PRAEFATIO ad LECTOREM.

MAgna est ut sapientiae, ita virtutis dignitas, magnaque pulchritudo, Lector benevole: eaque profecto tanta, ut si oculis formam ejus, et tanquam faciem cernere nobis liceret, mirabiles sui amores in animis nostris excitatura esset. Nam et propter hanc solam non raro eos, quos nunquam vidimus, vehementer et admiramur et colimus; adeoque magna ejus vis est, ut ea etiam in hoste posita nescio quomodo delectet, et quasi pleno ore laudetur. Quanquam vero oculorum sensus in homine acerrimus est, multo is tamen est obscurior et hebetior, quam ut species et pulchritudo illa virtutis ac sapientiae recte a quoquam cerni, nedum plane perspici queat, eoque non tam corporis, quam animi ipsius acies, intendenda est maxime, quae sola lumen ejus atque splendorem cernit atque suspicit, eosque admiratur inprimis ac colit, quos caeteris anteire virtute et sapientia judicat. Enim vero refert plurimum, si minus perfectam undique et absolutam, at leviter duntaxat adumbratam formam ceu effigiem sapientiae et virtutis, oculis quoquo modo intuendam contemplandamque proponere, bonorum et sapientium Virorum exemplis ac simulacris propositis, qua et ipsa animos Virorum bonorum honesto quodam gaudio compleri consentaneum est. Quam sane ad rem perficiendam, ut aliqua saltem ejus species oculis hominum exhibeatur, duo potissimum adminicula natura, vel ars ipsa potius, concessisse videtur, scripturam nimirum, et picturam, quarum illa aures, haec oculos hominum mirabiliter afficit, ut bene de Republica meritos Viros, quamvis mortuos, scripturae beneficio, quasi nobiscum adhuc loquentes audire, et imagines eorum contemplando, picturae ope, tanquam praesentes et vivos intueri et amplecti perpetuo nobis liceat: qua utraque re animos cum primis excitari et studio quodam incendi credibile est, non solum in audiendo legendoque, si quid pie recteque et sapienter ab his sactum sit, verum etiam in eorum, qui cum laude vixerunt, expressos vultus intuendo, a quibus tacite quodammodo ad similem virtutis et sapientiae laudem eos incitari, et ad facinora clara impelli, res ipsa testatur. Itaque apud omnes populos passim usu receptum fuisse videmus, ut eorum virtus perspecta foret in rebus honestis atque magnis, et qui bene de Republ. meriti, aut honore aliquo et imperio affecti essent, non modo laudes et vitae, sed statuae quoque et imagines publice exstarent, et ad posteritatem conservarentur, et hoc pacto eorum virtus et sapientia quasi in theatro et lumine publico, omnibus civibus intuenda, contemplandaque proponeretur; quorum exemplo praeclaro incitati alii, eam quoque magni facere ac colere in omni vita, et praeclaram nominis sui memoriam, rebus praeclare gestis, cum omni posteritate adaequare studerent: neque vero necesse est multa hoc loco ex veterum monumentis ejuscemodi colligere, quae in hoc genere doctrinae publicata et in medio sunt proposita, satis nobis esse poterit Musaeum illud Jovianum tot et tantorum heroum, non literis solum et doctrina, sed bellica laude illustrium, neque solum vivis verisque imaginibus, verum etiam elogiis utraque orationis forma exquisite conscriptis, ita praeclare instructum atque exornatum, ut nihil in hoc genere exstet perfectius atque absolutius. Cum quo non immerito comparatur et quod ad patriae dignitatem attinet, opus illud Iconum Theodori Bezae, ante seculum in lucem editum, in quo et ipso, praeter elogia elegantissima, conspiciuntur ejusdem generis Icones et effigies Virorum doctrina simul et pietate illustrium, Germaniae praesertim nostrae, et Galliae et Angliae, quorum praecipue ministerio partim bonarum literarum studia restituta, partim vera religio in variis orbis Christiani regionibus, patrum nostrorum memoria fuit instaurata: caeterum tam utrique huic operi sane elegantissimo atque pulcherrimo, quam etiam recentium authorum, proxime accedere videtur praesens istud opus typicum a Bernardo Jobino typographo Argentinense, magno studio, pari arte, nec minore sumptu adornatum, undique conquisitis virorum literis ingeniique monumentis illustrium, praesertim Germaniae nostrae, veris et ad vivum expressis imaginibus; in quo delineando inprimis pictore usus fuit Tobia Stimmero, inter primos suae aetatis summo atque perfectissimo, sicut praeclara ejus simulacra et opera in medio relicta, abunde contestantur: quod sane opus, quo perfectius atque absolutius in publicum prodiret, spirantes hasce mortuorum hominum effigies, sed per se tamen adhuc mutas, per Nic. Reusnerum JC. quasi animari, et sua potissimum voce loquaces eas reddi voluit, ut non modo eas intueri, sed et cum his nonnunquam consistere ac colloqui, et quoties luberet, in consultationem quodammodo venire liceret iis, quibus animum ab ista quasi pictura imaginibusque sapientiae ac virtutis, ad rem veritatemque traducere collibitum est; hancce ob causam primo singulis Iconibus singula apposuit disticha, et his deinde opposuit eorundem vitae et operae descriptiones breves quidem sed illustres, partim ex ipsorum monimentis, partim aliorum scriptis, Jovii praesertim et Bezae olim summatim compositas, nunc vero iterum cum sumptibus quam plurimis recusas et ab interitu vindicatas. En accipe igitur, benigne Lector collectionem istam Iconum demortuorum clarorum Virorum, qui literis et ingenii monimentis illustres; Germaniae praesertim nostrae inclaruerunt, quibus etiam intermixtos videbis nonnullos sectarum invidioso studio celebres, in quibus omnibus maxime fuit propositum, ne vel calumniose vel contumeliose in quenquam dictum aliquid opponeretur, ex quo ulli mortalium aliqua inde crearetur offensio; neque enim de religionis potissimum controversiis intempestive judicium ferre, hujus loci aut temporis esse putavimus, de his enim judicente alii, ad quos ea res pertinet; speramus autem vel plane potius confidimus opus hoc typicum denuo recusum et e tenebris quasi erutum, omnibus bonis et literarum amantibus non displiciturum; interim Vale optime Lector, et fruere.

Wezlariae 3. Calend. Aprilis, Anno Salutis Christianae M. DCC. XIX.