Descriptio. PIcus Martius quod Marti sacer sit dictus, dru/okolay Hesychio, dendrokola/pths2, culoko/pos, et dru/kopos Aristoteli, druto/tomos2 Aristophani, kola/fos Miletio, recentioribus Graecis kourkounisth\s2 vocatur. Genera ipsorum tria l. 9. H. A. 6. 9. Aristoteles recenset; nos de pluribus inferius dicemus. An vero vel illa quae occidentalibus Indis Alcatran teste Cardano dicitur, rostri et corporis magnitudine celebris, cinerea croceave pluma distincta, rostro duorum palmorum, in acutum tendente; vel Picutus dicta, cui rostrum toto corpore maius, ubi capiti iungitur tribus digitis latum, aduncum, quo et arbores terebrat, et a parvis simiis se defendit, quaeque linguam loco pennae habere dicitur, ad Picos pertineat, penes eruditos sit iudicium. Formam ipsorum si attendamus, habent omnes rostrum rectum, durum, rotundum, et ad pertundendas arbores percommodum. Linguam iis Aristoteles tribuit platei=on kai\ mega/lhn. Aldrovandus longam quidem in omnibus et ad occiput usque extendi, et super totum capitis verticem ceu in glomum convolvi, adeo ut cum exoritur, tamquam è multis involucris in longum admodum extendatur, observavit; latam minime; quin est acutissima, et in extremitate quodammodo cartilaginea. Anatomen vide apud Aldrovandum. Crura quoque omnibus sunt breviuscula, at admodum robusta. Digiti pedum ante bini, totidem retro, iique valde coniuncti, ut arborem quam scandunt firmius apprehendant. Cauda rigida, et duriuscula, cuius pennae in extremitatibus ferme nudae, quibus haud aliter quam pedibus inter rependum innituntur.

Locus. Locum spectes, in quibusvis reperiuntur regionibus, raro in Belgio, in Tarentino agro negari scribit Plin. H. N. l. 10. c. 29. Plinius; sed Ornith. l. 12. c. 30. Aldrovandus omnia genera in Italia ali, maximum si excipias, affirmat.

Victus. Victitant vermibus, culicibus nempe formicis, quas exporrecta lingua velut in veru infigunt, et latitantibus sub lignorum corticibus, et medulla cossis. Ideo arbores tundunt, quarum Plin. l. c. percussi corticis sono pabulum subesse intelligunt, et tam vehementer eas interdum excavant, ut ipsas sternant. Quidam apud Aristotelem, Arist. l. 9. H. A. c. 9. amygdalum tertio ictu pertudit, et nucleum comedit.

Generatio. Nidificant in cavis arborum, olearum inprimis. Tanto artificio nidum exstruunt, et excavant, ut admoto circino rotundius reddi foramen a perfectissimo Geometra non posset; et ligna quibus inter se consertis constat, facilius manibus separentur, quam ferro dissecentur. Pullos septem vel octo educant, quos exire ex ovo a cauda Hylas, referente Plinio, tradidit. Quoniam pondere capitum perversa ova posteriorem partem corporum fovendam matri applicant. Numquam humi consistunt, vel in saxis consident, ne aciem unguium obtundant. Scandunt vero per arbores omnibus annis kata/per o(/ a)s1kalabw= tai tamquam stelliones, seu ut Plinius vertit, feles, non modo sursum per arborem reptando, sed deorsum etiam et sub ipsis ramis, pedibus et ventre sursum, tergore deorsum terram versus converso; quod Aristoteli est u(/ption kai\ epi\ th\n gaste/ra.

Vox. Humano ipsos sermoni assuescere Scaliger Exercitat. 237. auctor est: sed minus apte, et rariora et pauciora quam Picam reddere, addit. Albertus l. 23. de Animal. perfecte aliquando loqui scribit. Validius quam soleret stridens pluviam praesagire credebatur. Hinc ei pluviae avis apud veteres nomen.

Usus. Usus ipsorum et in cibo; ideo tota fere hieme et autumno Bononiae in foro venduntur; et in Medicina. Nam cumsale torrefactum quidam ad internas ani eminentias applicant. Assatum vel elixum incantatione ligatos solvere; oculos, gestantibus visum acuere; rostrum è collo suspensum, dentium, uvulae et tonsillarum dolorem curare; Kirandis sunt deliramenta. Idem ferentes ab apibus etiamsi mella earum eximant, non feriri, Plinii. Clavum et cuneum arbori, in qua nidificant infixum, diu non haerere. Plin. H. N. l. 10. c. 18. Foramen vero nidi lapide vel ligno obstructum, herba apposita, seu illa Aeliam. H. A. l. 1. c. 45. linaria maior, seu aethiopis, eundem aperire, pari fide affirmatur.

PRopter rostri et linguae constitutionem, Picis Iynx subiungitur, quam Galenus et Suidas kinai/dion Tzetz es s1eis1opu/gion et Cinclida, Athimontis incolae teste Bellonio Alcionem, Theocriti interpres s1eis1ougi/an, alii Turbinem, Gaza Torquillam vocat. Vincit magnitudine fringillam, Rostrum habet firmum ex plumbeo et nigro permixtum. Linguae aculeum tam acutum et validum, ut humanam cutim haud aliter ac acicula penetret. Ea infra arteriae summum subit, et supra cranium reflexa, prope nares inseritur. Est autem gemina ubiab occipitio reflecti incipit, et in syncipite rursus utraeque partes conveniunt. Digitos pedum utrinque duos habet. Digitorum utrobique longior alter, cum altero breviore coniungitur. Conspicitur in quavis regione circa arbores.

Victus. Vescitur formicis, easque exserta lingua velo cissime aculeo transfixas venari et devorare solet; nec unquam rostro attingit. Dicitur tri/zein, id est stridere. Sed Aelianus obliquam tibiam voce sua aemulari ait.

Generatio. Nidulatur in arborum foraminibus, villis et domibus. Octo vel novem ova uno partu excludit. Aegerrime cicuratur. Si manu teneatur, caput in utramque partem circumagit. Apud Gesnerum enutrita, accessum hominis aegre ferebat, collum in sublime erigebat, rostrum sine morsu modo extendebat, modo retrahebat. Plumae capitis rigebant Caudam erigebat et dilatabat. Usus ipsius est in cibis.

Aldrov. l. 12. Ornith. c. 43. IYNGI CONGENER, quem Aldrovandus describit, magnitudine erat par Iyngis; colore capitis, dorsi, alarum, et totius caudae ferrugineo; maculis luteis transversalibus distincto, pectore et ventre albicantibus, et lineis luteis per longitudinem exornatis. Tibiis luteis; digitis picorum more oblongis.

CERTHIA, Aristoteli ke/rqion, vel ut Robertus Constantinus opinatur ab astu kerdi\on dicta, avicula est exigua, Regulo paulo minor. Rostrum habet arcuatum, in superiori parte longius et crassius. Guttur et pectus candicans; dorsum et alas fulvescentia, nigris maculis ubique distincta. Caudam brevem, rigidam, et in extremitate acutam. Ungues valde aduncos. Victitat insectis minoribus. In cavis arborum nidificat, et viginti quandoque ova ponit. Vocem ipsi claram tribuit Aristoteles. Arist. H. A. l. 9. c. 17. Perpetuo fere nunc in hanc nunc in illam partem volitat. Toto anno eandem patriam incolit. Arborum ramis fringillaginis instar sese annectit, et Picorum more arbores perreptat. Sagax ipsi in vitae officiis ingenium Aristoteles adscripsit.

MEropis nomen Albertus Pico viridi, Niphus Grallo suo, alii Paro maiori, sed male imposuere. Convenit illi aviculae, cuius vox multiplicem partitionem capit, ideo a meris1mw=| o)po\s2 Prob. in l. 4. Georg. dicta est; quaeque Cretensibus Bellon. l. de Avibus c. 27. b melisso/fayos, seu Apiaster, Rasi Alkenius, vel Alkerius; Alberto Muscipula, aliis Riparia, Parra, et Gangrena teste Kiranidis interprete dicitur. Magnitudine sturnum superat, Merulis par est. Aristoteles H. A. l. 9. c. 13. hoc tantum de illa habet. Pennas eius inferiores pallidas esse, superiores caeruleas, ut Halcyonis, postremas pinnulas rubras. Plinius Descriptio. H. N. l. Aristotelem secutus, pallido intus colore pennarum, superne Cyaneo, priori subrutilo esse dixit. Aldrovandus et maris et feminae descriptionem tradit. Mari rostrum est longum, durum, ad instar falcis messoriae arcuatum, et quasi triangulum Iris ita rubescit, ut aliam omnem rubedinem superet. Feminae color ubicumque minus intensus. Tergus quodammodo virescens. Linguam habet sublongam et gracilem: oris rictum tam amplum, referente Alberto, ut multas muscas in os eius humoris insidentes capiat. Vesiculam fellis amplam humore viridi smaragdi instar refertam.

Locus. In Creta insula tam vulgaris est, ut nusquam non in ea conspiciatur: reperitur et in Italia. Graecis per continentem, incognitam scribit Bellonius.

Victus. Victitat Arist. H. A. l. 9. c. 40 apibus; ideo Georg. l. 1. Virgilius Meropis nidum prope alvearia prohibet, et cicadis. Sed nec lampsanae, caucalidis, et raparum seminibus, vel tritico abstinet. Nidificat in Arist. H. A. l. 8. c. 1. cavernis, interdum Plin. H. N. l. 10. c. 33. ad sex pedum altitudinem, interdum ad quatuor cubitos, defossis. Et sex Arist. H. A. l. 9. c. 13. aut septem pullos parit.

Volatus. Volat gregatim, circa montes qui thymum ferunt frequenter; et cum reliquae aves quasi sursum ad oculos versus volitent, ille retrorsum caudam versum eum exercet.

REgulus, Graecis Trochilus, Orchilus, Tyrannus, s1alpigth\s2, bas1ili/s1kos2, r(o/billos tri/kkos, ko/rtalos, bas1ilis1ko/n, et Tettigon, in Creta inprimis, aliis Rex Senator, Parra, Bitricus, et Acalanthis dicitur, quae omnia nomina Passeri Troglodyti communiter tribuuntur. Aristoteles H. A. l. 8. c. 3. ipsi corpus non amplius tribuit quam Locustae, et cristam è pluma elatiuscula rutilam. Quem Aldrovandus describit, a capite ad extremitatem caudae mensuratus, vix palmum exsuperabat. Cristam in fronte erectam colore fere aureo gerebat, quae in mortuis non conspicitur. Caput, collum, dorsum, et mediae alae ex viridi lutescebant. Remiges nigricabant, et ad latera flavescebant. Prope earum exortum notabilis visebatur macula. Guttur et pectus ex albo flavescebant, venter candicabat. Foemellae pallidioribus capitis sunt conspicuae. Minores etiam ipsis crista pennulae, quarum caput linea crassa satis velut corona eleganter ambit. In alis duas habent albas maculas, parvam unam, longam alteram, cum mas hanc solam habeat.

Locus. Hieme degunt in urbibus et foraminibus, reliquo tempore in silvis, inter fruteta et iuniperos.

Victus. Vescuntur Arist. H. A. l. 8. c. 3. vermiculis, quorum nomine muscae, formicae, cossi, et similia insecta intelliguntur. Muscis adeo ingurgitari quidam dicunt, ut aliquando de vita periclitentur.

Generatio. Bis anno pariunt et ova septem aut sex pisorum ponunt magnitudine. Volant solitariae; et aliqui post migratices recedunt.

Vox. Vox ipsorum zinzulare, ut Auctori Philomelae placet. Magni et sicci in hieme frigoris tempore, praecipue cantant. Parvitatem corporis ingenii sollertiae in ipsis natura pensavit. Ausu enim magno contra Aristot. H. A. l. 9. c. 11. Aquilam pugnare conantur. Cum se proxime quasi manu capiendas obtulerint, casso hominis conatu profugiunt. Multi uno specu in hieme conduntur, ut parvus in tam minimis corporib. calor, societate augeatur. Cum in veruculo igni apponuntur, tametsi nemo vertat, tamen per se convertuntur: scilicet, ubi ea pars, quae igni obversa fuit, assata est; altera, quae non est assata, quia gravior, descendit. Motu insolito et cantu quamvis suavi gestientes, quia ariduli vaporosum aerem plausibiliter excipiunt, et adventantem humiditatem, qua refocillentur implorant, pluvias affuturas denotant. Aratus in Phaenomenis. Eaedem ingruunt, Arato teste, si cava terrae subierint. Unde floricomis hymenaeis infestos dixit Avienus, quia isti sereno caelo gaudent.

Datur et alius REGULUS NON CRISTATUS, qui quandoque in agro Bononiensi capitur. Similis hic, cristam si excipias, superiori Regulo. Rostrum ei gracile, oblongiusculum, saturrimo atro colore resplendens, interna capacitate, et utraque mandibula, una cum linguis rubicundis. Vertex, collum, Dorsum colore baetico ad

PAsser Troglodytes, quem Aetius stilipipi/da vocat, etsi multo minor Regulo, quod hic pluribus pennis vestiatur, appareat: duplo tamen plus carnis possidet. Rostrum habet longiusculum, acutum, superne fuscum, inferne albidum; lingulam admodum exilem, bifidam, continens. Ventrem, collum, ac dorsum ex fusco ad spadiceum inclinante vestitum. Pectus cinereum; Caudam semper subrectam et albo colore interpunctam. Victitat vermiculis. Nidum saepius in silvis, aliquando in posticis aedibus, et stabulis stramine tectis; iuxta parietes domuum, et sepes, ex musco foris, ex plumis intus construit. Ovi is erecti, et in altero suo fine consistentis formam habet; in medio latere ostiolum. Per hoc ingreditur, et regreditur. Bis anno parit, et ova novem, uno tempore deponit. Volat solus, nonnumquam gregatim, semper breviter; et quoties aliam sui generis offendit, eam aggreditur. Mira ipsi Cantus inprimis si cicuratur, (cicuratur difficulter) suavitas; quem Maio praesertim, saepe hieme exercet. In festo trium Regum, cum omnibus, quos eo anno educavit pullis cantillare Galli fabulantur. Cinis in pulverem exusti, et ex vino bibiti, calculosis opitulatur. Cerebellum in Diasatyrion recipitur.

Bellonius l. 7. de Avib. c. 4. Quem Bellonius pro Passere Troglodyte quemque Galli Favette ronse a colore fulvo vocant, ponit; Ruticillae admodum est similis, paulo vero minor, corpore oblongiusculo, rostro gracili et oblongiusculo. Mas magis quam femina rubet. Vix plus carnis obtinet, quam digiti extremum. Unus tantum in eo color, qualis in Lusciniae cauda. Hieme non videtur. Nidulatur, saepe inter dumos hortorum, et in ramis cicutae; aliquando retro parietes in urbibus et pagis. Nidum ingeniose intus ex setis equinis construit. Quinque plaerumque ova edit, eaque cinerei coloris, nigro maculati.

ASILUS seu o)/istros inter aviculas vermivoras ab Aristotele numeratur; quamquam hoc nomen et insecto volatili, quod Equos infestat, tribuatur. Si ea est, quam Bellonius ob parvitatem Philosopho ita vocari scribit, et depingit; habet cristam capitis flavam, rostrum nigrescens, sed in his extremitatibus aliquando luteum, longiusculum, et debile: Caudam, tergus, alarum plicas et extremitares, lutea: crura, pedes, et ungues nigra. Degit in umbrosis nemorum locis. Victitat bestiolis vivis et grana aversatur. Semper canit.

HIrundo, seu a voce sua, ut Varro credit; seu ab haerendo, quod tectis aedium, vel trabibus, ubi nidificat, adhaereat, dicta, a Graecis xelidw\n, xelidw\, koti/llh, kekro/pis2, kwti/llos, a(ttiko/ra, a)dwnii\s2, kri/es2, et o)lolugo/na vocatur. Vagam volucrem Ovidius, Daulidem avem Plutarchus, Bistonis alitem Seneca, Pandione natam alii dixere. De Generibus Hirundinum non conveniunt auctores. Aristoteles, Plin. in H. A. Domesticas, Apodes, et Falcuas agnoscit. Plinius, H. N. l. 10. c. 33. Domesticas, Rusticas, Apodes, et Riparias. Gesnerus, in Ornit. Domesticas, Silvestres et Riparias. Scaliger, Ex. 228. vulgares nigras. Subfulvas, simili forma in ripis nidificantes. Quater illis grandiores, toto corpore atras, foedissima facie, crurib. brevissimis, crassissimis, hirtis; et Buteonis magnitudine, sed facie nullo modo ab his dissimili. Dantur et albae, seu quod prae nimio Arist. H. A. l. 3. c. 12. frigore albescant; seu quod canescant ante tempus, Arist. l. de colorib. ut alia quaedam animalia, seu quod artincio rales evadant. Si quis albas, inquit Aldrovandus, Ornith. l. 17. c. 6. desi der et, ova earum dum cubant, oliva illinat.

Descriptio. Descriptione longa opus non est. Formae est gratae, nigredinis decentissimae, modicae carnis, plumarum multarum. Albedo totum cingit ventrem; hinc poiki/lh Aristophani. Color caeruleus, ad latera per caput alasque refulget, unde Cyanea Simonidi. Rubedo sub gutture potissimum et pectore emicat. Unde Ovidius.

Oculi eruti Plin. H. N. l. 12. c. 37. renascuntur, seu quod pullorum acu puncti visum recipiant, quod Aelianus Aelian. H. A. l. 17. c. 2. de alba in Samo Aelian. H. A. l. 2. c. 3. nascente ab Aristotele proditum ait; seu quod laceratis eorum oculis, alii subnascantur, ut nonnulli prodidere. Cauda est bifurcata, et longa. Pedes breves nigri et debiles. Interna si spectentur, Arist. H. A. l. 2. cap. ult. fel aliis ventri, aliis intestino adhaeret. Ventriculus ipsis longior. In dissectis pullorum qui primo partu exclusi sunt, ventriculis Iuna crescente, lapilli, chelidonii dicti, magicis narrati artibus reperiuntur. De colore non constat. Nigrum et album Trallianus, Trallian. l. 1. c. 15. candidum et rubenti colore Plin. H. N. l. 11. c. 17 Plinius, varium et parvum Dioscor. l. 2. c. 49. Dioscorides, prodidere. Aldrovandus, unum intus albicantem, extra melinum, alterum subrubentem habuit.

Locus. In nulla non regione inveniuntur. A Thebarum Plin. H. A. l. 10. c. 24. duntaxat, quod urbs illa saepius capta sit, et Biziae in Thracia, propter Therei scelera, abhorrent. In Aegypto perennant, nostrae hieme mense Septembre seu Octobre vel conduntur, vel in vicina tepidiora Aristot. H. A. l. 8. c. 16. loca abeunt. Inventae multae in apricis montium recessibus nudae atque deplumes. In quadam Germaniae superioris silva, incisa quercus putrida, plena Hirundinibus inventa est. In Septentrionalibus locis inter cannas descensurae, sese colligant, et saepissime in modum conglomeratae massae, a piscatoribus extrahuntur, et in aestuaria deportatae, caloris accessu resolutae, volare incipiunt, sed exiguo tempore durant. Redeunt sub veris initium: ideo a Rhodiis sub hiemis finem invitantur. Et Calpurnius illis visis oves ab hibernis stabulis educi iubet. Easdem redire indicio observatum. Migraturae Vossius de Idolol. l. 3. c. 82. cum rubro filo pedi alligato dimissae sunt, idem retulere reduces.

Victus. Victitant insectis, ut cicadis, ideo eas in aedibus haberi vetabat Plut. l. 8 Sap. q. 7. Pythagoras; apibus, unde nidos earum alveis propinquos tolli, Aristoteles H. A. l. 9. c. 40. iubet; muscis, culicibus, papilionibus, et aliis. Carne vesci, credidit H. A. l. 8. c. 3. Aristoteles, an granis dubitatur.

Generatio. De artificiosa Nidorum structura, in sequentibus dicemus. Quantum ad coitum H. Aelian. H. A. l. 2. c. 3 cum ceterae aves in eo a maribus conscen dantur, Hirundines, contrario quam aliae modo miscentur, aversae nempe. Bis anno, Arist. H. A. l. 6. c. 5. quinq, semel ova, magnitudine olivae, ferrugineis maculis conspersa pariunt, nec plura utero gerunt. Primi partus, iniuria frigoris (prima namque parit) corrumpuntur; posteriore pullos, sed caecos proferunt. Fetus educatio summa peragitur a mare et femina aequitate. Plin. H. A. l. 10. c. 33. Alterant cibum, Aelian. H. A. l. 3. c. 25. et a primo natu, finitur in ultimo. Oppian. in Cyneg. Nil amplius, qui accepto cibo locum mutavit, accipit, donec in pristmum redierit. Hesiodus citante Aeliano, dimidium tantummodo somnum perficere ait.

Vox. Vox ipsarum per fritinnire, thrinsare vel drinzare, zinzilulare, minurizare, a latinis; per yeturi/zein, ptubi/zein, et ptu/zein a Graecis, exprimitur. Canunt stantes; aliquando in volatu clamant breve et abruptum quiddam. Mane et tempore coitus magis strepunt.

Rarissime propter pedum debilitatem et brevitatem incedunt. Volucrum Plin H. N. l. 10. c. 33. vero solis, flexuosi volatus, velox celeritas, quibus ex causis neque rapinae ceterarum avium obnoxiae sunt.

Ingenium. Ingenium et in eo qui quidem quod cicurari nequeant pullis Chelidonia applicata, visum restituant, blattas ovis infestas apio fugent, et post quam pullos a serpente laniatos Oppian. Halieut. l. 5. animadverterint, circa cius maxillas se tamdiu, donec conficiantur, volvant; testantur; sed in Nidorum structura maxime. Plin. H. N. l. 10. c. 33. Hos luto construunt, stramento roborant. Si quando inopia est luti, madefactis multa aqua pennis, pulverem spargunt. Ipsum vero nidum mollibus plumis floccisque consternunt, tepefaciendis ovis, simul ne durus sit infantibus pullis.

Praesagium Putantur pluvias praesagire, cum circa lacus ita proxime volitant, ut etiam ventre contingant; vel hac et illac volantes parietibus subinde haerent; vel usque adeo humiles feruntur, ut pedibus humum verrere videantur; seu quod tum muscas et alia animalia venentur; seu quod commotam sursum auram perhorrescentes deorsum pavitent.

Affectus. Quantum ad Sympathiam vel Antipathiam, vix aliquos videntur, vel amicos vel hostes habere. Cum passeribus tamen, qui initio veris earum praeoccupare nidos conantur, pugnant, et observatum Coloniae, Hirundinem cum Passerem eicere non posset, stridore suo multas convocasse. Hae cum impetu advolantes, luto, quod ore singulae gerebant, nidi foramen obstruxere. Passer inclusus suffocatus est.

Usus. Usus ipsarum pullorum inprimis silvestrium in Medicina maximus. Cor cum melle devoratum, quartanas pel lit. Lapilli, croceo linteo involuti, linoque ad collum suspensi, easdem tollunt. Caput matutino pascenti praecisum, et luna plena lineo panno adalligatum; capitis medetur doloribus. Idem lapilli si manu singuli teneantur, faciunt, si Marcello credimus. Aqua hirundinum destillata Epilepticos sublevat. Lapilli ad brachia alligati, si Sexto credimus, eosdem sonant. Nec male fimus cum aceto et castoreo a quibusdam iisdem exhibetur. Stercus cum felle taurino inunctum capillos denigrat. Fel et sanguis mire caliginibus prosunt. Idem, si tepido applicetur, oculum ictu laesum restituit. Celebris nidorum in angina usus, sed et crematarum cinis eandem discutit.

UPupam avem, quae Graecis communiter e)/poy, Orus Cucupham, alii s1ih/thn, a)lektru/ona, ge/las1on, kuku/fan, Phylincopteron, Agriopetinon, et a)grioko/koron appellant. Magnitudine Pausan. V. G. paululum Coturnicem excedit. Color in ea cinereus albus et nigricans, quem mutat autumno inprimis. Unde apud Aeschylum du/o morfh\s2 fa/nein dicitur. Rostrum ei nigrum, rotundiusculum, falcatum, parumper a lateribus depressum. Capiti plicatilem Plin. H. N. l. 10. c. 24. cristam, trilofi/an Graeci dicunt, ex viginti sex plumis constantem, dedit natura, quae per medium caput a rostro residet, et per capitis longitudinem pro avis arbitrio, surrigitur et contrahitur. Hinc makres1i/kranos, et koruqai/olos poetis cognominatur. Fit id beneficio Aldrov. Ornithol. l. 17. c. 11. musculi, qui inter verticem capitis et rostri initium in quodam cavo locatus, totus continuus, a verticis extremo, et frontis carnosiore initio nascitur, et utrinque supra nares, infima parte carnosior, et rubicundus, extima et suprema, cui cristae plumulae profunde implantantur, membranosus magis, ac cutaneus, desinit. Lingua ipsi parva, trigona, initio lata, extremo, instar aequalium laterum trianguli acuta, in profundo latitat. Aspera arteria initio divaricationum, quibus in pulmones utrosque finitur, duo velut oscula, extrinsecus laryngis vicem supplentia exhibet, quibus pellicula tenuissima praetenditur. Annuli semicirculares in utrumque latus terminati, nequaquam interna parte coeunt, sed tota interior facies hiat, subtilissima membrana obtenta tantummodo cooperta, quae aere et spiritu copioso, vocis efformandae ac edendae

PArus, Aegithalus, Parix, et Parula dicitur. Tria eius Genera agnoscit Aristoteles; plura adiciunt alii. Omnibus iuxta oculos maculae albae sunt. Unguibus etiam omnes reptare, et facile, ubi volant, adhaerere possunt, ita ut nucem è filo illis suspensam adhaerescentes comedant.

Locus. Semper fere in arboribus degunt; raro terram petunt. Ad Belgas et Anglos quotannis sub initium Octobris accedunt.

Victus. et Vox. Vescuntur muribus cute tantum detracta. Obiectis, vermibus, apibus, nucibus, ca~nabino semine, quod dum rostro perforant, sonum fabri malleum in asserm adigentis excitant, Sebum eis exhibetur, ut lentore fauces demulceantur, et suavius canant.

Generatio. Nidificant in cavis arborum quidam, nonnullae nidos de arborum ramis miro artificio suspendunt. Ova plurima Arist. H. A. l. 9. c. 15. edere scripsit Aristoteles. Gregatim et impetuose volant. Tinnire per noctem auctor Philomelae scribit. Veniunt apud Helvetios in cibum, et regium morbum, patientis aspectu in se, si nonnullis credimus; recipiunt.

Species Parorum sunt, Maior, Palustris, Silvaticus, Ater, Caeruleus, Caudatus, et Cristatus.

Aldrov. l. 17. Ornit. c. 13. PARUS maior Aristoteli ai)gi/qalos spizi/ths2, Turnero et Longolio Parus Carbonarius, Gazae Fringillago vocatur. Coloribus quinque viridi, luteo, albo, nigro, et caeruleo elegantissime variat. Caput integit vitta, praeintenso nigrore instar corvi resplendens. Tempora et oculorum ambitus albent. Lingua extrema in duas partes fissa est, quarum utraque denuo in exigua quasi capillamenta subdividitur. Cauda est bifida, partim cinerea, partim nigra, cuius extremae utrinque pennae duae, exteriori parte candent. Propter cantus suavitatem alitur, eumque per totum continuat. Pulverizatus colicos et nephriticos cruciatus tollit.

PARUS INDICUS tribus potissimum coloribus, oculos si excipias, caeruleo, albo, et nigro constabat. Guttur, pectus, et totus venter candicabat. Vertex capitis et collum coloris erant caerulei diluti Pedes nigerrimi.

PARUS PALUSTRIS in agro Bononiensi Paronzino, Bellonio, quartum Pari genus, Turnero Schaeniclos Aristotelis dicitur. Capite est prorsus nigro, ut a Gesnero describitur; pectore et ventre albicat. Dorso et cauda frigescit, crura sunt rosea.

SYLVATICUS macula per medium verticem rubente est conspicuus, partibus utrinque nigris, crusculis fuscis, alis nigricantibus, reliquo corpore viridis, ventre dilutius.

ATER qui et Carbonarius, albam maculam infra oculos habet, aliam in occipitio, caput nigrum, ventrem luteum, crura fusca.

CAERULEUS ab Aristotele tertio loco, et absque nomine peculiari positus, quod solus caeruleo capite sit insignis, ita dicitur.

CAUDATUS Aristoteli o(rino\s2, Bellonio Monticola, aliis, sed male a)nw/numos vocatur. Niger est, parte prona, albus supina, in mediis alis rubet, circa imum ventrem dilutius. Vertex ei albus, rostrum fuscum, cauda bifurcata, et tantae longitudinis, ut retio per tergus super caput posita, hoc longitudine sua vincat. In femina omnia sunt pallidiora, et color tergoris in mare castaneus, in hac ferme fuscescit. Arist. H. A. l. 7. c. 23. Bellon. l. 7. c. 25. Incolit montes et silvas, et raro, nisi frigido tempore invenitur. Vescitur vermibus, araneis, et similibus animalculis. Sed et arborum germina principio veris amputat. Nidum struit inter frutices, duos fere palmos cum dimidio longum, ex musco et araneorum filis compositum, aditu semper angusto.

Species quae Mourier Gallis audit, rotundum aditu gemino ad arboris alicuius truncum suspendit, et multa ova parit. Visus ex lanugine illa, quae in salice vetusta et populo, extra ex lino aut cannabe exstructus. Quem Aldro vandus a Presbytero quodam Coloniensi descriptum exhibet, avicula est Wyntepfker, quasi vini promum Colonienses dicunt.

Volant Pari caudati invicem, et modo hanc, modo illam petunt arborem. vox ipsis non ita incondita; altum vero veris inprimis tempore clamant. CRISTATO magnitudo est Paro maiore minor, montano par. Caput cum paucis punctis albis nigrum, crist a retro extensa, corpus pronum fuscum, pectus album, crura cinerea. Degit circa abietes et Iuniperos.

Aldrovand. Ornithol. l. 18. c. 22. MOtacilla, Hesychio ki/lloros et s1eis1opugi\s2, a motitatione caudae dicta, a quibusdam cauda tremula vocatur. Commune omnibus muscis vesci; et circa aquas et pecora, ideo versari: combustarum pulverem contra lapidem vesicae vehementer laudari Faventinus et Massa reliquere. Species ipsarum sunt Alba et Flava, ad quas Spipolae, Spardae, et aliae Muscicapae referri possunt.

ALBA, quae et communis Gazae Albicula, Bellonio Aristotelis Cnipologus, sed forte male, avicula est oblonga, vertice, collo superiore et pectore nigris, dorso cinereo, rostro lo~ iusculo, tenui, nigro, gula candida, ventre toto candido. Foemella vertice est cinereo, gula lutescente, cetera mari similis. Versatur circa aquas: saepe et aratrum vermium causa sequitur.

FLAVA duplex est. Alteri caput proportione parvum, fuscum: rostrum longiusculum, nigricans. Cranium mollissimum, alae breves, venter cum paucissimo luteo albicans, qui color initio caudae inferius intensior est. Pennae in alis nigricantes, in medio per transversum albidae, extremae totae nigrae, cauda bifurcata, reliquo corpore longior. Ab Accipitre

Arist. l. 8. H. A. c. 3. Scalig. ad l. 8. H. A. QUae Aristoteli Graece bati\s2, illam Gaza Latine RUBETRAM, Scaliger Rubicolam transtulit. Non convenit de ea inter Auctores. Niphus Italorum Baradam esse opinatur. Germani quidam Turdorum minimum genus quod rubi fructu victitat: Longolius Linariam seu Miliariam; Turnerus Anglorum Moretetteram, aut Stonchatteram; Bellonius Gallorum Traquetum, quod continuo a as motitet. Si hunc sequimur, fringilla paulo minor est. Capite supremo nigricat, unde Melanocephalos Cretensibus dicitur. Collum et dorsum habet cinerea. Mas a femina discrepat, quoniam ventre candicat, dorso, capite, et collo albicat, gerit et albam per alas lineam. In Graecia, Creta et Gallia continuo, migratoria enim non est, visitur, et semper dumetorum cacuminibus insidet. Unde forte ei apud Graecos nomen, nec ad pagos vel vicos propius accedit. solitudine gaudet, et gregatim duntaxat, dum soboli intenta est, volare conspicitur. Nidum tanta struit industria, ut difficulter quo intret vel exeat invenias.

Hesych. et Phavorin. Lex. RUBECULA, quae Graecis e)ri/takos2, e)riqeu\s2, e)ri/qulos, e)riqe/a, et da/ndalos, Gazae etiam Sylvia, pectore est aurantio ad ferrugineum accedente, lingua bifida, cauda duodecim pennis instructa, quam saepe motitat, postquam submiserit absque tremore statim erigit, et sic eius pulli a Phaenicuri, seu Ruticillae femina, et pullis, quibus ita similes sunt, ut vix ab oculatissimo dignosci possint, quae simul atque caudam moverint non cessant, donec ter aut quater simul moverint, dignoscuntur. Aestate cum prole ad desertissima quaeque loca secedit, cum Ruticilla comparet. In fine Autumni perfectam in pectora rubedinem nacta, ad oppida et pagos confugit, quo tempore Ruticilla delitescit. Numquam fere in eodem saltu nisi una reperitur; unde Phavorino o)/rneos monh=ros kai\ mono/trofon, et natum in de illud, una arbor non capit duos Erithacos. Voce homines Porphyr. l. 3. de abstin. ab animal. imitari, prodidit Porphyrius. Si cava terrae subierit, pluviam praedicit. Merulam amore tanto prosequitur, ut noctu fere in proxima arbore prope eam quiescat. Dicitur et morbo comitiali esse obnoxia.

Aldrovand. Ornith. l. 17. c. 31. 32. Scalig. ab l. 8. PYRRHULA seu Rubicilla, Scaligero Byrriola passeris est magnitudine; gula, pectore et ventre, miniaceis seu purpureis (feminae pectus totum castaneo cinereo colore diluitur) rostro Arist. H. A. brevi ac lato, bituminis instar splendente, trigono ferme. Lingua pro corporis magnitudine latiore et crassiore; cuius pars extrema quae palatum tangit, et sapores diiudicat carnea est et nuda, reliquae cornea pellicula obteguntur. Degit aestate in montibus et silvis; sub hiemem ad plana descendit, et facillime capitur. Colorem per totum annum servat. Vescitur vermiculis; sed inprimis semine cannabino, et primis illis arborum mali praesertim et pyri gemmis, quae ante folia et flores erumpunt. Sed et nucibus ac acinis rubentibus sambuci aquatici, et solani perpetui, delectatur. Nidulatur in sepibus et quatuor ova excludit. Voce fistulam imitatur etiam femina, et omnes cantus avium canendo et sibilando exprimit: forte et humanum sermonem.

Arist. l. 9. H. A. c. 49. PHOENICURI seu Ruticillae, quam Aristoteles et Plinius cum Erithaco confundunt, plura fortassis sunt genera. Turnerus enim caput scribit ei esse nigrum, Gesnerus macula alba insigne. Aldrovandus quatuor diversas observavit, binas iisdem ex Gesnero adiecit. Tota aestate nobiscum degit, hieme avolat, aut se abscondit. Vescitur muscis, nucleis ieglandium concisis, ovis formicarm et araneis. Nidulatur in arborum, murorum, et posticarum aedium, ubi hominum minor frequentia, cavis. Bina aut terna ova parit. Cuculi pullum, qui aliquando in eius repertus fuit nido, alit. In sublimi aliquo aedificio, primo inprimis diluculo, idque veris tempore, canit. Hyme et pullis exclusis silet. Inter incubandum praetereunte aliquo clamitat.

ANTHI avis, quem Florum Gaza vertit, facit mentionem Aristoteles, eidemque fringillae magnitudinem, pedes fissos, pulchrum colorem, domicilium circa aquas et pecudes; Plin. H. N. l. 10. c. 42. et 74. victum ex herbis et vermiculis facilem, oculorum imbecillitatem, hinnitum equorum, quem herbae pabulo, adventu ipsorum pulsa imitatur, adhunc modum se ulciscens, odium cum Spino et Aegitho tantum, ut sanguinem eorum credant non coire, multisque ob id veneficiis infament, tribuit. Quaenam illa hodie sit avis, non convenit inter scriptores. Bellonius illam quae Gallis Bruant dicitur, esse credit, illamque fringilla esse maiorem, mares fere lutescete, cauda flavescere, cruribus et pedibus nonnihil rubescere, circa altas et proceras arbores procul a pratis dissitas versari, plerumque canabino semine vesci, ad minimum quinque pullos excludere, dum volat strepitum edere, scribit. Aldrov. l. 17. c. 33. Aldrovandus, qui modo descriptam avem Chloridem esse putat, spipolam esse iudicat, cum et pulhra sit, et omnia fere ea, quae Antho Aristoteles adscribit, admittat. Circa amnes, inquit, et prata uliginosa degit, et si ab equis ibi pascentibus pellatur, aufugit quodam cumgarritu, quo, hinnitum equi quodammodo imitari videtur. Gesnerus denique illam Aviculam quam circa Argentoratum Gaulammer vocant, Aristotelis Anthum esse conicit.

CANNEVAROLA Bononiensium, quod in viridi crescenteque cannabe et niduletur, et degat sic dicta, Germanorum Crasmuscho, et Anglorum Titlingae, si Aldrovando credimus, per omnia similis est. Lusciniam tam exacte corporis figura exprimit, ut nisi paulo esset minor, ne tam ruffesceret, prorsus eadem videretur. Tota parte prona, gula nempe, pectore, et ventre ex albo flavescit, supine capite, collo, dorso, et alis ex luteo fuscescit. Rostrum habet lutescens longiusculum. Caput planum. Caudam breviusculam infra lutescentem, supra ad ferrugineum vergentem.

Arist. H. A. l. 9. c. 49. Plin. H. N. l. 10. c. 29. OENATHE Aristoteli et Plinio memorata, Gazae vitiflora seu vitifera, vel a colore simili uvis germinantibus; vel quod vini tempore appareat, vel quod uvis delectetur, ita dicitur. Abdit se sub caniculae exortum, eadem occidente conspicitur. Vitat interdum frigus interdum aestum. Quaenam sit avicula ambigitur. Bellonius illam esse credit, quae Gallis, Culblanc, Italis Culo bianco dicitur. Avis est Sittae magnitudine; rostro, alis, cruribus, et caudae extremitate nigris; dorso cinereo; lingua oblonga ac plana, pedib. parvix: cruribus oblongiusculis. Quia quicquid sub ventre, infra, et supra Uropygium, et anteriorem partem caudae album est, Cul blanc vulgo vocatur. Versatur in parvis dumetis, neque in volatu perseverat. Nidulatur in foraminibus veteris maceriae, quandoque etiamin lapidicinis, quin et in terra, ubi bos aut aliquod iumentum vestigium impressit. Vescitur erucis et vermibus terrae. Plures Couliblanci descriptiones apud Aldrovandum Aldro. Ornith. l. 17. 6. 38. vide.

Quam Bellonius LUSCINIOLAM appellat, avis non est obvia. Pectore, capite, dorso, et colle pectoris est cinerei. Pennae alarum, et caudae fuscae; rostrum acutum, subnigrum, gracile, in extremo et intus aureum, celeriter perterram cursitat. Numerose quando aestus ingravescit, et potandi gratia in palustria sese conferunt, capiuntur. Huc referillam, quam aucupes Itali Giarolam vocant, magnitudine alaudae. Rostrum habet fragile, intus rubicundum. Rictum admodum amplum. Verticem, collum, dorsum, et alas coloris varii. Linguam bifidam, Caudam adeo brevem, ut vix ulla appareat, illamque bifidam, variam, angustissimis plumulis compositam. In pedibus posticus digitus admodum longus, paris longitudinis unguem annexum habet, ita ut ambo pollicem expleant, isque primum rectus fere totus, extremo tantum, admodum exiguo unco modice inflexo, armatur.

Nomen. INter Insectivoras Canoras primum Lusciniae alterum Hypolaidi, tertium Atricapillae locum tradimus. Causa in voce patebit. Illa Graeis )*ahdw\n et )*ahdw\: Latinis, seu quod in lucis canat, seu quod ante lucem, seu quod lugens Luscinia; sed et Acredula, volucris Attica, Ales Daulia, Pandionia etc. dicitur.

Descriptio. Formam non est quod describam, cum ubique sint obviae. Linguae summo Arist. H. A. l. 9. c. 15. Plin. H. N. l. 10. c. 29. acumine caret, nec tenuitatem illam primam habet, quam ceterae aves, atque hoc illi cum Atricapilla commune intercedit. Mari Femina corporis habitu similis, aliquando tamen ad cinereum vergens, quod et iunioribus competit. Illa quam Schwenkfeldius maiorem vocat, tota fere cinerea est, et parum rubedinis obtinet. Sexum male ex corpore coloris, mole, oculo dextro, qui marimaior dicitur, collegeris: Mares adulti vere capti, quod tum in venerem ruentibus genitalia turgeant sese produnt; extra id tempus, quae frequentes, et modulatos edit cantus, qui continuo spiritu in lo~gum trahuntur; quae unico saepe insistit pedi, et diu immobilis permanet, mas est. cursitat per caveam femina, et cantum brevem concisum ac intermissum promit.

Locus. Locus ipsis diversus. In silvis quaedam vitam agunt, quae maiores sunt forte, quia se in his tutiores a serpentibus credunt, in sepibus quaedam, nonnullae montana loca amant, palustria nonnullae; plana aliae. Hibernia iis caret si Botero credendum; Batavia si aliis; imo mori illatae dicuntur. Athenis tanta ipsarum copia, ut Philomelam Atticam Poetae finxerint. Sunt et prope Arduennam silvam plurimae. Aestate adulta non diu apparent, et sub autumno usque ad dies vernos conduntur. Maximi vaeneunt, quae in caveis hiemem pertulere. Cibus eis vermiculi, sed inprimis formicae, et illarum ova. In caveis duris ovis et mica panis vescuntur.

Partus. Arist. H. A. l. 5. c. 9. Nidum vere mense Maio, vel etiam prima aestate, quandoque humi sub sepibus, et arborum truncis, aliquando in ipsis fruticibus viridibus, et densis, ex foliis arborum, paleis, et musco oblongiusculum construunt. Cum plurimum sena ova pariunt; et dum incubant, a cantu, si Aristotelem sequimur, cessant; si Albertum et alios, Luscinia pervigil custos, cum ova quodam sinu corporis et gremio fovert, insomnem longae noctis laborem (solam ex omnibus somnum negligere, kai\ dia\ te/lous2 a)gru/pnein Aeliam. l. 12. c. 20. Heliodus apud Aelianum auctor est) cantilenae suavitate solatur; quo possit non minus dulcibus modulis quam fotu corporis, ova animare.

Vox. Sidon. Epist. l. 2. Plin. H. N. l. 10. c. 29. Cantum et vocem earum, quam e)ustomei=n Pollux vocat, Sidonius sibilare dicit, Pliniiverbis explico. Lusciniis inquit ille diebus ac noctibus continuis XV. garrulus ssine intermissu cantus. Densante se frondium germine, non in novissimum digna miratu ave. Primum tanta vox tanto in corpusculo, tam pertinax spiritus. Deinde in una perfecta Musicae scientia modulatus editur sonus: et nunc continuo spiritu trahitur in longum, nunc variatur inflexo, nunc distinguiter conciso, copultatur intorto; promittitur revocato, infuscatur exinopinato. Interdum et secum ipse murmurat: plenus, gravis, acutus, creber, extentus, ubi visum est vibrans, summus, medius, imus, breviterque omnia tam parvulis in faucibus, qui tot exquisitis tibiarum tormentis ars hominum excogitavit: ut non sit dubium hanc suavitatem praemonstratam effi caci auspicio, cum in ore Stesichori cecinit infantis. Variant tamen. Nam in palustribus, relaxante instrumenta vocis humiditate nimia, tam sonorae non sunt. In Martyr. in Histor. Occid. Ind. Hispaniola. S. Iohannis, Martyre teste, numquam a cantu cessant. In Scotia non tam suaviter ac in Italia canunt; et circa Orphei Pausan. in Boeotic. sepulcrum, vocaliores a Thracibus credebantur.

Affectus. Amicitiam et cum Phaenicuris colunt, cum quibus etiam coire creduntur, et cum aviculis mollioris rostri, ad quas caveis inclusae advolitant. Inimicitiam, cum collurione qui visco implicatas capit; Accipitre qui eisdem insidiatur; et vipera, a cuius suppositae oculorum sulgore in certissimam perniciem trahuntur, descendentes Merula in Mirabil. Cardan. l. de var. rer. enim paulatim ex arbore in praedam ipsi cedunt, ut Merula scribit; quod tamen Cardanus negare videtur, exercent. Inter affectus corporis praecipus pinguedo. Saepe adipis molc obrutae exstinguuntur. Si aliquo alio liberos corripi contingat, formicarum ovis sibi ipsis medentur.

Ingenium. Apud Nemesian. Ecloga. 2. Ingenium singularis in herum cicuratarum fides; saepe emissa, (tale Alcon Donaci se dono dedisse canit)

imo multae venditae vel dono datae aliis prioris domini desiderio contabescentes commoriuntur; et obstinatus libertatis amor, (si adultae caveae Aelian. in variis. includantur, cantus et cibi abstinentia, pro servitute venator em teste Aeliano, silentio ulciscuntur) testantur: Cantus maxime, et Docilitas. Simplex ille, si in solitudinibus degunt; varius et multo apparatu compositus, si in auditores inciderint. Non filomou/s1ous2 duntaxat, sed et filodo/cous2 cum Charmide Atheniensi agnoscas to\ kerw\s2 e)li/ttei to\ me/los. Nec minor posteritatis cura. Meditantur aliae iuniores: versusque quos incitentur accipiunt. Audit discipula intentione magna et reddit, vicibusque reticent. Intelligitur emendatae correctio, et in docente quaedam reprehensio. Docilitas mira. Caesares iuvenes habuere Luscinias Graeco Plin. H. N. l. 10. c. 42. atque Latino sermone dociles; praeterea meditantes in diem et assidue nova loquentes, longiore etiam contentu. Visum iam saepe iussas canere coepisse, et cum Symphonia alternasse: sicut homines repertos, qui sonum earum, addita in transversas harundines aqua foramen inspirantes, linguaeve parva aliqua opposita mora, indiscreta redderent similitudine. Gesner. in Ornithol. Fuere tres Ratisbonae, Anno M. D. XLVI. quae, intra noctis silentium, quicquid interdiu ab hospitib. colloquentibus inaudierant, Germanico sermone, ita promere solebant, ut abaudientibus optime intelligerentur.

Usus. De ipsarum in cibo usu non est quod multum dicam. Plumis nudata vox est praetereaque nihil, ut Lacon ille apud Plutarch. in Apopth. Lacon. Plutarchum dixit. Appositam fuisse in centenaria illa Aesopi Tragigici, cui quendam civem Romanum donatione unica XM. aureorum dedisse legimus. Patina, vel exinde colligas, quod centum aviculis, quae cantu aliquo excellerent, constaret. Arrii etiam filios magno coemptas esitasse Horat. l. 2. Serm Satyra. 3. Plin. H. N. l. 32. c. 10. Aelian. l. 1. H. A. C. 43. Horatius testis est. Medicinam si spectes. Cancrorum oculi cum Lusciniae carnibus in cervina pelle alligati vigiliam praestant fugato somno. Fel cum melle illitum visum perfecte acuit, ut vult Kiranides.

Arist. H. A. l. 8. c. 3. HYPOLAIDEM seu Currucam Atistoteli debemus; qui quidem Cuculum in eius nido parere scripsit; sed cum corporis formam non addiderit, par fere de ea ac Antho inter scriptores concertatio. Niphus cantu et magnitudine Philomelam imitari, et quod in oculi Equi mortui concavitatenidisicet, Hyppolaida vocari scribit. Bellonius Lusciniae in cantu similem, Gallis Fanette brune, facit. Turnerus, Titlingam seu Lingettam Anglorum, quae Luscinia minor est, colore subviridi. Culices et vermiculos in ramis arborum sectatur; raro humi consistit; hieme non cernitur, cuculi pullum pro suo educat, et sequitur, esse; et Germanis Passerem gramineum Grasmusche seu Graßmucke vocari reliquit. Gesnerus dictionem Germanicam Grasmusche per metatesin a Latinorum curruca factam esse conicit, et quatuor eius genera facit. Maiores vel colore sunt fusco prae ceteris canorae. Circa lacum Verbanum Piccafigas, id est, Ficedulas, vocant, vel pectore albo, capite cinereo. Ex Lino nidum struunt. Atricapillis, maribus caput prima aetate rubet, dein de nigrescit, feminis semper ruber. Minores ventrem album, oculos albicantes habent, inter sepes fere degunt, et hieme discedunt. Eliota Anglus Paslerem sepium esse putat, quem Turnerus Passerem Troglodytem interpretatur, Germanis Zaunschlipffe. Aldrovandus nullam observavit, cui proprie illud nomen convenire existimatet. Shwenkfeldius, d)pilai+/da, Graecis, Andothiam Alberto dici opinatur, et supina parte totam cineream, prona albidam, partim dilute cinereo colore respersam, vertice punctulis nigris maculato, describit. Secundum eundem, nidum inter gramina rotundum suspendit. Ova Maio plaerumque quinque, aliquando septem, subviridia, punctis minutissimis varia, parit; eaque si digitis tangantur, non amplius fovet, sed relinquit.

ATRICAPILLA melagko/rufos et melanoke/falos Graecis, falso Gallinago ab Alberto M., ab aliis Guger Germanorum, qui capite quidem atro est, sed pectore rubet; a nonnullis avis Phoenicuro adeo similis, utnisi cauda differrent, quae illi rubea, huic cinerea est, vix digni possent, esse putatur. Arist. H. A. l. 9. c. 49. Plin. l. 10. H. N. c. 29. Scalig. ad H. A. Arist. l. 9. Quam vere Aristoteli et Plinio cum Sycalide, seu Ficedula, vel ut Scaligero placet Ficula et Ficilla eadem sit, et ineunte qautumno Ficedula, ab autumno protinus Atricapilla evadat, putetur; cum Schwe~kfeldius Atricapillam vere et autumno deprehenderit, Schwenkfeld. in Aviar. Siles. iudicandum relinquo. Aliquot earum exhibet Aldrovandus icones. Una capite, dorso, cauda, et remigibus alarum pennis tota nigra erat. Alterius vertex colorem castaneum gerebat. Tertia notabili macula supra rostrum in fronte notabatur. Quarta tota ex albo et nigro variabat. Schwenkfeldius Passere paulo minorem, vertice nigerrimo, collo dilute caeruleo, ventre albicante, podice subflavo, pedibus glaucis, unguiculis fuscis, esse scribit, et summae linguae acumine carere addit. In Anglia non habentur, si Turnero credimus, Nidificant in caveis arborum, et plura quam viginti ova ponunt, sed numero semper impari. Non tantum vermiculis, sed et sorbi Alpinae bacculis, vescuntur; imo et uvis inhiant. Unde Ampelides vocantur. Pullos tanta sedulitate alunt, ut in nido etiam pinguissimi Gell. Noct. Attic. l. 15. c. 8. exsistant. Optimae sunt in cibo autumno, propter alimentum tum in iis abundans. Phavorini temore negabant ullam avem praeter ficedulam totam comedi oportere. Dioscorides frequenter in cobo sumptas, visum acuere testatur.