PRolixis M. T. Ampl. litteris vicem quam debebam, differri jussit tum multiplex occupatio, tum valetudo, quae prolixiores et meditationes et scriptiones aegre admittit. Rectius ego, quod aliorum scriptorum Censor aut Aristarchus nec velim esse utique, nec possim; sed mea potius curare me exiguitatis meae, qua doctrinam, qua ingenium, qua judicium, conscientia impellat, istā abstinuissem. Sed balbos plura loqui, Günterus olim scivit, nec falso. Imposterum tamen crimen hoc a me, quantum potest, cavebitur, praesertim quando aliorum res est. Nunc ad singula hisce, veniam tamen praefatus, respondeo, quamvis illubens hoc in negotium me immergam, gaudeamque in sinu, plura, quae volebam, superioribus non addidisse.

Codronchus fallitur et fallit, asserens Mantuanum anno aetatis 63. obiisse. Chronologis fidem do, anno 1516. obiisse ajentibus. Sunt argumenta non una, quae hoc firment. Inscripsit Fastos suos Leonidecimo, qui anno 1513. Julio II. successit. Quo anno omnia Baptistae, quae haberi poterant, Opera ab Ascensio edebantur. Fasti vero et multa alia scripta diversis annis post demum sunt promulgata. Natus autem est, aut anno 1444, quod Eteostichon et Chronologi fere omnes volunt: aut anno 1447. quod ego, imo ipse Mantuanus in vita sua, qui se sub Nicolao V. PP. natum ait, asserit; et Baleus, qui anno 1464 aetatis decimum octavum annum egisse scribit Lib. VI. de Actis Pontif. Rom. fol. 354. Eademque memini in Centuriarum ejus appendicibus, unde illa excerpta sunt, me legere. Dicit se Mantuanus quinqua genarium scribens praefationem Eclogarum anno 1498: dicit se sexagenarium versu 88. carminis in obitum P. Nevolarii, qui in annum 1508. aut praeter propter incidit. Quod Carmen cum in Editione Poematum omnium tum scriptorum, ab ipso Mantuano Bononiae in fol. 1502. procuratā, non compareat, ut nec in Volumine Poematum ab Ascensio anno 1507. excuso, ante hunc annum non videtur scriptum: Eos autem versus Joan. Brucherius allegans, Commentario in librum de Fortuna Gonzagae excuso anno 1513. fol. 135. b. ait, Mantuanum annos aliquot supra sexagenarium natum. Nec potest intelligere Medicus de Medico Fiaerā. Hic enim septuagenarium se profitetur poematum pag. 216. b. His versibus:

Quod ultimum ante Coenam (sic inscripsit librum aliquoties cum scholā Salernitanā editum, a se juniore adhuc contextum, post prorsus immutatum:) carmen anno 1522. scriptum puto, quo Adriano VI. Opera sua consecravit. Aliud autem carmen est proximum Aris Bapt. Mantuano positis, in quo hi versus pag. 208. b:

Quod carmen si anno 1516. scriptum est, quod conjicio, tempora ubique rite congruunt. Utri ergo potius credendum? Eteosticho, an ipsi Mantuano? Et quae caussa ipsi dissimulationis, si fallit? Schraderus per me sit, quod est: honori ejus nihil detractum eo. Aut vidit ipse hoc tumulo inscriptum, aut minus: si minus? potuit aeque falli ac alius. Sin ipsus vidit: potuit diu post saxo incisum fuisse ab iis, qui rem non tenuerunt. Sed mihi hoc futile obvenit. Ptolemaeum ne Spagnolum tam acrem Fratris adversus tot malevolos defensorem, tam generosae stirpis hominem, qui et ipse Eques auratus Principali familiā a Mantuano Principe donatus fuit (verba sunt Ascensii Comment. ad Epithal. Ptolemaei hujus) aut falsum annum et fraternis scriptis repugnantem et Zoilis materiam arrosionis, saxo insculpi passurum fuisse? tam simplici Monachi titulo, quasi fraterculus aliquis vilis fuisset Carmelitarum Prior generalis, Poetam aliquem familiae huic notum usurum? Haec cura mea si inutilis est, longe inutilior est omnis eorum opera, qui vitas Poetarum scripserunt, infinitis ejusmodi mendis et incertitudinibus scatentes. Ne plures nominem, vel Joh. Petri Lotichii Bibliothecam Poeticam mihi quis adeat. Hora nulla nunc hīc periit, nisi forte quae scribendis his impenditur.

Super Vettio, quod nuper dixi, nolo repetendo verbosior esse. Hoc addo. Primam Editionem Seldeni Barthius non habuit. Id facile perspicio ex notis ad marginem secundae, quae mecum est. Et quis omnes possit possidere et simul legere libros? Nec hoc is unquam de se jactavit. Facile igitur hoc ei condonemus. Quod vero Latinum et veterem putavit, conjectura id ductus fecit, quod aliter veritas ei non occurrerit. Potuit Camerarius editor confidentem ad hoc pronuntiandum reddidisse, cujus judicio semper multum is tribuit. Quod Scaligerum non attendit, potuit ejus memoriam diversa appellatio, dum alter Vestium, alter Vettium nominat, per longum temporis intervallum turbare, vel et diversos putare, alterum qui Graece scripsit, alterum qui Latine; Et res tamen non adeo liquida est de Interprete, quod Magn. T. Ampl. P. 693. fatetur prope, ipsamet Firmicum putans. Valeant igitur haec. Auscultare sane Seldenum non potuit, quem non viderat; nec repugnāsse Scaligero dixerim, quem tanti toties fecit. Cur credam, quae necdum viderim, hoc adigit. Quas notas libris suis adscripsit, eas Adversariis suis omnes et singulas intulisse scio. Quare licet Adversaria integra non pellegerim, sed saltuatim evolverim, Capitum tamen contenta, ut plurimum teneo; hinc non difficile imaginatu et creditu quid insit, obvenit.

De Charisio verba Barthii aliter interpretabitur nemo, nisi qui Barthii mentem non percipit. Ipsam Auctoris fidem appello. Quilibet enim suorum verborum optimus interpres. Neque vox Ille a Magnif. T. Ampl. erat omittenda. Negligenter tamen illam Periodum contexit, vel ad marginem, pro more, interpolavit. Videbimus rem. Barthius ait, se habere Epitomen Aristotelis librorum ad Nicom. scriptam, tributam a librario Charisio cuipiam; at nescire sese, an illi ipsi Charisio, quem Rhetorem Rutilius Lupus citet. Quod vero litterae ita essent exesae, ut non potuerit liquido dignoscere, utrum Charisii, an Chalisii nomen scriptura praeferat; suspicatur, hanc Epitomen Chalcidii esse posse. Hoc erat ejus. At Magn. T. Ampl. ait, Barthium nescivisse Charisium priscum Rhetorem, Rut. Lupo laudatum, hoc nomine fuisse. Quae prorsus alia res est, nec Barthio hoc loci in mentem venit. Adversativa meum , non excludit. Parco puerili et supervacaneā operā addere structuram sermonis. Nemini enim reor haec non esse perspicua. Infiniti loci in Scriptis Barthii meam explicationem probabunt. Facessat igitur ulterius garrulium. Tamen ne Barthium divum faciam, quid errārit, non celabo. Putavit laudatum a Rutilio Lupo Charisium veteriorem Latinum esse Scriptorem, non Graecum, et dubitavit an hoc Comp. Ethices ejus sit. Hoc dubium ei fuerat eximendum: quod est, utrum Ethica illa sit Charisii Rhetoris, an alterius Charisii, aut adeo Chalcidii.

Barthii nescientia e Svida sanari non potest nec debet, quia talis non est. Quomodo enim nesciat, quid Svida dixertt, qui Svidae locum in scriptā ad oram Prodromi notā manifeste indicat? In Adversariis, quod inspecturo Prodromum nihil hācce indicinā is esse sciret opus, brevibus saltem innuit; nec postea, quod M. T. Ampl. ait, in Svida reperit; sed ante edita Adversaria margini adscripserat, ut caeterae notae omnes, eodem calamo exaratae et tempore jam in anno 1617. editis Analectis Swartii comparent. Illa ex Anthologiā, si adderent Variae Lectiones, supersedissem monitione.

Barthii judicium de Britone, qui minus sanum dicit, et alia Britonis loca de Lucano eum non observāsse exinde concludit, injurius in eum nescio annon dicatur. Ibi enim Barthius de versibus Britonis, qui initio Philippidos habentur, loquitur; in quibus Statii elogium tale habetur, qui tam sapido Thebaida carmime scripsit: quale de Lucano aut alio Poeta eo ipso in loco non protulit. Et cum totum Barthii caput de Statio sit, quo judicio voluisset adducere Britonis ex fine operis illa; digna quibus studeat Sophocles vel Ibera poesis? Qvae nihil sane de Statio tinniunt. Ruit hinc et illa conclufio: Multos et majorum operum scriptores vix paucis locis allegat. Ergo non integros legit, sed similis est Calliphani etc. Uno enim Adversariorum Tomo omnia includi non potuerunt, nec singula uno tempore tum lectiooni tum memoriae sunt obvia. Sequentur in altero tertioque Tomo. Dabo, licet plura valerem, duo tantum exempla. Quantillum est quod ad Scriptores Historiae Augustae notavit? Ergo non legit? At distulit in 2. et 3. Tomum, unde superioribus annis per meum Amicum quendam Witebergae jam agentem exscribi in satis crassum volumen ea omnia fecit, quae post Casaubonum et Salmas. in eos observavit. Günterum Poetam cum notis marginalibus totum jam olim oppleverat, nondum tamen in tres illos Tomos, praeter quae in Librum animadvertit, omnia exscripsit. Totus autem centesimus octogesimus liber Adversariorum libro Günteri secundo dicatus est; his verbis incipiens, quae exscribam, ut Garrulitati meae, nec minus fidei, satisfaciam: Günterum Germanicae stirpis et nominis scriptorem, Poetam sequiorum omnium longe praestantissimum, recensere exorsi, ad librum ejus secundum progressi sumus, etc. Tragoedias Senecae quod spectat. quī Brito suo seculo trium diversorum autorum esse scire valuit, quod majores nostri ignorārunt ante Scaligeros, Heinsios et caeteros Heroes exortos? Fasciculum vero Tragoediarum illum Britonem ipsum non vidisse, aeque nullo idoneo testimonio asserentes adstruere poterunt, quam illi qui asserunt vidisse.

Quod dixi, Barthium libellum physicalium virtutum Kyranno non asscribere, sc. de sua sententia, non inepte, quia vere et ex re ipsa, dixi. Nec malignitatem trahunt mea verba; potius traherent, si auctoris mentem perverterem. Ait col. 542. Graeculum illum quisquis fuerit, nomina Arabum et AEgyptiorum, Persarumque accersivisse, Regemque Ceramidam aut Kyrannin Opusculo suo, ut commendabilius redderet, autorem dedisse. Se vero facile colligere autorem esse Monachum Constantinopolitanum, (Ergo non Kyrannum). Haec verba docent, etiamsi bis in eo capite Kyrannidem vel Cyrannum appellitārit, consuetudinem hominum incerta certo aliquo usitatogue vocabulo nominantium secutum, eum ex Graeculi potius illius captu ac mente, quam suā, ita vocāsse. Uti non semel in Adversariis. Sit hic (vel ille) Autor hoc nomine. Dabimus illi interim hoc nomen. etc. Neque enim quicquam in toto capite profert, quo doceat Kyrannum esse autorem. Quid quod capitis refragantur Lemmata? Ergo quis de eo hoc affirmet? Quod alii Kyranno asscripserint, nihil ad hoc caput. Procul a me ampullae sint illae, nec Barthium tam fallere quam falli nescire unquam asserui. Meae enim litterae et libri contrarium demonstrabunt. Iis tamen locis, quibus sententia ejus non recte percepta aliovorsum torquetur, veritate jubente aliter non possum, quin, quantum viriculae sinunt, defendam: Et puto, eum, si velit, longe me scitius fortiusque id posse facere. Sed regeret M. T. Ampl. Ille debebat, quod ego feci, addere : Cyranni liber qvem vocant. Id ajo expectandum ab eo qui novennali cura amussitatum aliquod et exactum opus in lucem stiturus sit, nescio an ab Adversariorum, ut nomen cluit, scriptore.

NOndum autem finis ? De anno LXIII. Spagnoli Carmelitae pax Tibi. Est LXXIII. Isto etiam Vossius obiit, teste Fr. Junio praef. in ejus de 4. artibus popularibus librum. Sane hunc exprimere debuit homo meus. Ille vero qui ao. aet. 63. obiisse narratur a Codroncho, est Job. Bapt. Montanus Veronensis, Prof. Patavinus. Hujus nomen in Mantuani converterat non autor, sed typographus Coloniensis, Maz Smiz. Sive ao. 1516. sive 1517. obiisse Poetam monachum dicamus, parum id refert. In talibus spinosum esse, cui quaeso bono? Schradero ut minus adcredam quam Tibi, nondum persuasisti, nec persuadebis. Nescis quid spectārit Ptolemaeus frater, (ita enim soles argutari, ut elabi quoquo possis) qui permiserit ista sic saxo incidi. Coenam Fiaerae jam quartum mihi nominas: Itane obliviosus es; an inculcare mihi volebas quod nescire putabas? Habeo autem eam editam cum Placotomi Comm. in Eob. l. de tuenda sanit. de naturis et viribus cerevisiae, Strabi hortulo etc. ao. 1560. ed. Francof. Eam quoque laudat Aldrovandus in Ornitholog. ubi de ovis. De Vettio Valente omnino falsus fuit Barthius; nec negas; Hoc volui; nec de occasionibus quibus in errorem ductus fuerit sollicitus sum; Tu, qui in eas in quiris, fortasse fingis quasdam, quae nullae sunt, et cum ungvem in ulcere diutius habes, injurius es in patronum. Neque vero, si vel Firmico tribuam istud fragmentum, vera erit B. dictatura de Latino, optimo, prisco scriptore. Quod eum turbatum a diversa adpellatione putas, eo imperitiam rerum Rom. ei imprudens objicis. Ego non existimem, ante 30. annos ita simplicem fuisse ut Vettios, Vectios, et Vestios eandem gentem inter Romanas fuisse ignoraverit. Quid Camerarius eum seducere potuit, qui Latinum edidit; an Latine scriptus, an versus e Graeco, non addidit? Hujus modestiam si imitatus fuisset Barthius, non pronunciasset de re incognita adeo confidenter: quod nemo excuset nisi parasitaster maximus. De Charisio eadem res est; Fateris negligenter eam peviodum contexuisse; ferat igitur quod ex ejus verbis negligenter positis intelligentes colligunt. Sane e verbis mentem adprehendimus; neque licet contra structuram verborum venari, et jactare sensum; quam sapientiae speciem, nisi potius est, video Tibi esse familiarem; sed abhorreo. Construat quisquis paedotribarum voluerit, hanc, Charisius rhetor priscus laudatur a R. Lupo l. 1. Nescio an Charisius ille sit; Ego tamen. Nihil extundet aliud, quam dicere B. quem Charisium Lupus citat, se nescire an Charisius ille sit. Molestissimum mihi accidit tot verba fundere perdereque de re manifestissima. Refinge prius jacentem a tot annis. periodum, et exibit quod vis: h. e. lectores, et viceris Quod de Graeco rhetore Charisio dicis, jam ante dixeram ego; nominaram enim Atticum, Demochari Athen, coaevum; ejus quaaedam Menandro tributa, utique Graeco; quod B. Latinusne an Graecus fuerit dubitasse ais, mecum facis; nam et hoc accusavi egoquod Graecusqui fuerat, eum inter Latinos, quia a Latino rhetore laudatus, habuerit. De errore Tui circa Cyrum Poetam est Extat error ille; nescient a est, licet neges e Svida sananda. Dixe. praeter illam Cyri apud Evagrium mentionem nescire se an quidquam aliud supersit. Ego et nominari eum apud Svidam, et ejus quaedam superesse in anthologio probabam etiam in Varia; E. nescivit, vel, si ita vis, oblitus est (hoc enim fortasse putas humamus) quod ex anthol et Svida suggessi. Nisi lolio semper victitares, potuisti p. 561. legere libros et titulos anthol. citatos; et inepta igitur excusatio tua; Illa ex anthologia, si adderent Variae Lectiones, supersedissem monitione. Addiderunt enim; sed tu tuendum B. tibi sumseras; quare etiam quod legeras in Variis, legisse dissimulas. Brito. inquit B. cum Papinium prolixe laudarit initio Philippidos, nim. 1. de Lucano contentus est dixisse, famae L. amator. Ego vero ostendo saepissime eum imitatum esse, ipso nomine bis terve laudare, autoritatem ejus suis versibus interponere? non ergo illud tantum, sed multa alia de Lucano dixit et sensit; quod cum verissimum sit, et apud ipsum Britonem legere possis, saltem garrire desinas. Verba Barthii, hoc tantum de Lucano, non admittunt tuam restrictionem, hoc in loco, h. e. initio Philippidos. Quam omnia sursum deorsum vertis, ne incogitantia aliqua, oblivio, vel error de Barthioconcipi possit? et fuit homo tamen; quod ab eo removere nescio cujus esse dicam. De 2. et 3. Tomo Adversar, crambe quinquies a te cocta adpositaque, dudum Tibi responsum est, et recte me adprobasse id, quod familiaris quidam meus inde, quia nullam praeterea de Lucano a Britone factam mentionem putasset Tuus, collegerat; Et stat igitur conclusio quam Turuere volebas. Loquebamur de B. qualis ante annos XXX. erat, et qualis videri volebat, hodie, scimus, alius est, legit et commentatus est totum Britonem, totum Guntherum, historiae Aug. scriptores omnes; in numerato habet Platomem, Aristotelem , omnes quae usquam sunt bibliothecas; quid vis ut praeterea tribuam huic librorum heluoni? De Cyrano habito a B. pro vero nomine scriptoris ne obmutesceres, hoc tibi sapiens excidit; ab Advers. scriptore non expectari ut exacte de eo sententiam perscriberet; hoc alius operae esse. Atqui Adversariorum scriptor hoc fecit in aliis: et est istud Critici Philologique; E. quia non fecit in Cyranno . Exploseram et hoc et similia alia in peculiari epistola ad quam nihil respondebas; huc ervand erant ejusmodi triarii, sed faenei et male forte genus In Adversariis igitur quicquid in buccam venerit perscribere licebit, sine dispectu? Et adversaria igitur omnia non aestimem pluris, quam centones tumultuarios rhapsodrum. Quo magis varia haec sunt adversaria, eo facilius titulo suo satisfactura videantur. Exeat vero illo contentus, qui majora in libro quaerit, quam frontispicium promittit. Autorem vero Kuranidon esse monachum Cpolit. quod autore B. dicis, falsum est per ea quae p. 7. ex Olympiodoro Cod. mscr. Chemicor. veterum legere, si vis, potes. Christianusne adeo impias nugas et vanitates magicas tradiderit? Aliquid adsuisse Graeculos non negem. Ipsa enim pagani scriptoris est. Quia B. Protevangelium alicubi putidum impiumque figmentum monachi adpellat; alibi historiam; quid inde colligam, nisi sibi contradicere vel oblitum esse alterutrius; tertium non datur nisi apud vos historiae et figmenta habentur pro iisdem. Tibi autem, ne sibi contradixerit, ne cujus oblitus fuerit, alia res est. Alius error est, si nescis. Qui enim figmentum habet pro historia, nonne errat? admorserit non referet inter soloecismos nisi scurra et ineptus literio. Esse id praeteriti duplici terminatione, probare possum e Gellio: et cur mordico et. morsico dixere veteres, nisi quia admordi et admorsi diceretur? nemo dixit. Audiamus Camertem, ais: Eum igitur Tu quoque; non enim favet Tibi, sed negat quod Tu adfirmaveras: enim appellat . De eo quod sileant Grammatici, et quod exemplum probati autoris non detur, id mihi videtur sufficere, ut negem unquam inter Graeca verba fuisse. In Epiphanio nondum reperisti filium; quid ergo patrem tibi fingis? Imo patrem monstra prius, tum filios videbimus: neutrum potes. Considera quid de Epiphanii lectione divinaverim: id non est ita rejiculum; adde censuram de ejus hellenismo quam tulit Casavb. Exerc. ad Baron. annal. Vis non et hoc tamen habet uti legit Cas. ad Athen. l. 3. c. 19. ad primam contractorum, ad primam simpl. pertinere dictas solus: mihi et Jonice prolatum , primae simplicium est: vel Vocativus, apud Athenaeum hoc probat. Deinde voculam cum una nec mutato genere diversis declinationibus subjici nemo technicorum docuit. H in verbalibus , cur non arguat verbum annon conjugas est , diphthongo in simplicem versa.

De ramenta in genere neutro usurpato a Plin. Val. locum Tibi describam vis. Atqui jam adscripsi e l. 4. c. 35: ramemta illiniuntur: in quo Tuus aliquid nove dici perperam dixerit. Incidere potuit ista emendatio Barthio, ais; non autem incidit; incidit mihi; quid litigas? Concluderes etiam, potuit videre errores suos, et emendare: E. de erroribus suis non est monendus vel monetur frustra. Argutum vero enthymema, quo quivis error, quaevis ignorantia excusetur !

De avcae, quatenus generis adpellatio est, etymo pene adsentio Tibi propter Glossas, si fidendum ipsis, quae avcam exponunt: Vossius Philoxeno avtori tribuit: male Elmenh. Qua speciem significat, concedes mihi. Responde autem iis, quae pro hac sententia opposui Tibi; non licet ita subterfugere. Inquis, si a Graeco est, cur abjicitur N finale? An vero hoc primum docendus es, transponi, addi, abjici in vocabulis ex alienis linguis desumtis literas? Ex fecere famulus: e muscerda; laxare: e , anas. Abjecerunt Latini Italique N e vocula Dorica, quia suae līnguae terminatio non esset. Displicet Tibi deductio ravcidus a ravcus. Scio placere Tibi tua, et fortasse nimium, etiam falsa. Atqui ego ravcus a ravcidus deduxi: ravcidus a ravceo: ā quo ravcis, ravcedo. Placet ideo hoc mihi, quod similia multa, e quibus formata bisyllaba, ejectā syllabā ID: noveram. Hanc syllabam igitur in bisyllabis abesse, non CI in ravcidus, non NI in canidus, uti putas, cogita. Ravcidus rectum esse docuerit ravciditas, quod contracte est ravcitas, utrumque familiare scriptoribus medicis vocabulum; ita a ravio, ravis, ravidus, raviditas, et contracte ravitas. Rectum etiam Canidus. Notae Tironis f. 128: Canus. Canities. Canitudo. Canescit. Canidus. Nunc tui Avicus quem avtorem mihi das? quem avcus? At pauca sunt, inquis, in IDUS; in US quae desinunt, infinita sunt. Quid vero tum? Scire debebas, non omnia in US ex istis contracta esse; non hoc dixi: sed descendere multa talia aliunde, ā Verbis, a Nominibus; a quo enim Verbo derivabis nimfidus, limfidus, lippidus? Imo plura sunt quam teris. Novi, qui ejus formae vocabula deducant a bisyllabis; ea est: sic a limpus, limpidus, limpiditas: (Tuauderes e Graecō Latinum limpeo vel limpo fingere, ut ab hoc derives nomina:) e miccus, miccidus. Paradoxum tuum, verba tantum esse radices, nulla Nomina, multis exceptionibus tamen munire oportebit; Credo, si verba fingas quaecunque volueris, quod non ob unam causam facere (mallem omittere) ais, procedere. Itane ludificaberis; ut somnia tua valeant, et sint verorum thematum loco, quaecunque fingis, eruditos? Satis regnarunt Grammatici: pugnarunt satis elementarii Lapithae: jam compescet eos et futilitatem eorum omnem unus tuus Radic-Indagatorculus profligabit: Non improbo studium tuum; sed ut modum tenere discas in sanctionibus Grammaticalibus pangendis, moneo nimium enim calore confidentiae, qui ex here ditate patroni sibi suppetit, properas pronunciare. AEmidus formatum esse ex oedimus satis verosimile feci; Quod opponis, originationem ejusmodi Latinae L. esse insolentem, id vero nihil est. Cogita semibarbarorum hanc voculam esse, qui nihil sibi non licere putarunt in flectendis ad suum idioma, nisi plura potius sunt pro regionum diversitate, Graecis. Non curarunt hoc genus veram analogiae rationem, quam Tu urges, sed omnes usu suo Graecismi et Latinitatis leges migrarunt. Piget exempla congerere hujus sinisteritatis; en pauca: Dixere epigozotum, obtistrotum, opassum, policata, teretrix, tragitipinum, nevfresis; pro sive : quidni igitur ex formarint aemida? Vides, quam e lectione semibarbarorum, ad quam Rhyakinum etiam p. 544. extimula vi, sed qui beneficium hoc calcibus, sputis et sannis rependit, utilitatem capere possis. Verba aemere et nec Graeci nec Latini agnoscunt; et non necessaria sunt entia; Tibi igitur retineto. aemulari, cujus etymon non sine insultatione me poscebas, ipsum est; nec tentanda via alia scruposa et spinosa, et quae in praerupta tandem licentiosarum Grammaticationum deducat. pro nihil facit ad est enim quod ex eodem Lexici loco discere poteras, formatum abjecta initiali e quod . Qui ab deducat, nec is quidquam peccaverit, : mutaetiones literarum insvetas, quas Tu cavsaris, nullas video; nam I tantum mutatur in V, quod omnino licitum; de adspiratione et geminata litera a nihi curae, fecere Latini supparum: a , maersupium, quidni ergo ab aemulari? Hoc etiam inter arcana tua et esse deprehendo, sciscitando elicere, non quae discere cupias, sed quae patere possint tuis Discursibus et sensiculis, qui multa deinceps fatigatione discutiendi sint. Labore nullo malta quaerere ex Te poteram, ad quae Tu mihi sine prolixa meditatione et oratione non responderis. Sane parum comiter excepisti humanitatem et promtitudinem meam per titeras tecum colloquendi, et quaesitis tuis satis faciendi; de qua fere dolendi cavsam nunc habeo, cum de avsteritate mearum queri incipis. Contra falsa pertinaciter defendenes non agi potest sine aliqua animi commotione; et tamen de vocibus, si quae Te fortassis pungunt, hoc (cias, feveriorem videri orationem meam quam est animus. Pone servilem istum spiritum, qui facit, ut nemini literatorum quicquam credas praeterquam B. et patere quod de ejus studris sine ulla ejus injuria sentimus libere proferri. Neque enim solus Ego sum cui immanitas illa vestrae persuasionis intolerabilis accidit: Videbis propediem Observatorum in Scriptoribus Eccle fiasticis libellum avtoris in Belgio non Belgae, quem hominis ortu et scriptis nobilis, helluonis librorum judicio, de Hegesippo inprimis et aliis oppositum dudum scivi. . Verbum Incandidare pro simplice est apud Firmian. de err. pr. rel c. 28. Tremidare: Gl. Latino-Germ. Tremor, bidmung. Tremidus, bidmändig. Tremere, Tremidare, bidmen. Intimidare. pro terrere utitur Carolus Molin. ad consvetud. Paris. §. 76. no. 20. Acidare, acetare, saur machen: d. Gl. It. Humidare neztsen. Fluidari est ap. Cael. 5. tard. c. 11. Sordidare apud Hieron, Pro oem l. 3. Comm. in Ep. ad Gal. et Sidon. l. 7. ep. 9. Turbidare apud eundem l. 6 ep. 2. Codex membranaceus quem laudas quas, praeterquam D. Sebastiani, vitas continet? Baronius in martyr. Rom. plura exemplaria Latina vitae S. Sebastiani a Metaphraste scriptae haberi Romae dicit: e Surio et Mosandro ejusdem meminit Vossius. Initium et finem vitae hujus, tum etiam Codios ipsius, enota mihi: Item versionis Eroticōn Evstathii a Gaulmino factae: suspicor enim versionem eorum quam habeo Lugdunens. anonymi, eandem esse. Pro commodatis mihi libris ago gratias; Eos hoc latore recipis. Scriptores rerum Sicularum, et Novi Orbis tui iidem sunt cum meis. Barthemam et Vartomannum me pro uno scriptore habere Index VII. ostenderit, licet typographus p. 133. unici vocabuli trajectu rem paulum intricaverit. Procli in Ptol. paraphrasin cum vers. Leonis Allatii. Lugd. Bat. editam habeo. Bene Vale, mi optime DAUMI et Salve. Altenb. 5. Mal. 1651.

Dixeram, Herodiani erotica nos ignorare, nec avsus tamen: tum nomen ejus apud Theodorum Pr. dispungere. Tu vero quid eliciendae alterius sententiae causa Helio dorum pro eo ad me nominare voluisti, si eum illi substitui non posse, quod nunc prae te fers, putabas? Turbidi ingenii ista sunt et desultorii. Herodianus vel Erotianus alquis quin libellum Cupidinarium scripserit nihil absurdi est, cum eum a Theodoro Pr. nominari sciamus. Sin Herodianus adeo suspectus, legito, si vis, Hero-Leandri et Musaei Poemation significari intellige. Habes alteram sententiam, quam eliciendam putabas.

Observata mihi sunt apud avtores Latinos, granata, granatum: intyba, intybum: spica, spicum: praestigia, praestigium: vertebra, vertebrum: crusta, crustum: catapotia, catapotium: buccella, buccellum: alimonia, alimonium: parcimonia, parcimonium: aluta, alutum: membrana, membranum: tracta, tractum: pascua, pascuum: caverna, cavernum: strata, stratum: palma, palmum: esseda, essedum: palaestra, palaestrum: fluenta, fluentum: (fluentus est apud Appul.) Item pluralia, arteriae, arteria: squibalae, squibala: armentae, armeta.

LIteras KL. Maji datas cum acciperem non poteram vel ex iis, vel ex latore earum cognoscere, an meae die ultima Aprili scriptae recte fuissent Ampliss. T. Magnis. exhibitae. Interim, dum id rescisco, paucis ad istas. Non opus fuisse puto, ut ostenderem, cujusnam Aviani testimonio usus foret Glossator Isidorus; nec emim Varia Lectiones id volebant, quae ajunt duntaxat nullum antiquorum auctorum Aviani nomine fuisse. Aliquos autem fuisse, volebant literae meae, verba illa aliter non capientis. Sed ecquis ille fuerit, mihi nondum liquet. Forte inquisituris aliquando patebit. Glossarum illa farrago non ubique ex optimis aevi Scriptoribus congesta est. Et Titiani sub stitutio scripturae Aviani non usque adeo ab initio conformis apparebat. In loco Capellae mendum calami est auro pro astro praecipitantis. Greges in altero loco si servabimus, per caulas lecturi caulis; non tamen enormi in syllabarum modulum peccato Capellam liberabimus, quod ego attendebam. Candentes segetes apud Hieron. pessime interpretatus est Barthius, Claudiani locum huc nihil facientem in animo habens. Reinesiana explicatione ne veritas ipsa veriorem proferet. Barthium tueri nolui de voce Salvare apud Plinium, praesertim cum nescirem, quid antea. ibi legeretur, Occasionem tantum quaesivi, aliquid de eo memorandi; cum illud Verbum a plerisque repudietur, Servare, dubilo an aequipollenti, retento in vicem hujus, quasi meliori; ut et sic materia forte nasceretur aliquid de eo cognoscendi ulterius. Ad exempla autem objecta sic respondeo; Non sequi, ut quia Salvere et Salvare dici pronuncio, continuo etiam dicatur Frigare, Calare, Splendare, Livare, Madare. Multa ejusmodi multae Linguae habent, et active et neutrali signficatu diversim flexa, non tamen Analogia per omnia Exempla procedit. Habet hoc Latina Lingua, (imo et aliae) ut, si in uno deducendi modo deficiat, in altero defectum tamen suppleat ut plurimum: v. g. pro his dicimus Frigidare, Calidare, Splendidare, Lividare, Madidare; a Frigidus, Calidus, etc. At non dicimus Salvidare, nec Salvidus. Quia. Salvere et Salvus usui cessere. (Ergo eo melius Salvare, illo deficiente;) ut nec Fugidare, sed potius Fugare. Sic a Timere, non provenit Timax; dicimus tamen Timidus. Ab Audere, non Audidus, tamen. Audax. Sic e Caedere gignitur Caedes, non vero Caedor. At ab Amare, Amor, non Ames: quod Exemplis pluribus ut probem, opus esse non reor. Fiet id alibi. Aliquando etiam abundat, ut in Gravare, Gravidare; Succare, Succidare; Fumare, Fumidare; Gelare, Gelidare; Liquare, Liquidare; Turbare, Turbidare; Vivare, Vividare. Vocum Gravere et Succere auctoritatc destituor, quam rogo. Verbum Salvare apud Rob. Stephanum e vett. Exemplaribus Ciceronis et Quintiliani profertur, quod correctae tamen Editiones expulerunt, surrogato Servare in ejus locum. Quis praestet an recte? Sic Jupiter Salvator in inscript. e Grutero a Pontano in Atticis Bellariis producta, legitur. Apud Patres vero creberrimum est. Quaerimus autem an Patres nihil praeterea legerint bonorum et classicorum Auctorum, quam quod nos? et an deperditos nobis libros etiam ipsi non habuerint? Item, an finxerint omnes voces, quas ipsi habent in Rob. Steph. vel potius antiquis Ethnicis hodieque superstitibus non inveniundas? Praeterea an in amissis illis Scriptoribus nihil amplius, quam quod nobis superest, vocum exstiterit? denique an Analogia et Harmonia Linguarum, cum usu genuino collata, prorsus sit rejicula, nec Judicis locum aliquando in ejusmodi controversiis queat tueri? Caeterum significatio nem quod spectat, cum Salvus et sanum vel sospitem signet, et Salus aeque ad corporis curam incolum tatemque pertineat, atque ad animae, vel unico Ciceronis illo de Arusp. respons. inclarante: Qui medicis suis non ad salutem, sed ad necem utitur: Cur Salvari pro medicamentis curari non jure optimo maximo queat usurpari, praesertim a Scriptore degenerantis aevi? Plinii Val. locus sane ambiguus in utram vis partem trahi potest: Sed in eo tamen emendando et intelligendo sequar potius, quo aurigatur Plinius major. Haec, ut incidebant, nescio an satis cogiate; quae si scirem molestiam ullam M. T. Ampl paritura, libentissime quasi omnibus abstinerem in perpetuum; jucundius et tutius officiolis meis qualibuscunque ei inserviturus. Cogitarem tamen vetus illud: (alii ; nisi, nescio quī, mea potius negligam et oderim, quam amem; cum fatum virorum in talibus literis magnorum animum meum subit. Ad plura nunc otii prorsus nihil reliqvum. Opt. vale, Honoratissime Dne, Maecenas et Affinis et Salve. Cygn. d. 9. Maji 1651.

P. S. Apud Nonnum Paraphr. in Joann. c. 15. v. 19. legitur: , etc. Ibi Job. Hartungus Dec. 2. cap. 2. §. 12. Tomo 2 Th. Crit. p. 672. et Nicolaus Abrahamius p. 68. Not. ad Nonnum emendant: . Sed quid illud Theophrasti de Plantis l. 8. c. 7: ? Et num huc Festi illud aliquid facit: Pennatas impennatasque agnas, in Saliari carmine spicas significat cum aristis, et alias sine aristis agnas novas volunt intelligi. De quo Fruterius eodem Tomo Grute Critico, p. 819.

MAgnifice, Ampliss. et Excell. me REINESI, Domine, Evergeta et Affinis aeternum honorande, ac magni aestimande! Literas M. T. A. is, IX. KL. Febr. demum accepi. Voto M. T. A. mihi facto addat pondus Omnipotens Salutis et Felicitatis nostrae Curio; cujus faventiā laetificabile reciproci affectus mei ac Voti M. T. A. in femet experiatur explementum! Ablego jam desideratum Cetovicum, et vicissim, nisi grave est, Medicos Stephani exspecto. Illi inserui remissas Gronovii litteras, pro qvarum, ut et Carminum simul adjectorum, communicatione gratias ago prolixas. Dici non potest, qvantopere placuerint. Super consilio vero ejus qvam sui gavisus! Id ipsum sane erat, qvod et ego volebam, nescio tamen an eloqventer satis: Vix enim puto, qvod mente conceperam, verborum enunciatus potuisse asseqvi Circa Euphormionis Satiricon qvid delirent illi correctores, mihi non constat, nec capio. Scioppii vero Judicium, quale sit, perlibenter cognoscerem. De Claudiano Heinsii, qvid meus Amicus senserit, peculiari schedae inscripsi. Ejus Poemata nondum usurpavi oculis. Apicii diversas illas Editiones conferre hactenus nullo modo potui, infinitis aliis impeditus, nec ante veris forte aesisqve clementiam operi accingar. Utraqve Editio hujus, ut et Sexti Placiti, Bibliothecae publicae inest. Apicium tamen Humelbergii et ipsus possideo: Sextum autem describi feci cum Ant. Musae de tuenda valetudine libello ex Toriniano Codice. Velim Caput aliqvod diversitatibus harum Editionum in Variis dari. Cui rei libros vel suppeditando vel conferendo opem lubens feram. Placitum Torini nec Barthium habuisse puto. Certe non habuit ante I. Tomi Adv. publicationem Super S. Aviti viscere non pugnabimus. Placet enim utiqve prae illo, femine. Nec legis pediae adeo observans is est, ut qvi nec bis produxerit l. 3. v. 261. et 310. in Edit. qvidem Müliugii et Sirmondi, ne alia adducam: Hoc tamen, qvod me movet, utiliter forte annoto, viscere non esse a cerebro Gagnejano; sed haesisse longe ante in MS. tis Zehneri ac Sirmondi; ut et priema Mülingii Editione anni 1570, qvam habeo et cum Sirmondiana integram contuli, forte et in subsecuta Coloniensi, ex qva certe Zehnerus adducit: pessimā tamen fide nobiscum agens (nescio an alienis oculis et sinistre collocatae industriae confisus) dum qvae in Argent. Editione sunt, Coloniensis esse dicit, et ut plurimum vice versa. Unde omnia ejus adnotamenta exigui sunt pretii, quia confusa et fidei sublestae. De Gagnejanā promulgatione, quid Zehnerus in praefatione scribat, in propatulo est: Addidi ego nunc, qvae Sirmondus in Notis: non ingrata spero futura, ob libri maximam his terrarum oris raritatem. Gronovii praeter Obs. dictas nihil habeo, neque vidi. Statium ejus a Barthio exspecto, qui Lipsiā nunc abest. Ad eas Obses. nihil nunc annoto. Versatur enim libellus in amici cujusdam manibus. Etiam proiis, quae M. T. A. mecum communicare voluit, gratas gratias memimero, utqve Ea pergat de locupletissimo et stupendo Eruditionis suae penu ulterius collocupletare meam penuriam, obnixe rogo. Campani vitam Michael Fernus Mediolanensis scripsit praefixam Campani Opetibus in folio, et in 4to cum aliorum Doctorum vitis, editam Francof. 1536. Siglae illae E. V. O. V. A. E. compendium sunt duarum vocum sEclllOrUm Am En. In quibus doxologiae illius ultimis dictionibus discrimen tonorum Musicorum, sive, ut vocant, intonationum recumbit. Nam qvo Tono Musico Psalmus aliqvis, sive Mariae aut Zachariae Cantica sint canenda, clausula illa seorsim cum his siglis subscriptis ad Cantilenarum finem posita, indicat. Exempla in Musicis Glareani, Fabri, Lossii et infinitorum aliorum abunde suppetunt. Punicani lecti sunt apud Val. Maximum l. 7. c. 5. n. 1. quod Exemplum caeteris adjiciendum nun incidit. Sic decimi fluctus et decumani. Medius et Medianus, qvi in medio est, apud Vitruv. l. 3. c. 1. 2. et ult. Vocum Pagicus et Paganicanus defit mihi Austoritas, eā beari opto. To fictor Claudiana sententiae non inconveniens vox, licet hac notione alibi nondum observārim. . Fictus pro simulato freqvens est. Qvid vero sunt ficti et factiosi consules apub Huntindon. l. 8. Hist. fol. 391. Tomo l. Anglic.? Mandare pro nunciare, sive signi sicare, est etiam apud Lamb. Schaffnab. T. 1. Pistorii p. 179. Fulcherium Carnot. cap. 3. Hist. Palaest. Saxonem Gram. l. 5. p. 84. Edit. Stephan. Baldricum Dolensem l. 2. c. 23. H. Pal. Gallum Confess. c. 22. ad qvem Barthius p. 114. ut et Colvenerius videndus ad Flodoardum etc. Forte et apub Gul. Tyrium l. 12. c. 9. Sic Remandare, phrasi Gallica, de qvo Cerda cap. 132. Adv. fol. 279. Voss. p. 737. de vitiis serm. In Claudiani libro 1. de Raptu v. 145. cum Barthio malim legere: Nunc illam, sociae raptam, tellure trisulcā Opponit natura mari. Ibid. l. 3. v. 28. in qvid et distinctione interrogatoria prorsus cum Heinsio corrigente non facio. Plana est Lectio vetus, modo recte interpungatur. h. m.

Placuit populos impellere stimulis sollicitae vitae, ut ne seges sponte grandesceret, sed ut egestas provocet segnes animos. ubi grandesceret, pro grandescat dixit. Est vero is Claudiani liber omnium maxime ab ipso Auctore morte praevento inemendatus adhuc. Dum haec scribo, Auriaco Frisiae Orientalis nostri Graevii advolant Litterae, qui M. T. A. pl. salvere jubet, literasqve petit ad Gronovium, qvae iter ipsi praemuniant, qvod ad ipsum et ad Batavos cogitat. Qvod si gratificari M. T. A. Amico lubeat, litteras qvam primum ad me curet, qvas meis ad Graevium includam Lipsiam ad d. 8. vel. 9. Febr. uti jussus summ, mittendis. Carminis Gebhar diani unum adhuc Exemplar rogo Norinbergam ad Amicissimum destinandum. Bene vale, praecellme. Vir, Affinis aestimatissime. Deus feliciter te, ut Alcimi utar verbo, longaevitet! Dabam raptim Cygneaed. 26. Jan. 1653.

ACasp. Barthius ad C. D. 22. Decembr. 1651.

Placet Heinsius admodum, vituperiorum abstinens, Laudum parcus. Sane optimis nonnullis libris usus est, nec judicii est laevus in plerisqve. Si vivet, multos bonos auctores Communi bono dare poterit, modo non impigre cat.

Idem 14. Jan. 1652.

Bonus et bonae mentis ille Nicolaus excusat se Lectionis; tantum eos auctores, qui sunt Claudiano, se adhibuisse praedicans; qvod sane pro eo auctore subridiculum est. Sed reliquae tanti ingenii virtutes, praesertim incomparabilis candor, facile illi culpae velum obducunt, cunqvam removendum.

BJ. Sirmondus Notis ad S. Avitum. p. 61.

POEMATUM LIBRIV. de Mosaicae historiae gestis. De his libris Avitus ipse ad Apollinarem Sidonii filium, epist. XLV: Magnificentiae vestrae, inqvit, litteras vidi, qvibus scribebatis placuisse vobis libellos, qvos de spiritalis historiae gestis etiam lege poematis lusi. Titulus hic libris omnibus communis. Nam singuli peculiares suos habent, Pro spiritali autem historia, quae latius patet, Mosaica nomen a nobis substitutum, nec Avitus opinor ipse improbaret. Qvae operis hujus primae fuerunt editiones, princeps videlicet omnium Argentoratensis anni M D VII. et qvae altero ac tertio post anno Coloniae et Parisiis prodiźre, cum manuscriptis consentientes, nihil admodum inter se discrepant, nisi qvantum variare diversa solent exemplaria At longe dissimlis, qvae has anno M. D. XXXVI. secuta est, Lugdunensis Johannis Gagneii. Innumeris quippe locis, ut praefati sumus, depravata, et qvingentis prope versibus, inau. dito, ac nisi auctor ipse proderet, incredibili facinore inter polata. Quae et in caeteras deinceps editiones passim recepta, sic eas infecit, ut fucum pati necesse fuerit viros litteratos, et pro Aviti versibus Gagneianos haud raro legere et usurpare. Hoc igitur contagio ut liber sit Avitus in posterum, suae illum origini, genuinoque nitor reddere conati sumus, ope nixi veterum aliquot exemplatium cum quibus hos libros religiose contulimus, varias lectiones nullas aspernati, praeter inutiles, aut quas aliorum codicum consensus refelleret.

Idem praefat. ad Lectorem:

In Poematis autem qvid praestitum sit, intelligent qvi editionem hanc conferent cum Gagneiana. cujus auctor, vir alioqvi doctus ac disertus praeter alia qvae passim pro arbitrio mutavit, quingentos pene versus, de suis intrusit pro Avitianis. Nobis vero curae suit, ad amussim fidemque veterum exemplarium universa sic exigere, ut rejectis subditiis, legitimisque restitutis, purum tibi et sincerum Avitum, naevulis quibusdam, qvos aetas illa ferebat, neglectis, exhiberemus. etc.

EN literas ad Gronovium pro Graeio; cui ut recte perferantur, curabis diligenter. Accipis etiam volumen prius Medicorum principum H. Stephani in quo Sextus Placitus; item N. Heins 1 elegias, et exemplaria duo Carminis, quod volebas. Cotovicum etiam redhibeo; et recordor commodum, eum me olim legisse; testanturque excerpta mea de magistratibus in Imp. Turcico. Inscriptiones, excepta unica, extant in Opere magno. Unicam illam quo modo emendem, margini allitum vides. Rationem reddo in commentario. ATHENAIS cognomen muliebre adhaesit AEliae, Attiae, Cattiae, Cipriae, (nisi Cipia est) Clavdiae, Flaviae, Lariae, Octaviae, Pompeiae, Popiliae, Sallustiae, Salfeiae, (nisi Saufeia est) Tucciae, Vibiae, Vireiae, et in Romana 7. p. DCLXVII. ap. Grut. Ulpiae, cui cognominis nostra. filia Herodis Attici rhetoris, ap, Philostr. Caput in Variis meis non negabo diversitatibus lectionis in editionibus Sexti Apiciique Torinianā et Humelbergiana: sed producendas tamen eas reor cum utra praeferenda sit: qvod Elmenhorstius in Apuleio, Heinsius in Clavdiano, alii alibi, non semper praestitźre. Supposuerit Avito quaedam Gagneius; hoc enim adeo vultis: non seqvetur tamen continuo, etiam semine, qvod in mscrto. vel reperit vel legit pro femine, qvod unicum Aviti est, finxisse: adhuc igitur probandum restat Tibi, qui substituisse istud adfirmabas . De Siglis sex Vocalium, invento Monachorum, . Pagicus a pago recte formari, ut a nervus, nervicus, a quercus, quercicus. a modus, modicus, existimem. Pagnicus est apub Avsonium ep. 4. inde Paganicanus, ut e barbarus, barbaricus, barbaricanus: e domnus, dominicus, dominichnus; e Gallus, Gallicus, Gallicanus. Eadem extensione vel Comacum dixisse posteriores videri possunt (inde Comacenus, a, um) quod antiqui Comum. fictor non est tantum Clav diani sententiae non inconveniens, sed et ex eo, quod in optimo mscro. reperit Heinsius, fulor, et nihili vox est, sua sponte exit. Certe notarii veteres t pingebant longius, e quo si exemtus temo esse videatur alicui, ipsum l referet; hinc librario monstrum illud fulor. Nove autem dici fictorem pro delatore, calumniatore, mendace, non concedam. Proprie fictores sunt , quie ceris, creta, argilla etc. formant simulacra et sigilla; alias significes: Jul. Firmico Plasticatores. Fingere est , facere, creare, condere, a vetusto figere, prima brevi, quod et ficere, epenthesi, n formatum: unde figura, figulus: configulare, quod legitur in l. Sacrosyllabo Pavlini Aquilejensis: nisi pro configurare prave excusum est. Configulata summi artificis manu terra, inquit. Cicero 1. de nat. Deorum: Fictor cera utitur. Ibid. Divina providentia fictrix et moderatrix materiae. In Lapp. nominantur Fictores Pontificum: Fictores Virginum Vestalium. Docti exponunt de iis qui de pane vel cera simulatas hostias faciebant pro tenuioribus. Sequar potius Varronem l. 6. de L. L. et ministeria sacrorum interpretabor, i. e. qui liba fingerent. Metaphorice fingere est simulare, mentiri, dicere vel exhibere quod cum re minus conveniat. Fictor igitur fuerit falsi rumoris avtor, rei non vere compertae effutitor, , criminis concinnator, succentor fabularum, . Et cum fictores in significatione propria dixerint Latini; in metaphorica, cum praesertim eadem notione Verbo usi fuerint, non dixisse absurdum fuerit putare: etsi avtor non succurrat. Nimis multa non erunt pro Latinis agnoscenda, si agnoscenda non sunt, nisi ea quae a pud Latinos avtores in Editionibus hodie reperiuntur. . Apud Huntindon. appellatio Consulis, consvetudine seculorum inferiorum, pro quolibet magistratu, sev superiore, superinstante et praesidente aliis, jacet. Fictos igitur et factiosos Consules vocat vitio-creatos magistratus, indignos ista dignatione, et rebelles suo regi. In Clavdiani versu 154. 1. de rapptu non video quī Lectio Amici tui praeferenda sit editioni Heinsianae: utraque docta est. Trisulcam vero retineam ob figuram Siciliae . Reliqua minuta sunt et notari indigna. Non faciam tamen cum Heinsio, cum v. 230. 2. de raptu, ipsi Jupiter nimbis hymenaeon hiulcis intonat. Hymenaeus enim probato per fulmen a Jove conjugio, sonatur a nimbis, et firmatur conjugium flammis: hoc voluit. Nec probem quod v. 246. l. 2. in Evtrop. erant, mutat in arant. Comparat enim ibi poeta Bithyniam, quae nunc fertur, cum veteribus Bithyniae incolis Thynis Thracibus, a qui bus regioni appellatio. Martiani Capellae versus, quos aliquando proponebas, ita constituam:

Item, et matutina greges quatiunt in pascua cavlis. De migrata lege Pedia mirum non est. Cavlas pro ovibus quenquam Poetarum, etiam intricatissimum, dixisse dubito. De delirio correctorum circa Euphormionis Satyricon quid sit ut intelligas, lege §. 6. cap ult. Coceti de Majuma. Isti petulantiae opposui in apologia mea haec: qui neminis innocentiae honorique parcis, omnibus aeque molestus infestusque stulata et iniqua animad versione tua. Annon enim inique fecisti, quod cum in excudendo Euphormionis Lusinini Satyrico P. 1. P. 31. sive corrector sive typotheta Batavus, cum majumam deberet, calumniam expressisset, protenus Germanos inferiores Barclaio avtori vocabulum Majumae eripuisse et corrupisse exclamas, adsperso cavillo, fortasse eos Gallo-Belgas videri malle et superioribus Germanis peritiores. Quid male meriti sunt Belgae, si corrector mercenarius, vel lixa aliquis officinae typographicae Ambstelodami voculam unam, quae tamen facilime restitui posset, depravavit? Rectam tamen exhibent in editione sua apud Jac. Marci ao. 1617. Ley denses: his igitur injuriam facis: hi Te mendacii, quod evidentis fimum est, nec fucari potest, accusabunt. Annon stulte, quod ad lavdem superiorum Germmanorum facere, si typographi nihil aberrassent, putares; ad Belgas autem deprimendos, si quid peccassent illi? Ecquod purgamentum calcasti in trivio, ut ita dementires? Nec Germani tam frigidum et ex arido fatuum rhetorem, nec Belgae tam virulentum detractorem ferent. Sed in istud theatrum majumicum scurrarum, ludionum, nudarum in piscina natantium, saltantium, bacchantium, et colluctantium mimarum et meretricum inferendi quoque erant, , quos vel gratificaturus Amico, vel morem gesturus genio tuo, pungere proposueras, Belgae, istaque velut gemma obsignanda diatriba tua Majana; ob quam

Poetarum Italorum, qui superioris seculi initio floruere, catalogum, quem texit Scaliger in dere poet. et quem te complere novi, inserere poteris Tranquillum Molossum Casalensem, Motanarium, et Hieron. Vallensem Patavinos, Publium Augustum Gratianum, Barth. Fuscum Leonicum, quos Pignorius Symbolic. ep. 33. memorat In Gallia nuper floruere Franc. Malherbius, Joh. Capellanius, Balt. Viassius Massiliae: Santamantius, Thom. Billonus: noti imprimis e vita Peireskii scripta a Petro Gassendo. Si Amicus tuus nonnulla ex iis, quae nuper notavit, in Adversiis. perperam tradita Gronovius, anticipavit et correxit interea, eaque domi detinet, non ideo inanis est opera notatoris, nec ideo pro non scriptis indictisque haberi possunt ea quae ab annis XXX. usque in mundo sunt: Intelligis nimis curtum esse mantellum istud? Desino. Bene Vale, mi opt. adfinis, et Salve. Altenb. Kal. Febr. 1653.

MAgnifice, Ampliss. et Excellme. REINESI, Domine, Affinis et Evergeta, magni aestimande! Remittoprimum Medicorum hucTomum, quem pro ratione subsecivi temporis perspeculatus sum. Video continere multa, quae ipsus possideo: Aetium nimirum Cornarii; AEginetam, quem ex Alb. Torini habeo versione, noster autem D. Mavius ex Guinterii Andernaci; Tralliamum, quem ex Alb. Torini paraphrasi; Philaretum de pulsibus, quem ex Vet. Interpretatione cum Joannitio, Theophilo de Urinis, aliisque in Articella Lugd. 1534. excusa habeo: praeterea Aretaeum cum Rufi Ephesii de corp. hum. part. appell. l. 3.exPaulli Crassi versione (is prodigiose et ridicule corruptus augumasticos vocat, excuditurque: Arteria dicitur a para to pyr. pro, :) Venetiis apud Juntas, 1552. in 4to. in qua Stephanus non pauca mutavit, Graecos terminos inserendo, quos mea Editio non agnoscitOribasii item. l. 9. Synopseos Rasario interprete, Venet. 1554, 8. Cujus in Aphoris Hippocr. Commentaria, quae Gu. Andernaco translatore Basil. 1535. excusa Bibliotheca mea tenet, abesse miror. Cassii Problemata apud me sunt Graeca a Bon. Vulcanio invulgata, ipsique olim possessa: Actuarius Latinus Paris. 1556. 8vo: Celsus Tornaesii in. 12o. et Roussaei in 4to. Scribonius Laergus a Ruellio in fol. editus (Bibliothecae publicae Editio nescio cujus in 8 vo. inest). Soli Myrepsus et Marcellus Empiricus in tegri mihi desunt. Istum Indium meorum et Largii Designatiani gratia evolutare, favente occafione hac, allubescat. Quapropter denuo hanc opem a M. T. A. is Benevolentia peto, exspectoque; mea contra officiola spondens irremissa. Heinsii Poematum lectione vix saturari potui. Gratias ago pro utriusque Codicis communicatione magnas. Litterae ad Gronovium meis inclusae Lipsiam sunt missae unde, spero, recte ad Graevium curabuntur, qui Tabellario suo avo cationem serio injunxit. De Apicio futuro vere videbimus. Utinam Wecheliani Editionem Apicii olim non recusassent! quibus eum recusuris Laur. Pignorius MSti. sui Codicis copiam se facturum litteris ad M. Velserum promiserat. Id quod hujus jussu David Haschelius Goth. Jungermanno per Epistolam significavit, cujus penes me asser vatur. Nunc mitto meo usui descriptumSextum Placitum inspidendum: non quidem Torini, (nescio enim quod Glaucoma hīc me lusit;) sed Francisci Emerici Oppuviani, qui et de Medicorum Auxiliorum dextro usu Norinb. apud Joh. Petrejum 1537. librum edidit. Codicem quoque ipsum excusum mittam, si opus, cui Apicius Humelbergii et Jachini de Acutorum morborum curatione, Quaestionumque Naturalium Libri appacti sunt, aliaque Super Comaco et ego. Sic Ebrius Ebriacus; Merus, Meracus, forte et Lingulus, Lingulacus: Ita et in ENUS, ut cum Socienum quidam scribunt, quem alii Sociennum. VerbumConfigulare in Sacrosyllabo Paullini Aquilejensis, haud puto mendosum. Est enim a Figere (pro Fingere) Figulare, ut a Gratari, Gratulari, a Pullare, Pullulare; Pipare, pipulare, etc. Quod sane apud Tertull aliquoties habetur, ut contra Valent: Figulat ita hominem Demiurgus. Idem de carne Christi: Apud quem et Figulatio libro de Anima, exstar Fictor, i. e. plastes, frequens est, ut apud Cic. 2. de N. Deorum, Plin. 34 c. 2. Prud. X. Cathem. Prosper. contra Ingratos. v. 741. Apud Plautum est ficto legum, Epidico. Fictrix, apud Cic. 3. de N. D. Fictus, homo dissimuslator, in Hist. August. Casaub. 124. a. Ficte et simulate loqui, ait Cic. lib. 1. ad Q. Fr. 1. Fictio. Rad. Ardens. Homil. 79. Epist. Dom. 2. Trin. p. 285. a: Nec diligamus lingvosa et blanda fictione, sed cor dis veritate. Aliis exemplis, quae plurima se oggerunt, molestior esse nolo. Quanquam quo copiosior copia mihil ā M. T. A. advenit, eo gratior. Nunquam enim non iis inest, quod juvet. Claudiani illa loca a Heinsio attacta jamdudum mihi displicuerunt, fecique cum Vet. Lectione. In Capella ostro non displiceat. Tamen cogitanti nec vetus lectio astro falsa esse videtur. haec Phosphorus astro, cum Phosphorus ipse astrum sit, solentissima est Poetis. Virgilius X. AEn. 103: Et tremefacta solo tellus. Horatius 1. od. 31: Non rura quae Liris quieta Mordet aqua, taciturnus amnis. Virgilius 4. AEn. 366: duris genuit te Caucasus horrens Cautibus. Lotichius quater in una Elegia, lib, 4, 6. v. 7. 30. 35. 52. posuit. Ita apud Claudian. nupero loco: Nunc illam, sociae raptam tellure trisulcā opponit natura mari. i. e. Natura opponitit illam Siciliam, tellurem nimirum trisulcam, mari. Qui et ibid. v. 244: nec talibus unquam Spiravere Notis animae. Animae, venti sunt, ut apud Arnobium. Ejus generis estManilii versus, de quo Barthius Adversar. fol. 131. contra Scaligerum: Qua gelidus Boreas Aquilonibus instat acutis. Aquilonibus, i. e. flabris. Prudentius Apoth. v. 719. Ed. Weitzii: video luctantia magnis AEquora turbinibus tranquillo marmore tendi, Imperio Christi. Qui et Cathem. XII. v. 12. dixit: Et si quod astrum Sirio Fervet vapore. Sed infinita est exemplorum copia alibi a me congesta. Caulas pro ovibus, ut urbes pro incolis, mundum pro hominibus, dici nihil vetat. Gagnejum pro viscere semine supposuisse, res satis clara: primo enim MSti. Zebneri et Sirmondi, ut et tres Gagneium antecedentes, imo et sequens Moltheri Editio hoc servant: (Audeo et paene addere Toxitae MStum quod Fabricius cum primā Editione concordare arffir mavit Indice in Poet. Chrstianos:) Deinde, si examinaverimus sungula, quaeGagnesus supposuit, ne verbum quidem, nedum versum, commode producere possumus, qui non a Genio Aviti, seculique illius longe absit, manifestissimisque indiciis, quorum Glossario in Alcimum non exiguam farraginem producturus sum, novitatem monstret, et cum caeterorum Gagneianorum Carminum conspiret indole. Sunt in genuino Alcimo multa alibi non lecta, aut saltem apud exstantia, ideoque quod florentis aevi non essent, a temerario hac in parte et inconsulto Correctore (quali et Ingolstadiensis Galteri Editor fuit) expuncta. Quam inscite corrigit ille Gagneius lib. 1 v. 178: Porro nepos ductus! cum in MSS. et primis Edd. sit: Pronepos inductus etc. Exemplo Sidonii, qui Epithal. Ruricii, versu ult. Cernet et in proavo, sibimet quod Provepos optet. Sic cum in MSto. Parisiensi hodieque exstet initio Homiliae de Rogationibus, Rogationalis observantiae flumen irriguum, supposuit primus Editor Gagneius: Rogationis obs. fl. irr. Sic Capis dixit Epistola 65, p. 121: Iltatur paterarum capacitate pro capis, quasi dicat, pro vasculis exiguis, pateris bibat capacioribus: ubi capis, nova inflexione posuit pro capidibus, notante Sirmondo p. 47. Meae sententiae spero Barthium, ubi Sirmondi viderit Editionem, hactenus sibi ignotam, fauturum esse. Viscerum multiplex Significatio est. Pro membris, aut corpore est apud Chrysolog. Serm. 3. p. m. 8. et apud Solinum non semel, Fortunat. l. 1. car. 15. v. 78. Vid. et Barthius, l. 5. Adv. c. 12. Viscera pro utero materno, Claud. 1. R. P. v 123, Lucam. l. 2. 340. Juvenecus l. 1. v. 140. Victor Utic. l. 3. p. 53. a. Edit. Bald: Quos una mater Ecclesia catholica genuerat, et per viscera fontis aterni salubriter pepererat. Pro cute, Higinus c. 36. de Dejanira. Viscera cordis, Norman. Duschesnii f. 174. Viscera pietatis et misericordiae: Ardens, Hom. 1. post, Trin. p. 273. b. Eucherius Tomo 2. Lirinens. p. 12. Prosper 807. Vescera montis, Virg. 3 AEn. Claud. 1. R. 178. Sic Viscera sunt Amici apud Curtium, Liberi, apud Cassian. 4. Instit. c. 27. etc. Viscera terrae, Ovid 1. Met Poetas suos Italos edere debuerat potius Pignorius, quam laudare solum. Mondanarii Villam habeo, Hier. Paduani paessionem Christi. Caeteros non vidi. Exstant aliquot recentiorum Nomina haud vulgaria in Farnabii Indice Rhetorico-Poetico: quorum scripta videndi unquam vix ulla spes, mea Schedaria, quae mitto, miti fronte ut visantur, oro. Notatoris operam, Correctiones non unas Amico meo praeripientis, non inanem esse et ipsi fatemur lubentes, Nec sic tamen nulli huic cedere gloriae arbitramur, quod ejus quae rutubarum hujus aevi injuria nondum repagula sua fregeruat, alii non minus Docti viri, pari eruta alicubi anticipārint. Non enim quia primus Advers. Tomus per XXX. totos annos solus in luce aperta est, exinde colligamus, meliora eum aut ignorasse perpetuo, aut primum prolatae sententiae pervicaciter tenacem esse. Sufficit ipsi Familiarium, qui privatim viderunt partim, partim possidentea, quibus publicum hactenus caruit, conscientia; si ante obitum ad typos curare sua scripta ne queat. Nactus sum pronuper Eustathium de varia temporum injure civili observatione, cum Legib. Rho diorum navalibus, militaribus, et Georgicis Justiniani ex Edit. Sirm. Schardii, cujus Notae adjectae sunt, ab Oporino excusa. In quo libello duas pagellas (no. 167. 168. 169. 170.) heri animad verti deficere sub initium Legum Rusticarum. Deficit harum Pro oemium meo cum infortunio, etiamin Fr. Balduini Editione Graecol. in folio; Latina vero integra reperio in Joach. Camer. de Re Rustica libello: qui leges illas latine duntaxat ei inseruit Optarem Graecam alicunde mihi suppleri posse, a Pro oemii Tertio Paragrapho: etc. usque ad 1. Titilum. Ei voto meo M. T. Ame. imploro, si potest, explendo, adjuvam. Opt. vale Magnifice et Excellem. Dn. Affinis, et tardi responsi me excusa. Conjugis enim catarrhus, qui sinistrum brachium aliquot dies misere et periculose afflixit, et Con- Rectoris nostri morbus et decubitio paene menstrua vix haec indulserunt. Dabam raptim Cygneae KL. Martiis CIC ICC LIII.

MAgnifice, Amplissime et Excellme. D. REINESI, Evergeta et Affini ! Remitto tandem alterum Medicorum Stephamorum Tomum, et ingentes gratias ago habeoque pro communicatione. Excerpsi ex Marcello maxima minima, quae ad institutum meum facere posse videbantur. Absolvissem citius, absque infinitis avocationibus fuisset, quas Schola abunde suppeditat: ut alia parerga transeam. Sexti Platonici mei manu descripti, si M T. Ampl. satis eo usus, expecto repedationem; sin minus, mea pace ulterius abesse poterit. Bibliothecae nostrae publicae minantur lustrationem Domini Inspectores. Ideo deApicio aliquantisper differo propositum, absoluturus prius ea, quae domi mecum habeo, ut restituantur. Nactus cum aliis interea et Gronovii Diatribam in Statium sum. Geographos minutos Hoeschelii: Isid. Pelusiotam Schotti: Fastos SS. Belgic. cum Actis Praesidalibus Tharaci. etc. Rosweydo editos. Brocardum Bosquieri. Sedulium de Regno etc. Sed subsecivas horas paucas indulget iis lenta illa tabes, sive nescio quae aegritudo, quā noster Con-Rector tantum non conficitur. Unde et nunc fusiore garrulitate mea molestiam M. T. Ampl. exhibere parco. Bene et diu vale ! Et porro fave. Dabam Cygneae d. 26. Aprili, 1653,

REdit ad Te Sextus Emerici: describi eum jussi, et si quod juvet alteram editionem, nihil admodum exhibeat Sane utraque emendari indiget; sed tua ista vitiosior est, ut mirari satis nequeam stuporem Editoris et Poetas amicus tuus voca vit fictores Symplegadum: patieris igitur fictorem a me dici qui adfingit crimen et defert nomen alicujus de eo quod non est. Alias fictor simpliciter fuerit Poeta quivis: quem Alcuinus Epist. 27. et Hincmarus Rhem. in l. 55. Capitulorum c. 24. adpellant falsatorem. Non contemnendae avtoritatis falsator, inquiunt, cumVirgilium significant. Editionem LL. rusticarum Justiniani I. praeter quam Fr. Balduinus curavit, aliam non habeo. Cavlas dici posse pro ovibus, meton. continentis pro contento, ut Honoratiuspagum pro pagi incolis, et Rutilius hilares per compita rustica pagos pro paganis posuit, non negem: Sed Martianum hōc tropo isto loco usum esse refutat verbum consignificans quatiunt: et praeferam igitur cavlis. Capis apud Alcimum nova inflexione jacere pro capdibus non adcredam Sirmondo: ubi enim lectum capa, pro capis? Graecum nihil ad pertinet capis, a capiendo. Potius dixero esse capis pro capidis: capida autem primus primae e quarto casu tertiae declinationis exiit, ut e cassis cassidem, cassida. In Graecis vocabulis frequentissime admiserunt Latini, ut e casu quarto quintae exiret ipsis primus primae: , lepida, lepidae: , melotida, metotidae: , cantharida, idae: , apsida. ae apud Alcuinum: , Presida, ae, apud Capellam; , parotida, ae: , rytida, ae: , thoracida, ae: , libanotida, ae: , maenida, ae: , sinopida, ae: , sporta, ae. Eodem modo in terminationibus aliis, in , in quorum vocabulis e quarto formant nominativum primae. , hebedomma da: , lampada apud Ennodium: , choerada: , chlamyda: , emyda: , lichena: , icona: , bracca: , bracca: , thoraca: , aega: , mastiga: , ortyga: , orca: , pomphyliga: , achora apud Silvat. Sed desino talium. Vale, mi DAUMI. Altenb. 4. Jun. 1653.

P. S. Ecquomodo valent Medici vestrates? Terruit me here fama, quae de utriusque gravi invaletudine ferebat.

MAgnifice et Ampliss. D. REINESI, Domine, Maecenas et Affinis multis nominibus colende et observande. Sextum meum recte recepi. In quo puer a manu non semel literas male expressit. Est enim cap. 1. §. 14. Signino; cap. 1. §. 6. excreant in excuso. Emericus videtur lectiones MS. fideliter exhibuisse: Ejus tamen erat etiam adjicere Emendationes quas incommode omisit. Cap. 2. §. 1. arriserat valde M. T. Ampl. correctio pro Ad summejulos substituentis subtremulos. Verum incidit postea Marcelli Empirici locus. c. 26. col. 362: Leporis cerebellum ex vino potum, urinae incontinentiam refrenat. Ejusdem testiculi torrefacti et ex vino poti par remedium submejulis praestant. Vox ipsa ibidem crebra habetur: Utiturque ea Theod. Marcilius. ad. Sat. 6. Persii pag. 146. In Gloss. Isid, col. 31. Gothofr. Edit: Submeles, qui in lectulo mingit, mejes: vitiose editum est, pro submejes. Quod recte repraesentant Excerpta Pithoeaena, col 77. Cerda in Advers. c. 141. no. 318. pag. 333. Submeculus legit, quod certe typorumsphalma reor. Campani Epistolarum qua Editione utatur M. T. Amplo. scire pervelim. Edidi superiote anno nonnullas ex opere ingenti raptim in gratiam Typograhi excerptasque, adjectas Ravisianis Epistolis, ut libellus cresceret, et quidem breviores cum longiores iisque meliores addere is nollet, meque deterreret infinitas. Contra Sirmondum cum M. T. A. facio, juvatque praeterea, quod ipse Sirmondus vitiosum valde illud Exemplar Epistolarum Aviti fuisse ait, resque ipsa docet. Caetera pergrata sunt, gratiasque ago pro iis ingentes. De D. Mavio rumor nugax est. D. Macasius pleuritide periculose satis laboravit, qui necdum plane convaluit. Speramus tamen vovemusque meliora. Quid Inscriptiones et Variae Lect. agant, certior fieri aveo, Apitii adhuc sum memor: Sed Collegae invaletudo perseverans otii ad eam rem nunc parum indulget. Opt. vale, ō decus ō secli palmaris gloria nostri, Domine, et Affinis honoratissime, diuque vive! Dabam Cygneae a. d. 7. Junii 1653.

Marinum Bechichemum num habet (quod suspicor) M. T. Amplitudo? Eum rarissimum inventu dicit Colvius ad Apulejum, et credo, Saepe enim quaesitum nondum reperi.

MAgnifice Ampliss. et Excell. REINESI, Domine, Affinis et Maecenas pl. honorande et observande! Super Sexto Placio utraque sententia M. T. Amplitis. placet, et in judicio ejus exquisito acquiesco. Ursinus ille Joh. mihi non notus est. Campanum, qualem edidi, mitto. Ablegassem jam diu, nisi materiae tenuitate deterritus, indignum ratus fuissem sanctiores M. T. Ampl. curas ejusmodi (qualis et Catonianarum Notarum Rhapsodia, quam adjunxi) interpellare gerris. Tamen quod de Osculis Theocriteus ille Pastor pronunciavit, de hoc genere nonnunquam cogitabimus. Mitto aliam Epistolam Campani mirifice a Typographo contaminatam. Eam nonnusquam emendare sustinui. Restat vox stila, Campanus l. 5. ep. 6: Etsi aestas gravissima est Romae, autumnus tamen perniciosiss. habetur Periculo meo edostus haec scribo. Respuit medicamenta, omnia Romanum caelum per haec tempora etc. Pulveri danda pax est. nullum bellum turbulentius aut sordidius spectaculum, et quod it a male strangulet spectatores: Jecur ferit, obstringit favces, et plane hominem vivum atque ambulantem, securum periculi jugulat, nisi STILA sorbitiuncula palatum oblinias, gingivasque totis illutetur. quae quid monstri alat, equidem comminisci ommem aetatem meam vix potero. Et forte unus adhuc locus. Chartam eam, ubi lecta fuerit, si tanti, a M. T. Amplit. remitti volo. Notas Bechichemi et hīc habemus; minime autem quae desidero. Schanderbegii historiam Barletii Germanice versam a Job. Pinitiano Francof. 1561. excusam in 4to habeo. Unum et alterum caput in Antiturcicis Reusneri. D. Macasius satis periculose ob erumpens copiosum et valde foeridum pus decumbit, Cujus valetudinem Sospitator caelestis in solido locet! Conjecturare est apud Senecam, l. 7. Nat. Quaest. c. 29. p. 507. Edit Grut. Commelin: Nobis rimari illa et conjecturare in occulto tantum licet. Ad hanc faciem extat Feturare apud Tertull. adv. Valentin, Liturare, apud Sidon. 9. Epist. 3. et in Vet. Inscript. (nescio ubi). Mensurare, apud Gauterium cap. 3. Hist. Antioch. Th. Walsingham. f. 164. Alanum lib. 3. Anticlaud. v. 483. unde Mensurabilis, apud Amed. Lausanens. Homil. 4. de Land. B. Virg. Commensurabilis et Incommensurabilis in versione Geometriae Pselli Xylandri. Commensurare, Marcian. digest. de poenis, leg. XI. Naturare apud philosophos et poetam Versificem de Vita Aristotelis, unde Naturabilis apud Apul. Florid. Quam vocem approbat Car. Langius in Lael. Cic. Annot. p. 144. Picturare, apud Mantuanum Agone Margaritae. v. 124. et Luciae v. 19. Picturatus autem apud Claudianum, Stat. Virg. 3. AEn. Alan. 3. Anticlaud. etc, Picturamentum Budaeo dicitur, versione Plutarchi de placitis Philos. p. 119 Triturare, Sidon. Alanus, Lisiardus c. 16. ajunt. Tonsurare Marculf. form. l. 1. c. 19. Usumre in G. Gemm. Scalpturatum pavimentum Plinii est 36, c. 25. Sculpturata ars Fortunati l. 9. c. 15, Tonsuratus, Greg, Turo. l. 9. Regist. Epist. 44. Id. l. 4. c. 4. et l. 7. c. 31 Scriptumbilis apud Cassiod. Senatorem lib. XI. Var 38. etc. Quibus Exemplis si quid per occasionem in, mei gratiam M. T. Ampl. adjicere dignabitur, grata mente agnoscam. Cygneae d. 15. Junii 1653.

MACASIUS igitur vestras , abiit? Non immunis sum Vestri super cive emendatissimo et medico de quo plura sperabatis, luctūs. Sed hujus tamen immodestiam non feram, nec ei patrociner.

De defuncto nihil dolendum: hoc omnes doloris cavsas, quas praetexere consvetudini querendi solemus , nobis eximet. Ursintus ille Johannes, quem non notum Tibi esse scribis, fuit D. Med. Gallus: in ejus Prosopopoeimam animalium aliquot, in qua multa de eorum viribus, natura et proprietatibus, praecipue ad rem medicam pertinentibus, continentur, carmine elegiaco scriptam, scholia curavit Jac. Olivarius Avenion. D. Med. ediditque Viennae (Allobrogum) apud Matthiam Bonhomme anno 1541. in 40. De eo sic Steph. Roybosius Tulinus: Is est etenim, quo cum si congressus fueris, nihil ignotum homini esse putes. Mirus Poeta, eximius et bene fortunatus medicus, Philosophus summus, Orator facundus. Quorum documentum locupletis simum praestant quae de re medicae carmine scripsit, eruditissima Comm. in Catonis libellum, ethologus elegans de moribus et alia plura quae sub ejus nomine circumferuntur. Terminatio in URO primae est verborum quae , quae ipsa etiam parit frequentativa, ita efferuntur: conjicio, conjectum, conjectura: hinc Conjecturo: Impono, impositum, imposito, imposto. hinc impostor, (impostator, impositor, impositator.) impostura, imposturo, i. e. adultero, vitio, fallo: quod extat apud Hincm. Rhem. ad H. Laudun. c. 15. In Fortunato suspicor te pro sculpturaria perpera arripuisse Sculpturata. Sculpturaria, Tonsurari utitur Ordericus Vit. l. 7. h. t. f. 642. neque caesaries mihi tonsurabitur. Campani in ep. ad Jac. Minutulum, qui est Piccolominaeus Lucensis, Cardin. Papiensis, sic emendem: nisi aestiva sorbitiuncula palatum obliniat, gingivasque totas (totus) illutetur. Lutum est quodvis vasis et quibuscunque rebus aliis muniendis, operiendis; hinc lutum sapientiae apud Chymicos, quo clauduntur alembici, cucurbitae, phiolae: cujus variae traduntur ab artificibus formulae. Illutare igitur Italo scriptori est, quod nobis verlutieren/ , h. e. contegere, cev emplastro imposito vel circundato munire: alias, quod Gaza vertit, limo loricare: Plinius luto tergorare dixit. Etiam involvere, implicare, integere. Illutantur igitur gingivae et conteguntur, ut volitantes in aere squalido pulveres et inspirando attractos intercipiant, ne favcibus ii se insinuent et strangulent. Hoc denique mihi videtur velle Campanus. Si cui aliud videtur, . De gingivarum integumento sive operculo nemo mirabitur, qui sciat Pithyllum , ut cibos quosque calentissimos degulare posset, ; quin et , ut eam velut in theca et minus obviam fervidissimis jusculis haberet. Jam desiturus eram horum, et Vale tibi adscripturus, et succurrit commodum, quod pro verissimo tandem habeo, spreto illo altero. Legam, gingivas totus alutetur. Alutari est aluta, pelle aluminata, seu corio in volvi, integi, claudi. vocant Oraeci oris obturaculum seu tegumentum, constans e corio, eoque vinciebantur labra servorum, praecipue mensae administrorum, ne spuere possent; etiam tibicines pelles circumligabant ori, ut spiritus contantius exiret et moderari in svaviorem sonum posset. Item ingvina servorum balneatorum nigrā alutā succingi tradit Mart. VII. Ep. 34. uti nos succinctoria vel subligacula e lino in supellectile balnearia habemus. Alutari igitur labra (haec enim per gingivas significat) jubet Campanus, ne pulvis oris cavo et inde favcium isthinc receptus suffocationem inducat; quod facere etiam solentii qui venenatas species et pigmenta acria et adurentis terunt. Glossae: , coriarius, alutarius: hunc aluminarinarium adpellat lapis Rom. 9. p. DCXLII. quod alumine coria conficerentur: et alter 8. p. DCXLVIII. coriarium subactarium: Et alutare igitur verbum erit probum, recteque restitutum Campano. Vale, mi DAUMI, . Scr. Altenb. XX. Jun. anno 1653

AEdes MACASI nuper CYGNEIA, SALUTIS

REdit ad Te Cagnatus tuus: ad cujus Obs. 13. l. 2. et 17. l. 3. quid notaverim, perpende queso. De Anniceri error viri doctiss. manifestissimus est, qui non intellexit . Vixźre enim duo, quos erui, uno seculo, sed alter post alterum annis fere octoginta. Dubitabas nuper de vocula fictor, quam Clavdiano restituebam; videor eam in ep. Campani 52. l. VI. reperire: Nisi enim ibi pro victorem erroris legatur fictorem, inepte scripserit Campanus. Quomodo enim is qui divinam Filii generationem, quippe ex Anomoeorum secta, oppugnavit, fuerit victor erroris? nisi fortassis Campanus motus argumentis Candidi de veritate doctrinae, quam propugnabat Victorinus, dubitare incepit, et errorem eam esse putavit, quasi Candidus vicerit, non satis illi faciente Victorinō. In Antidoto contra diversas omnium fere seculorum baereses, in quod scriptores plerosque Latinos quasi viginti congessit Sichardus, ediditque Basil, a. 1528. extant libri IV. Victorini: iis praemissae sunt cum alloquio brevissimo innominati alicujus ad Victorinum Epistolae pavcorum versuum duae; una Arii ad Evsebium; altera Evsebii ad Pavlinum, Tyri scil. episcopum. Ad eas respondens Victorinus libris IV. adv. Arium, ita alloquitur in edit, Basil. Sich. concertonem suum: ō amice candide: e qua nomen proprium esse ejus, ad quem scribit Victorinus, non facile deprehendas. Est autem ille Candidus obscurus, ut fatetur Campanus, et nemini fere memoratus nisi Philostorgio l. IV. hist. Eccl. c. 2. 4. 6. 7. et l. 9. c. 1. eoque notari meretur, quod h. l. scribit Campanus. Primam autem istam inter C. et V. velitationem, quam indicat Campanus, edidere Basil, apud Oporinum ao. 1548. In Ravisii Ep. 37. ecquod armorum vel teli genus esse putes urbinam? Cum adolescentulis hanc editionem adornaveris, tuum erat hīc ipsos juvare scholio vel glossemate. Certum est subesse mendam: quam si eluere non potueris, uti nec eluit Editor Jenensis ao. 1620; indicabo qvī possis. Alutare probum verbum esse non dubito: scortum alutaccum est alicubi in Scaligeranis ad Varron. p. 66.: habes in Ep. 27. tui Ravisii, alutarium; quem pegasarium ibidem dicat, die quaeso. Ego putem petasarium voluisse, . cordicitus in ep. 49. formare non licuit ut Radicitus. Bene vale, mi carissime adfinis, et salve. 28. Jul. 1653. Altenb.

INgrata accidit mihi tuo suggestu memoria R. cujus prorsus, nisi cum preces publicas nuncupamus, et in iis oramus pro inimicis, hactenus dememini. Nunquam odio habui hominem; sed calumniatorem et projectissimae proterviae accusatorem ferre non debui tamen. Etiamnum hodie crepant nutantque subsellia Judicum apud Nos, ad quos me, stulte querens de injuriis quas Ipse prior intulisset, deferebat, neque suae famae satis cavens, dum meam maculare intenderet . Nolo repetere indigna illa et inavdita, quorum cavsa in triviis adhuc cantatur Professor Academicus; ad eruditorum plerosqve jam satis ea, de quibus se tam in avla quam in oppido turpissime prostituit, dimanarunt. Defensionem meam, quam a provocantis impudentia imposita mihi necessitas excusat, in amicorum sinu deposui; et conspicietur ea in publico, qvantum scio, propediem, et quidem cum Praeloqvio quod vides. Imo conspicitur, momento enim cum has signaturus essem, significat amicus Rostochii excusas esse. Expecto exemplum. Dixit, quae voluit; aeqvum est ut avdiat quae nolet. Urgent publicationem ejus inprimis e gentilibus patrueles mei interea, dum illatam sibi contumeliam eō potissimum, quod se in Purasinos a scurra transformatos et insignium malitiosa cavillatione dehonestatos vident, vindicare, qua licebit, poterunt. Ex eo vero, quod apologiam meam tot adhibitis machinis, mendaciis etiam, supprimere annisus fuit, malam cavsam fovere judicatus est dudum, et designasse facinus, quod aeternam nomini ejus inussit notam. Voluit nimirum ut ipse de me censor sedere posset, sed ; voluit ut liceret sibi in me quidvis; mihi ne quidem hiscere contra. Non autem intelligo quomodo sperare possit, me publicā Disp. in alma suae contundere (fortassis in mortario) et convincere, in eamque rem theses confecerit; cum nondum viderit, quī mea defendam, quae in suis et quomodo reprehendam. Scit nim. quid in avrem Junoni dixerit Juppiter: quid Thraces, quid Seres agant; et qui me instigarint novit, cum nulli sint tamen. Frustra miser; Ego nemine impulsore, solo injuriae sensu extimulatus, me tueor ad versus iniquam ejus censuram, non nitor factionibus, neque moveor alienis nervis; quod Ipse de se diffiteri nequit. Habeo enim confitentes reos, qui cum ipsi contra me favere videri vellent hactenus, currenti calcaria addiderunt, aegre facturi mihi, cui ipsi cum vellent maxime nocere, tamen haud possent, si hominem sine fronte cum linguā nequam in me concitassent; sed hi agnitā rei turpitudine vela nunc vertunt et veniam rogant; idque partim coram, partim per literas: quod facturos ad Ipsum eos, quos me stimulasse nugatur, nunquam quisquam credat; quin ut jure repellam quod injuste passus sum rogant, monent, hortantur, postulant, saltem Literarum et Veritatis gratiā. Et hoc unicum sibi propositum habet a pologia mea; contumeliam autem illatam condonavi semel ad magistratus ejus, neque propterea movebo tantillum praeterea. Maledixerit mihi, at maledicta ejus ad me non pervenźre. Ut penitius agnoscas perversum hominis ingenium, qvam temere litigare, qvam iniqve de minime malis suspicari, qvam crudeliter innocentibus calumniam struere soleat, lege quaeso Carmen in Matzum a viro integerrimo, qui R. ne de nomine quidem tum noverat, multo minus de ejus sive dictis sive scriptis quidquam inavdiverat, compositum: et confer accusatoris ad Acad. suam 20. Jan. ao. 1651. acerrimam, sed putidissimam simul qverelam: cujus clavsula petitoria erat, ut confiscaretur libellus iste famosus, et mulctaretur Typographus legum imperii transgressor. Eandem clavsulam repetiit Academia in suis ad Baronem Ruthenum hac de re (magni scil. momenti!) literis. Qva vero fronte avsus fuit ista mendacia scribere? qvo jure contra innocentes sententiam rogare ? Adeo placuit sibi Suffenus in isto suo invento de Carminis in Matzum sensu, ut in Praefat. ad Poetas suos id repetiverit. Necdum ergo poenitet ipsum foedis adfectibus et libidini calumniandi suae indulsisse, et infestasse qvoscunqve, Troes Rutilive fuerint. Superbi et impudentis ingenii adsertio est, imo , Candidi Ariani, sev Evnomiani potius, et Anomoeani, qui cum Victorino Afro disputavit, nullos avtores meminisse. Insinuat enim, se legisse omnes. Saltem discat me indice, meminisse ejus, ab Aetio et Evnomio praefecti Ecclesiis in Lydia etc. Philostorgium locis quos nuper indicabam, et taceat de caetero, nullos avtores ejus meminisse. In recensu vero Candidorum ex historia Rom. valde jejunus est; vix enim tres nominare potuit. E libris, lapidibus, et numis constat, suisse qvamplurimos Candidos, et quidem in AEliis, Alteriis, Avreliis, Casperiis, Hateriis, Juliis, Marciis, Horatiis, Staberiis, Vesproniis, Ulpiis. Candidas in Alteriis, Flaviis, Laberiis, Marciis. Ex illis duo Coss. noti sunt ao. U. 857. et 931. et hic ille est, quem ad Severum Imp. in Illyricum a Senatu missum ao. 946. tradit Spartianus, veterem Consularem adpellans. Puerile et qvam maxime ridiculum est, quod a Cognomine argumentatur ad familiam: Candidus (e gente Julia) fuit Cos. cum Umidio Quadrato a. U. 857. Ergo Candidus aequalis Victorino Afro sub Constantio A. post annos 240. est ex ejus posteris. Ignoravit cognomen unum pluribus familiis esse commune; nec licere igitur e cognomine vago de certa familia divinare. , qvam velut Augustini e l. 8. Conf. c. 2. 4. et 5. allegat in Praefat. ad Victor. multis locis interpolata, non est Augustini; quod patebit adituro editiones ejus. In ea cum pro populusque etiam vel populi usiam legere jubet Nili Isidem, non habebit, puto, consentaneum Criticorum qvenqvam. Nihil mutandum est. Sed mittamus ista. De Inscript. Rom. in qua COARMIO, quid habendum, significavi M. Listio: ab eo expecta. AEneae Gazaei nihil penes me est praeter Epistolas paucas. Bene vale, mi DAUMI, et persvade amicis illis tuis, ut desinant tandem saevire in seipsos. Scr. Altenb. VII. Aug. 1653.

A.

Inscriptio reperta Messanae apud Grut. e Pinelli Schedis haec est. FLAMMA. SIC. VIX. ANN. XXX. PUONAT. XXXIIII. VICIT. XXI. STANS. VIIII. MIS. III. NAT. SRUS. HUI. DELICATUS. COARMIO. MERENTI. FECIT.

Versu 1. legendum existimo SEC. et expono SECutor. Qvi fuerint Secutores in gladiatorum genere, docet Lips. Saturn. l. 2. c. 7.

Versu 2. PUGNAT. est Pugnavit, vel Pugnarum.

Versu 3. NAT. SRVS, Natione Syrus.

Versu 4. legam: HVIC. DEL.

Delicatus iste fuit etiam e grege Secutorum, perinde ac Flamma. Hinc adpellat se Coarmionem hujus. Coarmio, qui iisdem armis utitur vel instructus est; ut conrebellio,: Cooptiones, eodem optionis gradu constituti in militia: ut contirones, conturmales, commanipuli, concorporales, conscholares, concuriales, congildones, contribules, conveterani, compastores, contheroletae, i. e. , socii venationis: Condoctores, apud August. libb. Confess.

MAgnifice et Amplissime REINESI, Dne, Fautor et Affinis pl. honorande ! Cagnatum recepi. Placent impense adscripta, et gratias ago pro communicatione prolixas. tamen apud Suidam ex Cratino est. Sic apud Sophoclem Ajace.. Hesychium. Aliud est apud Hesych. et Suidam, nimirum deductum vocabulum. Quia tamen vox advaria transfertur, de qua Rittershus. p. 142. ad Oppianum, et apud Musaeum v. 145. sunt, et Nonnum Dionys. l. 42. v. 372, cogitemus, quia in antiqvis exemplaribus ita legi Cagnatus testatur, an hinc possit trahi. Quanquam de eo valde dubi em. In Campani veteri Editione cum Victorem erroris reperissem et per eum primum intelligerem Victorinum, qui quidem victor errantis esset, at ideo supprimendus, quod non omnia confutāsset; deinde legere incideret auctorem erroris; locum haesitabundus intactum reliqvi, interrumpente ulteriorem cogitationem festinantiā Typothetae. Nec Urbinam correctum ivi, quod omnia Exemplaria etian vetera ita exhiberent; et memineram a me alibi lectam, loco tamen non succurrente. Reperio autem nunc fuisse Officinam ejusdem Textoris, apud qvem libro 3. cap. 33. Edit. Basil. 1617. pag. 283. et parte 1. p. 567. Edit. Basil. 1538. Urbina est genus teli. Ubi et Plautinum illud paullo ante adduxit: Si tibi est machaera, et nobis est urbina domi. Sed emendatas Edit. rectius habere hodie veruina, Bacchid. act. 4. sc. 8. v. 46. notum est: ubi Taubmanus et Lipsium cum Turnebo laudat. Alutati calcei qui sint, docet Aus. Popma Notis ad 7. Orig. Catonis. p. 219. Edit. 1620. qvamvis Allucinatus ibi legi malit Tornorupaeus. p. 74. ad 5. Sat. Persii. Alutarium Plauto deberi velit Perottus in Cor. Copiae p. 186. Sed Parei Lexica ignorant. Alutationem ex Plinii l. 33. c. 4. adducunt vetera Lexica, ad qvem et videndus Hermolaus Barbarus: sed Lectionem hanc rejici recordor. Quid Salmasius super eo loco, Dalechampius et alii commententur, destitutus iis libris divinare non possum. Pegasarii dicuntur curfores, qui statis locis mansiones suas positas habent, quorum diversoria Stathmi vocantur. Debeo Budaeo, inquit idem Ravisius. l. 4. c. 87. pag. 485: Locus Budaei est Annot. prior. in Pandect. p. 176. Cordicitus e Sidonio hausit. Quod tamen Corditus rectius finxisset. In Radicitus ITUS est: hīc ICITUS; quae in alia voce obvia memoriae nunc non est. Caeterum Editio illarum Epistolarum non pro nostris Adolescentulis est p. trata, sed qvia Göpnerus noster nescio cui Bibliopolae eas excudit, meque ut aliquid superadderem rogavit, gratificatus sum : licet satis exiguo cum emolumento. Accepi enim pro praemio ultra quatuor Exemplaria . Supersedere igitur scholiis facile poteram, quae addi noluerunt, et omissa sunt praeterea a refractariis operis ad finem libelli adjicienda. Voce Concertonis usa est M. T. Ampl. quae cum placeat, nec adhuc dum mihi observata sit, auctorem enixe rogo mihi significari, ut talium Collegio associetur. Philonis, sive alterius, eum librum Antiquitatum, quem ex Sixto Senense allegat M. T. Ao. cap. 13. n. 5. de Lingva Pun. possideo ego excusum cum aliis, sed latine singulis, Basileae apud Henr. Petri 1538. in 4 to. Quid sit Coarmio, utrum Nomen an Verbum, Inscript. p. 334. n. 4. doceri et integram Inscriptionem mecum communicari rogo. Imo, ut ex hodie allatis literis disco, a Dn. M. Listhio exspectabo. Rivinianas literas invitus misi. Ei tamen officio ideo deesse nolui semel atqtre iterum sollicitatus, ne votis suis obstare me putaret ille. Singula ob Scholasticas expeditiones nondum accurate pellecta sunt, et abiturit jam Tabellarius. Missa ego de caetero M. T. Ai. ingrata haec faciam. Defensionis Exemplum mihi erit acceptissimum, si eo beatus fuero. Opt. vale, et diu vive, Affinis honoratissime, Germaniae nostrae . Cygneae d. 8. Augusti, 1653. Natali LXXIV. nostri Zechendorfii, qui pl. sal. T. Ampl. asscribit.

P. S. Epistolas AEneae ipsus possideo. De immortalitate Animarum et Resurr. mort. ex Ambrosii Camalaulensis versione habeo. Est et Candidus scriptor in Hexaemeron apud Hieron. de script. Eccles.

QVod Pegasos vocassent veteres equos aligeros in AEthiopia, Pegasi fabulosi geminos; inde fingere potuit Budaeus, ut alia multa non inepte, pegasarios esse cursores in equis celeribus, qui cursui publico et evectionibus variis a Principe data rei vehiculariae copia per diplomata seu tractorias inserviunt, certis locis pavsas et mansiones suas habentes. Id vero finxit, inquam, Budaeus: neqve enim antiqvum est, vel ullius idonei avtoris testimonio nititur; Sed quid hi ad Ravisianam , in qua diversis opificiis dediti et enarrantur, qvibus illi et veterum, veredarii nostri, accenseri neqveunt? Candidi praeter nuper productos habentur etiam in Floriis, Petroniis, Pupiis: M. Haterium Candidum ProCos. Siciliae nominat lapis Agrigentinus 10. p. 100. Qvartus fuerit cavsidicus Rom. in quem subinde jocatur Martialis: qvintus iste ex illustrium qvoqve numero, cui D. Pius rescripsit 1. 48. D. de accusat. De urbina vidisti qvod erat, nim. et natum Textori e prava loci Plavtini lectione. Est tamen etiam teli genus subina, Schweinspieß. Sicas et Sybinas (al. Sibynas) jungit Ennius ann. 7. Gell. l. X. c. 25. habet Sibones. Philonis, de quo in de L. Punica c. 13. n. 59. etiam meminit avtor Chron. Alex. sub ao. 4. Ol. 204. et nominat . Scio Basilienses ante hoc seculum edidisse bis terve; sed nevtram editionem videre hactenus datum fuit mihi. Si tuam exhibere volueris, gratum facies. Procertonem dixit Capitolinus in Maxim. propugnatorem, et dicere igitur potui , sev , concertonem vel contracertonem. Allutatio, de qva Plin. l. 33. c. 4. et silent Dalech. ac Salmasius, nihil ad alutam facit; etsi moliatur aliquid Barbarus. Haec enim est ; illa a luto sic dicitur. Avrum inveniri in summō cespite dicit Plinius; vocari allutationem (sic enim legam gemininado liqvidam) si et avro ea tellus subest: i. e. terreum lutosumque. Adlutatur quicquid lutum adhaerens habet. Nec elutia l. 34. c. 16. ad alutam pertinent. Scribit enim ibi Plinius, eluctis aqva in avraria metalla immissa calculis plumbum candidum separavi caminis conflarique. Avdis qvam dissonet a levto nostro haec cithara. Notatori Lipsiensi se de editione Victorinorum venditanti aliqvid debere Posteritatem, hoc me puto velle negare; imo ridebit infantiam ejus, et indignabitur avdaciae. Hoc enim qualenam est? Contra omnium Codd. et editionum quas habuit, et Basiliensis Sichardi ao. 1528. qvam non habuit, fidem versum 329. emisit saxum, fontes dulcedine primā, qvem nemo non intelligebat, immutavit, prima substituens mira, inertissima opera: qva elegans loqvendi genus, qvod non intelligebat, sustulit. Fontes dulcedine prima, sunt excellenter, praecipue, singulariter dulces. Nim. primum est non solum qvod loco et tempore praecedit, sed et qvod qvalitate, virtute, et conditione alia sui generis antecellit et superat. Ciceroni frequentissimum est hoc: Sthenius in primis Siculorum: Democritus vir magnus in primis: Lyso Lilybetanus primus homo: Primi nostrae civitatis. Martiali l. XI. ep. 28. prima de Tusco serica vico, sunt praecipua et preciosa prae reliquis sui generis. Eadem significatione dixźre Quinque primos, Decem primosIn inscript. et C. Theodos., proximos a 11. Viris in coloniis: et sequiori aevo Quinque priores, Priores artium, qui prae aliis sui artificii eminent. Etiam Graeci sic usurpant: , LXX. Amosi 6, 6. sunt unguenta seu olea praestantissima, selecta, optima: imitati nim. Ebraeos sunt, quibus rosch, quo caput significant, est quicquid primarium, praecipuum, excellens, : Reschith Schamenim ap. Amos. est caput oleorum, primum oleorum, i. e. oleum optimum et praestantissimum, preciosissimum. Expungere igitur Ipsum jube suum illud mirā, et restituere avtori suam elegantiam. Inter v. 320. 321. hic plane mirae venustatis jacet:

An ita loqueretur Poeca tertii seculi? Persuaserit hoc pueris et . Ubi vero hujus versus vestigium aliqvod est in editionibus? unde scire potuit Victorinum de depluta manna et coturnicibus narrare voluisse, qui strictim saltem miracula transiti a populo maris rubri, et virgā prolectarum e petra aquarum tangit? Non Victorinus ita, sed Poeta musteus et inter polio sua pro alienis supponens, loquitur. Quiscula est petitum e trivio Germanici vulgi: ita enim Albertus Magnus coturnicem adpellat, quam alii Latino-Barbari e nostrate Wachtel gagilam, qvaqvilam, qvaleam; Itali qvagliam. Extrudat igitur et hunc suum , et relinqvat nob s editiones intactas; nihil infulciat, nihil demat. Mihi optimum videtur, si post hac legamus: ferebat: Occupat, ecce, sitis; quaesita est lympha lacebris. Humor erat nullus. Lacebrae a laciendo; sunt instrumenta vel machinae indagandis vel prolectandis aqvis, qvibus utuntur aqvileges, vel etiam fossae ductae in hoc, ut eo aqvae, si forte obviaes, corriventur. occupat, cum in nomnibus editionibus sit, non est de nihilo, nec mutandum: quod tamen fecit Barthius. Neque vero ille no. 325:

contra editiones refingendus fuit. Quam enim saepe migrant legem Pediam Poetae Christiani, modo sacram scripturam ipsis verbis aptare suo negotio possint? Caetera praevia scriptura vetere et editionibus non invitis current sic satis bene:

De Meribā merae ineptiae sunt: negati nihil melius veriusque; erat enim desertum locus , cui negatae aqvarum scaturigines. In vers. 43. emendando plane delirare incipit, somnians de colo faemineo: et ludibrium praeterea debet tirunculis, qui Colum semper inter foeminina fuisse sciunt, nusquam usurpari . Orbili . Scio quid opponi possit e Foro Rom. et aliis, qui eo foro utuntur; sed non deest mihi responsio. Emaculatio vero ipsa, quam vocat, ejus indigna est, quae operole confutetur, quippe supra quam dici potest stolida. Mihi sic legere religiose inhaerendo veteri scripturae placet:

Digna furete, qvae convenient furenti, non jam leviter irato. Foemineo malo, i. e. malae faeminae, sceleri mulieris: malo enim jacet substantive, estque res, vel negotium: Graeci voce sic utuntur. , i. e. , i. e. , apud Lucian. in Conviv. e Soph., i. e. , Telecl. apud Athen. l. 6. Lacunam v. 37. qvam praeferunt editiones reliquae, supplere e Basil. posse videor. Ea habet: Coelum fave, coelique parens. Legam, Coele fave. Coele. Dicebatur enim Cloeus. Ennius: Saturno quem Coelu' genit. Inscr. Rom. 12. p. IV. OPTIMVS. MAXIMVS. CAELVS. AETERNVS. Et recte ad fingit Poeta faeminae Judaicae quod coelum invocet. Coelum enim inter nomina Dei apud Ebraeos. V. 39. legam,

Reliqua hujus Carminis et Notarum Critici Lipsiensis percurram alio die. Aliud autem hac liberali censura non intendo, qvam ut in sedescendat Iste et de facultate sua in hoc studiorum genere sentiat hamilius. Certe enim non est ultra mediocrem. Bene vale, mi dilectissime adfinis, et salve. Altenb. XVI. Aug. ao. 1653.

MAgnifice et Ampliss. REINESI, Domine, Evergeta et Affinis . Mitto desideratum illum Codicem. Philonis praeterea nihil apud me exstat, praeter librum de Mundo, Graecol. in 8vo. editum Basil. 1533. de Nobilitate Graecol. Basil. 1581. in 8. cum Analysi Hermanni Nehemii: de vita Mosis libros III. a Turnebo versos, Lutet. 1554. in 8vo. et quae Hoeschlius Francofurti primus Graece evulgavit, de Nominibus in Sacris litteris mutatis, de formatione Evae, Allegoricam Expositionem Somniorum Josephi, etc. Item de septenario, et fragmenta duo de Providentia, August. Vindel. 1614. in 4to. A M. Listhio accepi schedulam super voce Coarmionis, pro qua et caeteris gratias ago prolixas, nec poterat quicquam advenire gratius. De voce autem Colus, quam nostri Grammatici communis generis esse tradunt, inquisivi in loca Catulli ac Propertii. Sane apud Catullum habent Colum amictum Aldina Editio 1502. in 8vo. Veneta 1500. fol. et ibi Parthenius; Editio his longe veterior Veneta, anno non expresso in folio; Basileensis Henr. Petri 1530. in 8vo; et, quod miror, Scaligeri utraque Anni 1582. Antverp. 8vo. et 1607. Lugd. in 16. ut et Parisiis recusa 1604. in fol. Amictam autem exhibent Parisina Morelli cum variis Comment. ao. 1604. Mureti, Dousae et Gebhardi: Palladius etiam in Comm. ita legit. Apud Propertium 4. Eleg. 9. in Edit. Scal, et Dousae: 10, in Ald. Mur. Gebh. Paris. II, in Beroaldina, jacet Lydo colo in Aldina, Veneta veteriore, Basil. et Gebhardina: in Scaligerianis vero et caeteris Lyda colo visitur. M. T. Ampl benevolam super eo negocio exspecto. Defensionis, ubi allata erunt Exemplaria, unius communicationem etiam atqve etiam rogov. Octavianus Horatius, ita dictus, nonnulla habet, quae in Editione Theodoro Prisciano inscripta non apparent. Ea excerpere et supplere meum, lubido subit. Exemplari suo ut mihi subveniat M. T. A. obnixe rogo: cujus Horat. Octaviani usum si ad octiduum impetravero, redibit salvus. In Biblioth. Floriacensis parte 3. Inscriptiones habentur plusculae inter Antiquitates Viennenses. Eae nescio an visae M. T. A. fuerint. Placuit tamen indicare vel tantilla chartae temporisve, si est, jactura. Obruor nunc negotio excutiendorum librorum et Membraneorum Codicum etc. meorum, quibus usus hactenus fui rarius, ne blattis et tineis fiant pabulo. Ab eo fastidio animus adhuc fessus ad prolixiores et comptiores (modo ullae a me tales proficiscantur) horret. Opt. vale . et salve officiosissime. Cygneae raptim 3. KL. Sept. 1653.

REcipis hac vice tuum Psevdo-Philonem. Est egregius nugator, acetum vini soboles: et satis prodit, cujas fuerit, nim. impudens verpus; Alexandrinus ille vir fuit gravis, disertus, et omni liberali doctriua excultus; quanquam quod de ejus Ebraismo fertur, non admodum probent . De ejus Septenario et fragmento de providentia, edita ea esse Avgustae Vindel. ao. 1614. miror, cum Hoeschelii Avgustani Professoris editio Coloniae Allobr. curata fit ao. 1613. Ergone reperiri non potuźre, ut ederentur simul ao. 1613. quae anno proximo reperta sunt? De Providentia in scribuntur in Biblioth. Vatic. ea quae in Flaccum scripsit. Qui nostri Grammatici Colus inter referant, nescio. Pricianus, Alcuinus, Melanchthon masculinum fecźre. E Catulli et Propertii locis, cum ibi sit et tam inter se pugnent editiones, nihil firmiter concludi potest. E versu Tibulli l. 1. el. 3. deducat plenā stamina loga colo, cum in editionibus Scaligeranis, Veneta H. Scoti, Francof. Gebhardi et Ambsterod. Ianssonii ao. 1630. idem sit, (fortassis in iis quoque quas Tupossides veteribus) constiterit sentire rectius eos qui foemininum putant. In Statii Theb. VI. meae editiones habent, extrema jam fida colo. Qvicqvid ea de re sit, pueriliter Antiocho Victoriano colum adplicavit Tuus. Inscript. Viennenses aliquot recenset Gruterus: an aedem sint quae in Bibliotheca Floriaec. leguntur, scire potero, si primam utriusque voculam, vel etiam familiae ejus, de qva quaeque agit, nomen, mihi enotaveris: quod ut facias rogo; Ipsum librum Te rogare non avdeo. Defensionis meae de quindecim exemplis distributis inter nostrates et Jenenses, unicum solum restat, quo utor ipse; quamprimum, quod nundinis proximis fore spero, plura accepero, habebis; quanquam quid cum illā tibi velis, quam dissvadebas, quam omitti malebas, non intelligo. tua circae mea in Victorini notatorem Criticum mihi suspecta est. Liberum tamen per me habes , modo ne vis fiat vero. De Candalistis apud Prosperum praef. l. de promiss. Dei quid mihi videretur, allevi margini codicis tui; si aliud Tibi, expunge: sententiae autem tuae. mihi fac copiam. Octavianum Horatianum simul habes. Bene Vale, mi Daumi et salve. Altenb. 3. Sept. 1653.

MAgnifice et Ampliss. REINESI, Domine, Evergeta et Affinis aeternum colende. Redhibeo nunc Octavium Horatianum . Diuturnae vero retentioni veniam oro. Multa enim ex transverso usum ejus interpellārunt. Tralliani Interpretatio, qvod miror, Paraphraseos Titulo a Torino vulgata, excusa est ab Henr. Petri 1541. cum diversa a priori praefatione, in qva fatetur (qvod in priore dissimulaverat) se usum esse duplici tralatione latinā, sed barbarā, manuscriptā et typis excusā; Graeci Codicis vix tantulum fragmentum sibi exhibitum fuisse ab Epiphanio Eqvite aurato Veneta, Alexandri Benedicti filio, initio truncatum, medio atrocissimo vulnere saucium, fine, suo mutilatum. toto alias corpore vulneratum, lacerum, cariosum, cariosum, a tineis ac blattis undique derosum et lituris interlitum, atque uno verbo, plerisque locis illegibile: qvae verba ipsius sunt. Qvod ideo scribo, ut, si forte M. T. A. ea Editione caret, verba illa p. 644. Var. Lect. v. 4. et 5. denuo perpendi qveant. Forte enim non Andernacus lapsus, qui Editione usus est Graeca, qvae paullo ante in lucem prodierat: sed Torinus qvi ex tam mutilo Codice, vel ex portentose barbarā illā Editione Muscienum extudit, qvem et mea Editio servat. De qva re tamen melius judicabit, qvi cum Graecum Textum, tum barbaram illam versionem inspiciet. Ego tantilli temporis et chartae jactura qvae inciderunt, forte profutura, tacere nolui, qvalicunqve etiam eventu. Per Dn. Ziegneri Paedagogum qvos M. T. Ai misi libros, Bibliothecam Floriac. et Veteres Galliae Theolgos Pithaei, exspecto nunc reduces: nisi ulterior usus apud M. T. A. eos commorari paulisper jusserit. Apud Tibullum Colus generis faeminei est. Nec mutat Editionum ulla, qvas possideo; nec illa, quam Barthius cum Membr. Palat. contulit. V. CL. Gab. Naudaeus mortalitatem explevit: quod ad Graevium nostrum Heinsius junior scripsit; Ille ut M. T. Ampl. significem, jussit. Apologiae suae Exemplo si me M. T. A. beare velit, pergratum id habebo, et vicario per occasionem officio rependendum. Opt. vale et diutissime, honoratissime Domine Maecenas, Affinis dilectssime! et favorem tuum persevera Affini Tuo, qvi dabat haec Cygneae. d. 18. Octobr. 1653.

REcipis hoc latore libellos tuos duos, simul gratias immortales. Monachus du Boys ineptus fuit Inscriptionum negotio describendarum; easque non descripsit ad saxa ipsa, sed ab aliis, pariter imperitis, enotatas accepit: qvasdam etiam prodigiose corruptas, confusas, et incuriose satis repraesentatas; plerasqve omnes habet Gruterus. De Navdaei, Salmas I et Boxhorn I obitu nuper retulźre amici. in Philonis Flacco jamdum correxisse interpretem scribis; Hoc ego non videram; tute Argus vidisti. Quasi vero interpretis verba non insinuent utrumqve, tam qvod editum est, , quām quod ego reposui, . Sane , habens nim. pro genuino Graeco vocabulo, intelligere potuit de eo, qui ad papulum respicit, de , de : quem elegantior Graecia adpellat. Amat autem eam voculam Philo, extatque praeterea eo dem libello f. 762. et extr. l.. Et qvomodo correxisse dicere potestis Interpretem, qvod in textu Graeco reliqvit? Qvia autem reliqverat, opus esse putavi emendatione mea; qvam feci ex ingenio, nihil adjutus ab interprete. In eodem argumentationis genere valde sibi placuit Dominus Professor, eōqve saepissme, qvod alio non posset, adversus me usus est; sed ostendi vanitatem in apologia, si legere eam voles. De Muscieno, apud Alex. Trallianum, Torini nugatoris mangonisqve (talem se dedit in Pavlo, Alexandro, et Plinio) seducti ab interprete Latino-barbaro, dudum e Codice Graeco primum ao. 1548. a Jacobo Goupylo, summisso e Biblioth. Acad. Noricae a Ruperto b. m. deprehendi errorem meum, et quod p. 643. e duobus Theodoris unum fecerim, qvod genus multos magnos viros decepit; et qvod verum cognomen Theodori alterius, qvippe corruptum a barbaris, non viderim. alius est a Theodoro, cujus (librum) secundum allegat Alexander; et hunc mihi Priscianum adpellare liceat. Eos ut confunderem, fecit Torinus, qvi contra Graeci cod. fidem duobus locis utriusqve Theodori caput qvinqvagesimum octavum allegat; unde non potui non colligere sermonem esse de eodem Theodoro. Alter idem videtur esse cum Moschione, cujus habemus, seu Muschione, ut est in antiqva ejus translatione Latina; Simeon Jan. et Matth. Silvaticus subinde c. 233. 376. 579. vocant Musionem. Diversas autem, utramqve tamen barbaram, Latinas editiones hujus Moschionis fuisse patet ex iis quae allegant e Musione et Simon et Matthaeus: suboluit hoc etiam Gesnero. Qvin videtur ex alterā manasse Graecum textum; alteram e Graeco; et haec qvidem fusź trado l. V. c. 15. cujus particulam huc facientem describi faciam mittamqve proxime. E Tibullo qvoqve igitur soloecismi arguitur Censor meus, cui Colus masculinum est. Vale, mi DAUMI, et Salve. Altenb. 23. Oct. 1653.

P. S. Qvod de Moschione Alexandri scripsi, de adpellatione solum (h. e. esse eandem cum Moschionis ) intelligere Te velim: hunc enim Alexandro multo juniorem esse et seculis rudioribus mediae, si non infimae, Graeciae vixisse certum est.

MAgnifice et Ampliss. REINESI, Domine, Maecenas et Affinis aeternum venerande, amande, et aestimande. Recepi meos libellos, cumqvei iis Apologiam, pro qva aetermas ago habeoqve gratias. Avidus per occupationes pene totam percurri, nec lectione saturari potui. Utinam pari pacto reliqvis Variarum libris potiamur! De commodo inde orituro non tacebit Egregium publicum. Id qvod quasi hoc facile nobis persvadeat. Et interest Reip. Litterariae exstare eos. Pro annotatis in meos libros, et quae praeterea Litterae jucunde docent, immortales itidem ago gratias. Graecorum Medicorum raritatem miratus sum, ex qvo frustra nan uno in Bibliotaphio eos qvaesivi. Nam praeter Hippocratem, (Galenus furto mihi periit) Dioscoridem, Theoph. Protospatarium, Nonum, Simeonem Sethi, et qvi huc non abludentis fere censūs sunt, Veterinarios Graecos, Phemonem, et Accipitrariae rei Scriptores, nullum conseqvi potui Graecum. Imo nec Latinos plerosque, qvemadmodum nec Trallianum Andernaci vidi. Optārim itaqve per horam aliqvando unam M. T. Amplit. adesse, oculisqve meis istiusmodi contingere epulas posse. Mitto hīc qvae ad Damasum Rhapsodus Antagonista evulgavit. Qvi ad Hymn. 1. v. 5. cum tuerer olim elegans, notabilem Glossam addidit, pueris ea non esse instillanda, qvasi in puerorum gratiam universi hujus census Scriptores sint corrigendi, corrumpendi, et concinnandi. Illud vero perqvam lepidum: Existimabat hic nulla opus correctione, qvia Elegans et Stroza Pater corripuisset in Serm. Nusqvam haec ratio a me data fuit. Strozae enim illud Testimonium ideo produxeram, ut significarem, etiam a recentiore Poeta, forte occasione hujus hymni cantare consveti in Ecclesiis tum, hoc peccatum esse. Sed et reliqvorum mirificus cinnus est. Nec capere potuit, qvae paucis dixeram ad versum antepen. Legendum nimirum: Pro misero suplica Damaso. Non infreqvens enim prima in supplicare correpta, ut apud Publil. Optat. Porphyrium, Carm. XVI. Panegyr. Edit. Welser. (pagina autem 367. Editionis Pithoeanae) v. 10.

et mox, v. 24:

Qvemadmodum et Gul. Brito 7. Philipp. Rex, ut semper erat facilis suplicantibus-- et Galterus l. 2. Alex. v. 289. -patriae motus suplicantis amore. Id. l. 8. v. 6. - lingva suplicante recepit. Sed vitia erant tollenda scilicet, non docenda. Hunc Thesaurum (est enim e Sacrosanctis ubi inspexit, per occasionem remitti volo: ne qvid bonarum rerum meae depereat Bibliothecae. Addidi autem et quae olim ruditer congessi, cum opinarer Martyrium S. Agnetis esse Petri de Riga. Nam ut Hildeberti esse credam, nondum persvasus sum. Puto autem me verum indagasse Autorem, Alexandrum Essebiensem, P. Rigensis imitatorem, de quo qvaeso M. T. A. Baleum adeat, et Judicium suum haec remittens haud gravatim aperiat. Sed hac vice satis garritum est. Ego ignoscentiam et M. T. Ais. benevolentiam ulteriorem mihi precor, Deumqve veneror, ut Eam diutius Litterarum et nostro commodo in his terris superesse faciat. Optime vale, ō et praesidium et dulce decus meum! Dabam raptim Cygneae d. 29. Octob. 1653.

P. S. Excaudis vulpes apud Barthium exstat lib. 5. Fabula 13. p. 62. Bicaudis apud Scalig. in Cassandra p. 91. Densicaudis apud Interpretem Theocriti Idyll. 5. v. 112. Ridiculum est, qvod R. ad l. 2. Dracontii v. 38. cum Barthius margini has Siglas allevisset, (lib. 173. c. 16) significans se eo Advers. libro ad eos versus aliqvid notāsse, de libidine cepisse eum vult, taxatqve ideo. Pariter ad libri istius initium Isidori lib. 13. c. 4. laudat, cum non ceperit, de ea re libro Adversariorum 134. c. 4. aliqvid esse notatum. Infinita talia ibi se oggerunt. Potero fidem facere ipso si placet libro misso. Statium noviter a Gronovio editum, si M. T. A. habet, ad unum alterumque diem mihi rogo. Lectiones in Silvas jamdum possideo.

Infelix Notarum Collector praefervidit ea Capita, qvae Barthius in Adversariis Eugenio dederat. Qvod ad v. 631. Dracontii ait, Barthium legere quod mente celebret, injuriam facit. Nam reclamat ad oram libri hoc verbo explicare voluit, non ita legit. Qvid vero illud aliqvid Alcimi in Octavo ad v. 62. libri 2. Dracotii? Neglexit ipsum inspicere, aut reperire non potuit, locum a Barithio indicatum. Carmine VII. ad Eugenium non animadverit aeqve Evantium a verbo Evare (qvod jacet apud Lipsium c. 6. de recta pronunc. L. L. pag. 28. Ritter shus. ad Oppianum p. 142. et Breviloqvum, apud qvem legitur Evo, as, are, avi. n. p. i. insanire, etiam invenitur pro evacuare et fugere.) ac ab Eventu, Eventium dici posse. Mutandusne in Eventium Evantius ille Canisii? Cur ad v. 524. Carmen Lactantio vulgo adscriptuin rectius Claudiano adscribat, non exputo. Quid? non vidit illud de Phoenice Claudiani?

Apud Rufum Festum Avienum in Periegesi v. 706:

Quid cratitu? Vlitius ad Calpurn. p. 477. legit cantuque sacr. Sed Nominativum videtur requirere Syntaxis alioqui durior, ut si qvis legat Charitesque sacrato Ludunt festa die. Sed nondum me extrico. Haec addere volui, sed ne MARS resciscat, turbelae ne ad nos transeant sic. Iterum vale Domine.

DE turbis a DARete, si nim. resciscat Te ab ipso nonnunqvam dissentire, cur Tibi metuas, eoqve non avdeas palam reprehendere grassaturas ejus in Poetis et manifestam inscitiam, rationem nullam video. Veritatem igitur prodes, ne perdas amicum? Sane cavtus ita Vir es, qvi abstines a tali. Ingenium ejus scaevum satis innotuit, et qvam minus candide amicis utatur, indignus amicitiā et candore. Cum Te notis ad Theod. Paraenesin, v. 632. lavdare vellet, de notis in Catonem, maluit vocabulo vago alii rem conficere; nim. honoratum Te sic voluit, qvem compellarit. Tango hoc ejus, qvo mihi qvoqve molestus fuit, homo omnis ingenuitatis expers, p. 93. Defens. Eventium ab Evgenio Carm. VII. fuisse nominatum, av dac a est adfirmare: qvidni voluerit Evanthium Graeco nomine, qvi Apodemium ibidem nominarat? Evanthius ex , ut Ablabius ex ; Evsebius ex ; Pancratius e . Toties reperitur in lapidibus; estqve cognomen Sextii; ut Evanthes, Faenii. De Platoniis, qvas in l. Pontif. apud Cassiod. et Anastasium reperisse putant viri docti, falluntur: inprimis Salmas. not. ad Capitol. Marcum, et Vossius l. 3. de Vit. serm. c. 35. Utrobiqve enim scriptura primaeva suit Platomas. Platomae autem pro placomae; c enim et t apud veteres librarios commutabantur; qvod notavit Scaliger ad amorum III. Viros passim. Sic fastibus pro fascibus apud Lucan. et Clavdianum. In notis Tir. bitatium pro betaceum: meratum pro meracum. Anaxatoras. pro Anaxacoras. Festininus pro fesceninus: cymba pro tumba apud Aldh. Tymolas lavri apud Plin. Val. pro cymulas, i. e. summitates. Genescae frondes, pro genistae. Excalis apud Gariop. pro extalis: tosses pro cosses, scorax pro storax, styrax. In Pandectis Sylvat. et Inscr. obvia sunt talia . Resolutā etiam m, facile exiit syllaba ni; inde corrupte platonia. Placoma, ae, e Graecō : hoc a verbo , qvod a primitivo : docui, puto, satis probabiliter l. Var. 13 Apud agrimensoriae scriptores vera scriptura conservata est; in modum platumae eos posuimus: ubi t pro c, u pro o jacere intelligendum est. Sic in Actis Liberii habere Cod. Bertinianum notat Vossius, de platomis marmoreis: quae scriptura omnino probat meam de placoma primae inflexionis sententiam. Facit eōdem etiam qvod apud Zonaram legimus, Constantinum M. columnam admirandae magnitudinis Roma allatam erexisse ; idqve forum ideo vocatum fuisse i. e. tabulatum, tabulis lapideis stratum. Constantinopoli, opus Anastas I A. et , pavimentum figuris picturisqve variis autificiose elaboratum. Notator Damasianus cum verum videre posset e mscr. qvae jactat curiose inspectis, amisit. Placotō enim, qvod habet Zonara, supposuit Placaton: qvod nihili est; perinde ut Salmasii pro tabulis latis, planisqve pavimento sternendo accommodis. , ut , recentioribus Graecis adpellatur, qvi veteribus ; et nihil facit ad Platonias, qvas Latinis scriptoribus mediae aetatis adfinxźre moderni. In Paschasii Radberti Carm. l. v. 7. puerilem inscitiam prodit notator. Scripserat Radbertus: Tantum hic calamus Christi de fonte ministrat, Unde. Non succurrit homini qvod ad Theodulphum docuerat, H uti hoc genus Poetaspro Consonante: sic Engelmodus ad Radbertum, v. 48:

de qvo p. 47 Defens. et torrentem suum turbidum immisit. Recte fecisset, si tirones instruxisset de calamo, qvid in calice sangvinis Dominici faceret calamus. Docui pluribus VI. Var. 15. esse h. l. fistulam, cannam, arundinem, canalem, plerumqve argenteum deavratum, qvi inserebatur calici, ut per eum fideles e calice sugendo havrirent vinum consecratum; excogitatus is fuit ob metum effusionis. Eundem vocabulo suctorii adpellavit Flodoardus. Sed viri docti perperam muta runt in sumtorium, exponentes de cochleati, qvo qvid e sacro calice adsumeretur. Verum cochlear non fuit inter vasa sacra Ecclesiae N. T. Si qvid alicui vino innataret, id colo vel colatorio segregari solebat: de qvo vide notam Sevarl ad l. 1. Mogunt. c. 32. Ad v. 124. paria facit, dum constructione recta excidit, et prospere vocativo casu positum esse putat, qvasi in Adverbiorum extremis non soleat corripi: qvo de Gifan. Ind. Lucr. Imo Felix nominandi cafu ibi jacet: O, felix nimium, semperque in secula felix. Adverbium igitur Verbo jungi oportet. Versus ult. Carm. 2. Radberti pariter infelix emendator est. Recte habet, qvod ipse sustulit, commenda: cujus ultimam corripere huic Poetarum generi familiare est; avtori Carm. de VII. Maccab. v. 259. in invoca. v. 289, in cogita. V. 330. in confirma, extremabrevis est. In Petri Damiani hymni de glor. Parad. versu penult. male edidit praecinctum: lege procinctum. Procinctus, bellica expeditio: extat hoc sensu in lege Numae de opimis spoliis: apud Amm. Marcell. l. 22. 25. 28. 30: Symm. l. 10. ep. 24. Lex Flaminis apud Fabium Pictorem: Classem procinctam extra pomaerium, i. e. exercitum armatum, videre Flamini Diali religio est. Drep. Flori C. de cereo Paschali versus 8. post summi Critici curam etiamnum laborat. Dicat, qvomodo tempora transcursis rivis in se redeant. Vera lectio est cyclis. Circulo enim facto in se redeunt; incipiunt, ubi desivźre. V. 37 verbum ubertat frustra sollicitat. Vbertare et Vberitare freqventatium est uberare, et est ubertim habere, abundare: verbum neutrale; et si hoc sensu usus est Poeta, legerim ubertans stuppis. Sin activam significationem imposuerit Verbo, qvod solent hoc genus scriptores, ubertare erit cumulare, multiplicare. Ubertat stuppas, multiplicat funalia. Vberitare, ut verberitare, imperitare, mussitare, domitare, curitare: e minuare est minutare. Oleam habitam pro insigni pacis, qvia, ut notat ad v. 13. ep. ad Moduinum, oleum pacis artibus et lucubrationibus idoneum et inservit, falsum est. Verior hujus symboli ratio est, qvod olcum suā qvalitate molliat, leniat, mitiget, praestet dulcedine et tranqville consistat, non crepet, non strepat, non aestuet; qvae pacis et concordiae genuina sunt. In Theodulfi paraen. v. 492. inepte ariolatur . Corpus, qvod serico vestitum est, inqvit Theod. sqvalebit scalis olidum: hīc scaras imaginatur, et exponit turbam vermium: stultissime. Scaram vocant Latino-barb. , corpus, agmen militum; ergone vermes, comesores cadaverum, scaras licebit adpellare; sub qvibus signis militant, qvibus ducibus? Nugae! Vera lectio scolis vel sculis. E Graeco rudioribus seculis fecere scolis: est hoc apud Pandect. c. 628. eaqve voce vermem significarunt; hinc mutata declinatione scolus vel sculus: (ita et campis et campus: limis et limus: cossus et cossis, cossi et cosses:) et additā capiti literā isculus, ysculus, qvod extat apud interpretes Nic. Alex. de compos. med. c. 516. Nicol. Rhegio-Calabrum, et anonymos Serapionis l. de temperam. simpl. c. 423. Rhasis l. XXI. c. 286. pro lumbrico terrestri. Vocarunt etiam nisculos; nisi hi sunt , multipedae sub vasis aqvariis stabulantes; qvae etiam , porceliones et cutiones. Dapem ciborum Pleonasmo dixit Evgenius C. VI. neqve licuit hoc refingere in labe vel in tabe. Dixi de talibus p. 106. 107. Def. De vitio Prosodiae qvod garrit Notator, puerile est; qvis enim nescit qvam leges ejus migrent hujus censūs Poetae? Primam autem vocabuli corripuisse videri poterat ideo, qvod casu primo haberet duplicem, Daps. Eoqve multo cavtior continentiorqve fuit Sirmondus, qvi scriptorem suo genio reliqvit et nihil mutavit. Supersunt alia multa; sed charta nunc excludit. MARs cum putaret in coelo esse cum suis Poetis, in fabula nunc est; verum non ut mythicus ille cum Venere; secisse cum Ocresia narratur. Impurum vere asinum! Bene vale, mi DAVMI et salve. Altenb. 13. Nov. 1653.

P. S. Notata tua mscra. ad S. Agnetis martyrium, Poemata etiam sacra Dam. et Radb. recipis hoc latore.

MAgnifice et Amplissime REINESI, Domine, Fautor et Amice Magne, Affinis honoratissime! Serius qvod rescribo, non tam occupationes, qvam, inconstanti hoc aere, valetudo et ipsa inconstans atqve varia fecit; qvae tantum non, nisi officii ratio aliud exegisset, aliqvantisper mentem atqve animum meum a libris et literis avocavisset. Gratias nunc tandem ago pro misso Disp itationis munere maguas, majores pro tam prolixa litterarum doctrinā. Et qvid rependam pauper? qvid reponam indoctus? Stupeo certe ad tantam Eruditionis copiam, et qvid apte rescribam, meae imbecillitatis conscius non invenio. Ne tamen silentio intempestivo in beneficentiae tuae charites aliqva sim injurius, scribere potius volui, qvicqvid in solum; gnarus, Aqvilam non semper supra nubes elevatam pervolitare, sed et aliqvando ad terras pennis descendere remissioribus, qvod Sedulius ait. Legi cum voluptate, qvae M. T. Ampl. scripsit. Ultra missam a me in Drepanium Praefationem nihil vidi hactenus. Trimestre enim jam abiit, ex qvo a DARete nullas accepi litteras. Ipsam Theodulphi Paraenesin a me habet, qvam describi feci, cum una et altera forte Nota ad marginem, ut memini et in . praebe. v. 631. facere. Eam si ad unam et alteram dieculam mihi inspiciendam mitteret M. T. Ampl. rem praestaret pergratam Evanthius arridet. Tale et in Faemininis Euprepiae Nomen apud Ennodium aliqvoties occurrens. Sic Eulalia etc. Tamen et Evantium et Eventium alibi locum habere posse puto. In Petri Damiani hymno . praecinctum in omnibus Editionibus, qvas habeo, ita jacet, etiam in vetusta Argentinensi anni 1489, Lutheri manu olim trita. Praecinctum autem capio, sive praecinctionem (qvo vocabulo utuntur Vitruv. l. 5. c. 3. Gaudent. Tract. 5. p. 1808. in Orthodox. Hadr. Jun. Nomencl. p. m. 194.) cinguli militaris, qvod paulo ante eodem sensu protulerat: post solutum militare cingulum. Verbis hīc ex conseqventi, ibi ex antecedenti sumptis. Ipsa autem praecinctio cinguli aeqve bellum aut pugnam denotat hīc, qvam procinctus alibi. Imo procinctum qvasi praecinctum dictum esse docti volunt, nominatim Pareus Lexico Critico, ex JCtorum, nisi fallor, Lexicis. Haereo igitur annon hīc possit defendi. In versu octavo Drepanii de Cereo Paschali rivis pro fluxibus videtur positum cum et sint qvi Rivum a deducant. Non enim exactum Ver in se redit, sed aestati cedit, aestas autumno, hic hiemi. Exactam deniqve hiemem, ver denuo excipit anno in orbem redeunte. Sic et Minutius Felix, in fontem, ait, refluere, et in sese omniae reverti. Sed et hīc haereo, qvod haec insolens sit. Uberitare nondum legi. Ad formam autem Ubertare, factum est et pubertare, qvod in Breviloqvo exstat. Videntur autem haec formari a Nominativis Uber et Puber, ut a Difficul est Difficultare barbarius verbum. Sunt enim TUS, TAS, TICUS, TINUS, TARE, ut et NUS etc. Terminationes vocibus in R, L, vel S desinentibus adjici solitae. Sic a Liber, Libertus, Libertas. Fur, Furtum et Furtus apud Scholiast. Juvenal. Pithoeanum. Puber, Pubertas. A Simul, Simultas. Facul, Facultas. (a Facilis est Facilitas.) Jus, Justus. Rus, Rusticus. Pauper, Paupertinus. Liber, Libertinus. Ver, Vernus. Pater, Paterus. etc. Caetera in ITARE, partim a praesenti Infinitivi descendunt, ut a Fundere, Funditare. Imperare, Imperitare. Verberare, Verberitare: partim a Supino, ut: Dormire, Dormitare. Minuere, Minutare. Dapem ciborum et ipsus Eugenium scripsisse nec obstare neglectum syllabae, arbitror. autem talis exempla inter alia et haec collegi: Membrorum artus apud Virgilium 5. AEn fastigia culminis, 2. AEn. Foedus pacti, Mar. Victor. 3. Gen. Silvarum luci sunt apud Ovid 5. Met. Margo ripae, Ovid. 5. Heroid. et Alcim. Avit. I. 1. Littoris acta, Prudent. 1. Sym. Paulin. Epist. 4. ad Auson. Nemoris silva, Mar. Victor. 1. Genes. Mare Ponti, Lucret. 5. labem vitii, Petrus de Riga dixit lib. 4. Genes. Labes criminum est apud Prud. 7. Cath. Lutum stercoris: Bersman. Psal. 71. Pelagimare, Sedul. l 1. Lintea veli, Catull. Epithal. Pelei. Funem leti, Lucret. 6. Seclorum tempora, Catull. Epith. Pelei Ecclesiae Majoris in aede, L. Günter. l. 5. Auxilium opis, Bersm. Psal. 94. Opprobria culpae, Horat 1. Ep. 9. Ignis flamma, Columban. ad Fidel. Aura venti, Virg. Culice. Januae fores, Apul. 4. Met. Tela sagittae, Apul. Iter viarum, Lucret. 2. AEvi tempora, Buchan. Psal. 102. Maris freta, Gruterus Variis, p. 737. Far molae, Prudent 2. Sym. de qvo Gronovius in Obs. p. 107. etc. Ludibrii probra, Meliss. 7. Meletem. 16. Semita viarum, Prud. 7. Cath. Altaris ara, ib. Invidiae livor, Paulinus Petrocorius lib. 1. de S. Martino. etc. De MARtis sabula Philyre tacet, ideo et ego Harpocratem ago. Opt. vale et diu, . Dabam raptim Cygneae 8. Id. Decembr. 1653.

Defensionem legit Dn. Zechendorffius, et de pretio inqviri jussit, et an Exemplum haberi qveat. Inscriptionem Praenestinam. EXEMPL. DECR. etc. corrigit Rad. Fomerius lib. 3. Rer. Qvotid. cap XI, Viditne M. T. Ampl.?