Gruter. p. 418 n. 3 IIVIR. VIENNENSIVM PATRONO RHODANICORVM ET ARRICOR.

RHODANĪTIS Idis. f. Sidon. Anacr. Epist. 9, 13 Rhodanitidas per vrbes.

RHODON i. n. [r(o/don] Graecis rosa est. Inde

RHODINVS a, um. Adi. [r(o/dinos2] Rhodinum oleum, quod Rosaceum nostri nuncupauerunt. [...].

RHODITES is. [r(odi/ths2] Gemma a rosae rubore nomen sortita. Plin. l. vlt. 11. et Diosc. 5, 35.

RHODODAPHNE es. f. [r(ododa/fnh] Frutex est, quem alio nomine vocant Rhododendron, florem habens similem rosae, folium autem indeciduum, simile lauri foliis, vnde Rhododaphne appellatur, nomine ex rosa et lauro composito. [...].

RHODODENDROS i. n. [r(odo/dendros2] Quasi Rosa arborescens dicta, frutex est, qui et Nerion et Rhododaphne dicitur a flore roseo, et folio laureo; officinis oleander appellatur. [...].

RHODOMELI n. Mel rosaceum. Pallad. in Maio 16. et Diosc. 5, 35.

RHODOPE es. f. [*(rodo/ph] Mons Thraciae, a Rhodope, Thracum regina, ibi sepulta. [...].

RHODOPŹIVS a, um. [*(rodoph/i+os2] Possessiuum, quinque syllabarum, vt Orpheus Rhodopeius, i. Thracius Ouid. Met. 10, 50. [...].

RHODŌPIS idis. f. [*(rodw=pis2, Suid.] vel RHODOPE, es. Meretrix fuit quaedam Thraciae, mirae pulchritudinis, quae vna cum Aesopo captiua fuit. [...].

RHODŌRA ae. f. Herba. Plin. 24, 19 Rombotinum arborem demonstrauimus inter arbusta. [...].

RHODOS i. f. [*(ro/dos2] Nomen Insulae nobilissimae, et in ea vrbis, quae Rosam cognominem in numis adhuc ostendit. [...].

RHODIVS, et RHODIENSIS, et RHODIACVS Rhodii galli Col. 8, 2, 12 etc. Fici Rhodiae Col. 5, 10, 11. et 8, 11. it. Plin. 31, 14. [...].

RHOEA ae. vel RHOEAS adis. f. Papaueris genus, erraticum Plin. 19, 8. Add. 19, 36. et 21, 23. Apul. de Herb. p. 53. Conf. RHIA.

RHOEBVS i. m. [*(roi=bos2] Equus Mezentii apud Virg. Aen. 10, 861 Rhoebe diu, res si qua diu mortalibus vlla est, Viximus, etc.

RHOECVS i. m. Vnus Gigantum, apud Hor. Carm. 3, 4, 55 vt vulgo scribitur: Rhoetus probat Bentl. hic et Od. 2, 19, 23. 2 Rhoecus, plastices inuentor Plin. 35, 12.

RHOETVS i. m. [*(roi=tos2] Marrubiorum Rex in Italia, qui Anchemolo filio Casperiam superduxit nouercam, hanc priuignus stuprauit, quo cognito quum eum pater persequeretur, et ad poenam vocaret, fugiens ille, se ad Turnum contulit. [...].

RHOETŹVM i. n. [*(roi/trion] Troadis oppidum et promontorium, vbi fuit Aiacis Asylum, inquit Seruius: sicut in Sigeo, Achillis. [...].

RHOETEVS, et RHOETEIVS a, um. Adi. Vt, Rapax Rhoeteum Ouid. Fast. 4, 279. vbi impetuosum mare est. Litora Rhoetea Virg. Aen. 6, 505. Orae Rhoeteae Id. ib. 3, 108. Profundum Rhoeteum Ouid. Met. 11, 197.

RHOICVS [1] vid. sub RHVS.

RHOITES ae. m. r(oi/+ths2] Vinum ex malis punicis expressum, quae Graeci [r(oia\s2 appellant. Dioscorides 5, 25. Plin. 14, 16.

RHOLVS i. m. Vnus ex his architectis, qui Lemnium Labyrinthum aedificarunt Plin. 36, 13.

RHOMBVS i. m. r(o/mbos2] Graeca vox a [r(e/mbrin verbo ducta, quae vertiginosum circumactum notat. [...].

RHOMBOIDES is. Adi. Rhombi formam habens, ap. Geometras. Vid. Martian. Capella 6 p. 230 [...].

RHOMPHAEA, RHOMPHEA, it. RVMPIA ae. f. r(omfai=a framea, gladius Vet. Gloss.] Genus gladii. [...].

RHOMPHAEALIS e. Adi. Prudent. Cathem. 7, 93 Dextram perarmat rhomphaeali incendio. i. Rhomphaea flammante. Add. 6, 85.

RHONCHVS i. m. [r(o/gxos2] Stertentis it. irridentis sonus, nomen ex sono fictum, qui naribus adiuuatur. [...].

RHONCHO āre. Sidon. Epist. 1, 6 Bubsequae rusticani, subulcique rhonchantes. Conf. Vet. Gloss.

RHONCHISSO āre. [r(ogxa/zw] Stertere. Plaut.... Cyathissat dum coenat: dum dormit, rhonchissat.

RHONCHISONVS a, um. Adi. Qui sonat rhonchos, et derisor est. Sidonius Carm. 3 Nec nos rhonchisonos rhinocerote notat. Vid. modo RHONCHVS.

RHOPALON i. n. Herba, de qua Plin. 25, 7 Nymphaea nata traditur, Nympha zelotypia erga Herculem, mortua. [...].

RHOPALICVS a, um. Adi. Grammaticis Rhopalicus versus dicitur, qui a monos yllaba voce incipiens gradatim crescit, et [r(o/palon, i. Herculis clauam imitatur, ab angusto et tenui in latitudinem desinens, vt, Spes Deus aeternae stationis conciliator. [...].

RHOSOS i. f. *(rw=sos2 Steph. *(rwsso\s2 Strab.] Oppidum Syriae ad Casium montem, inter Issum Ciliciae et Seleuciam positum Plin. 5, 22. et Strab. l. 16. Scribitur et Rhossus.

RHOSIVS a, um. Adi. Plin. 5, 22 Oppidum Rhosos, et a tergo portae, quae Syriae appellantur, interuallo Rhosiorum montium et Tauri.

RHOSIACVS a, um. Adi. Vt, Rhosiaca vasa fictilia, vt putant viri docti Cic. Att. 6, 1.

 RHV

RHVS rhois et rhus. c. [r(ou=s2] Fruticis genus, de quo Plin. 24, 11 s. 54 Nec rhus latinum nomen habet, cum in vsum plurimis modis veniat. [...].

RHOICVS [2] a, um. Adi. Ex rhoė s. rhu, de quo modo dictum. Plin. 24, 11 s. 54 Medici rhoicis vtuntur ad contusa, item coeliacos, et sedis vlcera etc.

RHVSELINON i. n. [r(ouse/linon] Apium rusticum Apul. de Herb. c. 8.

 RHY

RHYAS adis. f. r(ua\s2] Morbus oculorum, de quo Cels. 7, 7, 4 Si abscissa est cum vngue caruncula ex angulo oculi, patefit foramen, per quod postea semper humor descendit [r(ua/da Graeci vocant.

RHYNTON (quod primis fere editoribus placuit, s. vt post emendatum est) seu RHINTON, [*(ri/ntwn] Poėta hilaro tragoedus patria Tarentinus, cuius versum citat Cic. Att. 1 extr. Nam vt ait Rhinton, vt quinor, [*(oi me\n par) ou)de/n ri)sin, oi(=s2 d' ou)de\n me/lri. [...].

RHYPAROGRAPHVS i. m. Sordidarum humiliumque rerum pictor. [...].

RHYPŌDES is. m. Emplastrum ad extrahendum Cels. 5, 19, 15 a similitudine sordium appellatum. Add. 5, 26, 23.

RHYPTVSA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RHYPTV=SA [RHYPTŪSA] ae. f. [r(u/ptousa] Celso 5, 26, 23 in loco emplastri laudata.

RHYTHMVS i. m. [r(uqmo\s2] Latine Numerus dicitur. [...].

RHYTHMICVS [1] i. m. [r(uqmiko\s2] Qui numeros in cantu vel in prolatione aut sono obseruat. [...].

RHYTHMICVS [2] a, um. Adi. Vt, Rhythmica musicae pars Isidor. Orig. 2, 16 et 21. Tempus rhythmicum Mart. Capell. 9 p. 327.

RHYTHMICE es. f. [r(uqmikh\] Mart. Capell. 9 p. 327 Rhythmice est ars omnis in numeris.

RHYTHMIZOMENON i. n. Materia numerorum Mart. Cap. 9 p. 336.

RHYTHMIZATIO ōnis. f. Vet. Interpr. Irenaei 2, 20 Apta rhythmizatio.

RHYTHMOIDES is. [r(uqmoridh\s2] i. Similis numeris Mart. Cap. 9 p. 327 et 328.

RHYTHMOPOEIA ae. f. [r(uqmopoii/a] Idem l. c.

RHYTIVM i. n. Genus vasis cornu simile apud Athenaeum. Martial. 2, 35 Quum sint crura tibi, simulent quae cornua lunae, In rhytio poteras Phoebe lauare pedes. al. Imbricio. v. v. sub IMBREX.

 RIC

RICA ae. f. Quadratum vostimentum fimbriatum, et purpureum, quo pro palliolo vtebantur Flaminicae. [...].

RICVLA [1] ae. f. Dimin. Festus, Ricae et riculae vocantur parua ricinia, vt palliola, ad vsum capitis facta. [...].

RICINIVM, s. RECINIVM, i. n. et RICINVS, s. RECINVS i. m. auctore Nonio 14, 33 Quod nunc mafurtium (vox barbara vid. MAVORTE) dicitur, Palliolum est femineum breue. [...].

RICINIĀTVS a, um. Adi. Ricinio indutus. Riciniati, mimi planipedes Fest. Arnob. aduersus gentes 6 sub fin. Fronte Ianus ancipiti, riciniatus Iupiter.

RICĪNVS a, um. Adi. apud Non. 14, 15 vt, Mitra ricina. Varr. Prometheo l. 1 Aliae mitram ricinam, aut mitram Melitensem.

RICINVS i. m. [kunorai+sth\s2, kro/twn] Genus vermis, canes acrius atque boues infestans. [...].

RICTO [1] āre. vid. in RINGO.

RICTVS [1] vid.RINGO.

RICOTIA ae. f. Medicamenti genus Octau. Hor. 1, 5.

RICVLA [2] vid.RICA.

 RID

RIDEO si, sum, źre. [gela/w, mridia/w] Propriam illam hominum affectionem notat, quae in re iucunda os, genas, oculos, et cum vehementior est, pulmones et arteriam mouet. [...].

RIDENS entis. Partic. [gelw=n] Vt, Hor. de Arte Poėt. 101 Vt ridentibus arrident, sic flentibus afflent Humani vultus. [...].

RIDENDVS a, um. Partic. [gelaste/os2] Hor. Epist. 1, 1, 9 Solue senescentem mature sanus equum, ne Peccet ad extremum ridendus.

RIDIBVNDVS a, um. Adi. [mridiw=n] Plaut. Epid. 3, 3, 33 Illam ridibundam, atque hilarem huc adduxit simul. Vid. Gell. 11, 15 vbi late de his, quae in BVNDVS finita sunt disserit.

RIDICVLVS [1] a, um. Adi. [geloi=os2, katage/lastos2] Quidquid, vel dignum est, quod rideatur, vel re ipsa et actu, vt aiunt, ridetur. [...].

RIDICVLARIVS a, um. Adi. antiquum. [katage/lastos2] Idem quod Ridiculum. [...].

RIDICVLE Adu. [geloi/ws2] Ter. Adel. 4, 5, 42 [...].

RIDICVLŌSVS a, um. Idem. Arnob. 5 p. 175 Ridiculosa negotia defendere. [...].

RISITO āre. Frequent. a Rideo. Naeuius apud Non. 3, 116 Clam ineunt, irruunt, cachinnos, ioca, dicta risitant.

RISILOQVIVM i. n. Sermo ridiculus. Tertull. de Poenit. 10 In risiloquio consistere.

RISIO ōnis. f. [mridi/asis2, ge/lasis2] Plaut. Stich. 5, 2, 10 Quot ego voluptates fero, quot risiones, quot iocos.

RISOR, ōris. m. [gelasth\s2] Hor. in Arte Poėt. 225 Verum ita risores, ita commendare dicaces Conueniet Satyros.

RISORIVS a, um. Adi. Ridiculus. Fulgent. Mythol. 2 Risorii honores.

RISIBILIS e. Adi. Aptus ad ridendum: vtuntur eo philosophi, Boėthius, aliique vid. Goclen. Probl. Gramm. 2, 57.

RISVS [1] ūs. m. [ge/lws2, mridi/asma] Idem quod Risio. [...].

RIDĪCA ae. f. xa/rac Gloss. Gr. Lat.] Pedamentum vinearum ex ligno fisso, et angulosum, vt palus rotundum. [...].

RIDICVLA ae. f. Dimin. Senec. Quaest. Nat. 1, 3 de fullone, Cum os aqua impleuit, et vestimenta ridiculis diducta leuiter adspergit, apparet varios edi colores, etc. [...].

RIDICVLVS [2] vid.RIDEO.

 RIE

RIENES um. antiqui vocabant Nefrundines, quia Graeci nefrou\s2 eos vocant. Plaut. in Satyrione Male tibi euenisse video. Glaber erat tanquam rien. Festus. Rienes ergo iidem, qui Renes. vid.REN.

 RIG

RIGEO, RIGIDVS vid. RIGOR.

RIGO āre. [deu/w, bre/xw, poti/zw] Madefacere, humore odspergere. [...].

RIGANS antis. Partic. [bre/xwn] vt, Lucret. 6, 520 Atque aliis aliae nubes, nimbique rigantes.

RIGATV aliquid madefacere Fortunat....

RIGATIO ōnis. f. [broxh\] Columel. 11, 3 Sin autem sicco loco seri debuerint, quod rigationem ministrari non expediat, mense Febr. sesquipedali altitudine sulci faciendi sunt.

RIGĀTOR, ōris. m. Tertull. adu. Valent. c. 15 O fletum rigatorem. [...].

RIGATRIX īcis. f. Augustin.

RIGVS oris. n. Plin. 5, 4 Diarrhytum a Graecis dictum propter aquarum rigus. al. Irrigua, vt ipse Hard. ne mentione quidem alterius lectionis facta. [...].

RIGVVS [1] a, um. Adi. [e)pi/r)r(utos2] Quod aquis irrigatur: cui opponitur Siccaneus. [...].

RIGOR, ōris. m. [r(i/gos2] Frigiditas vehemens. Liu. 21. 58 [...].

RIGOROSVS a, um. Barbara vox, cui falso quaeritur praesidium in Senec. Epist. 11.

RIGORĀTVS a, um. Adi. [sklhrwqei\s2] Plin. 17, 23 s. 35, 26. [...].

RIGIDVS a, um. Adi. [r(i/gios2] Frigidus, et vel hac vel alia causa, durus ac rigens. [...].

RIGIDE Adu. vt, Tectorium inductum rigideque obsolidatum Vitruu. 2, 3. [...].

RIGIDITAS ātis. f. Rigor. Vitruu. 2, 9 Rigiditatem habere.

RIGEO źre. [r(ige/w] Frigere a frigore, deinde a quacunque alia causa durum esse ac rigidum. [...].

RIGENS entis. Partic. [r(igw=n] vt, Artus rigentes imbri ventoque Stat. Theb. 1, 387. [...].

RIGEFACIO ere. Frontin. Strat. 2, 5, 23 Ieiunum exercitum in maximo frigore transitu sluminis rigefecit. Alu, Rigere fecit.

RIGESCO ere. [r(igou=mai] Indurari. [...].

RIGIDOR āri. Rigidum fieri. Senec. Epist. 72 (71) Flexuram non recipit? rigidari quidem, amplius intendi non potest. Alii legunt Rigida est.

RIGVVS [2] a, um. vid.RIGO.

 RIM

RIMA ae. f. [o)ph\, trh=ma, sxi/sma] Fissura. [...].

RIMVLA ae. f. Dimin. Cels. 8, 4 Ne paruae rimulae fallant. Exiguae cauernarum rimulae Lactant. de Opif. 8, 14.

RIMŌSVS a, um. Adi. [diar)r(w\c, dia/trhtos2] Quod est rimis plenum. [...].

RIMO āre. Citatur Festus in voce Ruspari: Et ego ibo, vt latebras ruspans rimarem optimas. [...].

RIMOR āri. [e)kzhte/w, e)reuna/w] Diligenter quaerere, scrutari, quasi rimas quasque perquirere. [...].

RIMANS antis. Partic. Quaerens. Virg. Aen. 7, 507 --- Quod cuique repertum Rimanti, telum ira facit.

RIMĀTVS a, um. Passiue. Sidon. Epist. 7, 2 Diligenter, quae ad socrum pertinuerant, rimatis conuasatisque.

RIMĀTIM Adu. Martian. Capella 2 Rimatim ab ostio speculari, i. per rimam.

RIMĀTOR, ōris. m. Qui rimatur. Arnob. 5 p. 161 Varro in antiquitatis indagatione rimator. Morum Cassiodor. Varr. 3, 6.

RIMABVNDVS a, um. Intente contemplans. Apul. Met. 2 p. 116 Dum haec identidem rimabundus eximie delector.

 RIN

RINGO rictum, ere. [sh/rw] velcertius, RINGOR, eris. Deponens: Os torquere, vt dentes appareant, quod canes faciunt latraturi, vel quum ex ira in rugas deducunt os. [...].

RINGENS entis. Partic. Petron. c. 75 Me non facies ringentem, amasiuncula.

RICTO [2] āre. Frequent. Est leopardorum, quum vocem emittunt. Spartianus in Geta c. 5 Leopardi rictant.

RICTVS [2] ūs. m. [to\ seshro\s2, siue [to\ kexhno\s2] Est Oris distentio, qualis esse solet non in ringentibus modo animalibus, sed etiam in hominibus, praesertim in ridentibus. [...].

RICTVM i. n. Lucret. 5, 1063 Mollia ricta fremunt duros nudantia dentes. [...].

 RIP

RIPA ae. f. [o)/xqh] Extremitas terrae, aquae vicina. [...].

RIPVLA ae. f. Dimin. o)xqi/dion] Cic. Att. 15, 6 (16) Itaque me referunt pedes in Tusculanum, tamen haec [topografi/a ripulae videtur habitura celerem satietatem.

RIPARIVS a, um. Adi. vt, Ripariae hirundines Plin. 30, 4. Ita vocant in riparum cauis aedificantes. De milite ad ripam posito. Riparius, o)xqofu/lac Vet. Gloss.

RIPARIOLA ae. f. Hirundo riparia Marcell. Emp. c. 15.

RIPARIENSES um. m. De quibus mentio fit C. de Re militari L. de castris Ripariensibus, erant Milites, qui in imperii limitibus excubabant pro Republica aduer sus Barbaros: puta in ripis Danubii, ad tuendas Pannonias aduersus Sarmatas: et in ripis Euphratis, aduersus Parthos. [...].

RIPENSIS e. Adi. Iuxta ripam, cui opponitur Mediterraneus Ammian. 26, 30. Dacia ripensis.

RIPATICVM i. n. Tributum, quod accipitur in ripis. ICti.

RIPHAEI montes, et RIPHAEI populi, vid. RHIPHAEVS, a, um.

RIPHEVS vid.RHIPHEVS.

 RIS

RISCVS i. m. [r(i/skos2] Auctore Donato, est Cista pelle contecta. Nomen Phrygium.

RISVS [2] vid.RIDEO.

 RIT

RITVS ūs. m. [qesmo\s2, qesmoqesi/a] Mos, ratio agendi, consuetudo, sollemnis caerimonia.

RITES is. m. Idem. Stat. Theb. 11, 285 Hei mihi primitiis ararum, et rite nefasto Libatus, etc. [...].

RITVALIS e. Adi. Cic. de Diu. 1, 73 c. 33 [...].

RITVALITER Adu. Ammian. 29, 7 Ritualiter consecratus.

RITE Adu. [kata\ qesmo\n] Est Ablatiuus nominis Rites, quod modo declarauimus. Prisc. 15 p. 1011. [...].

 RIV

RIVĀLIS is. m. a)nterasth\s2 Gloss. Lat. Gr. [a)nti/zhlos2] Qui eandem amat cum aliquo: quemadmodum Procus, qui eandem petit. [...].

RIVALITAS ātis. f. [zhlotupi/a] Dicta est Aemulatio illa inter amatores. [...].

RIVARIVS i. i. riualis. Riuaria zh/lh Gloss. Vet.

RIVĪNVS i. m. zhlo/tupos2] Idem qui Riualis. Plaut. Asin. Perioch. 6 Riuinus, amens ob praereptam mulierem. Riuinus [a)nti/zhlos2 Vet. Onomast.

RIVVS i. m. [r(u/ac] Est Locus (inquit Vlpianus D. de riuis l. 1) per longitudinem depressus, quo aqua decurrat: cui nomen est, [a)po\ tou= r(ei=n. [...].

RIVVLVS i. m. Dimin. [r(ua/kion] Almonis vsque peruenitis riuulum Prudent. in Rom. v. 160. [...].

RIVALIS e. Adi. Riuos frequentans. [...].

RIVĀTIM Adu. Macrob. Saturn. 7, 12 Quae igitur ratio facit, vt riuatim aquae de Ponto fluant, quum foris insluentes aquas Pontus accipiat?

RIVORVM i. n. Minor riuus. vt, In monte posita tria riuora, etc. Vet. Auct. Rei agr. Goes. p. 235 et alias.

RIVŌSVS a, um. Gloss. Lat. Gr. Riuosus, [r(eidw/dhs2.

RIVIFINĀLIS e. Obiectu riui fines inter vicinos faciens. Siculus Flacc. de Condit. Agr. Goes. p. 12 Per omnem tractum riuifinalem.

 RIX

RIXA ae. f. ma/xh Gloss. Lat. Gr.] Nomen e sono fictum, vel a ringendo, quod est proprium canum, quando irritantur. [...].

RIXĀTOR, ōris. m. Firmic. 5, 8 Homines erunt mali, litigiosi, rixatores, contentiosi. [...].

RIXATIO onis. f. Tacito adscribitur.

RIXŌSVS a, um. Adi. [e)ristiko\s2, du/seris2] Contentiosus. [...].

RIXO āre. Antiqui pro Rixor sunt vsi. [...].

RIXOR ari. Dep. [e)ri/zw, e)ridai/nw] Pugnare, verbis manibusque contendere. [...].

RIXANS antis. Partic. [e)ri/zwn] Lucret. 6. 1284 Rixantes potius quam corpora desererentur. Rixantis modo dixit Quinctil. 11, 3, 172. add. Petron. c. 28.

RIZONICVS a, um. vid.RHIZINIVM.

ROBĪGO, ROBIGVS, ROBIGALIA vid. RVBIGO, quamquam prior scriptura per O melior est.

ROBOR, vel ROBVR, it. ROBVS oris. n. [dru\s2] Species quercūs durissimae. [...].

ROBOREVS a, um. Adi. [dru/i+nos2] Quod est ex materia roboris. [...].

ROBVRNEVS a, um. Aliud Adi. Quod ex robore nascitur. Vt, Fruges roburneae, Columel. 9, 1, 5. Mox querneam glandem et iligneam appellat.

ROBVSTEVS a, um. Denominat. a Robur. Robustea materies, Varro de R. R. 1, 38. Alii legunt Robusta. Vid. Vitruu. 3, 3. 2, 1. 5, 12.

ROBVSTVS a, um. Adi. Quod e Robore arbore est. [...].

ROBVSTE Adu. Natio ita raptim adoleuit robusteque recreata est Nazar. Paneg. Constant. c. 17.

ROBORO āre. [tono/w, i)sxuri/zw] Robur addere, firmare. [...].

ROBORĀTVS a, um. Partic. Sarisb. 7, 1 Humanis viribus roborati intumuerunt. Compar. Tertul. de Anima 25 Roboratior exitus.

ROBORASCO ere. Naeuius apud Nonium 2, 368 Cuius vox gallulascit, eius iam ramus roborascit, i. nerui rigere in Venerem incipiunt.

ROBORARIVM i. n. [para/drisos2] Audiamus Gell. 2, 20 [...].

ROBORŹTVM i. n. Gloss. Gr. Lat. [drumw\n, Quercetum, roboretum.

ROBORŌSVS a, um. Vt, Roborosa passio Veget. de Re Vet. 3, 24, 1 [...].

ROBVS [1] a, um. [e)ruqro\s2] Festus, Robum rubro colore, et quae rufo significari, vt bouem quoque rustici appellant, manifestum est. [...].

ROBVS [2] i. m. Genus frumenti. [...].

ROBEVS a, um. Adi. Robeus color Varro de R. R. 2, 5, 8 in bubus probatur. [...].

ROBVSTEVS, ROBVSTVS vid. ROBOR.

 ROD

RŌDO si, sum, dere. [trw/gw, katatrw/gw] Proprie Murium est, qui dentibus fere semper aliquid atterunt vel comminuunt. [...].

RODOR Pass. Lucret. 5, 259 Praeterea, pro parte sua quodcunque aliud auget, Roditur, etc. i. minuitur, atteritur. Ferrum roditur scabra rubigine Ouid. ex Pont. 1, 1, 71.

ROSIO [1] ōnis. f. Plin. 20, 14 [...].

ROSOR, ōris. m. Qui rodit. Ambros. Serm. 81 p. 380 Mures, horreorum rosores.

RODVS vid.RAVDVS.

 ROE et ROG

ROECVS vid.RHOECVS.

ROGO āre. [de/omai, a)cio/w] Duo significat, quaerere s. interrogare, et petere: puto quod interrogandi formulis etiam petimus, Visne mihi hoc tribuere? [...].

ROGANS antis. Partic. [deo/menos2] Vt, Veniam dare roganti Ouid. Met. 6, 33. [...].

ROGANDVS a, um. Partic. [dehte/os2] Ouid. Trist. 3, 8, 20 [...].

ROGĀTVS [1] a, um. Partic. [e)rwthqei\s2] Vt, Cic. de Amic. 2, 9 c. 11 [...].

ROGĀTVS [2] ūs. m. [a)ci/wsis2] Cic. de Nat. Deor. 1, 15 c. 7 [...].

ROGATIO ōnis. f. [de/hsis2, de/hma, litanri/a] Interrogatio. [...].

ROGATIVNCVLA ae. f. Dimin. [dehma/tion] Cic. pro Domo 51 c. 20 [...].

ROGĀTOR, ōris. m. [ai)thth\r] Vt, Rogator comitiorum, qui ea habet, populumque rogat. [...].

ROGATORIVS a, um. Adi. Vt, Rogatoriae literae Alcuin. de Diu. Offic.

ROGATVRA in the print: prosodic annotation of long vowel(s): ROGATV=RA [ROGATŪRA] ae. f. Gloss. Gr. Lat. [a)spasmo\s2, Rogatura.

ROGATRIX icis. f. Sidon.

ROGĀMEN inis. n. Gloss. Gr. Lat. [de/hma, Rogamen.

ROGAMENTVM i. n. Idem. peu=sis2 Gloss. Gr. Lat.] Sed Apul. de Syllog. Categ. p. 29 est Axioma. p. 31 Rogamentum proponere, i. propositionem categoricam.

ROGITO āre. Frequent. [a)ciou=mai] Saepe rogare. [...].

ROGITATIO ōnis f. [yh/fisma, nomoqesi/a] Lex, plebiscitum. Plaut. Curc. 4, 2, 23 Rogitationes plurimas propter vos populus sciuit.

ROGITATOR, ōris. m. Augustin.

ROGVS i. m. [pura\] Strues lignorum ad cremanda cadauera. [...].

ROGĀLIS e. Adi. [o( th=s2 pura=s2] Vt, Ignis rogalis Stat. Theb. 1, 112. Flammae rogales Ouid. Amor. 3, 9, 41. Deformior Cadauere rogali Sidon. Epist. 3, 13. Conf. ibid. ep. 3.

ROGARIVS i. m. Qui rogum curat, corpus comburit. Gloss. Gr. Lat. [nekrokau/sths2, Rogarius, bustuarius.

ROMA ae. f. [*(rw/mh] Orbis aliquando caput, et amplissimi imperii domicilium, Quo tandem narrari debet opere? [...].

ROMĀNVS a, um. Adi. [*(rwmai=os2] Qui e Roma est, vel Romam inhabitat. [...].

ROMĀNE Adu. Gell. 13, 21 Haec Romane et seuere dixit.

ROMANICVS a, um. Adi. [*(rwmai+ko\s2] Videtur epitheton earum rerum, quae Romae elaborantur, certe venales sunt. [...].

ROMANENSIS, s. ROMANIENSIS e. [*(rwmanh/sios2] Qui alibi ortus, Romae versatur. [...].

ROMANIA ae. f. Barbariae opponitur. Fortunat. Carm. 6, 4, 7 Hinc cui barbaries, illinc Romania plaudit.

ROMANITAS ātis. f. pro Orbe, siue Imperio Romano, ponitur a Tertull. de Pallio c. 4 pr.

ROMANVLA porta teste Varrone l. 4 de L. L. in Palatino monte fuit, gradus habens in naualia ad Volupiae sacellum.

ROMILIVS a, um. Gentis Romanae nomen: vnde Romilia lex: al. Romuleia v. v. Tribus Romilia, vid.TRIBVS.

ROMIPETA ae. c. Qui Romam peregrinationem instituit Sarisber. 6, 1.

ROMPHAEA vid.RHOMPHAEA.

ROMVLA Arbor dicebatur, sub qua Remus et Romulus pueri inuenti sunt. Vid.RVMINALIS.

ROMVLEIVS vel ROMVLIVS a, um. Gentis Romanae nomen, e qua ortum habere putabatur lex Romuleia vel Romulia, de triumviris epulonum creandis: quam exsculpunt ex Liu. 33, 42 [...].

ROMVLENSIS e. Colonia Romanorum in Celtica Hispalensium. Plin. 3, 1 Et a laeua Hispalis colonia, cognomine Romulensis.

ROMVLVS [1] i. m. [*(rwmu/los2] Martis et Iliae filius, frater Remi, primus rex Romanorum. [...].

ROMVLEVS a, um. Possessiuum. [*(rwmu/lios2] Vt, Colles Romulei Ouid. Met. 14, 845. i. Romani. [...].

ROMVLVS [2] a, um. Adi. pro Romuleus. Vt, Tellus Romula Virg. Aen. 6, 876. Gens Romula Hor. in Carm. saecul. 60.

ROMVLIDAE arum. m. [*(rwmuli/dai] Dicti sunt Romani a Romulo. Pers. Sat. 1, 31 Ecce inter pocula quaerunt Romulidae saturi quid dia poėmata narrent. Arx Romulidarum Lucret. 4, 687.

ROMPOTINVM vid.RVMPOTINVM.

 ROR et ROS

RORO [1] āre. Vid.ROS.

ROS rōris. m. [dro/sos2, yeka\s2, e)/rsh] Humor, qui sereno tempore, serena nocte, non gelu, neque ardoribus, neque ventis existentibus, in plantis colligitur, s. lapsus ex aėre s. ex ipsis exhalatus. [...].

RORĀLIS e. Adi. Ouid. Fast. 4, 28 de lustratione in sacris, Virgaque rorales laurea misit aquas. Alii legunt Roratas. Et sic Burm.

RORIFER era, erum. Adi. [drosofo/ros2] Vt, Aura rorifera Senec. Hippol. v. 11. Biga Lunae rorifera Stat. Theb. 1, 338. Vmbris roriferis terram nox obruit Lucret. 6, 864.

RORIFLVVS a, um. Vt, Rorifluam sectemur carmine lunam Vetus Poėta Catalect. 2 p. 239. edit. Scalig.

RORVLENTVS a, um. Adi. [drosero\s2, drosw/dhs2, polu/drosos2] Plenum rore. [...].

ROSCIDVS [1] a, um. Adi. [drosero\s2, e(rsh/ris2] Quod est rore conspersum; vnde Nox roscida, rore humecta Plin. 18, 28. et 2, 62. it. 3, 12 [...].

ROSIDVS a, um. Idem. Columel. 5, 6, 10 Rosidum et nebulosum solum. Et 3, 1, 6 Rosida caeli qualitas. Et Virgae rosidae 4, 30, 6.

RORIDVS a, um. Idem. Propert. 2, 23, 27. Vid. ibi Brouckhus.

RORARIVS a, um. Adi. Rorarii milites dicebantur, Qui armatura leui praelium primi committebant: quod vt ante pluuias caelum rorare solet, sic illi ante grauem armaturam qui prodibant, rorarii appellabantur, qui et ferentarii. [...].

RORO [2] āre. [drosi/zw, yeka/zw, r(ai/nw] Humorem instar roris paullatim destillare. [...].

RORANS antis. Partic. [drosi/zwn, r(anti/zwn] Lucret. 3, 470 [...].

RORATVS a, um. Partic. [r(antisqei\s2] Ouid. Fast. 3, 357 [...].

RORATIO ōnis. f. [r(antismo\s2] Morbus est vitium, quem vulgo Colaturam vocamus. [...].

RORAMENTVM i. n. Capitolin. in Vero 10 Capiti auri roramenta respergere. Alii Ramenta, quod merito praeferunt Casaub. et Salmas.

RORESCO ere. [drosi/zomai] Rore adspergi. [...].

ROSA ae. f. r(o/don] Flos e spina nascens, cui [r(o/dos2 Graecum nomen est. [...].

ROSVLA ae. f. Dimin. Dracont. Hexaėm. v. 597 Qui rosulis stellare nemus vel floribus agros Imperat Autumni.

ROSEVS [1] a, um. Adi. [r(o/dinos2] Quod est coloris rosae. [...].

ROSACEVS a, um. Adi. [r(odo/ris2] Quod ex rosa factum est: vnde Rosaceum oleum, quod ex rosis expressum est, quod Graeci Rhodinon vocant Plin. 20, 3. [...].

ROSACEVM i. n. subaud. Oleum Plin. 21, 29. et 37, 3.

ROSARIVS [1] a, um. Adi. Absorptio rosaria Suet. Neron. c. 27. Vid. ABSORPTIO sub ABSORBEO.

ROSARIVS [2] i. m. r(odopw/lhs2 Gloss. Lat. Gr. Venditor rosarum.

ROSARIVM i. n. [r(odw\n] Copiam fruticum significat, vno loco rosas gignentium: vel Locum in quo sunt huiusmodi frutices. [...].

ROSO āre. Varro Attacin. Carm. de defectu lunae. Hinc

ROSĀTVS a, um. Partic. Vt, Propoma rosatum Pallad. Febr. 32. it. absolute, rosatum, de vino rosato, Pallad. Iun. t. 13. et Octob. t. 15. Vid. Lamprid. Heliogab. 19 et 21. et Apic. 1, 1.

ROSŹTVM i. n. [r(odania\] Locus rosis consitus. Virg. Ecl. 5, 17 Puniceis humilis quantum saliunca rosetis. Conf. Tertull. de Pallio c. 2. et Pallad. 11, 11.

ROSVLENTVS a, um. Adi. Mart. Capella lib. 1 p. 19 Rosulenti splendoris gratia. Floribus vt rosulenta putes prata pubescere Prudent. in Pass. Eulal. v. 199.

ROSEA ae. f auctore Festo, Campus in agro Reatino appellatur, quia in eo arua rore humida semper seruntur. [...].

ROSEĀNVS a, um. Adi. Vt, Roseani equites Varro de R. R. 2, 7, 6.

ROSCIDVS [2] vid.ROS.

ROSCIA gens Romae, e qua v. g. Roscius Otho, [*(rw/skios2 *)/oqwn] Tribunus plebis legem tulit, vt Equitibus Romanis in theatro XIIII gradus proximi assignarentur, qui censum CCCC. HS. haberent. [...].

ROSCIĀNVS a, um. Adi. Rosciana imitatio Cic. de Orat. 2, 242.

ROSEVS [2] vid.ROSA.

ROSIO [2] vid.RODO.

ROSMARĪNVM, i. n. vel ROSMARĪNVS i. m. [libanwti\s2] Frutex. [...].

ROSTELLVM [1] vid.ROSTRVM.

ROSTRVM i. n. [r(u/gxos2, r(a/mfos2] Arodendo dictum. [...].

ROSTRATVS a, um. Adi. [r(ugxwto\s2] Cic. de Inuent. 2, 98 [...].

ROSTRĀLIS e. Adi. Sidon. Ep. 1, 11 [...].

ROSTRO āre. [r(ugxo/w] Hinc

ROSTRANS antis. Partic. Plin. 18, 19 In collibus transuerso tantum monte aratur: sed modo in superiora, modo in inferiora rostrante vomere. i. Rostrum impingente, vt ait Budaeus.

ROSTELLVM [2] i. n. Dimin. [r(amfi/dion] Paruum rostrum. [...].

ROTA ae. f. [troxo\s2, ku/|klos2] Orbis, quo currus omnis generis promouentur, machinae mouentur, etc. [...].

ROTVLA ae. f. Dimin. [troxi/skos2, troxi/dion] Plaut. Pers. 3, 3, 38 [...].

ROTVLVS i. m. Cylindrus est, quod ostendit illa vulgaris appellatio apud ICtos, Rotulus testium, i. volumen, in quo testium dicta consignata sunt: testificatio: vt volumen a voluendo, etc. [...].

ROTVLO āre. Sarisb. 8, 12 In orbe rotulari quam incedere magis idoneus est.

ROTO āre. [kuklo/w, guro/w] In modum rotae versare, vertere, circumagere. [...].

ROTANS antis. Partic. [kuklo/wn] Flammae rotantes fumum Hor. Carm. 4, 11, 11 [...].

ROTĀTVS [1] a, um. Partic. [kuklwqei\s2] vt, Ceruix rotata equi subito flexi. [...].

ROTĀTIM Adu. Rotarum modo. Apul. Met. 10 p. 253 In orbe rotatim flexuosi.

ROTĀTVS [2] ūs. m. Claudian. de Consul. Mallii 77 [...].

ROTATIO ōnis. f. Idem. Vitruu. 10, 8 Sine porrecto rotationis. Et in fine capitis, Per rotationem circini. vid. Idem. 9, 4. Apul. Apol. p. 303. Mart. Capella 8 p. 287.

ROTĀTOR, ōris. m. Stat. Silu. 2, 7, 7 de Baccho, Et tu Bassaridum rotator Euan. conf. Cassiodor. Varr. Epist. 7, 5.

ROTĀLIS e. Adi. vt, Carpentum rotale Capitolin. in Macrin. 12. rotis impositum.

ROTATILIS e. Adi. quod rotatur, volubilis. Sidon. Ep. 2, 9 Inter rotatiles catastropharum gyros. Rotatiles trochaei Prudent. Peristeph. praef. v. 8. i. celeres, volubiles, vid. ROTVLVS n. 2.

ROTABILIS e. Idem. Ammian. 23, 4 (Vales. c. 4 f. 356 Lindebr. p. 260) Agiliter rotabilis.

ROTVNDVS a, um. Adi. [stroggu/los2, periferh\s2, peri/troxos2, kuklo/eis2, kukloterh\s2] A rota dictum est, et est rotundum collectum, et per omnem circuitum leue sine offensione asperi anguli. [...].

ROTVNDA ae. Subst. pro ea, quam turundam alias vocant, posita a Scribon. 201 [...].

ROTVNDVLA ae. f. 3. Dim. Apul. de Herb. 13 His bene commixtis facies exinde velut rotundulam.

ROTVNDITAS ātis. f. [to\ kuklotere\s2] Plin. 9, 30 [...].

ROTVNDO āre. Rotundum facere. [...].

ROTVNDĀTVS a, um. Partic. vt, Solis orbis rotundatus Vellei. 2, 59, 6 Hendecasyllabi rotundati Sidon. Epist. 8, 4. add. Ib. Epist. 2. Ammian. 1, 20. Apul. Met. 11 p. 261.

ROTVNDATIO ōnis. f. Vitruu. 10, 11 [...].

ROTVNDE Adu. [stroggu/lws2] Cic. de Finib. 4, 7 c. 3 [...].

ROTVNDIFOLIVS a, um. vt, Phlomides rotundifoliae Apul. de Herb. c. 71.

 RR et RVB

RR R duobus in compluribus orationibus, quum de actis disseritur, quae etiam perscribi solet, id est, Rationum relatarum, quod iis tabulis docentur iudices, quae publice data atque accepta sint.

RVBEA vimina, vid.RVBI.

RVBEAS Promontorium est in Ponto. Plin. 4, 13 Philemon Mocimarusam a Cimbris vocari, hoc est mortuum mare, vsque ad promontorium Rubeas: vltra deinde Cronium.

RVBEDO, RVBEFACIO vid. RVBEVS.

RVBELLVS a, um. Adi. [u(pe/ruqros2] Dimin. a Ruber, bra, brum. [...].

RVBELLVLVS a, um. Aliud Dimin. Vmbilicus rubellulus Mart. Capell. 5 p. 187.

RVBELLIĀNVS a, um. Adi. Colum. 3, 2 Sed earum quoque feracior est minor, cuius et folium parcius scinditur, et materia non ita rubet, vt amineis: a quo colore rubellianae nuncupantur.

RVBELLIO, ōnis. m. it. RVBELLVS i. m. [e)ruqri=nos2] Piscis. Plin. 32, 10. Apic. 10, 7.

RVBENS, RVBER vid. RVBEVS.

RVBENSIS e. Adi. vt, Rubensis lacus in Narbonensi prouincia, quem praeterlabitur Atax. Plin. 3, 4 Flumen Atax e Pyrenaeo Rubensem permeans lacum.

RVBŹTA ae. f. [fru=nos2] Rana venenata, ruborum incola. [...].

RVBETVM vid.RVBVS.

RVBEVS [1] a, um. Adi. [e)ruqro\s2] Idem quod rubens s. ruber. Suspectum vocabulum, quod defenditur a Borrichio in Cogitatt. p. 226 [...].

RVBEO źre. [e)ruqria/w, e)ruqrai/nomai, e)reu/qomai] Rubrum esse. [...].

RVBENS entis. Part. [e)ruqriw\n] vt, Dulce rubens Stat. Theb. 4, 224 [...].

RVBESCO ere. [e)ruqrai/nomai] Rubrum fieri. [...].

RVBEFACIO fźci, factum, ere. [e)reu/qw, e)ruqrai/nw] Ruborem afferre. [...].

RVBEFACTVS a, um. Partic. [e)ruqranqei\s2] Ouid. Met. 13, 394 Expulit ipse cruor, rubefactaque sanguine tellus.

RVBŹDO inis. f. Firmic. 2, 12 Leo significat colorem croceum, atque ad rubedinem declinantem. vid. Voss. de Vit. Serm. p. 602.

RVBER bra, brum. Adi. [e)ruqro\s2] Idem quod Rubens: magis Latinum est Ruber, quam rubeus. [...].

RVBRVS a, um. Idem quod Ruber. Solinus c. 53 (40) Colores duo sunt, quos fingere non valet, rubrus et candidus: caeteros facile mentitur. de chamaeleonte.

RVBOR [1], ōris. m. [e)ru/qhma, e)/reuqos2, foinigmo\s2] Color rubens, qui posteriori aetate et Rubedo dictus. [...].

RVBICVNDVS a, um. Adi. [e)reuqh/ris2, e)ruqri/as2] Rubenti similis, et paullo minus adeo quam rubens, si audimus Priscianum 4 p. 636: vel, vt inductione exemplorum videtur posse colligi continuationem et constantiam quandam notat illa terminatio cundus, quam ex bundus leuiter immutatam putat idem Grammaticus l. c. [...].

RVBICVNDVLVS a, um. Adi. Dimin. Iuuen. Sat. 6, 425 --- Tandem illa venit rubicundula, totum Oenophorum sitiens.

RVBIDVS a, um. Adi. [e)ruqro/faios2] Quod est colore rufo atrore multo mistum. [...].

RVBIA ae. f. [e)ruqro/danon, e)reuqo/danon] Herba. [...].

RVBICON ōnis. m. [*(roubi/kwn] Fluuius Galliam citeriorem a reliqua disterminans Italia, cuius multa mentio est apud Plutarchum in vita Pompeii et Caesaris. [...].

RVBICVNDVS, RVBIDVS vid. RVBEVS.

RVBĪGO, s. melius ROBIGO inis. f. [i)o\s2] Vitium metallorum, ferri praecipue, quod ab humore et situ contrahitur, ipsum metallum paullatim absumens. [...].

RVBIGVS, melius ROBIGVS i. Deus, cuius eaedem partes, quae Deae Robiginis. [...].

RVBIGALIA, vel potius ROBIGALIA um. n. Festus, Robigalia dies festus septimo Kalendas Maias, quo Robigo deo suo, quem putabant robiginem auertere, Romani sacrificabant. [...].

RVBIGINŌSVS a, um. Adi. [i)w/dhs2] Plenum rubigine. [...].

RVBIGINO āre. [i)ou=mai] Rubiginem contrahere. Apuleius Florid. 3 p. 357 Profecto vt gladius vsu splendescit, situ rubiginatur, ita vox in vagina silentii condita, diutino torpore hebetatur.

RVBOR [2] vid.RVBER.

RVBRANS antis. Rubens. Alcim. Auit. 5, 525 Rubranti profundo.

RVBRICA ae. f. [mi/ltos2] Terra rubentis coloris, et minio proxima. [...].

RVBRICŹTA ae. f. [a)ndrei/kelos2] Vt volunt, Color quo mulieres ad conciliandum faciei ruborem vtuntur.

RVBRĪCO āre. Rubrica tangere. Claudiano tribuit Passeratius: negat Index Pyrrhonis.

RVBRICĀTVS a, um. Vt, Herba rubricata Marc. Empir. c. 33. [...].

RVBRICŌSVS a, um. Adi. [miltw/dhs2] Vt, Rubricosus Ager Cato R. R. c. 34. [...].

RVBRIVS a, um. Gentis Romanae nomen. Hinc

RVBRIANVM Senatusconsultum Traiani temporibus factum, Rubrio Gallo et Caelio Pisone COSS. cuius sententia habetur l. 26 et 28. it. 33 §. 1 D. de fideicommissariis libertatib. it. l. 3 D. de tutorib.

RVBVS i. m. vel f. [ba/tos2] Sentis genus. [...].

RVBEVS [2] a, um. Spinosus, vt, Virg. Georg. 1, 266 Nunc facilis rubea texatur fiscina virga: a Rubo, frutice, vel a Rubis oppido Campaniae, vt putat Seruius.

RVBŹTVM i. n. [batw\n] Locus, in quo rubi sunt, vt, Dura rubeta Ouid. Met. 1, 105. Conf. Keuchen. ad Sammon. v. 235.

 RVC

RVCTA vel frumen in homine, rumen in bestia, pars gutturis, gurgulioni proxima Isid. Gloss.

RVCTVS ūs. m. [e)rugh\] Cibi et potus in stomacho male concocti ventosa per os efflatio. [...].

RVCTO āre. [e)rugga/nw, e)reu/gomai] Ructus emittere. [...].

RVCTOR āri. Depon. [e)rugga/nomai] Idem significat. [...].

RVCTĀTVS a, um. Partic. Pass. [e)reuxqei\s2] Vt, Sil. 15, 432 [...].

RVCTĀTOR, ōris. m. [e)reuth\r] et RVCTĀTRIX īcis. f. Ructatrix herba, quae ructus inducit. Martial. 10, 48 Nec deest ructatrix menta, nec herba salax.

RVCTĀMEN inis. n. Prudent. Hamartig. 466 Carnis et immodicae spurco ructamine crudos.

RVCTITO quod ex Colum. 6, 6, 4 adfertur, ex corrupta lectione est, cuius nullam plane auctoritatem adhuc inueni.

RVCTVŌSVS a, um. Adi. [e)reugmatw/dhs2] Vt, Marc. Caelius ap. Quinctil. 4, 2, 123 Ipsum offendunt temulento sopore profligatum, totis praecordiis stertentem, ructuosos spiritus geminare.

 RVD

RVDENS [1] entis, vid.RVDO.

RVDERO, RVDETVM vid. RVDVS.

RVDIAE ārum. f. [*(roudi/ai] Vetus Apuliae oppidum. Pomponius Mela 2, 4 Post Barium (inquit) Egnatia, et Ennio ciue nobiles Rudiae.

RVDIVS a, um. Adi. Hominem Rudium, Cic. pro Arch. 22 Ennium vocat.

RVDĪNVS a, um. Adi. Idem. Auson. Eidyll. 12 Vnde Rudinus ait diuūm domus altisonum cael.

RVDIARIVS [1] vid. RVDIS, Substantiuum.

RVDIMENTVM vid. RVDIS, Adiect.

RVDIS [1] is. f. [r(a/bdos2, spa/sqh] Virga s. baculus. [...].

RVDICVLA ae. f. Dimin. [spasqi/dion] Parua virga. v. g. ad movenda et agitanda ea, quae super igne decoquuntur: Cato de R. R. 9 [...].

RVDIARIVS [2] i. m. [a)/fetos2] Qui impetrarunt missionem artis gladiatoriae, donati rude. [...].

RVDIS [2] e. Adi. a)pai/deutos2, a)masqh\s2, it. rude, [a)/gnafon Gloss. Vet.] Imperitus, indoctus, inscius, ignarus. [...].

RVDITAS ātis. f. [a)masqi/a, skaio/ths2] Imperitia. Apul. Florid. 4 p. 363, 7 Prima cratera literatoris ruditatem eximit. i. prima disciplina Grammatici efficit, vt rudes esse desinant, qui ea imbuuntur.

RVDĪMENTVM i. n. [propai/deuma] Principium artis, prima disciplina, quae rudibus datur: quod et tirocinium appellatur. [...].

RVDO ere. [o)gka/omai] Animalium quorundam vox v. g. asinorum. [...].

RVDENS [2] entis. Partic. [o)gkw/menos2] vt, Virg. Aen. 3, 561 [...].

RVDĪTVS ūs. m. Clamor asini. Apul. de Asino 8 p. 215 Audito ruditu meo. Penultima longa est, a rudiui.

RVDOR, ōris. m. Idem. Apul. Florid. 3 p. 357 Vox hominis et tuba rudore toruior, et lyra concentu variatior.

RVDENS [3] entis. tam m. quam f. [pri=sma, ka/lws2, pro/tonos2] Funis nauticus. [...].

RVDENTISIBILVS i. m. Dictio composita, qua vsus Pacuvius, vt auctor est Varr. de L. L. 4, 1 p. 7, 2.

RVDVS eris. n. bw=los2, xw=ma, kai\ xalko\s2 a)ne/rgastos2, kai\ gh=s2 s1wro\s2 Gloss. Lat. Gr.] Proprie significat rem rudem, asperam et imperfectam, quales sunt glebae illae terra, lapide, metallis constantes, e quibus metalla pura in metallicorum fornacibus excoquuntur: itemque materia ex ruinis aedificiorum arena, calce, caementis, lateribus mixta. [...].

RVDERO āre. Rudus inducere. Vitruu. 7, 1 Tunc insuper statuminetur, ne minore saxo, quam quod possit manum implere, statuminationibus inductis ruderetur.

RVDERATIO ōnis. f. Vitruu. 7, 1 Primumque incipiam de ruderatione, quae principia tenet expolitionum, vid. loca in RVDVS n. 2 citata. [...].

RVDERĀTVS a, um. Adi. Ruderatus ager, qui rudere s. veterum aedificiorum materia abundat, qualem amat rosa Plin. 21, 4.

RVDŹTVM, vel, vt scribitur non nunquam RVDECTVM i. n. Locus plenus ruderibus. [...].

RVDERARIVS a, um. Adi. Ruderarium cibrum, Apuleius dixit Met. 8 p. 212 quo vtuntur ad Rudus.

RVDEATA arenosaque loca primum arari iubet Cato R. R. 131 Possis suspicari ruderata. Sed Rudeta vel Rudecta in bonis libris est.

RVDVSCVLVM vid.RAVDVSCVLVM.

 RVF

RVFILLVS i. m. Nomen viri delicati apud Hor. Serm. 1, 2, 27 Pastillos Rufillus olet, Gorgonius hircum. Est deminutum nomen ex

RVFINVS quod Iuniorum, Liciniorum, Memmiorum aliorumque cognomen est. Nobilis ille Hieronymi aduersarius, et ille, in quem Claudianus scripsit.

RVFRAE arum. f. Oppidum Campaniae, cuius meminit Virg. Aen. 7, 739. vid. Sil. 8, 568 et ibi Drakenb.

RVFRENI orum. m. Incolae. Cic. Fam. 10, 71.

RVFRI MACERIAE arum. f. Oppidum Campaniae. Cato 22, 4 Venduntur ad Rufri macerias numis centum octoginta, temperantur numis triginta, tantidem Pompeiis emuntur. Idem c. 135.

RVFVS a, um. Adi. [pur)r(o\s2] Color idem qui ruber. [...].

RVFVLVS a, um. Dimin. [u(po/pur)r(os2] Plaut. Amphit. 4, 4, 63 Vt primum coiuit cicatrix rufula. [...].

RVFO āre. [pur)r(opoie/w] Rufum facere. Plin. 15, 22 Rufatur capillus primum prodeuntibus nucleis. Et 23, 2 Tunc addito lentiscino oleo illita vna nocte rufat capillum. add. ibid. c. 4.

RVFEO, źre. a quo RVFESCO ere. [pur)r(opoiou=mai] Rufum fieri. Plin. 10, 29 Grues senectute nigrescunt, Merula ex nigra rufescit. Donec rufescat Idem 28, 12. add. Idem 36, 19.

 RVG

RVGA ae. f. [r(uti\s2, ptuxh\] Sulcus veluti quidam, quam senectus in laxata cute efficit. [...].

RVGŌSVS a, um. Adi. [r(utidw/dhs2, ptuxw/dhs2, r(utidwto\s2] Rugis plenus. [...].

RVGINŌSVS a, um. Idem Cael. Aurel. Acut. 1, 11 Cutis veluti ruginosa vel sulcata pannositas.

RVGOSITAS ātis. f. pro Seueritate posuit. Tertull. de Patient. 15 Frons nulla moeroris aut irae rugositate contracta.

RVGO āre. Rugare dicitur vestis, quum multos sinus facit. Plaut. Casin. 2, 3, 30 Vide palliolum vt rugat. add. Fragm. ap. Gell. 18, 12.

RVGĀTVS a, um. vt, Rugata testa, apud Plin. 9, 33.

RVGIO īre. [bruxa/omai] Rugire dicitur leo, quum vocem emittit. [...].

RVGIENS entis. Diabolus tanquam leo rugiens circumit Vulg. 1 Pet. 5, 8. Catulus leonis saeuus et rugiens Vulg. Iud. 14, 5. add. Psalm. 104 (103) 21. Zephan. 3, 3.

RVGĪTVS ūs. m. [bruxhqmo\s2] Vopisc. in Prob. c. 19 Rugitibus tonitrua excitare. Leonum Prouerb. 20, 2. Intestinorum Hieron. Epist. 22, 5 ad Eustochium.

RVGVSCI orum. m. Alpini populi inter eos quos Caesar subegit Plin. 3, 20.

 RVI et RVL

RVĻDVS, siue RVVIDVS a, um. Adi. [a)/cestos2] Plin. 18, 10 [...].

RVINA vid.RVO.

RVLLA ae. f. Instrumentum ferreum, stimulo rusticorum additum, ad vomerem detergendum. [...].

RVLLVS i. m. [*(rou=llos2] Cognomen Romanum Seruiliorum. [...].

 RVM

RVMA ae. f. Idem quod Rumen. Seruius ad Virg. Ecl. 6, 54 [...].

RVMBOTINVS vid.RVMPOTINVS.

RVMO āre. [a)namassa/omai, mhruka/zw] Idem quod Ruminare dicebatur apud veteres. Festus in RVMEN. 2 Est etiam Rumare, Lactare, quasi mammam in rumen immittere. conf. IRRVMARE.

RVMEN inis. n. Festus: Rumen est pars colli, qua esca deuoratur: vnde et rumare dicebatur, quod nunc ruminare. [...].

RVMINO, āre. [mhruka/zw] et RVMINOR āri. est Reuomere, ac rursus consumere; quasi cibum ad rumen reuocare, iterumque conficere. [...].

RVMINATIO ōnis. f. [mhrukasmo\s2] Plin. 11, 37 Quibus neque dentes vtrinque, nec ruminatio. [...].

RVMINĀTOR, ōris. m. Arnob. 7 p. 230 [...].

RVMINĀLIS e. Ficus ruminalis, [*(rwmina/lios2 e)rineo\s2] sub qua Lupa Romulo et Remo dicitur mammam praebuisse, vt ait Festus: quae et Romula vocitata est. [...].

RVMINVS inter Iouis cognomina est Augustin. de C. D. 7, 11 [...].

RVMINA ae. f. Dea eadem, quae Rumia. [...].

RVMIS is. f. [qh/lh] Idem quod Ruma, ist est, mamma, sed proprie animalium. [...].

RVMIA ae. f. [*(roumi/a] Dicta est, Dea, quae rumis, id est, mammis, hoc est, pueris lactentibus praesidebat. [...].

RVMENTVM i. n. Abruptio, ap. Festum, cuius locum lacerum ita sanandum putat Scaliger, Rumentum in auguralibus significare videtur abruptionem: Dum verberat anciliorum aerimen (i. aes) auis canerit (cecinerit) interea, id eo augurio rumentum esto.

RVMEX icis. m. [lapa/qon] Lapathi siluestris genus. [...].

RVMIGESTRI Teli genus laudatur e Gell. 10, 25. Sed. vid. RVMEX n. 2.

RVMIGO āre. apud Apul. de Asino aureo 4 p. 153 Iam fere tertium palam rumigabam, i. vt interpretor, Ruminabam.

RVMIFERO, RVMIGERO vid. RVMOR.

RVMON nomen antiquum Tiberis. [...].

RVMOR, ōris. m. [qro/os2, fh/mh] Sermo in populo sine certo auctore, in bonum vel in malum, de re recenti dispersus. [...].

RVMVSCVLVS [1] i. m. Dimin. Cic. pro Cluent. 105 c. 38 [...].

RVMIFERO āre. [qrulle/w] Rumoribus ferre: antique. Plaut. Amph. 2, 2, 46 Quamque adeo ciues Thebani vero rumiferant probam, vid. Non. 2, 748.

RVMIGERO āre. diaqrulle/w Gloss. Gr. Lat.] Idem, sed obsoletum, vid. Fest. in voce RVMITO.

RVMIGERATIO ōnis. f. Lamprid. Heliogab. c. 10 Infami rumigeratione pasci. vid. Voss. de Vit. Serm. Lat. 44, 22 p. 769.

RVMIGERVLVS i. m. qrullhth\s2 Gloss. Lat. Gr.] Ammian. 14, 1 Per clandestinos rumigerulos. Me suspiciosum et rumigerulum clamitas Hieron. Epist. 47 de vitando suspecto contubernio c. 4.

RVMITO āre. Festus, Rumitant, rumigerantur. Naeuius, Simul alius aliunde rumitant inter se.

RVMPO rūpi, ruptum, ere. [r(hgnu/w, r(h/ssw] Frangere, certe vim facere. [...].

RVMPTVS a, um. pro Ruptus. Vlpianus l. 3 §. 4 Dig. de iniusto, rumpto, irrito facto testamento. Add. ibidem l. 4.

RVPTVS a, um. Partic. vt, Rupta pacis fides Liu. 24, 29. [...].

RVPTVRA ae. f. barbarum, pro agro proscisso, vid. Glossar. C. du Fresne.

RVPTIM Adu. Laudatur Caes. Bell. Ciuil. 1, 5 Aguntur omnia ruptim atque turbate. Sed videtur sphalma pro raptim.

RVPTOR, ōris. m. Liu. 4, 19 Hiccine est, inquit, ruptor foederis humani, violatorque gentium iuris? [...].

RVPTIO ōnis. f. Vlpianus in l. Si seruus §. rupisse D. ad legem Aquiliam, Aquilia, enim eas ruptiones, quae damna dant, persequitur.

RVMPI orum. m. qui et Traduces dicuntur. [...].

RVMPOTINVS, RVMBOTINVS, ROMBOTINVS, vel denique RHOMBOTINVS a, um. Columel. 5, 7, 1 [...].

RVMPOTINŹTVM i. n. Locus arboribus rumpotinis consitus. [...].

RVMVSCVLVS [2] vid.RVMOR.

 RVN

RVNA ae. f. Genus teli significat, auctore Festo. [...].

RVNATVS a, um. Ennius, Runata recedit, i. e. Pilata, Festus Paulli.

RVNCA ae. f. pro Runcina veteres vsurpauerunt, teste Festo.

RVNCĪNA ae. f. r(uka/nh Gloss. Lat. Gr. et Gr. Lat.] Instrumentum fabrile, planulam semibarbari dicebant, qua asses s. tabulae raduntur et poliuntur, Rabot, Galli vocant, Germani Hobel. [...].

RVNCĪNO āre. r(ukani/zw Gloss. Gr. Lat. runcinat [r(ukani/zri kai r(ugxa/dri] Varro de L. L. 5 extr. [...].

RVNCO [1] āre. [botani/zw] Eruere, euellere noxias herbas. [...].

RVNCANS antis. Pers. 4, 36 virum mollem et loca obscena vellentem describit, Penemque arcanaque lumbi Runcantem. [...].

RVNCATIO ōnis. f. [botanismo\s2] Euulsio ipsa. [...].

RVNCĀTOR, ōris. m. [botanisth\s2] Columel. 11, 3, 19 Quaeque praeteriero, intelligi oportebit nullam operam postulare, runcatoris. conf. Idem 2, 13, 1.

RVNCINA Dea, tum placabatur, quum frumenta runcanda essent Augustinus de C. D. 4, 8.

RVNCO [2] ōnis. m. Pallad. 1, 43, 3 Runcones, quibus vepreta persequimur. conf. Isidor. 20, 16.

 RVO

RVO rui, rutum, ere. [pi/ptw, a)i/+ssw, o(rmw=] Concidere, sed etiam impetu quocunque sursum, deorsum, in quamcunque plagam ferri Virg. Aen. 2, 290 Ruit alto a culmine Troia. [...].

RVENS entis. Part. Virg. Aen. 4, 401 Migrantes cernas, totaque ex vrbe ruentes. conf. Catull. 65, 392. [...].

RVTVS a, um. Partic. Pass. cuius vsus praesertim, et forte solus est, in formula ruta caesa, quam ita interpretantur cum Scaeuola suo ICti i. 66 D de contrah. emtion. [...].

RVITVRVS in the print: prosodic annotation of long vowel(s): RVITV=RVS [RUITŪRUS] a, um. Partic. vt, Pons ruiturus Lucan. 2, 499.

RVES is. f. pro ruina, in Gloss. Cyrilli.

RVĪNA ae. f. [ptw=sis2, ptw=ma] Proprie Casum significat alicuius rei, quae ruit, s. concidit. [...].

RVINŌSVS a, um. Adi. [e)reipiw/dhs2] Quod ruinam minatur. Cic. Off. 3, 54 c. 13 Male materiatae, ruinosae Aedes. Vid. Vitruu. 2, 8. Sen. de Ira 3 c. 35.

 RVP

RVPES is. f. [r(w\c, a)po/r)r(wc, a)por)r(wga\s2] Praerupta pars terrae, vel scopuli, aut saxi praegrandis, propter altitudinem ac procliuitatem inaccessa, quod veluti abrupta sit, a rumpendo dicta. [...].

RVPICAPRA ae. f. [ai)ca/grios2] Capra siluestris, quasi rupium capra. Plin. 11, 37 Rupicapris in dorsum adunca cornua, Damis in aduersum. add. Idem 8, 53. et 28, 17.

RVPEX icis. m. Auis charadrium, sicut vertit Gaza ex Leuit. et Deut.

RVPICES um. m. Rupices a rupibus dicebantur et rustici, vt et Petrones a petrarum asperitate appellabantur. [...].

RVPICO onis. m. Idem. Apul. Florid. p. 344, 34 Rupicones, baiuli, tabernarii iunguntur.

RVPILIVS a, um. Gentis nomen, ex qua vnus cognomento Rex, de quo Horat. Serm. 1, 7, 1 Proscripti regis Rupilī pus atque venenum Hybrida quo pacto, etc.

RVPINAE arum. f. pl.Abrupta montium. Apul. Met. 6 p. 184 Vides istas rupinas proximas et prāeacutas in his praeminentes silices. conf. 7 p. 193. vid. Voss. Etym. in Rupes.

RVPITIO īre. Rupitias in XII (Tab.) significat Damnum dederis. Festus. Sed incerta omnia. Scal. suspicatur, rupsit.

RVPTOR, RVPTIO, RVPTVS vid. RVMPO.

 RVR et RVS

RVRESTRIS, RVRICOLA, RVRO, are. vid. RVS.

RVRINA [1] vid.RVSINA.

RVRSVS, et RVRSVM Adu. [au)=, a)/yor)r(on, au)=qis2, ri)sau=qis2] significant Retro. [...].

RVS rūris. n. [a)gro\s2] Locus extra vrbem, vbi agri sunt et villae. [...].

RVSCVLENTIA ae. f. Rusticitas, ap. Plaut. 3, 2, 7. vulgo truculentia: sed vid. Taubm. ad Plaut. p. 1435. Parei Lex. Cr. p. 1102.

RVSCVLVM i. n. Dimin. Gell. 19, 9 Sub vrbe in rusculo.

RVRINA [2] ae. f. Dea agrorum, vid.RVSINA.

RVRO, āre: [a)graule/w] et RVROR āri. Depon. Ruri agere, et opus facere. [...].

RVRĀLIS e. Adi. Quod ad rus pertinet. [...].

RVRALITER Adu. Cassiodor. Epist. 3, 51 Necdum fundatis aedificiis ruraliter.

RVRATIO ōnis. f. Apul. Apol. p. 310 [...].

RVRESCO ere. Enn. ap. Charis. p. 105. al. rarescunt.

RVRESTRIS e. Adi. [e)pa/rouros2] Quod est ruris, vel eorum proprium, qui ruri degunt: Apuleius Met. 4 p. 143 [...].

RVRICOLA ae. c. [a)/graulos2] Qui colit rus. Columel. 10, 339 [...].

RVRICOLĀRIS e. Adi. Fortunat. de Vita Martin. 1, 326 Cultores ruricolares.

RVSTICVS a, um. Adi. [a)/groikos2] Cultor ruris, aut moribus, sermone, sententiis eorum similis, qui ruri semper, remoti ab vrbana vita, degunt. [...].

RVSTICE Adu. [a)groi/kos2] Vt solet rusticus, Imperite. [...].

RVSTICITAS ātis. f. [a)groiki/a] Contraria est Vrbanitati. [...].

RVSTICVLVS a, um. Dimin. Cic. pro Sext. 82 c. 38 [...].

RVSTICELLVS i. m. Dimin. Varro apud Plin. 7, 20 s. 19 Rusticellus, inquit, Hercules appellatus.

RVSTICĀNVS a, um. Adi. [a)gro/teros2] Idem quod Rusticus. [...].

RVSTICARIVS a, um. Adi. [a)groikiko\s2] Quod ad rusticum pertinet. [...].

RVSTICOR āri. [a)graule/w] Ruri agere. [...].

RVSTICATIO ōnis. f. Columel. 11, 1, 6 Scientia rusticationis. [...].

RVSTICĀTIM Adu. [a)groi/kws2] pro Rustice. Pomponius, Aleonibus, At ego rusticatim tangam, vrbanatim nescio. Haec Non. 2, 747.

RVSTICĀTVS ūs. m. Rusticatio. Cic. Att. 12, 1 In rusticatu garrire et scribere. Alii aliter legunt.

RVSCINO ōnis. f. Oppidum in extremis Galliae finibus, non procul a Pyrenaeis montibus, cuius meminit Plin. 3, 4.

RVSCVM, i. n. siue RVSCVS i. m. xamaida/fnh, kuno/s2 baton, ei)=dos2 bota/nhs2 Gloss. Lat. Gr.] Festus, Ruscum est, vt ait Verrius, amplius paullo herba, et exilius virgultis fruticibusque, non dissimile iunco. [...].

RVSCARIVS a, um. Adi. Vt, Falx ruscaria, i. Ruscis secandis apta Cato R. R. 11, 4. vbi satis hanc lectionem videmur stabiliisse.

RVSCO āre. i. Runcare. Ita legit Hauercamp. ad Tertull. Apol. 4 Nouis principalium edictorum et rescriptorum securibus ruscatis et caeditis.

RVSINA ae. f. Dea, Cui rura committebant antiqui, vt ait Augustinus C. D. 4, 8. Eam quidam Rurinam vocitarunt.

RVSPO, āre. et RVSPOR ari. [e)cereuna/w] Saepe seu diligenter scrutari Accius Meleagro, Vagent ruspantes siluas. [...].

RVSSATVS vid.RVSSVS.

RVSSVS, et RVSSEVS a, um. [Vet. Gloss. [pur)r(o\s2] Coloris nomen est rubri, ignei, sanguinei, in equis etiam probati. [...].

RVSSĀTVS a, um. Russata vestis. Isid. Or. 19, 22 [...].

RVSSVLVS a, um. Adi. Idem quod Russus, vt, Fasciolae russulae Capitol. in Albino 5. Tunicae russulae Vopisc. in Probo 4.

RVSSEOLVS a, um. Idem. vt, Sanies russeola Prudent. Peristeph. 11, 130.

RVSTVM ex rubus apud Festum: hinc dictae, vt quibusdam videtur,

RVSTARIAE falces, apud Varronem R. R. 1, 22, 5 quibus ruri secantur rubi, qui per agros serpunt. Sic Turnebus 13, 26. Sed Ruscum et Ruscariae praeferendum, videor probasse ad Caton. 11, 4.

RVSTO āre. Legitur a quibusdam ap. Tertull. de Pall. c. 2. [...].

 RVT

RVTA [1] Caesa, vid. RVTVS, a, um. sub RVO.

RVTA [2] ae. f. [ph/ganon] Herba, inter communissimas vna, de qua Plin. 20, 13 [...].

RVTVLA ae. f. Ruta pusilla. Cic. Fam. 9, 22 Volo mentam pusillam ita appellare, vt rutulam.

RVTACEVS a, um. Adi. Ex ruta, aut mixtum, aut omnino confectum. Oleum rutaceum Plin. Valer. 2, 28.

RVTĀTVS a, um. Aliud Adi. [phganwto\s2] Ex ruta factum s. conditum. [...].

RVTABRI orum. m. Dicti sunt olim Rastri, quod eradant terram atque eruant, teste Varrone de L. L. 4, 31.

RVTABVLVM i. n. Instrumentum ruendo aptum. [...].

RVTILIVS a, um. Gentis Romanae nomen: e qua ille, de quo Cicero in Brut. 113 Rutilius in quodam tristi et seuero dicendi genere versatus, magnum munus de iure respondendi sustinebat. [...].

RVTILO āre. [pur)r(i/zw] Splendere: vnde dicit, Aurum rutilare Plin. 16, 11. [...].

RVTILANS antis. Partic. Stat. Theb. 11, 514 Aruaque sanguineo scribit rutilantia gyro. Compar. Fortunat. 8, 5 Vellere candidior niueo, rutilantior auro.

RVTILĀTVS a, um. Tacit. Hist. 4, 61, 1 Ciuilis, barbaro voto propexum rutilatumque crinem patrata demum caede legionum, deposuit. [...].

RVTILESCO ere. [pur)r(akou=mai] Rutilum fieri. [...].

RVTILVS a, um. Adi. [pur)r(o\s2, puro/ris2] Rubri s. rufi coloris species, quod robigini, capillis, auro, sanguini etc. tribuitur. [...].

RVTRVM i. n. [ska/fh] Instrumentum, quo quid ruitur. [...].

RVTELLVM i. n. Dimin. [skafi/on] Paruum rutrum. [...].

RVTVLVS [1] i. m. Idem quod ROTVLVS v. v.

RVTVBA ae. m. [*(rou/touba] Fluuius Liguriae ex Apennino fluens, cuius meminit Plin. 3, 5. [...].

RVTVLI orum. m. Antiquissimi Italiae populi, qui Latium tenuerunt, teste Plin. 3, 5.

RVTVLVS [2] a, um. Adi. Vt, Castra Rutula Tibull. 1, 5, 47. Colles Rutuli Virg. Aen. 7, 798. Hostes Rutuli Ouid. Trist. 1, 5, 22.

RVTVPIAE arum. f. [*(routou/piai] Britanniae insulae portus, apud Ptolemaeum 2, 3. Hinc

RVTVPĪNVS a, um. Adi. [*(routoupino\s2] Lucan. 6, 67 Aut vaga quum Thetys, Rutupinaque litora feruent, Vnda Caledonios fallit turbata Britannos.